III SA/Wa 611/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Honorata Łopianowska, Protokolant referent Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz M.Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 11 kwietnia 2017 r. wszczęto postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] jest M. Z. ("Skarżący", "Strona"). W dniu 4 maja 2017 r., działając na podstawie art. 216 § 1 i § 2 w związku z art. 123 § 1 i 200 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "O.p."), Prezydent [...] W. ("Prezydent" lub "organ pierwszej instancji") wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 15 maja 2017 r. Strona złożyła pismo, z którego nie wynikało wyjaśnienie błędnie złożonej deklaracji. Prezydent [...] W. decyzją z [...] maja 2017 r. określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, odbieranymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], nr działki ew. 32/2, obręb 3-09-10 za okres od lipca 2015 r. od gospodarstwa trzyosobowego według stawki jako odbiór selektywny. Prezydent wskazał, że w deklaracji określono sposób odbierania odpadów, jako selektywny w trzyosobowym lub większym gospodarstwie domowym zamieszkałym w budynku jednorodzinnym, bez zaznaczenia poz. (41) czy budynek ma wyodrębnione lokale mieszkalne. Zadeklarowana została kwota określająca wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 28,00 zł. Powyższa kwota była zdaniem Prezydenta niezgodna z uchwałą Rady W. nr V/85/2015 z 12 lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności, o czym składający deklarację został poinformowany. Odnosząc się do pisma z 15 maja 2018 r. Prezydent stwierdził, że: - procedura obejmuje okres od 1 lipca 2015 r. z uwagi na orzeczenie SKO, które precyzowało termin, odnośnie, którego organ pierwszej instancji miał obowiązek naliczyć opłatę, zatem złożona deklaracja w dniu 12 maja 2015 r. określa nieprawidłowy termin obowiązywania (powinien być lipiec a wskazany jest maj), - wstrzymanie wykonania decyzji wiąże się z prowadzeniem windykacji należności a nie odstąpieniem od naliczania zobowiązań wobec gminy. Obowiązek ponoszenia ciężaru podatków i opłat wynika z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 84) oraz innych ustaw regulujących poszczególne zobowiązania, - poza tym zarzuty podniesione w piśmie zostały wyjaśnione w trakcie procedury wydawania decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. (brak wyroku WSA). Od powyższej decyzji odwołanie złożył Skarżący. Decyzją z [...] grudnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w okresie, co do którego nastąpiło ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, obowiązywała uchwała nr LI/1497/2013 Rady W. z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 3185), zmieniona następnie uchwałami nr LVI/1587/2013 Rady W. z 23 maja 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 5867) oraz nr LVIII/1623/2013 Rady W. z 12 czerwca 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 6616). Powyższa uchwała różnicuje wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i różnicuje wysokość stawek w zależności od kategorii budynków, z których są one odbierane. W uchwale wyróżnione zostały następujące kategorie: nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, zabudowanej budynkiem mieszkalnym innym niż ten, o którym mowa w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej "p.b.") - § 3 uchwały; nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym - § 4 pkt 1 uchwały; nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w którym wyodrębniono dwa lokale mieszkalne - § 4 pkt 1 uchwały; nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne - § 4 pkt 1 uchwały. W powyższej uchwale dokonując podziału budynków, odwołano się do definicji budynku określonej w art. 3 pkt 2a p.b., zgodnie z którym pod pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zatem zdaniem SKO do budynków wymienionych w § 3 uchwały należy zaliczyć wszystkie te, które nie mieszczą się w definicji, ujętej w art. 3 pkt 2a p.b., a to oznacza, iż budynek znajdujący się na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] jest budynkiem jednorodzinnym, w zabudowie szeregowej. Zdaniem SKO Prezydent prawidłowo wszczął przedmiotowe postępowanie - zgodnie z art. 6o ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm., dalej "u.c.p.g."), bowiem, z uwagi na treść uprzednio składanych deklaracji, istnieją poważne wątpliwości co do prawidłowości informacji związanych z naliczaniem opłat. W zakresie naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi Prezydent prawidłowo przyjął, iż należy przyjąć stawki dla nieruchomości wskazanych w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. A uchwały Rady W. nr LVI 11/1623/2013 z 12 czerwca 2013 r., w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 