II SAB/Kr 72/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara - Dubiel WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. J. na bezczynność Burmistrza Miasta K. Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej l. zobowiązuje Burmistrza Miasta K. Z. do rozpoznania wniosku Z. J. z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni w zakresie: daty zatrudnienia pracowników Urzędu w K. Z. na obecnie zajmowanych stanowiskach, oraz wysokości nagród i premii od dnia 1 stycznia 2017 r.; II.w pozostałym zakresie oddala skargę; III .stwierdza, że Burmistrz Miasta K. Z. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; V. odstępuje od obciążenia Burmistrza Miasta K. Z. obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania. [...] Z. J. – dalej skarżąca, pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta K. Z. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarga dotyczyła całego szeregu wniosków kierowanych przez skarżącą do Burmistrza Miasta, w tym pisma datowanego na dzień 8 lutego 2018 r., skierowanego drogą elektroniczną na adres elektroniczny Urzędu Miasta K. Z.. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 9 maja 2018 r. zarządzono rozłączenie spraw z ww. skargi: w tym sprawy dot. bezczynności Burmistrza Miasta K. Z. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej z dnia 8 lutego 2018 (II SAB/Kr 72/18). W przedmiotowym wniosku Z. J. zwróciła się do Burmistrza Miasta K. Z. o: 1. podanie liczby osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy na dzień 8.02.2018 r.; 2. podanie imion i nazwisk funkcjonariuszy publicznych - kierowników wydziałów, inspektorów i innych osób zajmujących stanowiska kierownicze (w tym skarbnika i sekretarza Gminy), ze wskazaniem nazwy ukończonego kierunku studiów lub szkoły, specjalności i ewentualnych kierunków ukończonych studiów podyplomowych oraz daty zatrudnienia na obecnie zajmowanym stanowisku oraz czy w chwili obecnej funkcjonariusze publiczni podnoszą swoje kwalifikacje, w jaki sposób i z wymienieniem ewentualne kierunków studiów, bądź kursów z podaniem zajmowanego stanowiska funkcjonariusza publicznego (kierownicy, inspektorzy, pozostali); 3. podanie wysokości nagród i premii przyznanych każdemu z pracowników Urzędu od 1 stycznia 2016 r. do dnia złożenia wniosku. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art.13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p.") poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniosła o: 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta K. Z. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi. 2) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a 4) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że do dnia złożenia przedmiotowej skargi tj. 20 kwietnia 2018 r. organ administracji publicznej nie udostępnił merytorycznie i rzetelnie informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 pkt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. l ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedzi organu administracji publicznie jeśli już są to są nie merytoryczne, niejednokrotnie zawierają niepełną informację. W związku z powyższym w ocenie skarżącej skarga jest zasadna i konieczna. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych oraz uchwalę NSA z dnia 26 listopada 2008 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta K. Z. wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu, organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Wyjaśnił, że na wniosek z dnia 8 lutego 2018 r. dotyczącego podania liczby osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy na dzień 8.02.2018 r., została udzielona odpowiedź pismem z dnia 20 marca 2018 r. nr [...] Z kolei imiona i nazwiska wszystkich pracowników zostały zamieszczone na stronie internetowej Urzędu Miasta. Informacja dotycząca wykształcenia pracowników została już udzielona pismami z dnia 4 stycznia 2017 r. [...] oraz z dnia 16 marca 2017 r. Dodatkowo w piśmie z dnia 20 marca 2018 r. organ uzupełnił zakres odpowiedzi dotyczący wykształcenia pracowników o następujące osoby: Kierownik Referatu Działalności Gospodarczej i Promocji - studia podyplomowe - zarządzanie w administracji publicznej. Inspektor w ref. finansowym - inżynier - kierunek zarządzanie i marketing. Pomoc administracyjna w ref. rolnictwa- inżynier - kierunek marketing i ogrodnictwo. Dwóch pracowników obecnie studiuje, jeden pracownik jest w trakcie studiów doktoranckich. Ponadto pracownicy systematycznie korzystają ze szkoleń, w chwili obecnej żaden z pracowników nie uczestniczy w kursach. Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca wielokrotnie zwracała się do tutejszego Urzędu Miasta z wnioskami w przedmiotowym zakresie i każdy jej wniosek był rozpatrywany, udzielana była odpowiedź, w tym odpowiedź merytoryczna zawierająca żądane informacje i nie można tutaj mówić o bezczynności organu. Odnosząc się z kolei do zarzutu, iż nie została udzielona skarżącej odpowiedź dotycząca podania wysokości nagród i premii każdemu z pracowników Urzędu od 1 stycznia 2016 r. do dnia złożenia wniosku, organ wskazał, że trudno jest się odnieść do tak sformułowanego zarzutu, ponieważ skarżąca nie załączyła do skargi pisma którego dotyczy skarga. Ustalił, że skarżąca wielokrotnie zwracała się do urzędu z wnioskami w przedmiotowym zakresie m.in. pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. Na ww. pismo organ udzielił odpowiedzi w dniu 7 lutego 2017 r. w którym poinformował o wysokości nagród i premii wypłaconych w latach 2014 – 2016 r. Reasumując organ wskazał, że wnioski wskazane w skardze nie są jedynymi wnioskami złożonymi przez skarżącą zarówno do tutejszego Urzędu jak i do jednostek podległych tutejszemu Urzędowi Miasta. Wniosków tych jest bardzo dużo, ponadto są też liczne wnioski złożone przez inne osoby i podmioty. Ta duża ilość często bardzo rozbudowanych i obszernych wniosków, załatwiana w trybie ustawowym, doprowadza nierzadko do sytuacji, że urzędnicy zamiast wykonywać podstawowe zadania, do których powołana jest gmina, przygotowują i odpowiadają na wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Ogółem od roku 2014 do 2018 do tutejszego Urzędu Miasta wpłynęło 497 wniosków o udzielenie informacji publicznej, z czego 144 wniosków pochodziło od Z. J.,. Zdaniem organu działalność skarżącej w tym zakresie nie ma żadnego przełożenia na lokalny interes publiczny. Składanym wnioskom przyświeca nie cel merytoryczny, a jedynie cel mogący zmierzać do nękania organu, utrudniania funkcjonowania Urzędu Miasta i ochrony wyimaginowanych interesów obywateli i wnioskodawcy, co jest absolutnie sprzeczne z celem ustawy o dostępie do informacji publicznej, co jest absolutnie sprzeczne z celem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., - dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 p.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Burmistrza Miasta K. Z. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpiła skarżąca we wniosku z dnia 8 lutego 2018 r. Na samym początku należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącą ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność Burmistrza Miasta K. Z. w przedmiocie rozparzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś żądane we wniosku informacje zawarte w pkt. 1 - 3 stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a udzielenie tej informacji odbywa się na zasadach i w trybie określonych przepisami tej ustawy. Bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r. I OSK 7/17, CBOSA). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2012 r. (I OSK 1177/12, Lex nr 1265660): " Z bezczynnością organu na gruncie u.d.i.p. mamy do czynienia tylko wtedy gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnienia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia’’. Ponadto okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Op 32/16, Lex nr 2086522). Z przepisów u.i.d.p. wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony albo poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno – technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.i.d.p., bądź decyzją o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.i.d.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Pismem zawiadamia się wnioskodawcę tylko wówczas, gdyż żądana informacja nie może być udzielona w trybie u.i.d.p. Przy czym, zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem, że stosowny wniosek z dnia 8 lutego 2018 r. o udzielnie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 9 lutego 2018 r. drogą elektroniczną na adres elektroniczny Urzędu Miasta K. Z.. Odnosząc się szczegółowo do poszczególnych pytań zawartych we wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonego przez skarżącą należy podzielić stanowisko organu co do tego, że pismem z dnia 20 marca 2018 r. organ udzielił odpowiedzi skarżącej na pytanie nr 1 dotyczące liczby osób zatrudnionych wskazując, że na dzień 8 lutego 2018 r. w Urzędzie jest zatrudnionych 46 osób, plus 1 umowa na zastępstwo. Nadto organ poinformował, że imiona i nazwiska wszystkich pracowników zostały umieszczone na stronie internetowej Urzędu Miasta w zakładce BIP. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Z przepisu tego wynika, że tryb wnioskowy przewidziany jest jedynie dla informacji, których nie zamieszczono w BIP lub centralnym repozytorium. Organ administracji publicznej, do którego skierowany był wniosek, zwolniony jest zatem z obowiązku udostępnienia informacji, która została ujawniona w BIP lub centralnym repozytorium. Albowiem opublikowanie informacji publicznej w BIP daje wszystkim podmiotom posiadającym dostęp do sieci internetowej realną możliwość przetwarzania tejże informacji, w sposób określony w przepisach ustawy (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2008 r., I OSK 416/08). Z tego względu zarzut skargi w zakresie dotyczącym pytania 1 uznać należało za niezasadny. W tym samym piśmie organ udzielił częściowo odpowiedzi na pytanie nr 2 w zakresie dotyczącym podnoszenia kwalifikacji funkcjonariuszy publicznych oraz poinformował, że informacja dotycząca wykształcenia pracowników została już udzielona pismami nr [...] z dnia 4 stycznia 2017 r. oraz z dnia 16 marca 2017 r. Dodatkowo w piśmie tym organ uzupełnił zakres odpowiedzi dotyczący wykształcenia pracowników. Tym samym nie można zarzucić organowi bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej w tym zakresie. Podzielić natomiast należy stanowisko skarżącej co do bezczynności organu w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2 dotyczącego podania daty zatrudnienia pracowników Urzędu w K. Z. na obecnie zajmowanych stanowiskach. Albowiem do chwili obecnej organ nie udzielił na nie odpowiedzi. Odnosząc się z kolei do pytania nr 3 dotyczącego wysokości nagród i premii od dnia 1 stycznia 2016 r do dnia łożenia wniosku tj. 8.02.2018 r. organ wyjaśnił, że skarżąca wielokrotnie zwracała się do tut. Urzędu z wnioskami w przedmiotowym zakresie i każdy jej wniosek był rozpatrywany, udzielana była odpowiedź, w tym odpowiedź merytoryczna zawierająca żądane informacje. Jak wynika z akt sprawy organ pismem z dnia 7 lutego 2017 r. udzielił odpowiedzi w zakresie wysokości, nagród i podwyżek przyznanych pracownikom urzędu gminy w latach 2014-2016. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organ dopuścił się bezczynności nie udzielając w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 2 dotyczącym zatrudnienia pracowników Urzędu K. Z. jak również zawarte w pkt 3 dotyczącym wysokości nagród i premii od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku. Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudzielenie informacji, ani niepoinformowanie o braku posiadania żądanej informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznał iż Burmistrz Miasta rozpoznając wniosek skarżącej z dnia 8 lutego 2018 r. dopuścił się bezczynności i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał tenże organ do pełnego rozpoznania wniosku w zakresie w jakim doszło do bezczynności organu (pkt. I wyroku), a w pozostałej części, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę, jako niezasadną, oddalił (pkt. II wyroku). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III wyroku). W orzecznictwie wskazuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty – tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. akt I OSK 675/12. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy organ odpowiedział na większość pytań. Tym samym zachowanie organu nie nosiło cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania grzywny określonej w art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt. IV wyroku). Sąd wziął bowiem pod uwagę, że wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem stosowanym w sytuacjach rażącego naruszenia prawa, jednakże zmierzającym, poprzez dolegliwość finansową, do zmobilizowania organu do rozpoznania wniosku poprzez udostępnienie informacji bądź wydania decyzji o odmowie udostępnienia. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny, a okoliczności sprawy nie wskazywały także na konieczności dyscyplinowania organu w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności. Sąd uznał nadto, mając na uwadze treść art. 206 p.p.s.a., że w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek przemawiający za odstąpieniem od zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Analiza cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, iż na jego podstawie sąd administracyjny działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W piśmiennictwie to rozwiązanie, wzorowane na art. 102 k.p.c., określane jest jako zasada słuszności (zob. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 383-384). Stosując powołany przepis sąd powinien uwzględnić całokształt okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę zarówno fakty związane z przebiegiem postępowania, jak i fakty spoza postępowania, w szczególności odnoszące się do stanu majątkowego oraz specyfiki i statusu prawnego organu. Stosując powołany przepis, sąd musi zatem dokonać oceny, która jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym, ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem, poczuciem sprawiedliwości oraz analizą okoliczności rozpoznawanej sprawy (por. dotyczące analogicznego przepisu art. 102 k.p.c. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. I PZ 2/10, LexPolonica nr 3027650, OSNP 2011, nr 23-24, poz. 297, i z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. III CZ 10/02, Biul. SN 2012, nr 4, s. 7). W ocenie Sądu, okoliczności podniesione już przy ocenie charakteru zaistniałej bezczynności, sposób działania skarżącej jak i specyfika materii oraz trudności jakie nasuwa stosowanie ustawy o udostępnianiu informacji publicznej w przypadku składania dużej ilości wniosków przez jeden podmiot, przemawiają za tym aby w tej sprawie odstąpić od zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w całości. Podkreślić należy, że pytania zawarte we wniosku z dnia 8 lutego 2018 r. są w większości powieleniem tych z wcześniejszych pism skarżącej, na które otrzymała już odpowiedzi. Nadto jak słusznie wskazał organ, skarżąca gubi odpowiedzi na zgłaszane przez nią wnioski, co potwierdza pismo z dnia 21 grudnia 2016 r. w którym skarżąca ponownie zwróciła się o udostępnienie wnioskowanych materiałów wraz z jej pismami jakie skierowała do urzędu. Dodatkowo podkreślić należy, że wnioski te są obszerne i bardzo rozbudowane, co prowadzi do utrudniania pracy organu udzielającego odpowiedzi, albowiem urzędnicy obciążeni są, poza udzieleniem odpowiedzi zawierających zestawienia różnorakich informacji – koniecznością żmudnego analizowania samego wniosku w celu ustalenia zakresu udzielanej odpowiedzi. To nie powinno mieć miejsca, albowiem w ocenie Sądu wnioski o udzielenie informacji publicznej składane przez ten sam podmiot ( osobę fizyczną) winny być sformułowane jasno i przejrzyście, bez powtórzeń i powielania żądań w zakresie, w którym osoba zainteresowana uzyskaniem informacji, te informacje już uprzednio otrzymała. W związku z powyższym brak udzielenia informacji w niewielkim zakresie w stosunku do zakresu odpowiedzi udzielonej, wobec niesprecyzowanego w sposób właściwy wniosku, pozwala w niniejszej sprawie na przyjęcie, że bezczynność organu, o której mowa w niniejszej sprawie, jest w dużej mierze spowodowana przez samą skarżącą. Wobec tego Sąd skorzystał z możliwości zastosowania art. 206 p.p.s.a. uznając to za właściwe w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł w punkcie I wyroku o zobowiązaniu organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 8 lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni w zakresie: daty zatrudnienia pracowników Urzędu K. Z. na obecnie zajmowanych stanowiskach, oraz wysokości nagród i premii od dnia 1 stycznia 2017 r., stwierdzając przy tym w punkcie II, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 149 § 1a ww. ustawy. W punkcie III wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pozostałym zakresie skargę oddalił. Stosownie do treści art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził istnienia podstaw do wymierzenia organowi grzywny i w tym zakresie w pkt IV wniosek skarżącej oddalił. Na podstawie art. 206 p.p.s.a. Sąd w punkcie V wyroku odstąpił od obciążania organu obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania.