II SA/Po 30/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 13 listopada 2017 r. nr SKO-ZP- 4160/210-216/2017 działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015, poz. 1659) i § 1 pkt 15 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej k.p.a.) 59 ust. 1 i ust. 2, art. 71 ust.2, art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2017. poz. 1405, dalej u.i.ś.), Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71), art. 3 pkt 18, art. 121 pkt 1 i 2, art. 122a, art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519, dalej p.o.ś.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej jako strona lub skarżący), M. K., J. K., H. W., A. W., B. Z., K. Z., od decyzji Prezydenta M. K. z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w sprawie umorzenia postępowanie administracyjne dotyczącego uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] planowanej do budowy w K. przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb L., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcia zapadły w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., (dalej też jako Spółka) wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu I instancji - 27.04.2017r.) wystąpiła do Urzędu Miejskiego w K. Wydziału Ochrony Środowiska o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] planowanej do budowy w K. przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb L.. Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, mapę ewidencyjną obrazującą usytuowanie stacji bazowej oraz zasięg oddziaływania inwestycji, kwalifikację przedsięwzięcia dotyczącą konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pełnomocnictwo, wypisy w ewidencji gruntów. Prezydent M. K. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...], działając na podstawie art. 104, art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.) umorzył postępowanie administracyjne dotyczące uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] planowanej do budowy w K. przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb L.. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w K. pismem z dnia [...] maja 2017r., znak: [...] stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. K. w części dotyczącej rejonu ul. [...] w obrębie L., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady M. K. z dnia [...] marca 2004r. [...] pod warunkiem spełnienia ustaleń zawartych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. po otrzymaniu prośby Prezydenta M. K. z 3.07.2017r. o wycofaniu prośby o wydanie opinii w oparciu o art. 64 ust. 1 pkt 2, art. 64 ust. 3 i 4, art. 78 ust. 1 pkt 1 lit b, ust,. 4 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska pismem z 12.07.2017r.(DN-NS.9011.1034.2017) poinformował, że odstępuje od wydania opinii w przedmiotowej sprawie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. pismem z 29.06.2017r. ([...]), odmówił zajęcia stanowiska w sprawie wydania opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Obejmuje ono budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], przy ul. [...] w K., na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb L. w K.. Stacja składać się będzie z systemu antenowego zainstalowanego na wieży stalowej oraz zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych umieszczonych w szafach systemowych posadowionych pod wieżą. W skład systemu antenowego wchodzić będą 4 sektory skierowane na azymuty 15°, 95°, 195° i 285°. Każdy z sektorów składać się będzie z jednej anteny rozsiewczej pracującej w paśmie 2100 MHz i 800 MHz. Anteny zawieszone będą na wysokości 50 m n.p.t. Jak wynika z przedstawionej dokumentacji równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten wyniesie 1327 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej: rozporządzenie), do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 00 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten: 50 m n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 12°, a także azymuty promieniowania: 15°, 95°, 195° i 285°, inwestor przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania od pojedynczej anteny. Jak wynika z przedłożonej dokumentacji na azymucie 15° w odległości ok. 65 m od lokalizacji wieży w osi głównej wiązki promieniowania anteny występuje istniejący budynek o wysokości 8 m. Na azymutach 95°, 195° i 285° w odległości do 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten nie ma żadnych budynków. W przedstawionej dokumentacji zawarto załączniki graficzne z zaznaczonymi miejscami dostępnymi dla ludności wraz z budynkami, które znajdują się w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten sektorowych, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania (w pionie), uwzględniając azymut i pochylenie tych osi. Z ww. załączników wynika, iż w odległości 70 m, przy maksymalnym pochyleniu wiązki tilt 12°, osie głównych wiązek promieniowania znajdują się na wysokości 33,3 m n.p.t. Ponadto, dla anteny skierowanej na azymut 15° najmniejsza odległość od miejsc dostępnych dla ludności (tj. 2 m powyżej poziomu dachu zabudowy) do osi głównej wiązki promieniowania wynosi 25,3 m. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 2 p.o.ś. przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Biorąc powyższe pod uwagę w odległości do 70 m, w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Uwzględniając powyższe organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowego przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, przed jego realizacją nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tut. organ nie przeanalizował przedmiotowego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na obszar Natura 2000. Mając to na uwadze organ umorzył postępowanie administracyjne dotyczące uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]. Odwołania o tożsamej treści od przedmiotowej decyzji Prezydenta M. K. złożyli: skarżący, M. K., J. K., H. W., A. W., B. Z. i K. Z.. Odwołujący zarzucili przedmiotowej decyzji naruszenie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nie: 1. Podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta. 2. Określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, 3. Dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Zarzucono również naruszenie art. 63 ust 3 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 135 p.o.ś. poprzez pominięcie faktu, iż w niniejszej sprawie dla przedsięwzięcia istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenie raportu było obligatoryjne. Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją SKO w K. z dnia [...] 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium stanęło na stanowisku, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie i zwrócił się z wnioskami m.in. do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przed podjęciem decyzji. W ocenie SKO wniosek inwestora z [...].04.2017 r. wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia i kwalifikacją przedsięwzięcia, wskazuje na okoliczności pozwalające na uznanie, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sporządzonej w styczniu 2017 r. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" planowanej inwestycji pod względem wymogu wykonywania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wszystkie istotne aspekty oddziaływania anten sektorowych planowanych do umieszczenia na wysokości 50 m nad poziomem terenu - zostały należycie przedstawione. Wyliczenia, zestawienia (tabele), zobrazowania i wnioski przedmiotowego opracowania w tym zakresie są jednoznaczne, pozwalając na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko w taki sposób, który wymagałby sporządzenia raportu o odziaływaniu inwestycji na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odległości do 70 m w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wyspecjalizowany organ uzgadniający – organ ochrony środowiska RDOŚ opinią z dnia [...] czerwca 2017r. odmówił zajęcia stanowiska w sprawie wydania opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. SKO wskazało, że RDOŚ zwrócił uwagę na art. 96 ustawy z 3 października 2008r. wskazując, że jeżeli organ wymieniony w tym przepisie uzna, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska odpowiednich dokumentów, celem stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i uzgodnienia warunków realizacji inwestycji. SKO stwierdziło, iż przedmiotowego przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, przed jego realizacją nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przedsięwzięcie, które nie kwalifikuje się ani do tych mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani nawet do tych mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (dla których ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się fakultatywnie), to jest to przedsięwzięcie, co do którego ustawodawca stwierdził a priori, że nie wywołuje istotnego negatywnego wpływu na środowisko, a zatem nie ma potrzeby określać dla niego środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację. W konsekwencji należy także stwierdzić, że jeśli ustawodawca określonego przedsięwzięcia nie ujął w katalogu tych, które mogą wywołać istotne (nawet potencjalnie) negatywne następstwa dla środowiska, to brak jest również podstaw do wydawania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie jest bowiem możliwe określenie warunków realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia w ten sposób, by nie oddziaływało ono istotnie negatywnie na środowisko, jeśli według prawodawcy takie znaczące oddziaływanie nawet potencjalnie nie wystąpią Zaakceptować zatem należy ocenę organu I instancji, że w sprawie brak było przedmiotu postępowania, a zatem że należało je umorzyć jako bezprzedmiotowe. SKO podało, że inwestor w piśmie z [...].11.2017r. ustosunkowując się do zarzutów odwołania przedstawił tabelę, w której przedstawiono obliczenia mocy EIRP dla pojedynczego sektora (nadajnika) z uwzględnieniem tolerancji danych wejściowych oraz podaniem mocy nadajnika. Z tych zestawień sumaryczna moc EIRP dla anteny wynosi 1327 (+422, -320). SKO odwołując się do karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazało, że inwestor dopuścił regulację pochylenia promieniowania każdej anteny w zakresie od 00 do wartości maksymalnej przedstawionej w opracowaniu, tj. 120 i przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania od pojedynczej anteny. Podał, że anteny sektorowe zainstalowane będą bezpośrednio do wsporników antenowych za pomocą fabrycznych uchwytów, bez użycia pochylaczy mechanicznych. SKO wskazując na dane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia podało, że analiza została przeprowadzona dla najgorszego potencjalnie możliwego przypadku przy wartościach maksymalnych. Obliczenie zasięgu obszarów o przekroczonej wartości dopuszczalnej promieniowania elektromagnetycznego zostały wykonane dla maksymalnych parametrów pracy urządzeń nadawczych stacji bazowej (najbardziej niekorzystnego z punktu widzenia ochrony ludzi i środowiska). Po uwzględnieniu tolerancji danych wejściowych Kwalifikacja opracowana dla wnioskowanej inwestycji nadal nie kwalifikuje zamierzenia do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor wskazał również tabelę obliczeń mocy EIRP dla anten radioliniowych z uwzględnieniem tolerancji danych wejściowych oraz określeniem danych producenta i typów planowanych anten. SKO podało, że z informacji zawartej w karcie kwalifikacyjnej wynika, że ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizujacego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Projektowana inwestycja w żaden sposób nie ogranicza także gospodarowania na działkach sąsiednich, pod warunkiem ich wykorzystania zgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie SKO sam fakt, że inwestycja ze względu na położenie i swoje parametry nie wymaga wdrożenia postępowania w sprawie oceny środowiskowych uwarunkowań nie oznacza jednakże, iż odwołujące się strony pozbawione są ochrony prawnej. Mieszkańcy i inne podmioty przebywające w sąsiedztwie planowanej inwestycji mają bowiem prawo do ochrony przed nadmiernym promieniowaniem elektromagnetycznym. Po pierwsze, na etapie budowy inwestor będzie obowiązany realizować inwestycję według parametrów, które sam przedstawi we wniosku i które uwzględnione zostaną w decyzji lokalizacyjnej, a Odwołujący się będą mogli zwracać na ten aspekt sprawy uwagę organowi architektoniczno- budowlanemu. Po drugie, jeżeli Odwołujący się w przyszłości powezmą jakiekolwiek obawy, że zrealizowana instalacja oddziałuje negatywnie na teren pozostający w granicach ich nieruchomości będą mogli zwrócić się o wyniki przeprowadzanych w tym zakresie badań, ewentualnie zwrócić się do właściwego organu ochrony środowiska lub inspekcji sanitarnej o dokonanie kontroli pobudowanych urządzeń. Niemniej jednak rodzaj obaw wyrażanych przez nich w przedmiotowym postępowaniu - skądinąd zrozumiałych, bowiem stanowiących wyraz troski o swoje i bliskich zdrowie, jak i przejaw należytej dbałości o własne sprawy związane z nieruchomością - nie uzasadniał zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy SKO nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do WSA A. K. wniósł o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, 77 § 1,107 § 3,105 kpa w związku z; - Art. 59 ust 1 i ust 2, 71 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227] w zw. z § 2 ust 1 pkt 7 w związku z § 3 ust 