6616 z 13 czerwca 2013 r. ze zm.). Zatem kwota opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] wynosi miesięcznie 60 zł, począwszy od 1 lipca 2015 r. Pismem z 10 stycznia 2018 r., Skarżący zaskarżył decyzję opisaną w komparycji niniejszego wyroku. Skarżący stwierdził, że decyzja SKO jest przykładem bezprawia. Wydana zostaje po upływie ponad siedmiu miesięcy, co urąga art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 139 i 140 O.p. Zdaniem Skarżącego SKO nie odnosi się do żadnego zarzutu o bezprawności decyzji ustalającej dyskryminacyjną opłatę śmieciową. Nie reaguje - zgodnie z art. 122f k.p.a. § 1. Decyzji SKO zarzucono że: została podjęta z rażącym naruszeniem prawa materialnego i tak jak ww. decyzja Prezydenta łamie art. 24 ustawy pracownikach samorządowych z 21 listopada 2008 r. Autorkom decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucono złamanie art. 231 § 1 Kodeksu karnego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności czy celowości. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z uwagi na zarzuty podnoszone przez Skarżącego. Odnosząc się na wstępie do twierdzeń Skarżącego, że przedmiotowa sprawa powinna być załatwiona przez SKO milcząco, w myśl art. 122a k.p.a., Sąd wskazuje, że Skarżący dokonał nieprawidłowej wykładni art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Skarżący błędnie wywodzi, że art. 220 i 233 stanowiące postawę zaskarżonej decyzji znajdują się w dziale IV Ordynacji podatkowej i dlatego mieszczą się w zakresie obowiązywania Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie umyka mu, iż użyte w interpretowanym przepisie sformułowanie "z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII" nie odnosi się do działów Ordynacji podatkowej, lecz do działów Kodeksu postępowania administracyjnego, które to działy IV, V i VIII znajdują zastosowanie także do spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej. Tymczasem zgodnie z art. 6 ust. 12 u.c.p.g w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 r., do opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, co powoduje, że Kodeks postępowania administracyjnego, poza działami IV, V i VIII, nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Podkreślić należy, że rozpoznawana przez Sąd sprawa wynika ze złożenia przez Skarżącego skargi na decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a nie skargi na akt prawa miejscowego - uchwałę Nr V/85/2015 Rady W. z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 1277 ze zm., dalej "uchwała śmieciowa"). Wobec tak odkreślonego przedmiotu sprawy przedmiotowa uchwała stanowi dla Sądu źródło prawa, mającego zastosowanie przy ustalaniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odbieranymi z nieruchomości Skarżącego. Dopóki w obrocie prawnym istnieć będzie przepis prawa miejscowego, który ma walor przepisu powszechnie obowiązującego, a który określa wysokość stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi jednocześnie wiążąc jej zastosowanie z rodzajem zabudowy, stanowi on prawo i musi być uznany i respektowany jako podstawa prawna decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jednocześnie podnieść należy - co zresztą wskazywane było już w wydanym wobec Skarżącego wyroku tutejszego Sądu z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt 3026/15 - że zgodnie z art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c u.c.p.g. (a więc nieruchomości, w stosunku do których gminy organizują odbieranie odpadów od ich właścicieli), są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Według art. 6m tej ustawy, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu gminy deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Zdeklarowana w deklaracji opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6l ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.c.p.g., gminy są zobowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Zgodnie natomiast z art. 6j ust. 1 tej ustawy, w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego - oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Zgodnie zaś z art. 6j ust. 2a u.c.p.g., rada gminy może zróżnicować stawki opłaty w zależności od powierzchni lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy. Sąd w składzie rozpoznającymi niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w powołanym już wyroku w sprawie III SA/Wa 3026/15 i przyjmuje go za własny. Analiza art. 6j ust.1 i ust. 2a u.c.p.g. prowadzi do wniosku, że radzie gminy pozostawiony został wybór, czy dokona zróżnicowania stawki opłaty w oparciu o ww. kryteria. Za takim stanowiskiem przemawiają również argumenty natury funkcjonalnej i celowościowej. Przyjęte rozwiązanie umożliwia bowiem elastyczne podejście do zróżnicowania stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dostosowanych do miejscowych warunków występujących w poszczególnych gminach. Sama opłata ma bowiem charakter lokalny i nakładana jest w celu zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, iż przedmiotowa skarga w istocie dotyczy legalności uchwały stanowiącej podstawę decyzji określającej skarżącemu wysokość należnej opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi (aktu prawa miejscowego), a nie stricte samej decyzji wymiarowej. Wskazuje na to treść podniesionych zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz innych aktów prawnych dotyczących funkcjonowania jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z wymienionym uregulowaniem, rada gminy mogła, lecz nie musiała zróżnicować stawek opłaty w zależności od wyliczonych w nim kryteriów, w tym kryterium "rodzaju zabudowy". Oznacza to, że organowi temu pozostawiono swobodę, bądź - mówiąc inaczej - wybór rozwiązania, poprzez zróżnicowanie stawek opłaty lub zaniechanie tego. Każde z tych rozwiązań mieści się w granicach prawa, a opowiedzenie się za jednym z nich jest przejawem realizacji zasady samodzielności gminy, będącej przecież immanentną cechą samorządu terytorialnego. W przypadku uchwały Nr V/85/2015 Rady W. z dnia 12 lutego 2015 r., stanowiącej także podstawę prawną skarżonej decyzji, kryterium "rodzaju zabudowy" zostało uwzględnione jako desygnat zróżnicowania wysokości stawek przedmiotowej opłaty odrębnie dla lokali mieszkalnych oraz domów jednorodzinnych - do których należy zaliczyć, zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami Prawa budowlanego, dom typu "bliźniak" oraz dom w zabudowie szeregowej. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2a p.b., pod pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Podkreślenia wymaga, że dokonane w sprawie ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości Sądu co do tego, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości stanowiącej budynek jednorodzinny. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że Skarżący jest właścicielem budynku jednorodzinnego położonego w W., przy ul. [...], w którym nie wyodrębniono lokali. Wobec zgłoszenia gospodarstwa domowego trzyosobowego lub większego organy prawidłowo zastosowały stawkę wynikająca z § 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) uchwały śmieciowej. Jednocześnie zasadnie przyjęły, że wobec tego, że należący do Skarżącego budynek nie jest budynkiem mieszkalnym innym niż ten, o którym mowa w art. 3 pkt 2a p.b., nie ma możliwości zastosowania § 3 pkt 1 lit. c) tej uchwały i opłacania opłaty w kwocie 28 zł miesięcznie, jak postulował Skarżący. Tym samym skarżona decyzja prawidłowo określiła rodzaj stawki opłaty obowiązującej dla domów jednorodzinnych za wskazany w tej decyzji okres, zatem nie można z tego powodu stwierdzić braku jej zgodności z obowiązującym prawem, w tym prawem miejscowym. Doszukiwanie się w tym przypadku podobieństw strony postępowania administracyjnego (podatkowego), do której kierowana jest decyzja w sprawie indywidualnej, z adresatem ww. uchwały jest oczywistym nieporozumieniem, wynikającym z prostego zestawienia ze sobą dwóch odrębnych reżimów prawnych (jurysdykcyjnego i wydawania aktów prawa miejscowego, albo szerzej - aktów generalnych przez organy gminy). W sprawach określania wysokości zobowiązań dokonywanych w trybie ustawy Ordynacja podatkowa nie znajdują zastosowania środki prawne służące wzruszaniu aktów prawa miejscowego (w tym przypadku uchwały Rady W.) - wbrew temu, co założono w skardze - zatem nie można było uznać za zasadne zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również innych wskazanych w skardze przepisów, w tym norm konstytucyjnych, których zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji w decyzjach wydanych w rozpatrywanej sprawie nie mógł naruszyć. Jednakże, nie będąc związanym zarzutami skargi, Sąd zbadał sprawę z urzędu i stwierdził naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sentencja decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2017 r. brzmi: "określić wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, odbieranymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] nr. działki 32/2, obręb 3-09-10 za okres od 1 lipca 2015 r. do gospodarstwa trzyosobowego według stawki, jako odbiór selektywny". Organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy. Zdaniem Sądu, obie decyzje wymiarowe wydane przez organy w niniejszej sprawie, dotknięte są na tyle poważnymi wadami, że niezbędne jest ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że - jak wskazano w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 2210/17 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) - decyzja wydana na podstawie przepisu