II SA/Op 512/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na czynność Burmistrza Kietrza z dnia 2 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o zwrotu kosztów przejazdu ucznia do szkoły postanawia: odrzucić skargę. K. Z. wniosła w dniu 9 października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Burmistrza Kietrza, skargę na jego czynność odmowy zawarcia umowy o zwrot kosztów przejazdu ucznia do szkoły. Skarżąca domagała się stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności. W skardze skarżąca wskazała, że pismem z dnia 6 marca 2017 r. wezwała Burmistrza Miasta Kietrz do usunięcia naruszenia prawa, a ten do dnia wniesienia skargi na przedmiotowe wezwanie nie odpowiedział. W związku z tym skarżąca została wezwana przez Sąd pismem z dnia 3 listopada 2017 r., do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez jednoznaczne oznaczenie przedmiotu zaskarżenia i w tym zakresie wskazanie daty i ewentualnie numeru zaskarżonej czynności odmowy zawarcia umowy o zwrot kosztów przejazdu dziecka do szkoły. Ponadto w przypadku wskazania, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność podjęta przed dniem 1 czerwca 2017 r. Sąd wezwał skarżącą do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwała Burmistrza Kietrza w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. do usunięcia naruszenia prawa i w tym celu nadesłania kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego w tym trybie do Burmistrza Kietrza wraz z dowodem jego nadania. Jednocześnie Sąd poinformował skarżącą, że pomimo powołania się w treści skargi na takie wezwanie z dnia 6 marca 2017 r. nie zostało ono dołączone do skargi. Wezwanie Sądu zawierało pouczenie, że brak jego wykonania w terminie 7 dni od dnia jego doręczenie, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie powyższe doręczono skarżącej w dniu 8 listopada 2017 r. Skarżąca w piśmie z dnia 14 listopada 2017 r. wyjaśniła, że przedmiotem jej skargi jest czynność Burmistrza Kietrza z dnia 2 października 2009 r., nr [...] odmowy zawarcia umowy o zwrot kosztów przejazdu dziecka do szkoły. Skarżąca przesłała w załączeniu odpis wezwania z dnia 6 marca 2017 r. wraz z kopią pocztowego dowodu nadania do organu i odebrania go przez organ w dniu 7 marca 2017 r. (odpowiednio k.61-62 i 63 akt sądowych) . Wezwanie doręczono organowi 9 marca 2017 r. Ponadto skarżąca zwróciła się z prośbą o uznanie, że stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi, po upływie 14 dniowego terminu do wezwania organu, nastąpiło bez winy skarżącej, ponieważ toczyła się przed Sądem sprawa o sygn. akt II SAB/Op 98/17 w sprawie skargi na bezczynność Burmistrza Kietrza w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu ucznia do szkoły. Kiedy uzyskała informację o wyroku oddalającym skargę na bezczynność Burmistrza Kietrza, wniosła skargę na czynność odmowy zawarcia umowy o zwrot kosztów przejazdu syna do A w [...]. Skarżąca wskazała także, że Burmistrz podejmując kolejne czynności odmowy, nie zażądał stosownych dokumentów, np. orzeczenia o niepełnosprawności, a także nie pouczył jej o możliwości wniesienia środków zaskarżenia na odmowę zawarcia umowy o zwrot kosztów transportu, czy odmowę zorganizowania transportu, a jest to inna czynność z zakresu administracji publicznej. Pismo z dnia 2 października 2009 r., obejmujące zaskarżoną czynność zostało, jak wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k.6 akt sądowych) doręczone skarżącej w dniu 8 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podnieść, że Sąd w każdej sprawie bada w pierwszej kolejności z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wskazanych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami wymienionymi w pkt 1-5 tego przepisu są: niewłaściwość sądu, wniesienie po terminie, nieuzupełnienie braków formalnych, zawisłość sprawy, brak zdolności sądowej lub procesowej. Kolejną przesłanką odrzucenia skargi jest niedopuszczalność skargi z innych przyczyn, określona w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Oceniając dopuszczalność skargi na wskazane przez skarżącą pismo z dnia 2 października 2009 r., nr [...], w którym zajęto stanowisko w kwestii odmowy zawarcia umowy o zwrocie kosztów dowozu R. Z. do placówki oświatowej położonej w [...], stwierdzić przyjdzie, że zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, kwestia zwrotu kosztów dojazdu dziecka do szkoły, na podstawie art. 17 ustawy o systemie oświaty, nie stanowi materii podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Podejmowane w tym zakresie czynności należą do kategorii określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., czyli do innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z 18 listopada 2014 r., I OSK 2871/14, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym należało uznać, że rozpoznanie skargi na czynność z dnia 2 października 2009 r., nr [...], należy do właściwości sądu administracyjnego. Poza badaniem dopuszczalności wniesionej skargi w zakresie przedmiotu zaskarżenia, należało z urzędu dokonać również oceny spełnienia przez skargę wymogów formalnych. Ich zachowanie umożliwia, bowiem dalszą, merytoryczną kontrolę skargi. Wymogi formalne skargi, w zakresie jej treści, określone zostały w art. 57 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 46 i 47 P.p.s.a. Przyjmując, że wymogi te skarga strony spełniła, Sąd ocenić musiał również, czy wyczerpany został tryb wnoszenia skargi. Należy dlatego wyjaśnić, że według mających w tej sprawie zastosowanie przepisów P.p.s.a. w stanie prawnym obowiązującym pomiędzy 15 sierpnia 2015 r., a 1 czerwca 2017 r. ( por. zmiany art. 52 i art. 53 P.p.s.a. wprowadzone ustawą z 9 kwietnia 2015 r. , Dz.U. 2015 , poz. 658 i ustawą z 7 kwietnia 2017 r, Dz. U. 2017 poz. 935 ), czyli także w marcu 2017 r. w art. 52 § 3 przewidziano, że jeśli skarżący złoży wymagane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem 14 dniowego terminu do jego wniesienia, Sąd po wniesieniu skargi może uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z kolei według obowiązującego w tym czasie brzmienia art. 53 § 3 P.p.s.a. "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa." Skarżąca przed wniesieniem skargi wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną czynnością. Jednocześnie wniosła o uznanie stosownie do treści art. 52 § 3 P.p.s.a., że wniesienie skargi, z uchybieniem 14 dniowego terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nastąpiło bez jej winy, ponieważ toczyła się sprawa przed Sądem o sygn. akt II SAB/Op 98/17 w sprawie skargi na bezczynność Burmistrza Kietrza w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu ucznia do szkoły. Wskazała także, że Burmistrz Kietrza odmawiając jej zawarcia umowy o zwrot kosztów przejazdu syna, nie zażądał stosownych dokumentów w sprawie, ani nie pouczył jej możliwości wniesienia środków zaskarżenia na odmowę zawarcia umowy o zwrot kosztów transportu. Zauważenia wymaga, że skarżąca w dniu 7 marca 2017 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) złożyła do Burmistrza Kietrza pismo z dnia 6 marca 2017 r., zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym kwestionowała odmowę udzielenia wnioskowanej pomocy w postaci zwrotu kosztów dowozu dziecka do szkoły, jednak pismo to zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o podjęciu przez organ zaskarżonej czynności z dnia 2 października 2009 r., gdyż doręczenie tego pisma miało miejsce w dniu 8 października 2009 r. Skutkiem tego wezwania było jednak, w związku z nie udzieleniem przez organ odpowiedzi, uruchomienie biegu 60-dniowego terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. liczonego od dnia otrzymania przez organ wezwania. Tymczasem skargę na czynność organu z dnia 2 października 2009 r. skarżąca wniosła dopiero w dniu 9 października 2017 r. Powyższe daty potwierdzają dokumenty w aktach sprawy, a ponadto odpowiedź organu z dnia 27 marca 2018 r. udzielona na wezwanie Sądu, w której wyjaśnił, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawarte w piśmie skarżącej z dnia 6 marca 2017 r. otrzymał w dniu 9 marca 2017 r., i nie udzielił na nie odpowiedzi. Skarga natomiast wpłynęła do organu w dacie 9 października 2017 r., co wprost wynika z prezentaty umieszczonej na piśmie. Reasumując wniesienie skargi przez K. Z. nastąpiło zatem po upływie przepisanego 60 dniowego terminu do wniesienia skargi, który rozpoczął bieg w dniu 10 marca 2017 r. i zakończył się w dniu 8 maja 2017 r. W tej sytuacji nawet uznanie przez Sąd, zgodnie z wnioskiem skarżącej, na podstawie art. 52 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w marcu 2017 r. i mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, że uchybienie 14 dniowemu terminowi do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną czynnością, nastąpiło bez jej winy, nie może skutkować rozpoznaniem skargi przez Sąd. Skarżąca bowiem wniosła skargę dopiero w dniu 9 października 2017 r., czyli po przepisanym 60 dniowym terminie do jej wniesienia, a na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd taką skargę, jako spóźnioną zobligowany jest odrzucić. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.