II SA/Gl 413/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze sprzeciwu "A" Sp. z o.o. w D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala sprzeciw. Naczelnik Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K. (dalej: Prezydent), który postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium, SKO) z [...] r. został wyznaczony do załatwienia sprawy, decyzją z dnia [...] r. nr [...] dokonał określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Nowa organizacja zabudowy magazynowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą w "A" sp. z o. o. w D. przy ul. [...]", na działkach ewidencyjnych nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20. 21, 22. 23. 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30 (k. m. [...] obręb S.) wraz z określeniem warunków realizacji tego przedsięwzięcia przedstawionych w sentencji decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji, planowane przedsięwzięcie ma polegać na nowej organizacji zabudowy magazynowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą w "A" sp. z o. o. w D. przy ul. [...] na działkach o łącznej powierzchni 6 3023 ha. Według karty informacyjnej przedsięwzięcia dołączonej do akt sprawy, sporządzonej w [...] r., zakres przedsięwzięcia obejmuje: - przebudowę hali technologicznej o powierzchni około 1140 m2 i rozbudowę jej o skrzydło o powierzchni około 500 m2; - budowę nowej hali magazynowej o powierzchni około 2000 m2; - budowę placów magazynowo — manewrowych o łącznej powierzchni 16 360 m2 wokół projektowanej hali magazynowej i przebudowywanej hali technologicznej; budowę parkingu dla samochodów osobowych o powierzchni około 140 m2; - wyburzenie istniejącego budynku biurowo - socjalnego znajdującego się we wschodniej części zakładu; budowę nowego placu magazynowo - manewrowego o powierzchni 4000 m2 po południowej stronie hali nr 1, boksów magazynowych i hali technologicznej nr 3 oraz dodatkowo utwardzenie wokół hali magazynowej nr 1 dwóch niewielkich obszarów o łącznej powierzchni około 840 m2; - przeniesienie projektowanej linii do odzysku szkła opakowaniowego z istniejącej hali magazynowej nr 1 do przebudowanej hali technologicznej; - możliwość prowadzenia procesu odzysku R13 dla stłuczki szklanej. Dalej z karty informacyjnej planowanej inwestycji wynika, że w efekcie realizacji przedsięwzięcia nie zmieni się instalacja do odzysku stłuczki szklanej oraz wydajność tej instalacji, która utrzymana będzie na poziomie uzgodnionym w raporcie oddziaływania na środowisko pn. "modernizacja Centrum Recyklingu Szkła firmy "A" sp. z o. o. z siedzibą w D." tj. na poziomie 160 000 Mg odpadowego szkła na rok. Przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie - według mapy załączonej do karty informacyjnej - pokrywa się z przewidywanym obszarem, na który będzie to przedsięwzięcie oddziaływać. Postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej: RDOŚ) wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia dla planowanego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. (dalej: PPIS) zaopiniował konieczność przeprowadzenia dla planowanego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu lego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. stwierdził obowiązek przeprowadzenia dla planowanego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres pełny raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ze sporządzonego w [...] r. raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, przekazanego organowi pierwszej instancji pismem z dnia [...]r., wynika, że zakres przedsięwzięcia ma objąć: - przebudowę hali technologicznej o powierzchni około 1140 m2 i rozbudowę jej o skrzydło o powierzchni około 500 m2; - budowę trzech nowych hal magazynowych szkła o łącznej powierzchni około 5838 m2 , z czego hala magazynowa w południowej części zakładu o powierzchni 1872 m2, w zachodniej części nowego terenu o powierzchni 2016 m2, we wschodniej części nowego terenu o powierzchni terenu 1950 m2 ; - budowę placów magazynowo - manewrowych o łącznej powierzchni 19 253 m2 wokół projektowanych hal magazynowych i przebudowywanej hali technologicznej; budowę parkingu dla samochodów osobowych przy wjeździe na teren zakładu o powierzchni około 500 m2, - wyburzenie dawnego budynku biurowo - socjalnego znajdującego się we wschodniej części nowego terenu Zakładu, - przeniesienie projektowanej linii do odzysku szkła opakowaniowego z istniejącej hali magazynowej nr do przebudowanej hali technologicznej, możliwość prowadzenia procesu odzysku R13 czyli magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R-l do R-12 dla stłuczki szklanej; - określenie możliwości pracy zakładu przez 7 dni w tygodniu w porze dziennej i nocnej. W raporcie podano ponadto, że w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie zmieni się instalacja do odzysku stłuczki szklanej oraz wydajność tej instalacji, która utrzymana będzie na poziomie uzgodnionym w raporcie oddziaływania na środowisko pn. "modernizacja Centrum Recyklingu Szkła firmy "A" sp. z o. o. w D.