I SA/Gd 1887/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - dalej jako "Ordynacja podatkowa" lub "O.p.") stwierdził, że odwołanie K. K. – dalej jako "Skarżąca" wniesione pismem z dnia 17 listopada 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. złożonym za pośrednictwem pełnomocnika od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej jako "Dyrektor UKS") z dnia 27 marca 2014 r. określającej Skarżącej podatek od towarów i usług do zapłaty z tytułu faktur sprzedaży wystawionych w miesiącach maj, czerwiec, wrzesień i grudzień 2012 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy. Decyzją z dnia 27 marca 2014 r. Dyrektor UKS określił Skarżącej podatek od towarów i usług do zapłaty za miesiące maj, czerwiec, wrzesień i grudzień 2012 r. Przesyłkę pocztową zawierającą wskazaną decyzję wysłano na wskazany przez Skarżącą adres do doręczeń. Z informacji umieszczonej na kopercie wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca przedmiotową decyzję została dwukrotnie awizowana w dniach 31 marca 2014 r. oraz 8 kwietnia 2014 r. a następnie zwrócona nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" w dniu 16 kwietnia 2014 r. 3. Pismem z dnia 17 listopada 2014 r. (data nadania w hiszpańskim urzędzie pocztowym – 20 listopada 2014 r., data wpływu do UKS– 26 listopada 2014 r.) Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, natomiast pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. Skarżąca wniosła o uznanie pisma z dnia 17 listopada 2014 r. jako odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia 27 marca 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 27 października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia 27 marca 2014 r. W ocenie organu doręczenie decyzji było prawnie skuteczne i nastąpiło w dniu 14 kwietnia 2014 r., zaś Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji. 4. Postanowieniem z dnia 27 października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie od decyzji Dyrektora UKS z dnia 27 marca 2014 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że stosownie do art. 144 i art. 148 O. p. decyzja organu I instancji została wysłana za potwierdzeniem odbioru na adres wskazany przez Skarżącą jako adres korespondencyjny. Powyższa decyzja Dyrektora UKS, według informacji umieszczonych na kopercie została dwukrotnie awizowana w dniach 31 marca 2014 r. oraz 8 kwietnia 2014 r. a następnie zwrócona nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" w dniu 16 kwietnia 2014 r. Wskazując na treść art. 150 § 1 i § 2 O. p. organ stwierdził, że doręczenie decyzji zostało uznane za dokonane w dniu 14 kwietnia 2014 r. tj. z upływem 14 dnia od daty pierwszego awiza, które nastąpiło w dniu 31 marca 2014 r. Organ powołał treść art. 220 § 1 i art. 223 § 1 i 2 pkt 1 O. p. i wskazał, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, zatem termin, który zaczął biec 14 kwietnia 2014 r., upłynął z dniem 28 kwietnia 2014 r. Tymczasem odwołanie zostało złożone pismem datowanym na dzień 17 listopada 2014 r., następnie uzupełnionym pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 O. p., co spowodowało jego bezskuteczność, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu I instancji. Zdaniem organu, powyższe uzasadniało wydanie postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O. p. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O. p. oraz w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 553), polegające na stwierdzeniu, że odwołanie Skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu w sytuacji gdy decyzja wymiarowa Dyrektora UKS z dnia 27 marca 2014 r. w ogóle nie została Skarżącej prawnie skutecznie doręczona, - naruszenie art. 145 § 1, 146 § 1, art. 147 § 4 pkt 1, art. 148, art. 149, art. 150 oraz art. 154a § 1 O. p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w nieuprawnionym przyjęciu, iż właściwym adresem do doręczeń w trakcie postępowania zakończonego wydaniem decyzji wymiarowej był wskazany przez Skarżącą w wyniku nacisku ze strony organu kontroli skarbowej "adres do korespondencji" przy ul. [...], który nie był adresem zamieszkania Skarżącej, w konsekwencji skutkujące nieuwzględnieniem okoliczności wadliwego doręczenia decyzji wymiarowej w trakcie postępowania odwoławczego, - naruszenie art. 17 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, sporządzonej w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. z 1998 r., Nr 141, poz. 913 ze zm.), polegające na pominięciu w trakcie wznowionego postępowania kontrolnego okoliczności braku doręczenia decyzji wymiarowej Skarżącej jako hiszpańskiemu rezydentowi podatkowemu na adres miejsca zamieszkania w Hiszpanii. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 27 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 7.1. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jego uchylenia. 7.2. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia 27 października 2015 r., którym Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia 27 marca 2014 r. określającej Skarżącej do zapłaty podatek od towarów i usług. Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi art. 228 § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania, do którego odwołuje się ostatnio przywołana regulacja, został unormowany w art. 223 § 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia: 1) decyzji stronie; 2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1 O.