I SA/Gd 481/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku R.K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 listopada 2017 r., obejmującego należność z tytułu podatku należnego wynikającego z ustawy o podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r. w kwocie należności głównej 143.702,00 zł. Pismem z dnia 9 stycznia 2018 r., strona wystąpiła o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując, iż przemawia za tym: - wykonanie obowiązku przed wszczęciem tego postępowania; - nieistnienie obowiązku, jego przedawnienie i brak wymagalności; - określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji; - błąd co do osoby zobowiązanego; - niedopuszczalność egzekucji, a także zastosowanego środka egzekucyjnego; - brak doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego, orzekając w przedmiocie złożonego wniosku, wydał postanowienie nr [...] z dnia 7 lutego 2018 r., którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 13 lutego 2018 r.. R.K. wniósł zażalenie na to postanowienie, podnosząc, iż narusza ono: - art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 7, 8 i § 2 u.p.e.a.; - art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i przepisami powołanymi powyżej; poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia organu egzekucyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego. W wyniku rozpoznania złożonego środka zaskarżenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, o czym orzekł w postanowieniu z dnia 5 kwietnia 2018 r.. Pismem z dnia 23 kwietnia 2018 r. R.K. zaskarżył ww. postanowienie organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W treści skargi strona podniosła, iż postanowienia organów obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.; - art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 7, 8 i § 2 u.p.e.a.; - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 44 k.p.a., 136 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.; - art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 7, 8 i § 2 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. przesłankami obligującymi organ egzekucyjny do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego są: 1) wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania; 2) brak wymagalności obowiązku, jego umorzenie lub wygaśnięcie z innego powodu albo nieistnienie obowiązku; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) zaistnienie błędu co do osoby zobowiązanego lub okoliczności powodującej, że egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) śmierć zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego albo niedoręczenie zobowiązanemu upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) niepodjęcie zawieszonego na żądanie wierzyciela postępowania egzekucyjnego przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) żądanie wierzyciela; 10) inne przypadki przewidziane w ustawach. Odnosząc się do wskazanych przez skarżącego we wniosku z dnia 9 stycznia 2018 r. podstaw, Sąd uznał je za nieuzasadnione, co uczyniło konstatację, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Odnosząc się do przesłanki z art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. wykonania obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, wskazać należy, że ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, by doszło do zapłaty egzekwowanych należności. Sam zobowiązany, wskazując na taką okoliczność, nie przedstawia żadnych dokumentów to potwierdzających. Co ważne, R.K. nawet takiej okoliczności nie precyzuje. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie dochodzony jest wykonany uprzednio przez zobowiązanego obowiązek. Natomiast co do przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. brak wymagalności obowiązku, jego umorzenie lub wygaśnięcie z innego powodu albo nieistnienie obowiązku, przypomnieć należy, że objęty tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 22 listopada 2017 r. obowiązek dotyczy podatku należnego podlegającego wpłacie na rachunek urzędu skarbowego z tytułu wystawienia faktur VAT, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za styczeń 2007 r. w kwocie należności głównej 143.702,00 zł. Wynika on - co potwierdza treść tego tytułu wykonawczego - z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. nr [...] z dnia 12 października 2011 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 20 lipca 2012 r.. Należy podkreślić, iż w wyniku złożenia przez zobowiązanego skargi na przedmiotową decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1025/12, orzekł o jej oddaleniu. Orzeczenie to stało się prawomocne na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 