I OZ 617/18

I OZ 617/18 POSTANOWIENIE Dnia 05 lipca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 05 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2018 r. o sygn. akt II SAB/Wa 363/17 uzupełniające punkt 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2018 r. o sygn. akt II SAB/Wa 363/17 w sprawie ze skargi M.N. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dotyczącego przetwarzania danych osobowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 363/17, po rozpoznaniu skargi M.N. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dotyczącego przetwarzania danych osobowych w pkt 1 zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 6 września 2016 r. w zakresie przetwarzania danych osobowych w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 oddalił skargę w pozostały zakresie; w pkt 4 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis wydanego rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 19 lutego 2018 r. W tym też dniu skarżący porządził pismo (data nadania w/w pisma listem poleconym – 26 luty 2017 r.), które zatytułował jako zażalenie na postanowienie o zwrocie kosztów. W piśmie tym skarżący zarzucił brak uwzględnienia w orzeczeniu poniesionych przez niego kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 marca 2018 r. o sygn. akt II SAB/Wa 363/17 uzupełnił punkt 4 wskazanego wyroku przez dodanie do jego pierwotnego brzmienia następującej treści: "Zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz M.N. 497 złotych (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego". W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki zaznaczył, że pismo skarżącego z dnia 19 lutego 2018 r. zatytułowane "zażalenie" jest w istocie wnioskiem o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów postępowania i dlatego w tym trybie należy rozpoznać żądanie zawarte w tym piśmie. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 363/17 uwzględnił skargę, jednak w pkt 4 zasądził od organu na rzecz skarżącego jedynie kwotę 100 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania, nie orzekając o kosztach zastępstwa prawnego. WSA w Warszawie uznał zatem, iż skarżący w terminie określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. złożył wniosek o uzupełnienie wyroku, w zakresie orzeczenie o całości niezbędnych kosztów postępowania, o których Sąd powinien był orzec zgodnie z art. 209 p.p.s.a. Dlatego dokonał stosownego uzupełnienia przedmiotowego wyroku poprzez: zasądzenie od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz M.N. kwoty 497 złotych (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego, uzupełniając treść pkt 4 wyroku. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł M.N. zarzucając mu naruszenie art. 157 § 1 p.p.s.a. przez bezprawne uznanie zażalenia na postanowienie o zwrocie kosztów postępowania zawarte w wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. o sygn. akt II SAB/Wa 363/17 jako wniosku o uzupełnienie wyroku. Ponadto wskazał na naruszenie art. 195 § 2 p.p.s.a. przez nierozpoznanie zażalenia w trybie autokontroli i nierozpoznanie sprawy na nowo, jeżeli WSA uznał zażalenie za oczywiście uzasadnione. Zdaniem skarżącego jego pismo powinno było zostać rozpoznane jako zażalenie na postanowienie w pierwotnej jego formie, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając je jako wniosek o uzupełnienie wyroku nie miał żadnej podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo odnotował, że w myśl art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroków co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Godzi się jednak zauważyć, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania wskazanych przepisów. Jak wskazuje się w orzecznictwie, uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania (zob. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II OSK 203/12). Okoliczność, że sąd administracyjny zasądził koszty postępowania kasacyjnego w innej wysokości, niż określiła to strona w swoim wniosku, nie uzasadnia żądania uzupełnienia wyroku (zob. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2005 r., GSK 1334/04; postanowienie NSA z dnia 31 maja 2011 r., I FSK 524/10). Jak wyjaśnił to NSA, "z treści art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że nie można wnosić o uzupełnienie kosztów postępowania, jeżeli sąd zasądził koszty postępowania, nawet jeśli uczynił to w niższej niż żądana przez stronę wysokości – zasądzenie kosztów postępowania w niższym rozmiarze nie oznacza bowiem, że sąd nie rozstrzygnął o całości skargi i dodatkowych orzeczeniach, które powinny być zamieszczone w wyroku". (postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2010 r., II FSK 717/09). W rozpoznawanej sprawie Sąd Wojewódzki orzekł w wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. o sygn. akt II SAB/Wa 363/17 o kosztach, zasądzając od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz M.N. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Tym samym Sąd ten rozstrzygnął sprawę zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Niedopuszczalne jest zatem uzupełnianie postanowienia we wskazanym zakresie przez dodanie kolejnego zdania odnoszącego się do zwrotu kosztów tego samego postępowania między tymi samymi stronami. Tworzy to niejasność co do treści rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Należy też zauważyć, że treść pisma M.N. z dnia 19 lutego 2018 r. jest jednoznaczna, zostało ono zatytułowane jako zażalenie i tytułowi odpowiada jego treść oraz zakres zarzutów. Sąd Wojewódzki nie może w tych realiach przyjąć, że nie jest to zażalenie, o którym mowa w art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Jeżeli zaś miał wątpliwości, co do intencji osoby wnoszącej pismo, powinien był zwrócić się do niej o sprecyzowanie czy potwierdzenie żądania. Mając na uwadze powyższe rację ma autor zażalenia, że zastosowanie przez Sąd Wojewódzki art. 157 § 1 p.p.s.a. było bezpodstawne. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienia na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji załatwi sprawę z zażalenia skarżącego (k. 41).