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko - czyli raport - jest wymagana obligatoryjnie lub fakultatywnie, zależnie od tego jakie tilty inwestor poda, bez określenia maksymalnych. Ponadto, niedokonanie oceny na podstawie danych anten, jaka moc wyjściowa może być doprowadzona do anteny. - nie podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta. - nie określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, - Nie dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W uzasadnieniu skarżący podał, że wydana decyzja nie spełnia wymogów k.p.a. albowiem zamieszczono w niej dane anteny nie z karty katalogowej lecz sporządzonej przez inwestora, co ma uniemożliwić dokonania oceny faktycznej jej mocy, co już dyskwalifikuje wydaną decyzję. Ponadto brak jest określenia maksymalnych tiltów według danych katalogowych anten oraz uchwytów je mocujących. W istocie organ nie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na wydanie decyzji, tym bardziej, iż przeciętna moc EIRP anten sektorowych dla stacji bazowej wynosi aktualnie minimum 10000W. Odnośnie pochyleń anten (tiltów) skarżący podał, że z decyzji oraz dokumentacji nie wynika czy pochylenia anten podano maksymalne czy też je dopasowano do danego terenu, co nie znajduje akceptacji w doktrynie. Obliczenia winny dotyczyć najgorszego możliwego wariantu, albowiem sprawa dotyczy zdrowia oraz życia ludzkiego, ponieważ nie uwzględnienie najgorszego wariantu może prowadzić do bezpośredniego zagrożenia zdrowia, życia oraz mienia. Zdaniem skarżącego brak ustalenia maksymalnych możliwych tiltów zarówno elektrycznych jak i mechanicznych jest okolicznością istotną dla sprawy albowiem przyjmując stanowisko inwestora żadna inwestycja w istocie nie wymagałaby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli pochylenia można byłoby dostosować do możliwej potencjalnej zabudowy dla danego terenu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 8 czerwca 2018r. inwestor wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że obowiązujące przepisy przewidują wyznaczenie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo w odniesieniu do każdej pojedynczej anteny, bez uwzględnienia radiolinii. Nadto podał, że § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie znajduje zastosowania w przypadku inwestycji radiokomunikacyjnych. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 14 czerwca 2018 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko. Podał, że kontrole po uruchomieniu stacji są zapowiadane wobec czego przed ich przeprowadzeniem moce anten mogą być przestawione. Podał, że występuje w imieniu mieszkańców całego osiedla znajdującego się niedaleko planowanej inwestycji. Niedaleko jest też funkcjonująca stacja bazowa. Sąd na rozprawie postanowił dopuścić Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...]" do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Obecny na rozprawie Prezes Zarządu ww. Stowarzyszenia wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Podał, że popiera skargę. W jego ocenie najistotniejsze jest to, że inwestorzy we wnioskach wskazują warianty minimalne, a po otrzymaniu decyzji zwiększają moc anten i w praktyce nikt tego nie kontroluje, a możliwość zgłoszenia takich naruszeń przez mieszkańców jest iluzoryczna. Dodał, że w sprawie powinna być dokonana ocena pod kątem kumulacji wszystkich anten w 3 sektorach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę należało oddalić. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. Zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta M. K. z dnia [...] lipca 2017 roku o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] planowanej do budowy w K. przy ul. [...] na działce o nr ew. [...] obręb L.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2. Zgodnie zaś z art. 64 ustawy postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ zasięgający opinii przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) kartę informacyjną przedsięwzięcia; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...). Organy, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na podstawie art. 60 ustawy środowiskowej wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71- dalej rozporządzenie). Rozporządzenie określa: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zatem z przepisem § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; Podkreślić również trzeba, że podstawowym przepisem, określającym standardy jakości środowiska dotyczące ochrony przed polami