2165/13. Decyzja ta nie została wzruszona także w wyniku zainicjowania przez stronę trybu nadzwyczajnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją nr [...] z dnia 23 października 2017 r. odmówił bowiem jej uchylenia wobec niestwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] z dnia 2 marca 2018 r.. Z powyższego wynika, iż decyzja stanowiąca postawę wystawienia tytułu wykonawczego nie została w jakikolwiek sposób wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie można w konsekwencji stwierdzić, iż obowiązek ten nie istnieje. Wskazywanie przez zobowiązanego na toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjny w Warszawie pod sygn. akt I FSK 1541/16 postępowanie w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 2165/13, także nie wpływa na byt prawny tej decyzji. Uznać także należy, że oprócz tego, iż obowiązek ten istnieje, posiada on również przymiot wymagalności. Jak już uprzednio wskazano, wynika on z ostatecznej decyzji podatkowej. Ta zaś - jak stanowi art. 239e Ordynacji podatkowej - podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Okoliczności sprawy nie wskazują, by zostało wydane rozstrzygnięcie powodujące wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej. Wręcz przeciwnie, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1541/16 (wydanym w toku toczącego się postępowania w sprawie skargi o wznowienie postępowania), orzekł o odmowie wstrzymania wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 2165/13, tj. wyroku oddalającego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1025/12 - którym oddalono skargę na decyzję utrzymującą w mocy decyzję określającą obowiązek podatkowy. Obowiązek podatkowy nie uległ przedawnieniu. Pięcioletni termin określony art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upływał z końcem 31 grudnia 2012 r. Jak stanowi bowiem powołany przepis, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. We wskazanym czasie nastąpiły jednak zdarzenia modyfikujące bieg przedawnienia zobowiązania, powodujące, że termin ten nie upłynął po dziś dzień. Z akt sprawy wynika, iż bieg przedawnienia został przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej). Toczące się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 listopada 2017 r. postępowanie egzekucyjne nie jest pierwszym zmierzającym do wyegzekwowania przedmiotowego obowiązku. Poprzednie toczyło się w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 29 grudnia 2011 r. (jego podstawą była ww. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności nadany postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 16 grudnia 2011 r.). Postępowanie to zakończyło się na skutek zaistnienia przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a., co zostało stwierdzone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 24 września 2014 r.. Zastosowany w jego toku środek przerywający bieg terminu przedawnienia dotyczy zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w "A" S.A. w W. Dokonano go zawiadomieniem nr [...] z dnia 30 grudnia 2011 r. - doręczonym dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 5 stycznia 2012 r.. Odpis zawiadomienia doręczono zobowiązanemu w dniu 3 stycznia 2012 r.. Skuteczność zajęcia potwierdza pismo Banku z dnia 19 stycznia 2012 r.. W myśl art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zastosowanie środka określonego powyżej miało miejsce w dniu 5 stycznia 2012 r. (art. 80 § 2 u.p.e.a. ustanawia jako miarodajną dla określenia tej daty, datę doręczenia zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności). Bieg terminu przedawnienia biegł zatem na nowo od dnia 5 stycznia 2012 r.. Gdyby nie doszło do innych modyfikacji, bieg terminu przedawnienia zakończyłby się zatem w styczniu 2017 r.. Tak się jednak nie stało na skutek zaistnienia podstaw powodujących zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia oznacza, że termin ten przez okres zawieszenia nie biegnie, przez co ulega wydłużeniu. Okres zawieszenia "dodaje się" do 5-letniego terminu przedawnienia, co skutkuje tym, że staje się on dłuższy. Przy czym wystarczającym dla uznania, że należność pozostaje nieprzedawniona, jest, by zawieszenie to trwało niecały rok w odpowiednim okresie tj. okresie następującym od przerwania biegu przedawnienia na skutek zastosowania ww. środka egzekucyjnego do zastosowania kolejnego środka przerywającego ten termin. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy, w nowo wszczętym postępowaniu egzekucyjnym również zaistniał skutek określony mocą art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Skutek ten należy wywodzić z zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonanego zawiadomieniem nr [...] z dnia 22 listopada 2017 r.. Dłużnikowi zajętej wierzytelności - Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej zawiadomienie to zastało doręczone w dniu 22 listopada 2017 r.. Odpis zawiadomienia doręczono R.K. w dniu 8 grudnia 2017 r. (w trybie art. 44 k.p.a.). Skuteczność zajęcia potwierdza to, że przekazanie kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności nastąpiło w dniu 28 listopada 2017 r.. Dla stwierdzenia, że obowiązek nie jest przedawniony, okres zawieszenia biegu przedawnienia, wynoszący niemal rok, winien zatem przypadać w dowolnym czasie od 6 stycznia 2012 r. do 21 listopada 2017 r.. Należy zauważyć, że warunek ten został spełniony na skutek wniesienia przez zobowiązanego skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego dochodzonego w tym postępowaniu. Art. 70 § 6 pkt 2 w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowią bowiem, iż zdarzenie to wiąże się z zawieszeniem biegu przedawnienia, które biegnie na nowo dopiero od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Już same daty wyroków wydanych w sprawie (12 marca 2013 r. - wyrok WSA w Gdańsku o sygn. akt I SA/Gd 1025/12; 2 kwietnia 2015 r. - wyrok NSA w Warszawie o sygn. akt I FSK 2165/13) pozwalają na bezsprzeczne przyjęcie, że okres zawieszenia biegu przedawnienia wywodzony na tej podstawie wystarczająco wydłużył bieg terminu przedawnienia. Przy czym - jak zauważono w postanowieniu organu egzekucyjnego - okres zawieszenia w związku z zaistnieniem powołanych okoliczności trwał od 28 sierpnia 2012 r. do 22 czerwca 2015 r.. Nie jest to jedyna podstawa zawieszenia biegu przedawnienia, jaka miała miejsce w stosunku do tego zobowiązania podatkowego. Jako że - w kontekście uprzedniego przyjęcia, że zobowiązanie to pozostaje nieprzedawnione - nie ma ona jednak kluczowego znaczenia dla sprawy, nadmienia się tylko, iż zawieszenie nastąpiło również w oparciu o przesłankę z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem skutek ten zachodzi w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Bieg przedawnienia pozostaje zawieszony do prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w tym przedmiocie dotyczące egzekwowanego zobowiązania toczyło się od 6 grudnia 2012 r., tj. od daty wszczęcia śledztwa do 19 października 2015 r., kiedy nastąpiło jego umorzenie. Przy czym uprawomocnienie się postanowienia o umorzeniu śledztwa nastąpiło w dniu 28 października 2015 r. - R.K. o tym, że bieg przedawnienia zostaje zawieszony na tej podstawie prawnej został powiadomiony pismem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. nr [...] z dnia 7 grudnia 2012 r. - doręczonym mu w dniu 12 grudnia 2012 r.. Co do podstawy z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj.. określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, należy przypomnieć, że dochodzony obowiązek dotyczy podatku należnego podlegającego wpłacie na rachunek urzędu skarbowego z tytułu wystawienia faktur VAT, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za styczeń 2007 r. w kwocie należności głównej 143.702,00 zł. Obowiązek ten został określony decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. nr [...] z dnia 12 października 2011 r., utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 20 lipca 2012 r.. Porównanie treści tytułu wykonawczego z decyzją określającą egzekwowany obowiązek nie daje podstaw do stwierdzenia, iż istnieje ryzyko wykonania innego zobowiązania niż to, które ww. orzeczenie nakłada na zobowiązanego. Kwota egzekwowanego obowiązku odpowiada wartości określonej przez organ podatkowy, zgadza się także tytuł tego obowiązku. Co do podstawy z art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. błędu co do osoby zobowiązanego, nie ulega wątpliwości, że zobowiązanym w badanej sprawie jest R.K., identyfikujący się - jak wskazano w treści tytułu wykonawczego - indywidualnym numerem identyfikacji podatkowej: [...]