- S.", tj. na poziomie 160 000 Mg odpadowego szkła na rok. Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie w sprawie. Przedmiotowe przedsięwzięcie inwestor zaliczył do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 52 rozporządzenia, jako: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji w podstawie prawnej i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że planowaną inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie z § 3 ust. 1 pkt. 52b rozporządzenia (cytowany powyżej) oraz do § 3 ust. 1 pkt. 80 rozporządzenia jako instalację związaną z odzyskiem i unieszkodliwianiem odpadów, inną niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 41 - 47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0, 5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w toku postępowania administracyjnego inwestor zmienił zakres przedsięwzięcia, zastępując przeniesienie linii do odzysku szkła opakowaniowego w istniejącej hali magazynowej nr 1 do przebudowanej hali technologicznej, dla której uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, na budowę linii do odzysku szkła opakowaniowego o wydajności 20Mg/h w przebudowanej hali technologicznej wraz z wyposażeniem jej w moduł Roentgena w II etapie realizacji przedsięwzięcia. W piśmie z dnia [...] r. RDOŚ w Katowicach, odpowiadając na wniosek organu pierwszej instancji o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji środowiskowej wskazał, że przedsięwzięcie nie polega już tylko na przeniesieniu linii, a na budowie linii do odzysku szkła jako niezależnej instalacji, wobec tego oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko należy przedstawić w ujęciu skumulowanym ze wszystkimi zrealizowanymi, realizowanymi i planowanymi do realizacji przedsięwzięciami, łącznie z przedsięwzięciem "Modernizacja Centrum Recyklingu Szkła firmy "A" sp. z o. o. w D. S.", na które Inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z [...] r., wydaną przez Prezydenta Miasta K. Do stanowiska tego odniósł się pełnomocnik inwestora, wskazując, że wskutek braku przymiotu ostateczności decyzji nr [...] z [...] r. inwestor podjął decyzję o włączeniu do zakresu obecnego przedsięwzięcia II budowy linii do odzysku szkła opakowaniowego w nowej lokalizacji jako niezależnej instalacji, która powstanie w miejsce instalacji do segregacji szkła opakowaniowego uzgodnionej w ramach przedsięwzięcia nr I. W ramach natomiast realizacji obu przedsięwzięć I i II powstanie tylko jedna linia do segregacji szkła opakowaniowego, o wydajności 20 Mg/h, w przebudowywanej hali technologicznej zamiast w istniejącej hali technologicznej nr 3. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto, że w toku postępowania inwestor planowanego przedsięwzięcia rozszerzał jego parametry, co wynika z analizy między innymi karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz treści raportu. Stosownymi postanowieniami organ pierwszej instancji w toku postępowania dopuścił do niego Stowarzyszenie "B" z siedzibą w D. oraz Stowarzyszenie "C" z siedzibą w D. Postanowieniem z dnia [...] r. PPIS w D. wyraził opinię przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jej warunki. Od powyższej decyzji odwołanie wniosły Stowarzyszenie "B" z siedzibą w D. oraz Stowarzyszenie "C" z siedzibą w D. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz po rozważeniu stanu prawnego i faktycznego sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym z powodów następujących. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wskazuje, że ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. 2017 r. Poz. 1566) doszło do wprowadzenia zmian w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dla przedmiotowej sprawy na istotne znaczenie, bowiem zgodnie z przepisami międzyczasowymi należy do niej stosować nowe regulacje, w tym art. 509. Na mocy tego przepisu pojawiło się pojęcie strony legitymowanej do udziału w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. W art. 74 ustawy dodano ust. 3a, zgodnie z którym stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania Przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. W okresie, kiedy orzekał organ pierwszej instancji, przepis ten nie obowiązywał, jednakże z uwagi na dokonaną nowelizację dotychczasowe ustalenia organu w zakresie kręgu stron nie są wystarczające i powinny być przeprowadzone w oparciu o obwiązujący przepis. W sytuacji bowiem, gdy w toku postępowania odwoławczego nastąpiła bardzo istotna zmiana przepisu będącego podstawą ustalenia kręgu stron, ich identyfikacja powinna zostać dokonana przez organ pierwszej instancji ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zdaniem Kolegium, obowiązkowi ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego nie przeczy możliwość stosowania art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy, w myśl których, gdy liczba stron przekracza 20, stosuje się instytucję doręczenia przez obwieszczenie. Nie należy bowiem utożsamiać udziału strony w postępowaniu (a więc podmiotu, który ma w postępowaniu interes prawny lub obowiązek) jedynie z doręczaniem jej pism i rozstrzygnięć. Nawet bowiem ustalenie, że liczba stron przekracza 20, nie zwalnia organu administracji publicznej od ustalenia wszystkich stron prowadzonego postępowania i to niezależnie od tego, czy jest ono prowadzone z udziałem społeczeństwa, czy też nie. Sporządzenie takiej listy stron postępowania ma walor praktyczny także w odniesieniu do postanowień art. 49 k.p.a. Reguły wynikające z tego przepisu znajdują bowiem zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, ale już nie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Te zaś powinny wiedzieć, kto w sprawie jest stroną postępowania i do kogo kierować korespondencję" (w: Komentarz do art.74 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX). Kolegium zauważa, iż organ pierwszej instancji jednakże nie przeprowadził żadnej analizy obszaru przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia, który został podany przez inwestora. Zastrzeżenie to jest tym bardziej istotne, że w aktach sprawy znajdują się mapy z zaznaczonymi wynikami obliczeń rozprzestrzeniającego się hałasu po realizacji przedsięwzięcia w porze dziennej i w porze nocnej (w wariancie realizacji przedsięwzięcia proponowanym przez wnioskodawcę), które dokumentują, że zasięg hałasu ma przekraczać teren realizacji inwestycji. W uzasadnieniu decyzji ograniczył się do stwierdzenia, że oddziaływanie inwestycji na środowisko ustalono na organ ten podstawie raportu, w oparciu o standardy ochrony środowiska wynikające z dopuszczalnych norm. Ponadto wskazano, że przez teren, na który przedsięwzięcie może oddziaływać rozumie się obszar, na którym w wyniku realizacji lub funkcjonowania inwestycji zostaną przekroczone standardy jakości środowiska. Ponieważ w tej sprawie takie przekroczenie nie nastąpiło, to obszar oddziaływania planowanej inwestycji ogranicza się do granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny (str. 28 uzasadnienia). Natomiast istotą postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozpoznanie wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie pokreślenie wpływu planowanej inwestycji na środowisko, a następnie warunków likwidacji lub minimalizacji stwierdzonych zagrożeń (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 lutego 2012r., sygn. akt II SA/Op 592/11, LEX nr 1138691). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach bowiem określa parametry dla konkretnego, ale przyszłego zamierzenia. Jednym zatem z najistotniejszych elementów postępowania o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (nie tylko w odniesieniu do ustalenia stron) jest prawidłowe określenie zasięgu/obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. W tym celu ustawodawca nakazał dołączenie do wniosku o wydanie decyzji kopii mapy ewidencyjnej, z zaznaczeniem przewidywanego obszaru/zasięgu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie i obejmującej przewidywany obszar, na który będzie ono oddziaływać. Wskazanie odpowiedniego obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest zadaniem inwestora ubiegającego się o wydanie decyzji. Do organu prowadzącego postępowanie należy ocena przedstawionego zasięgu oddziaływania, w szczególności to, czy w oparciu o przedłożony materiał dowodowy obszar ten został przez wnioskodawcę - inwestora prawidłowo określony. Kwestia oddziaływania inwestycji nie jest ograniczone jedynie do negatywnego oddziaływania na środowisko, albowiem mówiąc o oddziaływaniu konkretnego przedsięwzięcia należy mieć na uwadze również te miejsca, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub decyzjach na ich podstawie wydanych. Oznaczenie zasięgu oddziaływania inwestycji konieczne jest nie tylko przy ustalaniu środowiskowych uwarunkowań, ale również dla ustalenia kręgu stron prowadzonego postępowania. Kolegium nie podziela poglądu, zgodnie z którym tylko ponadnormatywne oddziaływania wpływać mają na pojęcie obszaru przewidywanego oddziaływania na środowisko. Stanowisko to prezentuje także orzecznictwo sądów administracyjnych, [cyt:] Z przepisów art.