II OSK 2011/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych A. S. i J. S. oraz [...] Spółka Jawna z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Op 379/15 w sprawie ze skargi A. S., J. S., P. K. i D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Opolu z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1) oddala skargę kasacyjną A. S. i J. S., 2) umarza postępowanie kasacyjne ze skargi kasacyjnej [...] Spółka Jawna z siedzibą w G., 3) postanawia zwrócić wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu) na rzecz [...] Spółka Jawna z siedzibą w G. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Op 379/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w wyniku rozpoznania skargi A. S., J. S., P. K. i D. G., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Grodkowa z dnia [...] września 2014 r., nr [...] ustalającą dla Przedsiębiorstwa [...] Spółka Jawna z siedzibą w G. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazowych, okręgowej stacji kontroli pojazdów wraz z warsztatem samochodów osobowych oraz myjni samochodów ciężarowych i osobowych, zlokalizowanego w G. przy ulicy [...] na działkach o nr ewidencyjnych [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli A. S. i J. S., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucili Sądowi I instancji: 1. obrazę przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię: a) obrazę normy art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353), dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, w związku z § 1 i § 3 uchwały Nr XVII/175/2001 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 28 lutego 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego w rejonie [...]w G. oraz w związku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie spornej inwestycji, poprzez dokonanie błędnej jej wykładni, a polegającej na nieuzasadnionym stwierdzeniu: - iż objęte postępowaniem przedsięwzięcie jest zgodne z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego budownictwa jednorodzinnego w rejonie ulicy [...] w G., a zatwierdzonego m.in. ww. uchwałą w sytuacji, gdy część z planowanych na terenie inwestycji obiektów narusza ograniczenia nałożone na inwestora planem (w zakresie przewidzianej planem ilości myjni oraz ich rodzaju), część zaś w ogóle przez przedmiotowy plan nie została dopuszczona do realizacji (w odniesieniu do okręgowej stacji kontroli pojazdów oraz stacji paliw gazowych); b) obrazę normy § 1 i § 3 uchwały Nr XVII/175/2001 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 28 lutego 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego w rejonie ulic [...] w G. w związku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie spornej inwestycji, którą to m. in. zatwierdzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miejsca realizacji przedsięwzięcia, a to poprzez dokonanie błędnej jej wykładni, a odnoszącej się do dopuszczalnych do realizacji na terenie inwestycji przedsięwzięć, przejawiającej się w: - stwierdzeniu, iż wymienienie w powoływanych normach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób precyzyjny przez uchwałodawcę obiektów, które mogą zostać zrealizowane na terenie inwestycji, w postaci stacji benzynowej klasy II (6 - 10 dystrybutorów, warsztat napraw bieżących 1 - 2 stanowiska, myjnia) nie stanowi precyzyjnego wskazania dopuszczalnych do posadowienia na terenie oznaczonym symbolem 18 KS, UHG (EE) obiektów, a stanowi jedynie przykładowe ich wyliczenie w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja ww. normy z uwzględnieniem prymatu wykładni literalnej (która wszakże nie nasuwa w odniesieniu do tego zapisu żadnych wątpliwości) powinna prowadzić do stwierdzenia, iż wskazując na możliwe do posadowienia obiekty uchwałodawca ustanowił ograniczenia wykorzystania objętej planem nieruchomości; - stwierdzeniu, iż posłużenie się przez uchwałodawcę w odniesieniu do ilości dopuszczalnych do zlokalizowania na terenie nieruchomości myjni liczbą pojedynczą, a polegające na użyciu słowa "myjnia", jest przypadkowe i nie uzasadnia konstatacji, iż na terenie inwestycji może zostać zlokalizowana tylko jedna myjnia w sytuacji, gdy interpretacja literalna powoływanego zapisu oraz systemowa implikuje, iż wykorzystując liczbę pojedynczą uchwałodawca miał na celu ograniczenie ilości myjni do jednej; - zupełne zaniechania uwzględnienia przy wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, iż teren spornej inwestycji oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KS, uzyskał takie przeznaczenie z uwagi na wolę uchwałodawcy przeniesienia istniejącej w latach 90 - tych niewielkiej stacji benzynowej zlokalizowanej przy ul. [...] w miejsce aktualnej