II SA/Op 592/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 września 2011 r. , nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz W. S. kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W. S., reprezentowany przez pełnomocnika – r.pr. M. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 września 2011 r., nr [...], uchylającą decyzję Burmistrza Kluczborka z dnia 17 czerwca 2010 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku restauracji z pokojami gościnnymi wraz z towarzyszącą infrastrukturą w miejscowości [...], i umarzającą postępowanie pierwszej instancji. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W. S., powołując się na przepisy art. 73 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wystąpił do Burmistrza Miasta Kluczborka z wnioskiem, opatrzonym datą 4 września 2009 r., który wpłynął do organu w dniu 10 września 2009 r., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku restauracji z pokojami gościnnymi wraz z towarzyszącą infrastrukturą w miejscowości [...], działki nr A, B, C, D, E, F, G, H, I i J, k.m. [...], wskazując, że planowana inwestycja będzie realizowana w oparciu o program dofinansowania przedsięwzięć ze środków unijnych. Do wniosku dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia, w której w opisie projektowanego zagospodarowania działki podano, że układ użytkowania planowanego obiektu przewiduje 3 funkcje, tj. gastronomiczną z prowadzeniem imprez okolicznościowych i baru (realizowaną w dwóch salach restauracyjnych połączonych ze sobą wewnętrzną komunikacją, na ok.228 osób, i barze wewnętrznym z zapleczem technologicznym kuchni i sanitarnym) oraz niezależną od niej funkcję prowadzenia zamkniętych spotkań konferencyjnych (realizowaną w niezależnym pomieszczeniu - sali konferencyjnej na 120 osób), a także wspólną dla obu poprzednich - funkcję pokoi gościnnych w liczbie 29 pokoi dwuosobowych. Dla całości układu przewidziano bar zewnętrzny i wewnętrzny oraz w poziomie piwnic zaplecze rekreacji fizycznej - odnowy biologicznej. Maksymalne jednorazowe przebywanie ludzi w obiekcie określono na liczbę 365 osób. Ponadto wskazano zagospodarowanie terenu w postaci urządzeń: parkingu utwardzonego dla 100 pojazdów, ogrodzenia pełnego terenu obiektu, oświetlenia zewnętrznego wokół budynku, kontenera wielokomorowego na wydzielonym stanowisku, wewnętrznego utwardzonego dojazdu do zaplecza budynku, a także istniejące instalacje: elektryczną i wodociągową z sieci wiejskiej oraz kanalizacyjną do sieci kanalizacji wiejskiej, a nadto ogrzewanie z indywidualnego źródła – kocioł grzewczy olejowy. Inwestor nie przewidział znaczącego oddziaływania w zakresie substancji emitowanych do powietrza, podając, że planowana inwestycja na etapie eksploatacji nie wpłynie negatywnie na klimat akustyczny terenów chronionych akustycznie, położonych w jej pobliżu. Ponadto podał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest poza formami ochrony przyrody; nie będzie również źródłem negatywnego oddziaływania na poszczególne komponenty środowiska. Do wniosku dołączona została poświadczona kopia mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 oraz wypisy z rejestru gruntów, wypisy z rejestru gruntów, a także wypisy i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zainwestowanych wsi [...], uchwalonego przez Radę Miejską w Kluczborku uchwałą Nr XI/143/07 z dnia 5 września 2007 r. (Dz. Urz. Województwa Opolskiego nr 84, poz. 2595), z których wynikało, że poszczególne działki, na których planowana jest inwestycja, są położone na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami "U", "RP", "MU" oraz "MR". Pismem z dnia 22 września 2009 r. Burmistrz Miasta Kluczborka zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kluczborku i do Starosty Kluczborskiego o opinię w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Pierwszy z tych organów w piśmie z dnia 30 września 2009 r. stwierdził, że inwestycja określona we wniosku nie jest objęta kwalifikacją wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z 2004 r., oraz wskazał, że nie widzi potrzeby przeprowadzenia oceny, gdyż z uwagi na zakres oraz charakter planowanego obiektu nie przewiduje się znacznego oddziaływania na środowisko oraz zdrowie ludzi. Z kolei Starosta Kluczborski w postanowieniu z dnia 7 października 2009 r., powołując się na przepis art. 63 ustawy uznał, że dla przedmiotowego zamierzenie nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W toku postępowania inwestor uzupełnił wniosek, przedkładając mapę – wyciąg z metryki projektu wraz ze wskazaniem lokalizacji obiektów oraz przedstawił zmienioną koncepcję lokalizacji wjazdu na teren planowanej inwestycji od strony drogi gminnej - działki nr K, k.m. [...]. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r. nr [...], opartym o przepis art. 123 K.p.a. oraz art. 63 ust. 2 ustawy, Burmistrz Miasta Kluczborka nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zainwestowanych wsi [...], jak również nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi oraz nie wpłynie na pogorszenie standardów jakości środowiska. Następnie, powołując się na przepisy art. 71 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy, Burmistrz Miasta Kluczborka wydał w dniu 17 czerwca 2010 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku restauracji z pokojami gościnnymi wraz z towarzyszącą infrastrukturą w miejscowości [...]. Jako załącznik do tej decyzji wskazał charakterystykę przedsięwzięcia oraz kserokopię karty informacyjnej przedsięwzięcia, publikując informację o jej wydaniu na stronie BIP Urzędu Miejskiego w Kluczborku oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu i Starostwa Powiatowego w Kluczborku, a także w miejscu planowanego przedsięwzięcia. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ przedstawił kolejne etapy postępowania, wszczętego – jak podał – wnioskiem z dnia 22 września 2009 r. (podkr. Sądu) oraz wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć określonych w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, jako mogące potencjalnie znacząco wpływać na środowisko i nie jest też wymienione w rozporządzeniu z 2004 r., obowiązującym zgodnie z art. 173 ustawy. Jednak z uwagi na fakt, że będzie ono realizowane w oparciu o program ze środków Unii Europejskiej, zgodnie z pkt B.6 oraz C.17 wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego "Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007-2013 - Wytyczne w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych", przeprowadził procedurę zgodnie z przepisami art. 4 Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne prawa wspólnotowego, dokonując indywidualnego badania przedmiotowego zamierzenia. Organ przedstawił również powody, z jakich odstąpił od przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, przytaczając treść swego postanowienia z dnia 28 kwietnia 2010 r. i konkluzje odnośnie zgodności z obowiązującym planem miejscowym, a także stanowisko co do braku negatywnego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi oraz wpływu na pogorszenie standardów jakości środowiska. W wyniku odwołania, wniesionego przez uczestnika postępowania – J. J., który zarzucał brak określenia warunków dla klimatu akustycznego w trakcie prowadzonej działalności oraz poziomu hałasu związanego z prowadzeniem działalności i wskazywał, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest w fazie końcowej budowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło powyższą decyzję w trybie art. 138 § 2 K.p.a., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Na skutek skargi, wniesionej przez W. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Op 674/10, uchylił powyższą decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w ramach postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji zgromadził dostępne, a mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie materiały dowodowe, do których organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł, a jedynie wyraził swoje wątpliwości i ocenę prawną nieodnoszącą się do stanu faktycznego sprawy, a nadto nie przedstawił konkretnych wskazań uzupełnienia tego postępowania i nie odniósł się do aktów wydanych w toku postępowania. Akcentując kompetencje organu w postępowaniu odwoławczym, Sąd wskazał też na obowiązek samodzielnego zbadania przez Kolegium, czy przedłożony wniosek wraz z załącznikami spełniał wymogi określone w art. 71 