elektromagnetycznymi jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Zostało ono wydane zgodnie z upoważnieniem zawartym w artykule 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.). Określono w nim, między innymi, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych o częstotliwościach powyżej 300 MHz, a więc o częstotliwościach wykorzystywanych w telefonii komórkowej. Standard jakości środowiska określony jako dopuszczalny poziom składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego o częstotliwości powyżej 300 MHz w miejscach środowiska dostępnych dla ludności wynosi 7 V/m. Dla pól elektromagnetycznych o takich częstotliwościach można jako standardu jakości środowiska używać także gęstości mocy pola. Dopuszczalny poziom gęstości mocy wynosi w Polsce 0,1 W/m2. Odnosząc się do charakterystyki planowanego przedsięwzięcia należy wskazać, że planowana inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] przy ul. [...] w K. (działka ew. [...], obręb L.). Stacja składać się będzie z systemu antenowego zainstalowanego na wieży stalowej oraz zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych umieszczonych w szafach systemowych posadowionych pod wieżą. W skład systemu antenowego wchodzić będą 4 sektory skierowane na azymuty 15°, 95°, 195° i 285°. Każdy z sektorów składać się będzie z jednej anteny rozsiewczej pracującej w paśmie 2100 MHz i 800 MHz. Anteny znajdować się będą na wysokości 50 m n.p.t. Z przedłożonej przez spółkę dokumentacji wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) dla pojedynczych anten wyniesie 1327 W. Prawidłowo dokonano więc analizy pod kątem § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia, który odnosi się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zalicza się do nich m.in. instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten: 50 m n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 12°, a także azymuty promieniowania: 15°, 95°, 195° i 285°, inwestor przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania od pojedynczej anteny. Analiza wykazała, że dla wytyczonych maksymalnych pochylenia osi głównych wiązek promieniowania miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika bowiem, że azymucie 15° w odległości ok. 65 m od lokalizacji wieży w osi głównej wiązki promieniowania anteny występuje istniejący budynek o wysokości 8 m. Na azymutach 95°, 195° i 285° w odległości do 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten nie znajdują się budynki. W odległości 70 m, przy maksymalnym pochyleniu wiązki tilt 12°, osie głównych wiązek promieniowania znajdują się na wysokości 33,3 m n.p.t. Ponadto, dla anteny skierowanej na azymut 15° najmniejsza odległość od miejsc dostępnych dla ludności (tj. 2 m powyżej poziomu dachu zabudowy) do osi głównej wiązki promieniowania wynosi 25,3 m. Jak podano w wyroku NSA z 11 stycznia 2018r.(II OSK 766/16) "jeżeli na terenie znajduje się zabudowa mieszkaniowa to należy zakładać, że bez potrzeby sprzętu technicznego człowiek ma dostęp do miejsc, które znajdują się nie wyżej niż 2 m nad budynkiem, który stanowi taką zabudowę". Słusznie więc uznano, że przewidziana w najgorszym wariancie odległość głównej osi wiązki promieniowania do miejsc dostępnych dla ludzi na wysokości 25,3 m nie pozwala na zakwalifikowanie przedsięwzięcia do znacząco oddziaływujących na środowisko w rozumieniu przepisów. Przy takim parametrze ustalenie dokonane przez organy odnośnie zagospodarowania terenu były wystarczające. Miejsca dostępne dla ludności to miejsca, gdzie choćby potencjalnie ale też realnie może powstać zabudowa zgodna z obowiązującymi przepisami. Skoro więc w odległości do 70 m ( o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności rozumiane jako wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez sprzętu technicznego (por. art. 124 ust. 2 prawa ochrony środowiska) planowane przedsięwzięcie nie może być zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a więc i nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu świadczą o tym również i słusznie uznane przez organy znajdujące się w aktach sprawy: wniosek inwestora, karta informacyjna przedsięwzięcia, kwalifikacja przedsięwzięcia jak i pismo inwestora z dnia [...] listopada 2017 r. W piśmie tym spółka przedstawiła tabelę z obliczeniami mocy EIRP dla pojedynczego sektora (nadajnika) z uwzględnieniem tolerancji danych wejściowych oraz podaniem mocy nadajnika. Przedstawiła również obliczenia mocy EIRP dla anten radioliniowych z uwzględnieniem tolerancji danych wyjściowych oraz określeniem danych producenta i typów planowanych anten. Sumaryczna moc EIRP dla anteny wyniosła 1327 W. Analiza rozkładu pól wokół planowanej inwestycji wykazała brak miejsc dostępnych dla ludzi, w których występuje przekroczenie określonych przepisami dopuszczalnych norm promieniowania elektromagnetycznego. Analiza taka została przeprowadzona przez inwestora dla najbardziej niekorzystnego z punktu widzenia ochrony ludzi i środowiska wariantu. W karcie informacyjnej wskazano, że obliczenia nie uwzględniają redukcji poziomu mocy promieniowanej przez nadajniki w zależności od odległości poszczególnych użytkowników od stacji bazowej, moc promieniowana zarówno przez stację bazową jak i terminal jest automatycznie, w sposób ciągły redukowana do poziomu, który pozwala na zachowanie odpowiedniej jakości transmisji pomiędzy stacją bazową a terminalem ruchomym. Obliczenia są wykonywane dla pełnej zajętości kanałów rozmownych, co w praktyce nie występuje. Obliczenia zostały wykonane dla maksymalnej ilości nadajników na sektor. Obliczenia zostały wykonane dla maksymalnych wartości pochylenia wiązek promieniowania anten rozsiewczych od poziomu w przypadku zastosowania mniejszych wartości kąta pochylenia wiązki promieniowania obszary o promieniowaniu ponadnormatywnym będą występowały na większych wysokościach. Inwestor zaplanował wysoki masz dla przedmiotowego przedsięwzięcia, tj o wysokości 50m n.p.t. Obliczenia wykonał dla minimalnej i maksymalnej wartości pochylenia anteny. Maksymalny tilt określono na 12 0 i dokonano dla tego parametru obliczeń. Inwestor zapewnił przy tym, że anteny sektorowe zainstalowane zostaną bezpośrednio do wsporników antenowych za pomocą fabrycznych uchwytów, bez użycia pochylaczy mechanicznych. Wskazanymi danymi związany jest zarówno inwestor jak i organ rozpoznający przedmiotowy wniosek. Organ bada oddziaływanie określonego dokładnie przez inwestora przedsięwzięcia na środowisko a nie przedsięwzięcia potencjalnego. I choć zrozumiałe są obawy skarżącego, że inwestorzy we wnioskach wskazywać mogą warianty minimalne, a po otrzymaniu decyzji zwiększyć moc anten niezgodnie z wartościami wskazanymi we wniosku to jednak oczekiwanie, że orzekające organy winny czynić takie właśnie założenia, czyli, że inwestor będzie użytkował stację bazową w sposób odmienny od wskazanego we wniosku i badać potencjalne oddziaływanie stacji bazowej w oparciu wszelkie technicznie możliwe ustawienia anten, przy założeniu wykorzystania ich najwyższych teoretycznych parametrów nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. W konsekwencji takiego założenia przyjmowanoby czysto teoretyczne, nierzeczywiste parametry stacji bazowej telefonii komórkowej, będące konsekwencją założenia, że inwestor eksploatując urządzenia będzie naruszać obowiązujące przepisy. Idąc tym tokiem rozumowania należałoby np. przyjmować również możliwość instalowania w stacji bazowej innych urządzeń niż planowane (urządzeń o wyższych parametrach), co nie znajduje oparcia w przepisach. Z tych samych względów nie mógł zostać uwzględniony zarzut, że praktyczne ustalanie używanych przez inwestorów mocy stacji przez organy ochrony środowiska nie jest możliwe z uwagi na prawdopodobne dokonywanie przez inwestorów regulowania mocy stacji jedynie na potrzeby kontroli. Podkreślić należy, że wyspecjalizowany w ochronie środowiska RDOŚ nie uznał, by planowana inwestycja stanowiła przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Należy również wyjaśnić, że obecne brzmienie rozporządzenia z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 za przedsięwzięcia mogące (zawsze i potencjalnie) oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii. Przy czym istotnym parametrem jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Równoważna moc promieniowana izotropowo to moc nadajnika (dBm) i zysku anteny (dBi) pomniejszone o tłumienie kabla i złączy (dB). Te dane zostały przez inwestora wskazane. Ustawodawca wskazał, że uwzględniania się EIRP dla pojedynczej anteny, nawet w sytuacji gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna tego typu instalacja. Zgodnie z art. 3 pkt 6 pkt a – c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 2018.799) instalacja to: a/ stacjonarne urządzenie techniczne, b/ zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie tego samego zakładu, c/ budowle nie będące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisje. Zgodnie z