. Numer ten jest jednostkowy i niepowtarzalny. Wygasa on w przypadku zgonu lub ustania bytu prawnego podatnika (art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników), a co więcej - w przypadku unieważnienia - nie może zostać ponownie nadany (art. 8c ust. 3 tej ustawy). Decyzja stanowiąca podstawę dochodzonego obowiązku zawiera tożsame dane podatnika. Dane te pokrywają się także w całości z oznaczeniem podmiotu wnoszącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a także wnoszącego zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego. W konsekwencji powyższego nie można stwierdzić, iż egzekucja została skierowana do majątku innego podmiotu niż tego, na którego nałożono obowiązek podatkowy. Prawidłowe jest także stanowisko organu co do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego albo niedoręczenie zobowiązanemu upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Jak już wynika z treści podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonej w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., niedoręczenie upomnienia powoduje taki skutek tylko w przypadku, gdy na wierzycielu spoczywał obowiązek dopełnienia tego warunku. Upomnienie nie musi w każdym przypadku być wystawione przez wierzyciela i poprzedzać wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stanowi o tym wyraźnie art. 15 § 1 u.p.e.a., a art. 15 § 5 u.p.e.a. zawiera delegację ustawową skierowaną do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, by ten określił, w drodze rozporządzenia, należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Na tej podstawie podmiot ten wydał rozporządzenie z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 131). W kategorii należności, których dochodzenie nie wiąże się z koniecznością wystawienia upomnienia, zawarto m.in.: należności pieniężne, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu oraz należności pieniężne dochodzone w ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej w przypadku, o którym mowa w art. 61 u.p.e.a. (§ 2 pkt 2 i 4 rozporządzenia). Jak wynika z powyższego, w badanej sprawie na wierzycielu nie spoczywał obowiązek wystawienia upomnienia (co też znalazło odzwierciedlenie w treści tytułu wykonawczego). W zakresie natomiast wskazania, że organ egzekucyjny zastosował niedopuszczalny środę egzekucyjny, należy przypomnieć, że, iż to, jakie środki można stosować w egzekucji należności pieniężnych określa szczegółowo ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynika z art. 1a pkt 12 u.p.e.a., w egzekucji tej jednym z możliwych do zastosowania środków jest zajęcie innych wierzytelności pieniężnych. Stan faktyczny sprawy nie potwierdza zatem, by Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał czynności nieprzewidzianej procedurą. Sam zobowiązany w treści pisma z dnia 9 stycznia 2018 r. powołuje się na przepisy właściwe temu zajęciu, tj. art. 89 u.p.e.a. - określający, jakich czynności należy przy nim dopełnić. Przy czym podnoszona kwestia naruszenia tego przepisu poprzez niedoręczenie odpisu tytułu wykonawczego nie mogła podlegać ocenie organu w rzeczonym postępowaniu, gdyż jak wynika z akt sprawy, była ona przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem nr [...] z dnia 20 grudnia 2017 r. (postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 7 lutego 2018 r. utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] z dnia 27 marca 2018r.). Wskazać także należy, że odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu w dniu 8 grudnia 2017 r., stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. (przesyłka nie została podjęta przez adresata w terminie 14 dni od próby jej doręczenia, która miała miejsce w dniu 24 listopada 2017 r.). Powyższe dokumentuje wyraźnie zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - dokument urzędowy korzystający z domniemania prawdziwości. Co więcej, prawidłowość doręczenia została potwierdzona przez operatora wyznaczonego, za pośrednictwem którego doręczenie było dokonywane. Moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie wyznacza data wystawienia tytułu wykonawczego, w związku z czym nieuprawnione są twierdzenia, iż wszczęcie to nastąpiło nieprawidłowo i bezpodstawnie, a organ nie udowodnił doręczenia odpisu tytułu wykonawczego w trybie art. 44 k.p.a.. Co do twierdzeń o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, Sąd podkreśla, iż egzekwowany obowiązek jak najbardziej może być dochodzony w trybie tej egzekucji. Na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935). Egzekucję administracyjną stosuje się do tych obowiązków, gdy wynikają, one m.in. z decyzji lub postanowień właściwych organów (art. 3 § 1 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie, co zostało już podkreślone, egzekwowany obowiązek dotyczy podatku wynikającego z ostatecznej decyzji organu podatkowego, co w pełni odpowiada wskazanym regulacjom. Reasumując, w ocenie Sądu żadna przesłanka - obligująca organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego - nie wystąpiła. Obydwa postanowienia zostały wydane bez wskazanych przez zobowiązanego naruszeń procesowych, a ich uzasadnienia świadczą o wnikliwym i całościowym rozpoznaniu sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, ze w takiej sytuacji skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). DSz