inwestycji, postanowienia zaś miejscowego planu winny być interpretowane zgodnie z ww. intencją uchwałodawcy, które to naruszenie doprowadziło do nietrafnego stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Apelacyjny w Opolu, iż sporna inwestycja zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności, iż na terenie spornej inwestycji dopuszczalna jest lokalizacja 4 myjni (w tym dwóch charakterystycznych dla przemysłu ciężkiego, a to myjni TIR oraz cystern) oraz okręgowej stacji kontroli pojazdów, a także stacji paliw gazowych w sytuacji, gdy postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego takiej możliwości nie przewidują; c) obrazę normy art. 72 ust. 5 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a to poprzez jej nietrafną wykładnię przejawiającą się w stwierdzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, iż wydane w niniejszej sprawie decyzje w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań odpowiadają prawu (w zakresie objęcia decyzją całości inwestycji) w sytuacji, gdy wydane one zostały jedynie dla części przedsięwzięcia składającego się z "budowy stacji paliw płynnych i gazowych, okręgowej stacji kontroli pojazdów wraz z warsztatem samochodów osobowych oraz myjni samochodów ciężarowych i osobowych zlokalizowanego w G. przy ul. [...] na działkach nr ewid. [...]" podczas, gdy na przedmiotowe przedsięwzięcie składa się dodatkowo budowa obiektu o funkcji handlowej, gastronomicznej i motelowej oraz dodatkowego parkingu, jak również budowa drogi wjazdowej od strony północnej, sam zaś fakt, iż realizacja ww. części przedsięwzięcia nastąpi po realizacji jego pierwszego etapu, nie stanowi okoliczności uzasadniającej wydanie odrębnych decyzji dla poszczególnych etapów jednego przedsięwzięcia; 2. obrazę przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, polegającej na zaniechaniu przez Sąd I instancji weryfikacji postępowania dowodowego prowadzonego w toku postępowania administracyjnego w oderwaniu od ww. norm regulujących postępowania dowodowe w toku postępowania administracyjnego, a to w szczególności w zakresie zaniechania przez Sąd ustalenia poziomu natężenia hałasu na nieruchomościach należących do skarżących, który w wyniku powstania inwestycji będzie emitowany, a w konsekwencji zaniechanie weryfikacji dopuszczalności spornej inwestycji z uwagi na ograniczenia emisji hałasu przewidziane miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, którego efektem było nietrafne stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, iż: - normy hałasu w związku z realizacją spornej inwestycji nie zostaną przekroczone w sytuacji, gdy: - wskutek realizacji przedmiotowej inwestycji dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych przewidzianych przez miejscowy plan poziomów hałasu na działce nr 1112/1, na której to zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszczalny poziom hałasu wynosi w porze dziennej 55 db (A), a w porze nocnej 45 db (A), immisje zaś z planowanej inwestycji, w związku z likwidacją ekranów akustycznych zlokalizowanych przy obwodnicy miasta Grodkowa, osiągać będą - zgodnie z przedłożoną przez inwestora dokumentacją - poziom powyżej 50 db (A) w porze nocnej na terenie całej nieruchomości, zaś w porze dziennej powyżej 55 db (A) na terenie całej nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył również uczestnik postępowania - [...] Spółka Jawna, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: a) art. 30 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieuprawnione przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji prowadząc postępowanie w I jak i II instancji nie zapewniły w nim udziału społeczeństwa poprzez należytą informację o podejmowanych czynnościach, w tym o wydaniu decyzji środowiskowej, podczas gdy udział społeczeństwa został w postępowaniu zapewniony, co zostało potwierdzone przez m.in. doręczenie członkom społeczeństwa pism i aktów podejmowanych w toku postępowania. Sąd I instancji dostrzegł, iż w toku postępowania członkowie społeczeństwa byli informowani o podejmowanych czynnościach, jednakże błędnie powiązał to z faktem, iż niektórym członkom społeczeństwa odmówiono przymiotu strony postępowania, a tym samym nieuwzględniono ich odwołań, co w ocenie Sądu potwierdza, iż udział społeczeństwa nie został zapewniony; b) art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpatrzenie przez Sąd skarg wniesionych przez A. S., J. S., P. K. oraz D. G., podczas gdy wnoszący skargi nie legitymują się interesem prawnym, który jest warunkiem koniecznym do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, tzn. wskazać przepis prawa, z którego istnieje możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. W