-72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela! nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę przede wszystkim dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2016 r., IV SA/Po 844/15, LEX nr 1977434). Przewidywany obszar oddziaływania planowanej inwestycji wpływa nie tylko na zakres ustalenia stron legitymowanych do udziału w postępowaniu, ale też na zbadanie zgodności tego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. Doniosłość prawidłowego ustalenia zgodności z planem podkreśla jeszcze norma art. 80 ust. 2, zdanie pierwsze ustawy, która stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Niezgodność zatem z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przesłanką odmowy wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach. Uchwą [...] Rady Miasta D. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w S. w rejonie S., C., G. i S., dla terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie przewiduje symbol 8PU, to jest terenu obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług. § 25 ust. 2 zawarty w rozdziale 3 planu, zatytułowanym: "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego" stanowi, że na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1PU do 10PU dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a na terenach 1PU, 3PU i 8PU również przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko pod warunkiem, że oddziaływanie na środowisko realizowanego przedsięwzięcia nie przekroczy granicy terenu lub nieruchomości, do której pro wadzący. Działalność posiada tytuł prawny. W przedmiotowej sprawie jednakże organ pierwszej instancji nie dokonał rzetelnej analizy przewidywanego obszaru oddziaływania planowanej inwestycji w oparciu o całość materiału dowodowego, a ogólnie wskazał, że przedsięwzięcie spełnia wymagania prawa ochrony środowiska, a jego oddziaływani nie przekroczy terenu, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny. Z tej też przyczyny nie można uznać za udowodnionego stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla omawianego terenu, chociaż organ odwoławczy nie przesądza na tym etapie postępowania niezgodności planowanej inwestycji z tym planem. Analiza bowiem obszaru oddziaływania w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy jest zadaniem organu pierwszej instancji — w niniejszym postępowaniu, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Ponadto Kolegium zauważa, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać: opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska - wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Na mocy art. 81 ust. 1 ustawy, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z cytowanymi normami podmiot planujący realizację przedsięwzięcia mogącego I znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco - gdy przeprowadza się ocenę oddziaływania, przedstawia trzy analizowane warianty: wariant proponowany, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska — których wybór należy uzasadnić. Nic nie stoi na przeszkodzie np. aby wariant proponowany był jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, przy czym winno to zostać w raporcie wyraźnie wskazane. Wariant wybrany - po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - może, ale nie musi zostać zaaprobowany przez organ administracji. Jeżeli z przeprowadzonego postępowania wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż wybrany przez wnioskodawcę zastosowanie znajduje art. 81 ust. 1 ustawy. W takiej sytuacji organ administracji obowiązany jest do zaproponowania wnioskodawcy wariantu innego niż wybrany przez wnioskodawcę. Jeżeli wnioskodawca wyrazi zgodę na wariant zaproponowany przez organ prowadzący postępowanie, wariant ten zostanie dopuszczony do realizacji w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z akt sprawy jednakże ani też z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, iżby organ pierwszej instancji analizował przedstawione przez inwestora warianty. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podniosło także, że Stowarzyszenie "C" w treści swojego odwołania wniosło zażalenie na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia, zarzucając mu brak rzetelności w ocenie warunków środowiskowych planowanej inwestycji. Postanowienie takie jest niezaskarżalne, jednakże może być kwestionowane w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby w postępowaniu incydentalnym uzgodnieniowym brały udział strony postępowania głównego, aby uzgodnienie to obwieszczono zgodnie z przepisami ustawy o udziale społeczeństwa w ochronie środowiska - jeżeli były dostępne, ponadto postanowienie to doręczone zostało dopiero w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania głównego o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt. 5 ustawy, przed wydaniem i zmianą decyzji wymagającej udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona do wglądu. Do niezbędnej dokumentacji sprawy, o której mowa w ust. 1 pkt. 5 należą wymagane przez przepisy stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków (art. 33 ust. 2 pkt. 2 lit. b ustawy, na ten temat również szerzej K. Gruszecki: Komentarz do art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX 2013). Następnie Kolegium zauważa, że organ pierwszej instancji nie badał samodzielnie, czy zachodzi powiązanie z innymi przedsięwzięciami na przedmiotowym terenie, a w szczególności czy zachodzi możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych. Art. 66 ust. 1 pkt. 3b ustawy stanowi, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać: informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, omawiając wnioski złożone w postępowaniu z udziałem społeczeństwa do przedstawienia ustaleń z przedłożonego raportu i wyjaśnień złożonych do niego, nie analizując przedstawionych danych. W części końcowej uzasadnienia Kolegium wskazuje argumenty przemawiające na rzecz wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a., podkreślając konieczność wyjaśnienia okoliczności wskazanych wyżej przez organ I instancji oraz przywołując zasadę dwuinstancyjności postępowania. Od decyzji tej pismem z dnia 4 maja 2018 r. sprzeciw złożyła strona, reprezentowana przez pełnomocnika. W treści sprzeciwu zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 138 § 2 k.p.a. w zakresie w jakim SKO orzekło o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania mimo, że zakres sprawy wyjaśniony został przez organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący i nie zachodziły przesłanki uzasadniające konieczność prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w odniesieniu do okoliczności mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie; 2/ art. 6 k.p.a. w zw. z art. 545 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. - prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 ze zm.) oraz w zw. z art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji", poprzez przyjęcie, że w dacie orzekania (w [...] r.) organ pierwszej instangi powinien był ustalać krąg stron postępowania z uwzględnieniem przepisów jeszcze w tej dacie nieobowiązujących, i to pomimo że w wyniku nowelizacji prawa wodnego w aktualnie obowiązującym stanie prawnym (od 26 kwietnia 2018 r.) do postępowania i tak należałoby obowiązywać przepisy w brzmieniu sprzed wejścia w życie prawa wodnego; 3/ art. 74 ust. 3 oraz z art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji poprzez przyjęcie, że organ pierwszej instancji w sposób wadliwy ustalił krąg stron postępowania, w sytuacji gdy z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej (str. 8 i 9) jednoznacznie wynika, że organ ustalając krąg stron postępowania miał na uwadze zarówno treść art. 28 k.p.a. relewantnego dla stanu prawnego sprzed wejścia w życie nowelizacji z 20 lipca 2017 r. wprowadzającej nowe prawo wodne z dniem 1 stycznia 2018 r., jak i stan prawny relewantny po tej dacie, w którym doprecyzowane zostały zasady ustalania kręgu stron postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowych; 4/ art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 oraz z art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji poprzez przyjęcie, że w sytuacji gdy stron postępowania jest więcej niż dwadzieścia, a przepis prawa materialnego zezwala na stosowanie uproszczonej procedury doręczeń pism w drodze obwieszczenia, organ i tak obowiązany jest ustalić imiennie każdą ze stron postępowania i sporządzić na potrzeby akt sprawy wykaz takich stron; 5/ art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy o udostępnianiu informacji w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż organ pierwszej instancji w sposób wadliwy określił zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym dołączone do wniosku załączniki graficzne, pozwalają na prawidłową ocenę zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia i SKO, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, mogło sprawę rozpoznać