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 84 ust. 1 i 2 ustawy oraz, czy zachodziły okoliczności im przeczące, związane z zarzutami odwołującego o wykonaniu inwestycji i jaki to miało wpływ na wynik postępowania, kończącego się wydaniem decyzji środowiskowej. Ponownie rozpatrując sprawę, Kolegium w piśmie z dnia 7 lipca 2011 r. zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dowodu z oględzin celem ustalenia, czy i w jakim stopniu zostało zrealizowane przedsięwzięcie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji oraz wezwało o przedłożenie uzasadnienia do stanowiska Burmistrza w sprawie zgodności przedsięwzięcia z przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Z oględzin, przeprowadzonych w dniu 9 sierpnia 2011r., sporządzono protokół, do którego dołączono załącznik graficzny na podkładzie mapy. Stwierdzono istnienie budynku restauracyjno-hotelowego, oznaczonego na rysunku numerem 2, ogrodzenie terenu inwestycji częściowo ukończone, a częściowo w trakcie realizacji oraz parking utwardzony kruszywem - do ukończenia, a nadto istniejące elementy infrastruktury i zagospodarowania terenu, jak alejki, oświetlenie - wszystko w toku realizacji. Nie stwierdzono drugiego budynku restauracyjno-hotelowego, oznaczonego na załączniku graficznym numerem 1. Na wezwanie Kolegium o uzupełnienie złożonego wniosku - poprzez jednoznaczne zdefiniowanie planowanego przedsięwzięcia, określenie dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu i wykorzystania obiektów na dzień złożenia wniosku, z podaniem liczby osób, których pobyt umożliwia obecnie obiekt oznaczony w protokole numerem 2, a także ilości osób, jakim będzie umożliwiał pobyt budynek numer 1 z uwzględnieniem domków drewnianych opisanych w metryce projektu, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 31 sierpnia 2011 r. wyjaśnił, że budynek nr 2 jest w fazie budowy, będzie w nim sala konferencyjna na parterze oraz 10 dwuosobowych pokoi na piętrze, aktualnie trwają prace instalacyjne wewnątrz, a parter jest w stanie surowym. W budynku nr 1 będzie również sala konferencyjna oraz 19 dwuosobowych pokoi. Maksymalna przewidywana liczba osób przebywających w obiekcie wynosi łącznie 365. Wszystkie elementy infrastruktury, jak parking, oświetlenie, ogrodzenie, alejki są elementami objętymi projektem, zaś całe planowane przedsięwzięcie, objęte wnioskiem i obejmujące oba budynki, będzie spełniać funkcję hotelowo-restauracyjną z możliwością wykorzystania na sale konferencyjne, przy czym żaden z elementów planowanej inwestycji jeszcze nie funkcjonuje. Zaskarżoną decyzją z dnia 1 września 2011 r., nr [...], Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza Kluczborka z dnia 17 czerwca 2010 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania, Kolegium wskazało, że w świetle art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie Kolegium przytoczyło przepisy art. 173 ust. 2 ustawy oraz § 4 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) i na tej podstawie wywiodło, że kwalifikacja do jednej z grup przedsięwzięć winna zostać dokonana według przepisów rozporządzenia z 2004 r., przewidującego w § 3 pkt 49, że sporządzenia raportu mogą wymagać ośrodki wypoczynkowe lub hotele, umożliwiające pobyt nie miej niż 100 osób, poza obszarami miejskimi wraz z towarzyszącą infrastrukturą. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy omówił procedurę poprzedzającą wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określoną w art. 72, 73 i 75 ustawy, akcentując, że wydanie tej decyzji następuje przed uzyskaniem jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy, wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w tym m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę. Na tej podstawie organ wywiódł, że oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu ustawy dokonuje się w odniesieniu do planowanych przedsięwzięć wymienionych w § 2 lub § 3 rozporządzenia z 2004 r. Zdaniem organu, w sytuacji stwierdzenia, że wniosek nie dotyczy jednego z tego typu inwestycji, nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a postępowanie wszczęte wnioskiem winno zostać umorzone w trybie art. 105 § 1 K.