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia) decyduje to, czy według stanu na moment jego podjęcia spełniły się przesłanki przewidziane w art. 228 § 1 pkt. 2 O.p. Skoro przepis ten stanowi, że "Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania", to koniecznym jest ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji i w rezultacie czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania - co jest stanem obiektywnym. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest zatem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania (zażalenia), lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 728/12, z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1487/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia. nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy przyjął, że decyzja Dyrektora UKS z dnia 27 marca 2014 r. została doręczona w trybie zastępczym, uregulowanym w art. 150 O.p. w dniu 14 kwietnia 2014 r., a termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 28 kwietnia 2014 r. Skarżąca wniosła natomiast odwołanie pismem z dnia 17 listopada 2014 r. (data nadania w placówce hiszpańskiego operatora pocztowego – 20 listopada 2014 r., data wpływu do UKS – 26 listopada 2014 r.) tj. po ustawowym terminie. Skarżąca podnosi w skardze, że decyzja Dyrektora UKS z dnia 27 marca 2014 r. nie została skutecznie doręczona, gdyż przesyłka zawierająca decyzję została skierowana na adres krajowy, natomiast organ posiadał wiedzę, że Skarżąca nie jest polskim rezydentem, w związku z powyższym korespondencja w sprawach podatkowych winna być dostarczana zgodnie z regulacjami zawartymi w Konwencji. W związku z tym, że kwestią sporną jest prawidłowość skierowania przesyłki zawierającej decyzję na właściwy adres należy wskazać, że zgodnie z art. 146 § 1 O.p. w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu (...). Natomiast zgodnie z art. 146 § 2 O.p. w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. Zgodnie z art. 147 § 1 O.p. w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona obowiązana jest do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń, chyba że doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Obowiązek ten dotyczy również osób fizycznych będących nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego (art. 147 § 2 O.p.). Ustanowienie pełnomocnika do spraw doręczeń zgłaszane jest organowi podatkowemu właściwemu w sprawie. W razie niedopełnienia powyższych obowiązków art. 147 § 4 O.p. stanowi, że pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem - w przypadku, o którym mowa w § 1, pod adresem ostatniego czasowego pobytu - w przypadku, o którym mowa w § 2. Zgodnie z art. 31 ust. 1 u.k.s. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Z akt podatkowych niniejszej sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania przez Dyrektora UKS Skarżąca dwukrotnie wskazała, że adresem właściwym dla doręczeń jest adres "[...]". Pierwszy raz w dniu 29 sierpnia 2013 r. Skarżąca złożyła oświadczenie o treści: " W związku z prowadzonym postępowaniem nr [...] informuję, iż adres do doręczeń w ramach w/w postepowania to: ul[...]" (Tom I, karta nr 5); drugi raz w dniu 16 września 2013 r. Skarżąca złożyła oświadczenie o treści: "Nr sprawy [...]. Informuję, iż na dzień dzisiejszy nie wyznaczam pełnomocnika do doręczeń korespondencji, Adres do doręczeń: ul [...]" (Tom II, karta nr 324). Organ nie mając podstaw do podważenia oświadczenia strony, dał jej wiarę, że wynikający z art. 147 § 1 O.p. obowiązek jej nie dotyczy i zgodnie z jej wolą, wydaną w sprawie decyzję z dnia 27 marca 2014 r. doręczył na wskazany przez nią adres. Organ nie posiadał wszak dowodów, by ewentualny zamierzony pobyt podatniczki za granicą był dłuższy niż dwa miesiące. Nawet gdyby tak było, to organ nie ma żadnej możliwości zmuszenia podatniczki do wyznaczenia pełnomocnika do doręczeń w kraju, konsekwencją tego zaniechania jest natomiast wynikający z art. 147 § 4 O.p. (obowiązującego w dacie wydawania decyzji ostatecznej) obowiązek doręczenia pism pod dotychczasowym adresem bądź pod adresem ostatniego czasowego pobytu. Zatem organ podatkowy prowadząc postępowanie nie mógł kierować korespondencji do skarżącej na inny adres, niż na adres do korespondencji wskazany przez samą skarżącą. Wolę otrzymywania pism na adres w Polsce skarżąca poświadczyła własnoręcznym podpisem, co należało uznać za wiążące dla organów administracji. Wywierało również skutki w zakresie oceny prawidłowości doręczenia korespondencji kierowanej na wskazany przez skarżącą adres. Zasady te zostały określone w art. 144 i nast. O.p. Przesłanką zastosowania doręczenia z art. 150 O.p. jest brak możliwości bezpośredniego doręczenia przesyłki adresatowi w mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 148 § 1 O.p.) albo zastępczego doręczenia przez domownika, sąsiada lub dozorcę (art. 149 O.p.) oraz pozostawienie powiadomienia o miejscu przechowania pisma w miejscu określonym w art. 150 § 2 O.p.. Biorąc pod uwagę, że korespondencja w sprawie była kierowana na adres wskazany przez Skarżącą zasadnie uznano istnienie przesłanek jej doręczenia w oparciu o wskazane przepisy. Na uwagę zasługuje również fakt, że w dniu 21 października 2013 r. Skarżąca udzieliła notarialnego pełnomocnictwa swojej siostrze, jednakże wskazane pełnomocnictwo nie zostało ujawnione w toku postępowania prowadzonego przez Dyrektora UKS, a przedłożone zostało dopiero w toku postępowania wznowionego postanowieniem z dnia 20 lutego 2015 r. Istotne jest również to, że wskazany w pełnomocnictwie adres zamieszkania ustanowionego pełnomocnika tożsamy jest z adresem, który Skarżąca wskazała jako adres do doręczeń w trakcie postępowania kontrolnego tj. [...]