merytorycznie bez konieczności uchylania do ponownego rozpatrzenia; 6/ art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zakresie w jakim SKO przyjęło, że stan faktyczny sprawy w zakresie ustalenia przez organ pierwszej instancji zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie został należycie i wyczerpująco wyjaśniony; 7/ art.. 107 § 3 k.p.a. w zakresie w jakim SKO wadliwie uzasadniło skarżoną decyzję poprzestając na przytoczeniu na ośmiu stronach przepisów ustawowych, bez wyjaśnienia ich znaczenia dla rozpoznawanej sprawy i bez wyjaśnienia przyczyn, dla których zdaniem SKO konieczne było przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia bez możliwości wydania przez SKO decyzji merytorycznej. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej sprzeciwem decyzji organu odwoławczego, zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony sprzeciwiającej się kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprzeciwu na rozprawie. Pełnomocnik sprzeciwiającego się wniósł również o uwzględnienie - jak wskazał - skargi w trybie autokontroli przez organ odwoławczy. W ocenie Skarżącej, żaden z zarzutów formułowanych przez SKO wobec decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie, a w sprawie brak było podstaw do wydawania decyzji kasacyjnej, jako że brak wymagających wyjaśnienia istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. SKO powinno było podjąć decyzję merytoryczną, natomiast wydanie decyzji kasacyjnej służyć miało jedynie odsunięciu w czasie momentu uzyskania przez skarżąca ostatecznej decyzji środowiskowej. W uzasadnieniu sprzeciwu uszczegółowiono poszczególne zarzuty, przywołując argumenty na ich poparcie. Przywołano m.in. wyrok tut. Sądu z 7 czerwca 2017 r., sygn. akt. IISA/GI181/17, który zapadł w analogicznej sprawie. Wniosek ten został merytorycznie zakończony korzystną dla Spółki decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] r. określającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Modernizacja Centrum Recyklingu Szkła firmy "A" Sp. z o.o. w D.- S." zlokalizowanego w D. w rejonie ul. [...]. Odwołanie od decyzji wniesione przez te same lokalne organizacje ekologiczne do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach zakończyło się wydaniem decyzji kasacyjnej z [...] r., znak: [...], nakazującej ponowne rozpatrzenie sprawy organowi pierwszej instancji, opartej na tych samych niemal zarzutach, które zostały powtórzone w obecnie skarżonej decyzji kasacyjnej. Wspomnianym wyrokiem zaś WSA w Gliwicach uchylił decyzję SKO, wskazując m.in. na brak podstaw do orzekania kasacyjnego w sprawie. W uzasadnieniu wyroku podkreślone zostało, na co zwrócił uwagę Prezydent Miasta K., że prawie każda inwestycja i eksploatacja związanej z nią instalacji lub urządzenia oddziałuje na środowisko. Oddziaływania tego najczęściej nie można w całości wyeliminować i zakaz taki nie wynika z przepisów. Zakaz dotyczy jedynie przekraczania standardów jakości środowiska, a nie przekraczania standardów emisyjnych wynikających z obowiązujących norm. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Katowicach stwierdza, iż nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle obowiązujących przepisów prawa, po ich analizie oraz całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie było podstaw do merytorycznego orzeczenia w sprawie w trybie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., a jedynie uzasadnionym rozstrzygnięciem było to podjęte na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania Sądu jest nowy środek zaskarżenia, różniący się istotnie od klasycznej skargi. Jak wynika z art. 64e p.p.s.a. instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zatem, najogólniej rzecz ujmując, inaczej niż w przypadku skargi granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej wywołanej sprzeciwem, będą istotnie zawężone do ustalenia dwu zasadniczych kwestii, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a.: czy postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania i czy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, mimo istotnych wątpliwości, jakie w tej sprawie zaistniały, zachodziły podstawy do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej . Wątpliwości te wynikały z dwu zasadniczych względów. Po pierwsze – Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku, który zapadł w analogicznej sprawie, z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 181/17. Najogólniej rzecz ujmując Sąd w wydanym wyroku zaakceptował pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu prowadzonym w sprawie decyzji środowiskowej, gdzie liczba