art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w związku z przepisem art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 r. może jedynie określać wysokość zobowiązania, które powstało z mocy prawa i nie zostało wykonane, nie może natomiast określać zobowiązania "na bliżej nieokreśloną przyszłość". Jak wskazał NSA w powołanym wyroku, zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 12 u.cz.p.g. w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 r., do opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Zatem nie można przyjąć właściwej wykładni treść przepisu art. 6o u.cz.p.g., bez odpowiedniego uwzględnienia zapisu art. 21 § 3 o.p. W myśl powołanej jednostki redakcyjnej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Do spraw opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zastosowanie będzie miała tylko część cytowanej regulacji prawnej, w kontekście przesłanki "niezapłacenia w całości lub w części" tejże opłaty. Nie może być brana pod uwagę przesłanka "niezłożenia deklaracji", gdyż nie ma wątpliwości, że chodzi tu wyłącznie o deklaracje, w których podmiot zobowiązany jest do samodzielnego obliczenia daniny (zob. L. Etel [w:] L. Etel, Cezary Kosikowski (red.), J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2013, s. 286). Z przesłanką "nie zapłacenia w całości lub w części" danej opłaty mamy do czynienia jedynie w znaczeniu czynności - niezrealizowanej, wymagalnej. Wówczas gdy upłynął termin wymagany przepisami prawa. Decyzja taka posiada charakter deklaratoryjny, jedynie potwierdzający zaistnienie określonego zdarzenia (obowiązku uiszczenia opłaty w terminie, który upłynął). Zatem w kontekście powyższych rozważań należy stwierdzić, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 6o u.cz.p.g., w związku z przepisem art. 21 § 3 o.p., może jedynie określać wysokość zobowiązania, które powstało z mocy prawa i nie zostało wykonane, nie może natomiast określać zobowiązania "na bliżej nieokreśloną przyszłość". Tym samym określenie wysokości opłaty za okres od 1 lipca 2015 r., bez wskazania daty końcowej, narusza wskazane wyżej przepisy prawa. Dodatkowo Sąd wskazuje, że poprzednio została wydana w stosunku do Skarżącego decyzja Prezydenta W. z dnia 11 sierpnia 2015 r. o określeniu wysokości opłaty od tej przedmiotowej nieruchomości począwszy od 1 lipca 2013 r. w wysokości 1500 zł, to jest 60 zł x 25 miesięcy. Tym samym okres, na jaki został określona opłata, kończy się dopiero z końcem lipca 2015 r., co oznacza, że nie jest prawidłowe określenie w zaskarżonej decyzji, że dotyczy ona okresu od 1 lipca 2015 r. Kolejnym uchybieniem skarżonej decyzji jest brak określenia w niej wysokości opłaty. Co prawda w uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że dla przedmiotowej nieruchomości miesięczna stawka z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna wynosić 60 zł, lecz brak wskazania tego w sentencji decyzji jest istotnym uchybieniem. Podkreślić trzeba, że rozstrzygnięcie decyzji (sentencja, osnowa) określa skutki prawne ustalonego przez organ stanu faktycznego danej sprawy i zastosowanych przepisów prawa. Z sentencji ma wynikać precyzyjnie i jednoznacznie zakres praw i obowiązków strony jako adresata konkretnej decyzji (A. Kabat, komentarz do art. 210 Ordynacji podatkowej, lex 2016). Osnowa decyzji musi być sformułowana w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia. Rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinno więc zawierać miesięczną kwotę opłaty oraz wskazanie okresu, którego dotyczy ta decyzja. Warunków tych nie spełnia decyzja Prezydenta W. z dnia 24 maja 2017 r. Dodatkowo Sąd wskazuje, że w decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2017 r. błędnie wskazano, że "W okresie, co do którego nastąpiło ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązywała uchwała nr U/1497/2013 Rady W. z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności", wymieniając dalej kategorie budynków określone w tej uchwale, dodatkowo z błędnym powołaniem numeracji przepisów w niej zawartych. W ocenie Sądu, mimo powołania w decyzji organu pierwszej instancji prawidłowej uchwały, także to uchybienie SKO należy uznać za mogące mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, uznając skargę za zasadną, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozpatrując sprawę ponownie organ powinien przeprowadzić postępowanie i wydać decyzję odnosząca się do tego okresu, w którym powstał już obowiązek uiszczenia opłaty, a jednocześnie którego nie obejmuje wcześniej wydana decyzja. W podstawie prawnej należy wskazać konkretny przepis uchwały Prezydenta W., a w sentencji miesięczną wysokość (stawkę) opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., przy czym zasądzono je w wysokości 100 zł, odpowiadającej uiszczonemu wpisowi sądowemu.