ocenie Spółki, ww. osoby, wnosząc skargi do WSA w Opolu, nie legitymowały się interesem prawnym, co powinno skutkować oddaleniem skargi, natomiast kwestia ta nie została dostrzeżona przez Sąd I instancji; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, podczas gdy SKO w Opolu rozpoznało ponownie sprawę w jej całokształcie, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej decyzji. WSA w Opolu nie dostrzegł, że organ odwoławczy w obszernym uzasadnieniu decyzji przeprowadził ponownie postępowanie, w tym odniósł się do kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także odniósł się do zarzutów podnoszonych przez uczestników postępowania. Tym samym ocena Sądu I instancji, o rzekomym naruszeniu przez SKO w Opolu zasady dwuinstancyjności postępowania pozostaje błędna. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Spółka Jawna A. S., J. S. oraz P. K. wnieśli o jej oddalenie. W piśmie z dnia 9 lipca 2018 r. [...] Spółka Jawna złożyła oświadczenie cofające złożoną przez siebie skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 658), uzasadnienie sporządzanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sporządzone przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie wyroku może zostać zawężone wyłącznie do oceny tych aspektów prawnych, które świadczą o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, z którego to uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie postanowił skorzystać. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jednocześnie zauważyć, że dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej, albowiem w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Powyższe wyjaśnienia Naczelny Sąd Administracyjny odniósł przy tym wyłącznie do skargi kasacyjnej złożonej przez A. S. i J. S., albowiem postępowanie ze skargi kasacyjnej [...] Spółki Jawnej, wobec cofnięcia skargi kasacyjnej złożonej przez tego uczestnika postępowania, podlegało umorzeniu. Zawężając dalsze rozważania do skargi kasacyjnej złożonej przez skarżących, Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadniony w pierwszym rzędzie uznał zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku) dotyczący ocenionej zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jednocześnie w tym miejscu zauważyć, że ten aspekt sprawy nie mógł podlegać rozważeniu, jak podali skarżący, przez pryzmat treści § 1 i § 3 uchwały Nr XVII/175/2001 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 28 lutego 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego w rejonie ulic [...] w G., albowiem wskazane przepisy wprowadziły wyłącznie zmianę symbolu terenu oznaczonego wcześniej jako "18 KS, UHG" oraz uzupełniły szczegółowe ustalenia urbanistyczno-architektoniczne o dodatkowe postanowienie dopuszczające na tym terenie realizację obiektów i urządzeń infrastruktur technicznej, w tym stację transformatorową (wieżową lub kontenerową), co pozostawało poza przedmiotem zaistniałego w sprawie sporu. Wcześniejsze ustalenia dla tego terenu oznaczonego jako teren projektowanych obiektów i urządzeń technicznego zaplecza motoryzacji nie zmieniły się, stąd zarzut błędnej wykładni postanowień planu powinien odnosić się do tego aktu, którego ustalenia w tym zakresie pozostały obowiązujące, tj. pierwotnej uchwały Nr XXXI/227/94 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 25 maja 1994 r. w sprawie miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego w rejonie ulic [...] w G. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa wadliwość odnosząca się do konstrukcji postawionego przez skarżących zarzutu nie uniemożliwiała jednakże odniesienia się do wskazanego w nim problemu interpretacyjnego, albowiem zarówno Sąd I instancji, jak i organy orzekające swoją wypowiedź błędnie ograniczyły do przywołania uchwał Rady Miejskiej w Grodkowie Nr XVII/175/2001 z dnia 28 lutego 2001 r. oraz Nr XXIII/251/2002 z dnia 27 lutego 2002 r. jako aktów prawa miejscowego znajdujących w sprawie wyłączne zastosowanie. Z tego względu powołanie się przez skarżących na naruszenie uchwały Nr XVII/175/2001 w związku z "zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie spornej inwestycji" nie może być traktowane jako błędne przytoczenie w tym zakresie podstawy kasacyjnej. Wedle postanowień obowiązującego planu, teren objęty planowaną inwestycją oznaczony został symbolem "18 KS, UHG (EE)" jako - teren projektowanych obiektów i urządzeń technicznego zaplecza motoryzacji. Stacja benzynowa klasy II (6-10 dystrybutorów, warsztat napraw bieżących 1-2 stanowiska, myjnia) [...]