. Zakres udzielonego pełnomocnictwa obejmował między innymi pełnomocnictwo do odbioru wszelkich dokumentów, korespondencji i przesyłek. W związku z powyższym skierowanie decyzji organu I instancji z dnia 27 marca 2014 r. na wskazany przez Skarżącą w trakcie postepowania adres do doręczeń było właściwe. 7.3. Stosownie do wskazanego przepisu art. 150 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi w jeden ze sposobów wskazanych w art. 148 lub w art. 149 O.p. poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę - lub pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczenia pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, a powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2). Doręczenie przewidziane w art. 150 O. p. oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie (por. wyrok TK z dnia 17 września 2002 r. SK 35/01 OTK - A 2002, nr 5, poz. 60; postanowienie SN z dnia 10 września 1970 r., sygn. akt IPZ 53/70). Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia 27 marca 2014 r. adresowana do Skarżącej i wysłana na wskazany przez nią adres do doręczeń, została awizowana przez doręczyciela w dniu 31 marca 2014 r., powtórnie w dniu 8 kwietnia 2014 r., a następnie w dniu 16 kwietnia 2014 r. zwrócona do nadawcy. Przy czym doręczyciel we właściwym punkcie zwrotnego poświadczenia odbioru wskazał, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, zaś awiza pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dlatego w ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że przesyłka kierowana do podatnika została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 O.p. w dniu 14 kwietnia 2014 r., tj. z upływem 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności doręczenia i pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 O. p. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 15 kwietnia 2014 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 28 kwietnia 2014 r. Jak już wyżej wskazano zgodnie z regulacją zawartą w art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Natomiast w niniejszej sprawie odwołanie zostało wniesione pismem z dnia 17 listopada 2014 r. (data nadania w placówce hiszpańskiego operatora pocztowego – 20 listopada 2014 r., data wpływu do UKS – 26 listopada 2014 r.), a więc po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Wydanie zatem przez organ odwoławczy postanowienie w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu było zatem zasadne i prawidłowe. 7.4. Również w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 154a O.p. jest nietrafny. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy może wystąpić do władzy państwa członkowskiego Unii Europejskiej właściwej w sprawach podatkowych, zwanej dalej "obcą władzą", z wnioskiem o doręczenie pisma, gdy doręczenie zgodnie z art. 144 osobie przebywającej na terytorium tego państwa nie jest możliwe lub gdy powodowałoby nieproporcjonalne trudności. Żadna z tych przesłanek nie wystąpiła – Skarżąca oświadczyła, że nie wyznacza pełnomocnika do doręczeń i wskazała adres właściwy do doręczeń na terytorium kraju. 7.5. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 17 Konwencji. Zgodnie z art. 17 ust. 1 Konwencji, na prośbę Państwa wnioskującego Państwo proszone dostarczy adresatowi dokumenty, w tym dokumenty związane z decyzjami sądowymi wywodzącymi się z Państwa wnioskującego, które dotyczą podatków objętych konwencją. Państwo proszone dostarcza dokumenty w sposób określony przez jego prawo wewnętrzne w zakresie dostarczania dokumentów o zasadniczo podobnym charakterze oraz w możliwie dopuszczalnym zakresie, w sposób żądany przez Państwo wnioskujące lub w sposób możliwie zbliżony do dopuszczanego przez jego własne prawo (art. 17 ust. 2 Konwencji). Zgodnie z art. 17 ust. 3 Konwencji, strona może dostarczyć dokumenty w drodze bezpośredniej przesyłki pocztowej pod adresem osoby na terytorium drugiej Strony. Żadne postanowienie konwencji nie będzie rozumiane jako powodujące nieważność dostarczenia dokumentów przez Stronę, dokonanego zgodnie z jej ustawodawstwem (art. 17 ust. 4 Konwencji). Skoro strona wskazała adres właściwy do doręczeń w kraju, to organ nie miał podstaw aby go kwestionować i zwracać się z prośbą o dostarczenie dokumentów przez obcą administrację na podstawie art. 17 Konwencji. Wskazać również należy, że skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 października 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia 27 marca 2014 r. była przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który w sprawie sygn. akt I SA/Gd 1888/15 wyrokiem z dnia 23 lutego 2016 r. skargę oddalił. 7.6. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.