I GSK 3208/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 2220/17 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w B. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz E. Sp. z o.o. w B. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego; Wyrokiem z 4 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w B. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) z [...] października 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i orzekł o kosztach postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] czerwca 2017 r. E. Sp. z o.o. złożyła do ARiMR wniosek o dofinansowanie w zakresie działania 5.4. "Przetwarzanie produktów rybołówstwa i akwakultury" w ramach Priorytetu 5 "Wspieranie obrotu i przetwarzania" zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze", o którym mowa w art. 69 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego. W dniu [...] października 2017 r. ARiMR odmówiła wnioskodawcy przyznania pomocy finansowej. Stwierdziła, że w ramach realizowanej od września 2016 r. operacji Spółka rozpoczęła budowę nowej hali produkcyjno-magazynowej o powierzchni użytkowej 2204,21 m2 (powierzchnia zabudowy 2382,19 m2). Do nowego budynku zakładu mają zostać przeniesione procesy produkcyjne wraz z magazynowaniem surowca oraz wyrobów gotowych z istniejących obiektów zakładu. Budowa nowej hali produkcyjno-magazynowej to jedyne zadanie zgłoszone do dofinansowania w ramach złożonego wniosku o dofinansowanie. Jako główny rodzaj inwestycji wnioskodawczyni wybrała poprawę bezpieczeństwa, higieny, zdrowia i warunków pracy. Jako dodatkowy rodzaj inwestycji wybrała oszczędzanie energii lub zmniejszenie oddziaływania na środowisko i nowe oraz udoskonalone produkty, procesy lub systemy zarządzania i organizacji. Organ stwierdził, że w przypadku realizacji inwestycji zakwalifikowanej przez Spółkę w ramach rodzaju inwestycji do poprawy bezpieczeństwa, higieny, zdrowia i warunków pracy, robotami budowlanymi podlegającymi kwalifikowalności w rozumieniu rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 21 listopada 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 5. "Wspieranie obrotu i przetwarzania", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz.U. z 2016 r. poz. 1965; dalej: rozporządzenie z 21 listopada 2016 r.) są tylko i wyłącznie wskazane powyżej roboty, w wyniku których nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Podkreślił, że na podstawie analizy złożonego wniosku o dofinansowanie oraz załączonej dokumentacji, do dofinansowania zostało przedstawione zamierzenie budowlane polegające na budowie nowego budynku, tj. hali produkcyjno-magazynowej, które nie wpisuje się w wybrany rodzaj inwestycji wskazany we wniosku o dofinansowanie. W związku z tym, że katalog kosztów kwalifikowalnych wskazany w § 27 ust. 1 jest katalogiem zamkniętym, organ odmówił przyznania pomocy finansowej. Wyrokiem z 4 lipca 2018 r. WSA w Warszawie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie ARiMR z [...] października 2017 r. Przytaczając treść § 27 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 21 listopada 2016 r. Sąd I instancji wskazał, że z przepisu wynika, koszty jakich przedsięwzięć zalicza się do kosztów kwalifikowanych. Biorąc pod uwagę to, że przedmiotowe rozporządzenie nie zawiera własnej definicji tych pojęć, a są to pojęcia z zakresu prawa budowlanego, za uzasadnione uznał sięgnięcie do definicji zawartych w ustawie z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2017 poz.1333 t.j.). Ustawa ta w art. 3 pkt 6 stanowi, że jeśli w tej ustawie mowa jest o budowie należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W pkt 7a wskazano zaś m.in., że przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których występuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość szerokość, bądź liczba kondygnacji. Dopuszczenie przez ustawodawcę pokrywania w ramach poddziałania 5.4 jako kosztów kwalifikowanych budowy, rozbudowy, przebudowy wskazuje, że realizowanie inwestycji w postaci budowy obiektu budowlanego, dotyczy również postawienia nowego, dotychczas nie istniejącego obiektu budowlanego, zawierającego określone pomieszczenia lub pomieszczenie, w odniesieniu do których określone zostały parametry techniczne lub użytkowe wskazane w dotyczącym go projekcie budowlanym, zatwierdzonym przez właściwy organ. W ocenie Sądu I instancji brak jest przesłanek uzasadniających twierdzenie, że skoro w § 27 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia użyto sformułowania "pomieszczeń", to oznacza to istniejące pomieszczenia, w odniesieniu do których nie może nastąpić zmiana parametrów technicznych i użytkowych. Koszty będą uznane za kwalifikowane, jeżeli obiekt budowlany będzie zawierał pomieszczenia przetwórstwa i pomocnicze lub zaplecza socjalnego dla pracowników zakładów przetwórstwa produktów rybnych. Nie mogą zatem to być np. pomieszczenia biurowe. Zdaniem Sądu doszło do błędnej wykładni treści § 27 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 21 listopada 2016 r., a zatem brak było podstaw do zastosowania art. 16 ust. 1 ustawy z 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1267). Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie zobowiązany do merytorycznej oceny złożonego wniosku celem ustalenia, czy zachodzą przesłanki udzielenia skarżącemu dochodzonej pomocy. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku ARiMR wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 poz. 1302 tj.; dalej: ppsa) wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a/ § 27 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z § 27 ust. 1 pkt 3 lit. a/ oraz § 27 ust. 1 pkt 5 lit. a/ rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 5. Wspieranie obrotu i przetwarzania, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" poprzez błędną wykładnię polegającą na interpretacji § 27 ust. 1 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia w oderwaniu od treści § 27 ust. 1 pkt 3 lit. a/ oraz § 27 ust. 1 pkt 5 lit. a/ rozporządzenia, tj. niedostrzeżenie przez Sąd I instancji różnicy brzmienia § 27 ust. 1 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia, w którym mowa jest o budowie, rozbudowie, przebudowie lub remoncie pomieszczeń, w stosunku do § 27 ust. 1 pkt 3 lit. a/ oraz § 27 ust. 1 pkt 5 lit. a/ rozporządzenia, w których z kolei mowa jest o budowie, odbudowie, rozbudowie, przebudowie lub adaptacji budynków, co w konsekwencji wskazuje, że intencją prawodawcy było, aby pomoc, o której mowa w § 27 ust. 1 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia odnosiła się wyłącznie do pomieszczeń w budynkach już istniejących, a nie operacji, której celem jest, tak jak w sprawie, budowa nowego budynku; b/ § 27 ust. 1 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wybudowanie nowego budynku hali produkcyjno-magazynowej może podlegać dofinansowaniu w ramach działania "Przetwarzanie produktów rybołówstwa i akwakultury" w ramach Priorytetu 5. Wspieranie obrotu i przetwarzania PO "Rybactwo i Morze" w zakresie inwestycji na poprawę bezpieczeństwa, higieny, zdrowia i warunków pracy, podczas gdy przyznanie pomocy w zakresie inwestycji na poprawę bezpieczeństwa, higieny, zdrowia i warunków pracy jest możliwe jedynie na budowę, rozbudowę, przebudowę lub remont pomieszczeń (w ramach już istniejącego budynku), nie zaś nowego budynku, o co ubiegał się wnioskodawca; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a/ art. 141 § 4 ppsa poprzez nieodpowiadające wymaganiom zawartym w treści ww. przepisu uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku, polegające na niewyczerpującym przedstawieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez niewyjaśnienie przez Sąd, w jakim zakresie organ miałby zbadać i uwzględnić wniosek o dofinansowanie budowy hali produkcyjno-magazynowej (z wniosku nie wynikało, iż Spółka wnosi o dofinansowanie konkretnych pomieszczeń), w sytuacji gdy z art. 27 ust. 1 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia wynika, iż kosztem kwalifikowalnym w zakresie inwestycji na poprawę bezpieczeństwa, higieny, zdrowia i warunków pracy jest jedynie budowa, rozbudowa, przebudowa lub remont pomieszczeń przetwórstwa i pomocniczych lub zaplecza socjalnego dla pracowników zakładów przetwórstwa produktów rybnych (w ramach istniejących budynków), co w dalszej kolejności przekłada się na obowiązek zastosowania się organu do wskazań Sądu co do dalszego postępowania; b/ art. 146 § 1 ppsa w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ppsa poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, co skutkowało jego uchyleniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach środka prawnego, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie występuje. Oznacza to, że NSA jako Sąd II instancji związany jest podstawami oraz wnioskami zawartymi w skardze kasacyjnej. Związanie to sprowadza się do możliwości badania naruszenia tylko tych przepisów, które zostały przez stronę skarżącą kasacyjnie wyraźnie wskazane. Sąd przy tym nie jest władny do dokonywania wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowania, czy też uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej, których prawidłowe sformułowanie polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, jakie zostały naruszone oraz wskazaniu na czym to naruszenie polegało. Skarga kasacyjna została oparta na powiązanych ze sobą, określonych w art. 174 ppsa podstawach kasacyjnych, to jest naruszeniu