. Zgodzić się trzeba z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że wbrew twierdzeniom skarżących, z przedstawionych postanowień planu nie wynika, by planowane przedsięwzięcie nie spełniało warunku wymienionego w art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za utrwalony należy uznać pogląd, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a zatem podlega wykładni jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. Przy wykładni treści planu co do przeznaczenia terenu konieczne jest tym samym sięgnięcie do dyrektyw wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania, ale również od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych, takich jak funkcje ocenianej regulacji prawnej. Z tego powodu analizując szczegółowe ustalenia urbanistyczno-architektoniczne terenu oznaczonego w planie symbolem "18 KS, UHG (EE)", nie można zgodzić się z zarzutem, iż w planie nie została dopuszczona realizacja części zaprojektowanych obiektów (m. in. stacja kontroli pojazdów, stacja LPG), a w stosunku do części z nich plan stawia ograniczenia uniemożliwiające stwierdzenie pełnej zgodności zamierzenia z planem (myjnia samochodowa). Należy przypomnieć, że przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje budowę jednostanowiskowej automatycznej myjni samochodów osobowych, trzystanowiskowej bezdotykowej myjni samochodów osobowych, a także jednostanowiskowej automatycznej myjni samochodów ciężarowych oraz jednostanowiskowej myjni cystern. Posłużenie się w planie wyrażeniem "myjnia" nie implikuje, jak wskazali skarżący, że dopuszczalne jest usytuowanie na spornym terenie tylko jednego obiektu o tym charakterze. Takiego wniosku nie da się przyjąć wyłącznie w oparciu o posłużenie się przez uchwałodawcę słowem "myjnia", użytym w liczbie pojedynczej, gdyż, uwzględniając wielkość terenu przeznaczonego w planie dla obiektów i urządzeń technicznego zaplecza motoryzacji, wolę uchwałodawcy należy postrzegać wyłącznie jako wskazanie przykładowych rodzajów obiektów służących preferowanej funkcji terenu, a nie ścisłe określenie ich dopuszczalnej liczby. Tego rodzaju ograniczenie dotyczy wyłącznie wielkości stancji benzynowej oraz warsztatu napraw samochodów, co uniemożliwia przyjęcie, by na terenie oznaczonym w planie symbolem "18 KS, UHG (EE)" nie mogła zostać zlokalizowana myjnia, która zaspokajając potrzeby różnych uczestników ruchu drogowego, różnicuje świadczone usługi mycia pojazdów według ich wielkości i rodzaju (samochody osobowe, ciężarowe, cysterny), a także sposobu, w jaki proces mycia się odbywa (myjnia automatyczna, myjnia bezdotykowa), wydzielając na te cele odrębne miejsca (budynki). Jednostanowiskowa myjnia cystern ma związek z potrzebą obsługi również tego rodzaju środka transportu, co powoduje, że jej przeznaczenie mieści się w funkcji terenu i nie ma podstaw, by przyjmować w tym przypadku, że realizacja tego rodzaju obiektu ze względu na przypisywaną mu przez skarżących specyfikę odnosi się do innego (niedopuszczonego) przeznaczenia (przemysł ciężki). Zgodzić się również należy ze stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie, w jakim przyjmuje ono, że wykładnia szczegółowych ustaleń urbanistyczno-architektonicznych terenu projektowanych obiektów i urządzeń technicznego zaplecza motoryzacji nie uniemożliwia zaprojektowania na nim innych planowanych obiektów, w szczególności dystrybutorów AdBlue, LPG, czy też stacji kontroli pojazdów. Treść szczegółowych ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem "18 KS, UHG (EE)" nie zawiera zamkniętego katalogu rodzajów obiektów dopuszczonych na tym terenie (stacja paliw, warsztat napraw bieżących, myjnia), ale przykładowe ich wyliczenie, z tym jedynie zastrzeżeniem, że wiążąco zostały w planie określone niektóre parametry dwóch pierwszych obiektów (6-10 dystrybutorów, 1-2 stanowiska naprawcze). Okoliczność związana z tym, że wyliczając przykładowe desygnaty użytego wyrażenia (obiekty i urządzenia technicznego zaplecza motoryzacji) uchwałodawca nie znalazł potrzeby posłużenia się sformułowaniem typowym dla takiego wyliczenia (np. wprowadzając zwrot "w szczególności), nie może oznaczać, że takiej intencji nie można uchwałodawcy przypisać. Z treści planu wynika bowiem niewątpliwie, że preferowane wykorzystanie terenu Rada Miejska w Grodkowie postanowiła nie poddawać innym ograniczeniom aniżeli jednoznacznie w nim uwidocznionym, a odnoszonym wyłącznie do sprecyzowania pożądanego rozmiaru danego przedsięwzięcia traktowanego jako obiekt technicznego zaplecza motoryzacji, a nie jego dozwolonego rodzaju. Odwołanie się do typowych usług świadczonych w obiektach tego rodzaju powodowało, że dokonane wyliczenie zawierało w sobie wyszczególnienie stacji paliw, warsztatu naprawy pojazdów oraz myjni, co jednakże nie wyczerpywało całego katalogu obiektów stanowiących