II SA/Rz 27/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji będącej zezwoleniem na przetwarzanie odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...]; II. uchyla postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. II SA/Rz 27/18 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. w [...] (dalej: "skarżąca Spółka") jest wydana we wznowionym postępowaniu, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2017 r. w sprawie zmiany decyzji stanowiącej zezwolenie na przetwarzanie odpadów. W podstawie prawnej organ wskazał art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 72 ust. 1 pkt 21 i ust. 3, art. 86 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm. – zwana dalej "ustawą"). Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że na mocy ostatecznej już decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r. nr [...] udzielono A. Sp. z o.o. (dawniej P. C. F.H.U. [...]) zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o zmianie za zgodą stron decyzji z [...] listopada 2014 r., w sposób wskazany w rozstrzygnięciu. Decyzja ta stała się ostateczna. Następnie po powzięciu informacji, że SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...] orzekającą o braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na: "Kompostowaniu odpadów biodegradowalnych L. działka nr 689/5 Gmina [...]" – Starosta [...] działając m. in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i art. 86 pkt 1 i 2 ustawy postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. ([...]) wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną Starosty z [...] stycznia 2016 r. Następnie po przeprowadzeniu postępowania Starosta decyzją z [...] października 2017 r. nr [...]: - w pkt 1. uchylił decyzję ostateczną Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie zmiany decyzji z dnia [....] listopada 2014 r., będącej zezwoleniem dla A. Spółka z o. o. (dawniej: P. C. F.H.U. [...]), na przetwarzanie odpadów; - w pkt 2. dokonał zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. będącej zezwoleniem dla . Sp. z o.o. (dawniej P. C. F.H.U [...]), na przetwarzanie odpadów w następującym zakresie: a) w punkcie 1.2. w miejsce tabeli: Lp. Rodzaje Odpadów Lp.1 i 2 wprowadzić - tabelę Lp.1 poprzez wyeliminowanie zapisów Lp. 2, a więc wykreślenie zapisów - Odpady ulegające biodegradacji kod 20 02 01; - w pkt 3. odmówił dokonania zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. będącej zezwoleniem dla A. Sp. z o.o. (dawnej P. C. F.H.U. [...]), na przetwarzanie odpadów - w pozostałym zakresie; - w pkt 4 wskazał, że pozostałe ustalenia decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nie ulegają zmianie. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka podnosząc, że na mocy ostatecznej decyzji zawarła umowy z firmami lub gminami posiadającymi w swoich zasobach oczyszczalnie ścieków na odbiór i zagospodarowanie osadów ściekowych. W bieżącym roku podpisała umowy na odbiór i zagospodarowanie osadów i innych odpadów z 46 podmiotami na łączną masę w ilości ok. 23 110 ton odbieranych odpadów. Klientami są oczyszczalnie ścieków zlokalizowane na terenie województwa podkarpackiego. Instalacja realizuje utylizacje osadów ściekowych i innych odpadów w ilości ok. 23 110 ton co zapewnia bezpieczeństwo i komfort pracy dla kilkudziesięciu oczyszczalni ścieków w regionie. Odwołująca zauważyła, że uchylenie decyzji spowoduje zator w wymienionych oczyszczalniach ścieków z powodu niemożności dalszego odbierania osadów przez Spółkę. Zachwieje to dobrze funkcjonujący model utylizacji osadów ściekowych w województwie podkarpackim. Osady ściekowe zamiast trafić do Kompostowni i służyć jako składnik nawozu organicznego zostaną wprowadzone w postaci surowej na pola rolne woj. podkarpackiego. Czas na realizację wywozu osadu jest ustawowo regulowany do końca listopada bieżącego roku. Oczyszczalnie w okresie zimowym będą zmuszone do magazynowania osadów na swoich instalacjach jeżeli będą miały taką możliwość. Magazynowane osady będą zagniwały co spowoduje dodatkowe uciążliwości odorowe dla mieszkańców okolicznych miast i wsi. Skala problemu będzie dotyczyć bardzo dużej grupy społecznej. Powyższe stanowi istotny elementem interesu społecznego przemawiającego za pozostawieniem decyzji bez zmian do czasu uzyskania pozwolenia zintegrowanego o które wystąpiła Spółka w kwietniu 2017 r. Podkreślono też, że Spółka zleciła wykonanie raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej instalacji. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2017 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO uznało, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i zgodne z obowiązującym stanem prawnym, jak i faktycznym. Postępowanie przeprowadzono rzetelnie i wyjaśniono przesłanki będące podstawą uzasadnienia decyzji. Kolegium uznało, że argumenty podniesione w odwołaniu mają wymiar społeczny, ale nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione. Kolegium zauważyło, że w dniu 3 kwietnia 2015 r. na wniosek P. C. (prowadzącego działalność pod firmą: F.H.U. [...] P. C.) wszczęto postępowanie w sprawie zmiany decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2014 r. będącej zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, poprzez zmianę ilości i rodzajów odpadów przewidywanych do przetworzenia w okresie