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na gruncie tych uregulowań organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie stanowi przedsięwzięcie opisane w § 3 pkt 49 rozporządzenia z 2004 r. i zostało już częściowo zrealizowane, natomiast organ pierwszej instancji, pomimo tego, że odmiennie niż Kolegium uznał, iż inwestycja nie została wymieniona w powyższym rozporządzeniu, to jednak nie umorzył postępowania, ale wydał decyzję merytoryczną na podstawie art. 85 w zw. z art. 84 ustawy. Nawiązując do treści odwołania, Kolegium wskazało, że informacja odwołującego o tym, iż inwestycja objęta wnioskiem jest w fazie końcowej budowy, była przedmiotem oględzin oraz wyjaśnień inwestora. Mając na uwadze dokonane ustalenia organ zaprezentował stanowisko, że dla zrealizowanej inwestycji nie jest możliwe prowadzenie postępowania zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej. Zdaniem organu, stopień wykonania przedsięwzięcia (inwestycja na ukończeniu, nie oddana do użytku, "nie funkcjonująca") nie ma znaczenia w sprawie, gdyż zakres przedsięwzięcia określa złożony wniosek i w sytuacji, gdy niektóre elementy przedsięwzięcia zostały zrealizowane, przedsięwzięcie to nie może być przedmiotem decyzji środowiskowej. Ustalony w wyniku oględzin fakt, że inwestycja jest w trakcie realizacji, uniemożliwia określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia w zakresie objętym wnioskiem z dnia 4 września 2009 r., gdyż tak zdefiniowane przedsięwzięcie nie stanowi obecnie przedsięwzięcia planowanego. Końcowo Kolegium skonstatowało, że przepisy art. 59, 72 ust. 1 i 73 ust. 1 ustawy, wskazujące na przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, są zbieżne z zapisami Dyrektywy Rady 85/337/EWG, która w preambule stanowi o zapobieganiu powstawania zanieczyszczeń i zagrożeń w możliwie najwcześniejszej fazie we wszystkich procesach planowania technicznego i podejmowania decyzji u źródła, a w art. 2 ust. 1 zobowiązuje państwa członkowskie do podejmowania środków zapewniających, aby przedsięwzięcia mogące - z uwagi na ich charakter, rozmiary lub lokalizację - znacząco oddziaływać na środowisko naturalne, podlegały wymaganiom w celu uzyskania zezwolenia na inwestycję i ocenie w odniesieniu do ich skutków, przed udzieleniem zezwolenia, rozumianego - w myśl art. 1 ust. 2 Dyrektywy - jako decyzja właściwej władzy. W skardze na powyższą decyzję W. S. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez pominięcie faktu realizowania przedsięwzięcia ze środków UE i niezastosowanie przepisów Dyrektywy Rady 85/337/EWG oraz wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z 3 czerwca 2008 r., według których została przygotowana dokumentacja, a także naruszenie art. 59 ust. 1, art. 71, ust. 1 i art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy, przez błędną ich interpretację poprzez przyjęcie, że rozpatrywane przedsięwzięcie nie jest planowanym, lecz realizowanym, uniemożliwiającym wydanie merytorycznej decyzji. Poza tym zarzucił naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3, 136 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia, czy prace dotyczące wykonywania infrastruktury technicznej prowadzone są w oparciu o wydaną decyzję o pozwoleniu budowlanym, czy też są wyłącznie pracami planowanymi. Ponadto zarzucił organowi odwoławczemu, że nie wskazał i nie wyjaśnił uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że zarówno inwestor, jak i organ pierwszej instancji utrzymywali, iż przedmiotowe przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć określonych w Aneksie II pkt 12 lit. c powoływanej Dyrektywy Rady UE, w związku z czym może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wobec takiej kwalifikacji postępowanie przed organem pierwszej instancji nie mogło zakończyć się decyzją umarzającą postępowanie. Jest to również przedsięwzięcie opisane w § 3 pkt 49 rozporządzenia z 2004 r., co potwierdził organ odwoławczy, zatem stanowisko tegoż organu, że sprawa winna zostać zakończona umorzeniem postępowania, jest nieuzasadnione i niekonsekwentne. Rozpoczęcie prac, wobec których jest wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie powinno skutkować umorzeniem postępowania, skoro istnieje obowiązek wydania decyzji