stron wynosi ponad 20, nie jest konieczne skonkretyzowane ustalanie poszczególnych (wszystkich) stron, wystarczy jedynie ustalenie, że jest ich ponad 20. W konsekwencji tego prawidłowe jest doręczenie decyzji środowiskowej (jak również przekazywanie informacji o innych czynnościach organu) w trybie art. 49 k.p.a. (tj. poprzez publiczne obwieszczenie). I drugi z wyrażonych tam poglądów, dotyczących ustalania obszaru oddziaływania przedsięwzięcia, który to obszar, zdaniem Sądu, powinien obejmować jedynie działki znajdujące się w zasięgu ponadnormatywnego odziaływania przedsięwzięcia. Ten pogląd ma w sposób oczywisty wpływ na ustalenie kręgu stron postępowania, jak również, w tym przypadku, na ocenę zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego (plan dopuszcza lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o ile oddziaływanie mieści się w granicach tereny należącego do inwestora). U podstaw uchylenia przez SKO decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] r. leżały poglądy przeciwne, co do tych, jakie zostały sformułowane przez Sąd w tym wyroku (tak co do konieczności ustalania konkretnych stron postępowania, jak i co do wyznaczania obszaru oddziaływania przedsięwzięcia). Po wtóre – zarzuty podnoszone w skardze, w istocie rzeczy, są zgodne ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku z 7 czerwca 2017 r., a więc tym samym ich akceptacja wymagałaby uchylenia kwestionowanej decyzji SKO. Zasadniczym powodem oddalenia skargi i tym samym zaaprobowania decyzji kasacyjnej SKO ze względu na wyczerpanie hipotezy art. 138 § 2 k.p.a., stanowiła okoliczność, która ze względu na zmiany stanu prawnego oraz czas orzekania przez SKO w przedmiotowej sprawie wymagała uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji, dotycząca ustalenia stron postępowania. Sąd podzielił, co do zasady, stanowisko SKO zgodnie z którym ustalenia w tym względzie poczynione przez organ I instancji były wadliwe (niepełne), co miało także znaczenie nie tylko dla sposobu doręczenia decyzji środowiskowej (art. 49 k.p.a.), ale także dla kwestii merytorycznych, skoro nieprawidłowe ustalenie kręgu stron nie pozwoliło na ujawnienie w postępowaniu interesów prawnych tych osób, jak również ich ochronę. To oczywiście ma dalsze konsekwencje tak procesowe, jak i materialnoprawne, ale niewątpliwie ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i wydanie samego orzeczenia w wyniku postępowania administracyjnego, powinno przebiegać z udziałem wszystkich stron postępowania. W innym przypadku mamy do czynienia z istotną wadliwością postępowania, czego wyrazem jest podstawa wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. Wracając do poglądu prezentowanego przez Sąd w wyroku z 7 czerwca 2017 r. w kwestii ustalania stron postępowania środowiskowego przyjdzie zauważyć, że był on formułowany w określonym stanie faktycznym i prawnym, jak również z uwzględnieniem stanowisk wyrażanych w judykaturze (które, co trzeba podkreślić, nie były jednoznaczne). Tenże stan prawny uległ jednak zmianie, głównie ze względu na przepis art. 509 pkt. 8 lit. c ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566, dalej: pr. wod.), który do art. 74 wprowadził pojęcie strony postępowania środowiskowego, stanowiąc: "3a. Stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3)działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. "W myśl art. 545 ust. 1 pr. wod., przepis ten znajdował zastosowanie "do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566) oraz decyzji, przed wydaniem których przeprowadza się ponowną ocenę oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy niniejszej ustawy oraz ustawy zmienianej w art. 509 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Ustawa ta weszła w życie od 1 stycznia 2018 r., a więc już w dacie wydawania decyzji przez SKO w dniu [...] r. ta definicja strony obowiązywała. Wcześniej, tj. przed tą zmianą, w art. 74, jak również w innych przepisach ustawy, brak było definicji strony postępowania środowiskowego, wobec tego ustalenia w tym względzie przebiegały na podstawie art. 28 k.p.a. Zdaniem Sądu, o ile wcześniej (przed 1 stycznia 2018 r.) było możliwe (dopuszczalne) ustalanie stron w postępowaniu środowiskowym w sposób "uproszczony" (bez ich konkretyzacji), o tyle przepis art. 74 ust. 3a ustawy taką możliwość wyklucza, zwłaszcza jeśli chodzi o strony wywodzące swoją legitymację z faktu przysługiwania im prawa rzeczowego ( a więc nie tylko prawa własności) wobec działek przylegających bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Co prawda, zmieniony art. 545 ust. 1 pr. wod. nakazuje stosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 2018 r. przepisów obowiązujących przed tą datą, a w konsekwencji, dla rozpatrywanej sprawy bez, konieczności uwzględniania ust. 3a ustawy, a więc bez obowiązku ustalania stron na tej podstawie. Zdaniem Sądu, w odniesieniu do tej sprawy, wniosek taki nie jest trafny z dwu podstawowych względów. Po pierwsze - jeżeli Sąd ocenia zgodność z prawem decyzji SKO na dzień jej wydania to nie może uznać, że Kolegium podjęło nieprawidłowe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 2 § k.p.a. uchylając decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia ze względu na niewyjaśnienie kwestii stron postępowania. Decyzja na datę jej podjęcia była prawidłowa, bo rzeczywiście organ I instancji nie dokonał ustalenia stron wg art. 74 ust. 3a ustawy, zaś SKO nie mogło tego ucznić we własnym zakresie ze względu na zasadę dwuinstancyjności. Po drugie – uszło uwadze organów to, że w wyniku nowelizacji kwietniowej doszło do zmiany art. 49 k.p.a. w wyniku tzw. nowelizacji kwietniowej (art. 1 pkt. 11 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r.o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Przed zmianą treść art. 49 k.p.a. była następująca: "Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia." Przy takiej treści tego przepisu, a zwłaszcza normy zawartej w jego części drugiej, dopuszczano możliwość doręczania decyzji (także innych pism) w trybie publicznego obwieszczenia, co prowadziło także do poglądu o braku konieczności ustalania konkretnych stron postępowania. Natomiast po zmianie przepis brzmi następująco: "Art. 49. § 1. Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. § 2. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.". A więc w trybie ogłoszenia publicznego dopuszczalne jest jedynie zawiadamianie o decyzjach, a nie ich doręczanie, przy czym możliwość takiego zawiadomienia musi wynikać z przepisów szczególnych i nie ma ono waloru doręczenia (chyba że będzie to wynikało z przepisu szczególnego). Na marginesie trzeba dodać, że znowelizowany art. 49 k.p.a nie stosuje się do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia nowelizacji kwietniowej tj. przed 1 czerwca 2017 r. Przedmiotowe postępowanie zawisło przed tą datą, jednak kierunek tych zmian, w powiązaniu z art. 74 ust. 3 a ustawy, powinien być brany pod uwagę. Intencja ustawodawcy jest wyeliminowanie, bądź co najmniej ograniczenie, "udziału" w postępowaniu anonimowych stron, które nie są identyfikowane na etapie wszczęcia, postępowania, którym w drodze obwieszczeń publicznych komunikuj się o czynnościach procesowych organu prowadzącego postępowanie, w sprawie, w której maja interes prawny, i którym doręcza się w ten sposób decyzje. To powinno także wpływać na ocenę postępowań będących w toku, zwłaszcza jeśli poglądy odmienne, były formułowane w wyniku interpretacji obowiązujących przepisów prawa, natomiast w sposób jednoznaczny z nich nie wynikały. W kontekście poczynionych wyżej ustaleń nie znajdują uzasadnienia zarzuty sprzeciwu dotyczące naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., art. 6 k.p.a. w zw. z 545 ust. 1 pr. wod., art. 74 ust. 3 w zw. z ust. 3a pr. wod., art. 49 k.p.a. w zw. zart. 74 ust. 3 i ust. 3a pr. wod., art. 74 ust. 1 pkt. 3 i 3a w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. Sąd podziela natomiast zarzut sformułowany w pkt. 6 sprzeciwu, co do kwestii naruszenia art. 7 i 77 k.p.a w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zakresie w jakim SKO przyjęło, że stan faktyczny sprawy w części dotyczącej ustalenia przez organ pierwszej instancji zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie został należycie i wyczerpująco wyjaśniony. Brak jest bowiem podstaw (dowodów), aby pogląd taki formułować w sytuacji, w której tak z karty informacyjnej, jak i z raportu, poprzedzonego analizą, wynika, iż odziaływanie przedsięwzięcia będzie mieściło się w granicach terenu stanowiącego własność inwestora. Nie można natomiast zaaprobować w pełni ostatniego z zarzutów, tyczącego uzasadnienia decyzji Kolegium, a zwłaszcza w kontekście jego treści. Kolegium, inaczej niż twierdzi się w sprzeciwie, przytaczając przepisy wyjaśniło ich znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, jak również wyjaśniło przyczyny, dla których konieczne było przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia (bez możliwości wydania decyzji merytorycznej). Można poglądów (stanowiska) Kolegium nie podzielać, natomiast zostało ono uzasadnione na gruncie obowiązujących przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd sprzeciw oddalił na podstawie art. 152a § 2 p.p.s.a.