roku. Postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r., którą orzeczono o zmianie ww. decyzji z [...] listopada 2014 r. Jednakże wobec stanowiska WSA w Rzeszowie, który po rozpatrzeniu skargi Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. II SA/Rz 348/16 uchylił wcześniejsze decyzje SKO z dnia [...] stycznia 2016 r. i z dnia [...] grudnia 2015 r. wydane w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, którym zobowiązał Kolegium do uwzględnienia faktu, że przedsięwzięcie, którego dotyczy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r. ([...]), planowane było na terenie Sieniawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. SKO uznało, że przedsiębiorca miał świadomość, że wydanie zezwolenia odbyło się z naruszeniem prawa, bez wskazania winy przedsiębiorcy. W konsekwencji zaś SKO stwierdziło nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r. Stwierdzenie nieważności tej decyzji, skutkowało wznowieniem postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2016 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art. 86 pkt. 1 i 2 ustawy. SKO zauważyło, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 21 i art. 86 pkt 1 i 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje określające warunki korzystania ze środowiska w zakresie, w jakim ma być uwzględniona przy wydawaniu tych decyzji oraz wydające decyzje, między innymi, będące zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Co oczywiste decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację określonego przedsięwzięcia powinna istnieć w obiegu prawnym. Stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] marca 2015 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia i stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na kompostowaniu odpadów biodegradowalnych na działce nr 689/5 położonej w miejscowości L., Gmina [...] mocą decyzji Kolegium z [...] czerwca 2017 r., stanowiło przesłankę wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Powyższe uzasadniało wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z [...] stycznia 2016 r. SKO podało, że istnienie okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. skutkuje uchyleniem wadliwej decyzji ostatecznej i wydaniem orzeczenia rozstrzygającego sprawę administracyjną co do istoty. Stwierdziło, że wniosek A. Sp. z o.o. (dawnej P. C. F.H.U. [....]), nie spełnia przesłanek do zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a zatem należało orzec o odmowie dokonania zmiany decyzji z dnia 21 listopada 2014 r. Jednocześnie po powzięciu w dniu 23 grudnia 2015 r, informacji że instalacja Kompostowni Odpadów Biodegradowalnych w L., gmina [...], nie została przewidziana w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami jako RIPOK lub zastępcza dla odpadów zielonych będących odpadami komunalnymi (pismo Marszałka Województwa [...] z dnia 18 grudnia 2015 r., znak: [...]) koniecznym była zmiana pkt. 1.2 decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., poprzez uchylenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów określonych jako: odpady ulegające biodegradacji (kod wg klasyfikacji odpadów 20 02 01) w ilości 2000 Mg rocznie. Skargę na tę decyzję do WSA w Rzeszowie złożyła A. Sp. z o.o. w L. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jak również o stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Starosty, ewentualnie uchylenie decyzji obu instancji. Skarżąca zawnioskowała również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionowanej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o którą wydano decyzję ostateczną z [...] stycznia 2016 r. stanowi samoistną przesłankę wznowienia postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do wydania nieprawidłowego orzeczenia. Zarzuciła nadto naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy w zw. z art. 42 ust. 4 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. poprzez wykładnię skutkującą uznaniem, że w ogóle nie doszło do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów należy dołączyć decyzję środowiskową, podczas gdy wymóg dołączenia decyzji jako załącznika do wniosku został uchylony z dniem 1 stycznia 2017 r. Przy ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy organ winien był uwzględnić sam fakt dołączenia decyzji środowiskowej do wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a nie badać kwestię zgodności z prawem decyzji środowiskowej. W odpowiedzi na skargę SKO zawnioskowało o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu uczyniono w niniejszej sprawie decyzję administracyjną wydaną we wznowionym postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji stanowiącej zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Na wstępie zaznaczenia wymaga, że zasadnicze okoliczności faktyczne są bezsporne. Mianowicie jak wynika z akt sprawy ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] listopada 2014 r. ([...]) udzielono A. Sp. z o.o. (dawniej P. C. F.H.U. [...]) zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Następnie na mocy decyzji Starosty z [...] stycznia 2016 r. ([...]) orzeczono o zmianie, za zgodą stron, powyższej decyzji z [...] listopada 2014 r. w sposób wskazany w rozstrzygnięciu. Z kolei decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] SKO stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r., ([...]) orzekającej o braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na: "Kompostowaniu odpadów biodegradowalnych L. działka nr 689/5 Gmina [...]". Z powodu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] marca 2015 r., Starosta [...], działając z urzędu, postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. ([...]) wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną Starosty z [...] stycznia 2016 r. Organ stwierdził zaistnienie przesłanki o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., a mianowicie, że decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona lub zmieniona. Stanowisko orzekających w sprawie organów zawarte w kwestionowanych skargą decyzjach wyraża się w uznaniu, że stwierdzenie z urzędu przez SKO decyzją z [...] czerwca 2017 r. nieważności decyzji Burmistrza z [...] marca 2015 r. (wydanej w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko) – stanowi przesłankę wznowieniową, a skoro tak to wniosek A. Sp. z o.o. (dawnej P. C. F.H.U. [...]), nie spełnia przesłanek do zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Z tej przyczyny orzeczono o odmowie dokonania zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., a z uwagi na powzięcie (dnia 23 grudnia 2015 r.), informacji że instalacja Kompostowni Odpadów Biodegradowalnych w L., gmina [...], nie została przewidziana w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami jako RIPOK lub zastępcza dla odpadów zielonych będących odpadami komunalnymi (pismo Marszałka Województwa [...] z dnia 18 grudnia 2015 r., znak: [...]), zmieniono pkt. 1.2 decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., poprzez uchylenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów określonych jako: odpady ulegające biodegradacji (kod wg klasyfikacji odpadów 20 02 01) w ilości 2000 Mg rocznie. Kluczowe w rozpoznawanej sprawie było rozstrzygnięcie czy stwierdzenie nieważności decyzji (w rozpoznawanej sprawie decyzja Burmistrza z [...] marca 2015 r.), na której oparto inną decyzję zależną (decyzja Starosty [....] z [...] stycznia 2016 r.), jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji, jak wskazuje strona skarżąca czy też przesłanką do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., tak jak to wskazano w zaskarżonych decyzjach. Innymi słowy należało wyjaśnić jaki wpływ wywiera stwierdzenie nieważności decyzji, na której oparto inną decyzję zależną. Dotyczy to sytuacji, gdy następuje ciąg zdarzeń prawnych, w których jedna decyzja, będąca podstawą wydania ostatecznej decyzji zależnej, została w wyniku stwierdzenia wystąpienia przesłanki określonej w art. 156 K.p.a. usunięta z obrotu prawnego. Na tym tle w orzecznictwie i doktrynie pojawiły się rozbieżności, które zostały ostatecznie rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 2/12 (ONSAiWSA 2013/1/1), który przyjął, że "Stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.". Nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej brak podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na której opiera się decyzja orzekająca o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów (z [...] listopada 2014 r.), jak i decyzja zmieniająca to zezwolenie (z [...] stycznia 2016 r.) – może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności tych decyzji w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a nie do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. W uzasadnieniu ww. uchwały NSA jednoznacznie wskazano, "(...) że w aktualnym stanie prawnym, Kodeks postępowania administracyjnego wyraźnie odróżnia uchylenie decyzji od stwierdzenia jej nieważności, zarówno gdy chodzi o skutki tych rozstrzygnięć, jak i tryb ich podejmowania. Nie można więc w określeniu "decyzja została następnie uchylona lub zmieniona", użytym w art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, pomieścić stwierdzenia nieważności decyzji." Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, który powołał się na ww. uchwałę, w tak ustalonym stanie faktycznym wydane we wznowionym postepowaniu decyzje nie mogą ostać się w obrocie prawnym. Należy przy tym podkreślić, że wskazana uchwała NSA - stosownie do art. 269 § 1 P.p.s.a. - ma charakter wiążący, a jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W rozpoznawanej sprawie Sąd przesłanek ku temu nie stwierdził. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści tego przepisu wynika ogólnie wiążąca moc uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014r. II FSK 1474/14). Powyższe nie oznacza jednakże w żadnym stopniu konieczności bezwzględnego, niemalże automatycznego wyeliminowania w trybie stwierdzenia nieważności każdej decyzji przedmiotowo zależnej, bez przeprowadzenia właściwego postępowania mającego na celu ustalenie wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W tej sytuacji prowadząc na nowo postępowanie organ zobowiązany będzie do rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, tj. powodów dla których stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r., w kontekście wpływu jej kwalifikowanej wadliwości na legalność decyzji SKO z [...] stycznia 2016 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jak również postanowienie Starosty [...] z [...] września 2017 r. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).