merytorycznej pozytywnej lub negatywnej, a w sytuacji wykonania drobnych prac infrastruktury towarzyszącej, należałoby rozważyć ewentualne podjęcie właściwych kroków przez organ nadzoru budowlanego w trybie ustawy Prawo budowlane, z przywróceniem inwestycji do stanu poprzedniego włącznie. Umorzenie postępowania w sytuacji rozpoczęcia prac skutkowałoby nieodwracalnym brakiem możliwości wydania merytorycznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a taki nie był z pewnością cel ustawodawcy. Skarżący wywiódł, że określenie, iż ocenie podlega przedsięwzięcie planowane, ma stanowić wyraz założenia, iż z wnioskiem należy wystąpić zanim prace zostaną rozpoczęte, jednak dalej idące wnioski są nieuprawnione. Ewentualne wszczęcie prac nie powinno być oceniane na gruncie przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które nie zawierają odpowiednich norm prawnych w tym zakresie, ale na tle przepisów budowlanych, jednak wówczas organ pierwszej instancji wykraczałby poza zakres swoich kompetencji, a jego orzeczenie nie miałoby podstaw prawnych. Z tego powodu stwierdzenie organu drugiej instancji, że dla zrealizowanej inwestycji nie jest możliwe prowadzenie zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Odnośnie zarzutu naruszenia norm procesowych, skarżący podniósł brak przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia, czy prace polegające na wykonaniu infrastruktury technicznej są prowadzone na podstawie decyzji o pozwoleniu budowlanym, czy też są wyłącznie pracami planowanymi. Wskazał, iż dla istniejącego obiektu restauracyjno-hotelowego została wydana "decyzja budowlana", natomiast organ odwoławczy nie ustalił, w jakim zakresie prace związane z infrastrukturą obiektu, tj. wykonany utwardzony parking, ogrodzenie, alejki i ich oświetlenie, dotyczą dotychczasowego zagospodarowania terenu, gdyż istniejący obiekt został wyposażony w odpowiednią infrastrukturę, natomiast stwierdzenie zawarte w piśmie wyjaśniającym z dnia 31 sierpnia 2011 r. o tym, że wszystkie elementy infrastruktury są objęte projektem należy rozumieć w ten sposób, że projekt przewiduje infrastrukturę techniczna w wyżej wymienionym zakresie. Na zakończenie skarżący zarzucił brak wskazania i wyjaśnienia uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, wywodząc, iż trudno wywnioskować, jaki przepis prawa materialnego stanowi jej podstawę. W szczególności, czy umorzenie postępowania jest wynikiem tego, że wniosek nie dotyczy inwestycji opisanych w § 2 lub § 3 rozporządzenia z 2004 r., czy tego, że nie inwestycja stanowi przedsięwzięcia planowanego, albo rozstrzygnięcie jest skutkiem innych ustaleń bądź założeń organu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i akcentując, że okoliczności leżące u podstaw rozstrzygnięcia zostały przedstawione szczegółowo w jej uzasadnieniu. Dodatkowo organ wskazał, że inwestycja objęta wnioskiem stanowi zamierzenie opisane w § 3 pkt 49 rozporządzenia z 2004 r., wobec czego nie było konieczności prowadzenia postępowania w oparciu o wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego, tj. zgodnie ze wskazywaną w skardze Dyrektywą. Z kolei fakt, iż opisana we wniosku inwestycja jest częściowo zrealizowana lub w trakcie realizacji powodował, że wnioskiem należało objąć te elementy składowe zamierzenia, które do dnia wydania decyzji nie będą realizowane. Stwierdził też organ, że w sytuacji, gdy dla części zamierzenia wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę, wówczas nie ma potrzeby, a przy tym i obowiązku, przeprowadzania procedury oddziaływania na środowisko, co oznacza, że ta część inwestycji nie powinna być wskazywana we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwaną dalej P.p.s.a., uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, które w świetle art. 173 ust. 1 ustawy ma zastosowanie w sprawie z mocy § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), wedle którego do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy, wszczętych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a to: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Stosownie do art. 173 ust. 2 ustawy, za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Jeśli planowane przedsięwzięcie