regulacji z § 27 ust. 1 rozporządzenia z 21 listopada 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej..., naruszeniu art. 141 § 4 ppsa, a także art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ppsa w zw. z art. 1 § 2 pusa przez wadliwe przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i wadliwą kontrolę rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem. Żadna z podstaw na których oparto skargę kasacyjną nie usprawiedliwia zawartego w środku prawnym wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku, zaś kasator w istocie nie wykazał, na czym konkretne naruszenia polegają oraz jaki mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów podważających ustalony stan faktyczny, co pozwala uznać ten przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku za w pełni miarodajny. Jeżeli skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 ppsa, to Sąd II instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje zawarte w środku prawnym zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej - naruszenia prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności wynika z tego, że ocena sposobu stosowania prawa materialnego przez organ i późniejszej kontroli tego procesu przez Sąd I instancji jest możliwa tylko wtedy, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy nie budzi zastrzeżeń stron albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej nie może stanowić wskazany jako naruszony art. 146 § 1 ppsa. Przepis ten określa formy wyroku uwzględniającego skargę na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Jego zastosowanie stanowi więc jedynie wynik kontroli zaskarżonego aktu lub czynności dokonanej przez sąd administracyjny. Z kolei art. 3 § 1 ppsa ma charakter ustrojowy, ogólny, o charakterze tylko kompetencyjnym i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy Sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia uregulowania. Sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w środku prawnym z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem - do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. Wskazywany przepis art. 1 pusa wyznacza ramy sądowej kontroli. Nie określa natomiast reguł postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem te zawarte są w ustawie - ppsa. Jako przepis ustrojowy a nie procesowy wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Mógłby on stanowić samodzielną i skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne niż legalność, kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem, bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić a czego Sąd I instancji nie uczynił dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że Sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (tzn. wykazać, że nie zaistniał przypadek, w którym "ustawy stanowią inaczej"). W sprawie nie zaistniały sytuacje uzasadniające zarzuty naruszenia wyżej wskazanych przepisów. Nie jest także trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa. Formułując ten zarzut kasator winien nie tylko przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, ale również wskazać wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, a więc jest zobowiązany uzasadnić, że zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej i że wada była na tyle istotna, że kształtowała lub współkształtowała treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do niej nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. W myśl powołanego wyżej przepisu, uzasadnienie orzeczenia winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, podniesionych zarzutów, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Określając niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia, regulacja ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia jest w pełni możliwe. Kasator nie zarzuca, aby uzasadnienie nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub że sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną. Akcentuje jedynie niewyczerpujące przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zarzut zmierza w tej sytuacji do podjęcia polemiki z rozstrzygnięciem i nie koresponduje z treścią powołanego przepisu. Zadaniem organu pozostaje merytoryczne rozpatrzenie wniosku o dofinansowanie z uwzględnieniem założenia o kwalifikowalności wydatków służących także zmianie parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego w zakresie przetwórstwa, pomocniczych lub zaplecza socjalnego. Sąd I instancji prawidłowo zastosował przytoczone w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego i zasadnie uwzględnił skargę wskazując na potrzebę ponownej merytorycznej oceny wniosku. Wskazany jako naruszony przepis § 27 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 21 listopada 2016 r. zalicza do kosztów kwalifikowalnych operacji te poniesione na budowę, rozbudowę, przebudowę lub remont pomieszczeń przetwórstwa, pomocniczych lub zaplecza socjalnego dla pracowników zakładów przetwórstwa produktów rybnych. Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę, że omawiane rozporządzenie nie zawiera własnej definicji pojęć z zakresu prawa budowlanego, co uzasadnia sięgnięcie do definicji zawartych w ustawie z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U.2017 poz.1333). Ustawa ta w art. 3 pkt 6 stanowi, że jeśli w tej ustawie mowa jest o budowie należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei przez przebudowę (pkt 7a) należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których występuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów. Dopuszczenie przez prawodawcę pokrywania w ramach poddziałania 5.4 jako kosztów kwalifikowanych budowy, rozbudowy, przebudowy wskazuje, że realizacja inwestycji w postaci budowy obiektu budowlanego, dotyczy również postawienia nowego, dotychczas nie istniejącego obiektu budowlanego, zawierającego pomieszczenia w odniesieniu do których określone zostały parametry techniczne lub użytkowe wskazane w dotyczącym go projekcie budowlanym, zatwierdzonym przez właściwy organ. Brak jest zatem przesłanek do twierdzenia, że skoro w § 27 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia użyto sformułowania "pomieszczeń", to oznacza to istniejące pomieszczenia, w odniesieniu do których, nie może nastąpić zmiana parametrów technicznych i użytkowych. Do istoty bowiem budowy, rozbudowy czy przebudowy należy powstanie nowych obiektów budowlanych, czy też zmiana parametrów użytkowych lub technicznych obiektów istniejących. Koszty będą uznane za kwalifikowane, jeżeli obiekt budowlany będzie zawierał pomieszczenia przetwórstwa i pomocnicze lub zaplecza socjalnego dla pracowników zakładów przetwórstwa produktów rybnych. Nie mogą być to zatem np. pomieszczenia biurowe. Za prawidłową należy również uznać konstatację, że gdyby prawodawca miał na uwadze jedynie inwestycje które nie prowadzą do zmiany parametrów użytkowych i technicznych, to ograniczyłby się jedynie do wskazania jako kwalifikowalnych jedynie kosztów remontu. W przepisie posłużył się pojęciem pomieszczenia w znaczeniu funkcjonalnym, z uwagi na dookreślenie w dalszej części hipotezy, że chodzi o pomieszczenia przetwórstwa, pomocnicze lub zaplecza socjalnego. W tym zakresie strona trafnie zauważyła, że prawodawca podobnie postąpił w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), gdzie także posłużył się pojęciem pomieszczenia w znaczeniu funkcjonalnym, rozróżniając m.in. pomieszczenia pomocnicze i pomieszczenia socjalne. Dopuszczenie wykładni, iż wsparcie inwestycji związanych z przetwarzaniem produktów rybołówstwa i akwakultury przez "budowę, rozbudowę i przebudowę" z jednoczesnym zachowaniem niezmiennych parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu byłaby sprzeczna z istotą i celem dofinansowania. Skoro bowiem oprócz remontu prawodawca przewidział w rozporządzeniu krajowym także rozbudowę i przebudowę, tym samym dopuścił zmianę w następstwie realizowanej operacji parametrów technicznych i użytkowych istniejących obiektów. Wbrew argumentom kasatora pomiędzy przepisami § 27 ust. 1 pkt 2 a pkt 3 i 5 rozporządzenia z 21 listopada 2016 r. nie zachodzi sprzeczność. W przypadkach, w których nie istniała potrzeba szczegółowego dookreślenia funkcji poszczególnych części budynku, to jest w ust. 1 pkt 3 i 5 prawodawca poprzestał na określeniu "budynek", natomiast w § 27 ust. 1 pkt 2 omawianego rozporządzenia, z uwagi na potrzebę zawężenia celu operacji jedynie do poprawy warunków technicznych części budynku o określonym przeznaczeniu (wykorzystywanych na przetwórstwo, pomocniczych, zaplecza socjalnego) posłużył się pojęciem pomieszczeń w znaczeniu funkcjonalnym jako części budynku o określonym przeznaczeniu. W konsekwencji zarzuty materialnoprawne środka prawnego są chybione. Zgodnie z przepisem § 27 ust. 1 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia MGMiŻŚ z 21 listopada 2016 r., do kosztów kwalifikowalnych operacji można zaliczyć także działania zmierzające do zmiany parametrów użytkowych istniejących obiektów budowlanych (rozbudowa, przebudowa), ale tylko w odniesieniu do wydatków służących tym częściom budynków, które są przeznaczone do realizacji funkcji przetwórstwa i pomocniczych lub zaplecza socjalnego. Potrzeba oceny złożonego wniosku w aspekcie ustalenia, czy w tej sytuacji zachodzą przesłanki udzielenia wnioskodawcy dochodzonej pomocy, była powodem wydania przez Sąd I instancji orzeczenia kasacyjnego. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).