II OSK 3315/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 269/18 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej oddala skargę kasacyjną. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 21 czerwca 2018 r. sygn. II SA/Gd 269/18, oddalił skargę Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia realizacji zadań z zakresu gospodarki leśnej. Sąd I instancji wskazał, że dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1939/15, oraz w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 574/17. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: Ppsa), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo podstawą kontrolowanej decyzji Kolegium uczyniło przepis art. 79 ust. 3 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.; dalej: uol). WSA w Gdańsku w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 574/17 stwierdził bowiem, że Starosta K. posiadał kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku W. F. oraz, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 79 ust. 3 uol. Przy tym stan faktyczny i prawny od dnia wydania tego wyroku nie uległ zmianie. W sprawie wystąpiły przy tym przesłanki uzasadniające wydanie w odniesieniu do właścicieli gruntów leśnych położonych na działkach nr [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] w R. decyzji określającej zadania z zakresu gospodarki leśnej. Z akt sprawy wynika, że dla ww. działek nie został sporządzony uproszczony plan urządzenia lasu, a zatwierdzony dla przedmiotowych działek decyzją Ministra Środowiska z [...] kwietnia 2009 r. plan urządzenia lasu sporządzony dla Nadleśnictwa K. w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w G. na lata 2009 – 2018 r. nie spełnia wymogu "opracowania planu urządzenia lasu" z art. 79 ust. 3 uol. Ustalone przez Starostę K. w decyzji z [...] kwietnia 2013 r. zadania wynikają z opracowanej specyfikacji, a potrzeba ich nałożenia wynika z zastanego stanu na przedmiotowych gruntach leśnych. 2. Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 79 ust. 3 pkt 2 uol w zw. z art. 19 ust. 2 uol oraz w zw. z art. 6, art. 19 i art. 2 ust. 1 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że dla spornych gruntów nie ma opracowanego planu urządzenia lasu, w związku z czym Kolegium było uprawnione do ustalenia odnośnie do tych gruntów zadań w zakresie: wyrębu drzew, ponownego założenia upraw leśnych, przebudowy drzewostanów, pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej; 2) naruszenia przepisów postępowania - art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak kompleksowego odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącego we wniesionej przez niego skardze, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i utrudnia jej zaskarżenie. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. 3.2. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. 3.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji. 3.4. Zarzuty skargi kasacyjnej są całkowicie nieuzasadnione. Strona skarżąca wydaje się nie dostrzegać doniosłości wydanych w sprawie wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1939/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 574/17. Kluczowe dla sprawy jest to, jak trafnie wskazał to Sąd I instancji, że związanie oceną prawną wyrażoną w nich w sposób jednoznaczny przesądza o rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie. Wynika z nich, że wszelkie kwestie związane z ustalaniem tytułu prawnego Skarbu Państwa do ww. działek nie mają jakiegokolwiek wpływu na dopuszczalność wydania decyzji na podstawie art. 79 ust. 3 uol. Nie może przy tym budzić wątpliwości fakt, że mówiąca o związaniu oceną prawną norma zawarta w art. 153 Ppsa ma charakter doniosły i bezwzględnie obowiązujący. Oznacza bowiem, że ani organy administracji publicznej, ani sądy orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniach sądu, gdyż są nimi związane. 3.5. W związku ze związaniem powyższą oceną prawną dotyczącą dopuszczalności zastosowania art. 79 ust. 3 uol Sąd I instancji nie naruszył art. 79 ust. 3 pkt 2 uol w zw. z art. 19 ust. 2 uol oraz w zw. z art. 6, art. 19 i art. 2 ust. 1 dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Nie został również naruszony art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, ponieważ Sąd I instancji odniósł się do tych kwestii, które miały znaczenie dla sprawy. W świetle wiążącej oceny prawnej, bezprzedmiotowe byłyby zaś dywagacje z nią sprzeczne. 3.6. Natomiast w przypadku ewentualnego uzyskania przez skarżącego tytułu prawnego, dającego podstawę do ujawnienia go w księdze wieczystej jako właściciela, zaskarżona decyzja stanie się bezprzedmiotowa. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł, jak w sentencji.