art. 3 pkt 48 tej ustawy zakład to jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Przedmiotowe przedsięwzięcie to stacja bazowa składająca się z systemu 4 anten sektorowych skierowanych na azymuty 150, 950, 1950, i 2850. zainstalowanych na wieży stalowej oraz zespołu urządzeń nadawczo – odbiorczych i transmisyjnych umieszczonych w szafach systemowych posadowionych pod wieżą. Inwestor wskazał EIRP dla każdej z poszczególnych anten, podając, że uczynił to przy uwzględnieniu maksymalnej liczby nadajników, co w świetle aktualnych przepisów rozporządzenia jest prawidłowe. Zdaniem sądu, wskazany przez stowarzyszenie zarzut braku zastosowania kumulacji obliczonych parametrów na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010r. nie jest zasadny. Przepis ten wskazuje wyraźnie na sumowanie parametrów jednego przedsięwzięcia z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu. W przedmiotowej sprawie przedsięwzięciem jest stacja bazowa składająca się z 4 anten a nie pojedyncza antena. Już z tego względu w/w przepis nie stanowi podstawy do sumowania parametrów całej stacji. Możliwość sumowania parametrów z art. 3 ust. 2 pkt 3 została wyłączona przez wyżej wskazane sformułowanie w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia nakazujące uwzględnianie EIRP pojedynczej anteny nawet w sytuacji gdy na terenie tego samego zakładu czy obiektu znajduje się zrealizowana lub realizowana inna instalacja. Nadto w przedmiotowej stacji w każdym sektorze, skierowanym na różne azymuty jest jedna antena i trudno uznać, że istotne w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 czy § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010r. osie główne wiązki promieniowana danej anteny mogą na siebie nachodzić powodując faktycznie inne wartości. Nie kwestionując oczywiście zjawiska interferencji fal elektromagnetycznych Sąd podkreśla, że w/w przepisy nakazują ocenę mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) w osi wiązki głównej promieniowania pojedynczej anteny, tj. linii poprowadzonej wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowana anteny. Nakazują oceniać pod kątem ochrony środowiska promieniowanie (EIRP) w określonej odległości do miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, tj. na odcinku prostej, który wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny. (wiązka główna to wiązka zawierająca kierunek maksymalnego promieniowania). Tych kryteriów ( tak określonych w obecnie obowiązującym rozporządzeniu) z uwagi na ich charakter nie da się więc sumować. Skoro, zgodnie z w/w przepisami odległość od środka elektrycznego do miejsc dostępnych dla ludzi wyznacza się w osi głównej wiązki każdej anteny osobno (pojedynczej), to oznacza, że będzie ona taka sama, nawet w sytuacji gdy na jednym obiekcie jak w niniejszej sprawie znajdzie się kilka anten na różnych azymutach. Z tych względów nie było podstaw prawnych do uwzględnienia zgłoszonych zarzutów. Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wystąpił sami inwestor, świadomy parametrów stacji, które nie pozwalają na zaliczenie jej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W przedmiotowej sprawie organ dokonywał jedynie badania danych zawartych we wniosku i uznał, że z uwzględnieniem konkretnych danych podanych przez inwestora przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach umarzając postępowanie. Rozstrzygnięcie to nie stanowi jednak zwolnienia z badania inwestycji pod kątem zachowania norm ochrony środowiska na etapie późniejszym. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Powyższy przepis ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak sprawy administracyjnej - mogącej być przedmiotem postępowania. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe - w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. - tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją, nie zaś wtedy, gdy wydanie decyzji staje się zbędne (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. II GSK 1567/16). W konsekwencji uznać należało, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji utrzymanej nią w mocy są trafne. Organy prawidłowo ustaliły zarówno okoliczności faktyczne związane z rodzajem planowanego przedsięwzięcia jak i prawidłowo dokonały wykładni obowiązującego prawa. Przy tym prawidłowo przeanalizowały zgromadzoną w sprawie dokumentację i dokonały samodzielnej i trafnej oceny dochodząc do wniosku, że omawiane przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.