techniczne zaplecze motoryzacji, w skład których można również zaliczyć zakłady wulkanizacyjne, czy stacje demontażu pojazdów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w skład infrastruktury technicznego zaplecza motoryzacji wchodzą te wszystkie obiekty, które pełnią istotną funkcję w procesie obsługi i naprawy pojazdów, umożliwiając ich prawidłową eksploatację oraz zabezpieczenie ich stanu technicznego. Nie budzi wątpliwości, że stacja kontroli pojazdów zajmuje się diagnostyką i dopuszczeniem pojazdów samochodowych do ruchu drogowego. Funkcjonalne powiązanie z przeznaczeniem terenu decyduje tym samym o tym, że jak trafnie uznał Sąd, realizacja stacji kontroli pojazdów związanej niewątpliwie z komunikacją samochodową, bo służącej jej obsłudze, nie może być uważana za naruszającą postanowienia planu obowiązującego w rejonie ulic Krakowskiej i Sienkiewicza w Grodkowie. Zaprojektowane stanowiska do tankowania gazu LPG oraz preparatu AdBlue powinny być traktowane jako szczególna postać dystrybutora w znaczeniu przyjętym w planie, wobec czego ich łączna liczba (dodając do nich trzy dystrybutory wieloproduktowe do tankowania oraz dystrybutor ON TIR) oznacza, że nie zostało przekroczone przyjęte w planie wymaganie, ograniczające całkowitą liczbę dystrybutorów do maksymalnie dziesięciu. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również, by za uzasadniony mógł zostać uznany zarzut naruszenia art. 72 ust. 5 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, gdyż w pełni trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił przyczyny niepozwalające zaskarżoną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach objąć zamierzenia dotyczącego realizacji w przyszłości obiektu o funkcji handlowej, gastronomicznej i motelowej oraz parkingu. Powyższe zamierzenie stanowi odrębne przedsięwzięcie, niepowiązanym technologicznie z rozpatrywaną inwestycją, toteż mając na uwadze treść art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, formułującą taki warunek, organy prowadzące postępowanie prawidłowo określiły jego przedmiot. Planowana budowa stacji paliw płynnych i gazowych, okręgowej stacji kontroli pojazdów wraz z warsztatem samochodów osobowych oraz myjni samochodów ciężarowych i osobowych (podzielona na dwa etapy) ma charakter samodzielny. Może być wprawdzie postrzegana przez okolicznych mieszkańców jako część większego zamierzenia odnoszącego się do realizacji także obiektu o funkcji handlowej, gastronomicznej i motelowej oraz parkingu, niemniej jest od niego technologicznie i funkcjonalnie wyodrębniona. Prezentowane przez wnoszących skargę kasacyjną stanowisko, iż na realizowane przedsięwzięcie "składa się" nie tylko ocenione w zaskarżonej decyzji zamierzenie, ale również inna inwestycja opiera się na subiektywnym postrzeganiu powiązania różnych przedsięwzięć, nieznajdującym podstawy w treści zarzuconych w skardze kasacyjnej przepisów (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 820/16; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. II OSK 713/16). Oddalić również należało zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zajął stanowisko odnośnie do zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego, niemniej ograniczył swoje rozważania wyłącznie do tego aspektu, który miał związek z potwierdzoną zgodnością lokalizacji inwestycji ze względu na przyjętą funkcję terenu. Sąd nie poddał weryfikacji kwestii dotyczących nieprzekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, uznając, że wiążące wypowiedzenie się w tejże kwestii, mającej charakter materialnoprawny, jest niezasadne ze względu na wadliwości proceduralne obciążające zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 maja 2015 r. i poprzedzające to rozstrzygnięcie postępowanie administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega, by powyższa forma wypowiedzenia się przez Sąd I instancji odnośnie do legalności zaskarżonej decyzji, uwzględniając zakres stwierdzonych nieprawidłowości w działaniu organu odwoławczego oraz organu I instancji naruszała przywołane w skardze kasacyjnej przepisy normujące postępowanie wyjaśniające. W tych warunkach, nie stwierdzając, by postawione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną A. S. i J. S. oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że cofnięcie skargi kasacyjnej przez [...]Spółka Jawna było dopuszczalne w świetle treści art. 60 w zw. z art. 193 p.p.s.a., o umorzeniu postępowania kasacyjnego w części dotyczącej złożonego przez uczestnika postępowania środka odwoławczego orzekł na podstawie. art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie [...] Spółka Jawna ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.