można zaliczyć do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wówczas na zasadzie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdza, w drodze postanowienia, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko albo brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko. Przypomnieć należy w tym miejscu, że przedmiotowa sprawa jest rozpatrywana przez Kolegium po raz kolejny, po uprzednim uchyleniu decyzji tegoż organu prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Op 674/10. Analiza powyższego wyroku pozwala stwierdzić, że Sąd podkreślając, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia związana jest z realizacją konkretnego przedsięwzięcia, o jakim mowa w art. 59 ustawy, wydawana jest w przypadku podjęcia działań zmierzających do wykonania konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Takie konkretne zamierzenie, w kontekście uwarunkowań wynikających z prawa materialnego, powinno być przedmiotem analizy i wypowiedzi organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd wskazał na obowiązek organu odwoławczego samodzielnego zbadania, czy przedłożony wniosek wraz z załącznikami spełniał wymogi określone w art. 71 ust. 1, 74 ust. 1, 84 ust. 1 i 2 ustawy oraz zwrócił uwagę na konieczność dokonania przez organ odwoławczy oceny w zakresie wpływu, jaki na wynik postępowania w przedmiocie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mógł mieć zarzut odwołania o wykonaniu inwestycji. Realizując zalecenia co do dalszego postępowania w ostatnio wskazanym zakresie, organ odwoławczy ustalił fakt częściowej realizacji jednego z obiektów objętego wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także realizację obiektów infrastruktury i uznał, że powoduje to bezprzedmiotowość postępowania. Stanowisko w tej kwestii Kolegium uzasadniło treścią art. 59, art. 72 ust. 1 oraz art. 73 ust. 1 ustawy, przyjmując, że uregulowania te przewidują przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć planowanych, czyli przed rozpoczęciem ich realizacji. Poza tym Kolegium zwróciło uwagę na zbieżność tych regulacji z zapisami Dyrektywy Rady 85/337/EWG, wskazującymi na konieczność zapobiegania powstawania zanieczyszczeń i zagrożeń w możliwie najwcześniejszej fazie, przed podejmowaniem decyzji. Ta właśnie okoliczność stanowiła, zdaniem organu, przesłankę bezprzedmiotowości postępowania i legła u podstaw jego umorzenia, co - wbrew twierdzeniom skargi - czytelnie wynika z treści zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, powyższego poglądu organu odwoławczego nie można zaakceptować. Wprawdzie w przywoływanych przez Kolegium uregulowaniach mowa jest o przedsięwzięciach "planowanych", czyli takich, co do których istnieją zamierzenia ich powstania w przyszłości i które nie znajdują się jeszcze w stadium realizacji, jednak nie oznacza to, iż prowadzenie postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do inwestycji częściowo zrealizowanej – jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – jest niedopuszczalne. Przede wszystkim w przepisach ustawy nie sposób doszukać się unormowań, które zawierałyby tego rodzaju zakaz. Z tych samych względów nie można wyprowadzić takiego wniosku z treści regulowań zawartych w Dyrektywie Rady 85/337/EWG, zwłaszcza, że wskazywane przez Kolegium postanowienia zawarte w jej preambule należy traktować wyłącznie jako postulaty, które nie nadają się do bezpośredniego stosowania. Poza tym, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy, określającego definicję "przedsięwzięcia", postępowanie w zakresie oceny oddziaływania na środowisko musi dotyczyć całości przedsięwzięcia, rozumianego jako jedna inwestycja połączona pod względem technologicznym, które może wszak obejmować również projektowaną rozbudowę obiektów już istniejących, bądź będący w sferze projektów rozwój już funkcjonującej inwestycji. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdzie mamy do czynienia z przedsięwzięciem stanowiącym jedną całość powiązaną technologicznie, która musi być oceniana całościowo, jako jedno zamierzenie. Praktyka dzielenia przedsięwzięcia na poszczególne części, w zależności od etapu ich realizacji, mogłaby prowadzić do unikania wymogu przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko, albo zniekształcać wyniki przeprowadzonej oceny. Jeśli przedsięwzięcie, zintensyfikowane poprzez jego rozbudowę, kwalifikowałoby się do jednej z grup wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w świetle art. 59 ust. 1 ustawy, wówczas wykluczenie takiej możliwości stanowiłoby całkowite zaprzeczenie celów, jakim służyć mają regulacje zarówno prawa krajowego, jak i wspólnotowego, sprowadzających się do zapobiegania powstawania zanieczyszczeń i zagrożeń środowiska. Nie można pomijać faktu, że istotą postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozpoznanie wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie określenie wpływu planowanej inwestycji na środowisko, a następnie warunków likwidacji lub minimalizacji stwierdzonych zagrożeń. W tym zakresie przywołać należy również prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądy, które skład orzekający w pełni podziela, że dokonując wykładni przepisów prawnych trzeba mieć na uwadze inne niż wykładnia gramatyczna metody interpretacji prawa i nawet pomimo jasnego brzmienia przepisu uzasadnione jest sięganie do innych rodzajów wykładni, w tym wykładni systemowej i celowościowej, tak aby wydobyć rzeczywiste znaczenie normy prawnej. Kierując się zasadą pierwszeństwa wykładni celowościowej i systemowej, w tym również w odniesieniu do normy z art. 59 ust. 1 ustawy, przyjęto stanowisko, że rozpoczęcie realizacji inwestycji, a nawet zrealizowanie inwestycji, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na określoną inwestycję, natomiast to, że organ właściwy w sprawach o pozwolenie na budowę może wydać decyzję o pozwoleniu na budowę jeżeli są spełnione wszystkie warunki do wydania takiej decyzji, w tym wymagania w zakresie ochrony środowiska, nie jest równoznaczne z tym, że po wydaniu takiej decyzji wyłączona jest jakakolwiek możliwość przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko (por. wyroki NSA: z 3 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 6/10, Lex nr 596980 oraz z 26 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1481/07, Lex nr 746221). Z tych względów, gdy postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zostało wszczęte, to stwierdzenie częściowego zrealizowania zamierzenia nie stanowi podstawy do jego umorzenia w trybie art. 105 § 1 K.p.a., co uczynił organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie. W związku z powyższym nadal pozostają aktualne obowiązki organu odwoławczego, wynikające z uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Op 674/10, dotyczące przeanalizowania zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem złożonym przez W. S. oraz jego oceny w kontekście możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na gruncie przepisów prawa materialnego. Z mocy art. 153 P.p.s.a. wiążą one zarówno organ odwoławczy, jak i skład orzekający w niniejszej sprawie. Na tle dotychczas powiedzianego zaakcentowania wymaga, że wydanie decyzji dotyczącej określenia uwarunkowań środowiskowych powinno nastąpić w odniesieniu do przedsięwzięć, które zostały przez ustawodawcę wskazane w art. 71 ust. 2 ustawy, czyli do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog tych dwóch grup przedsięwzięć został skonkretyzowany poprzez odesłanie do aktu wykonawczego określającego ich listę, zamieszczoną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., a obecnie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Jednak, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, zgodnie z regułami międzyczasowymi to pierwszy z wymienionych aktów wykonawczych ma zastosowanie w odniesieniu do postępowań będących w toku. W każdej konkretnej sprawie organ właściwy do wydania decyzji obowiązany jest zatem rozważyć, którym definicjom rozporządzenia podlega projektowana inwestycja i zakwalifikować ją ze względu na rodzaj, z jednoczesnym uwzględnieniem parametrów projektowanego przedsięwzięcia pod kątem kryteriów określonych w rozporządzeniu. Z tego punktu widzenia dokonanie prawidłowej kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jest kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie. Jak zasadnie podkreśla się w literaturze przedmiotu, decyzje dotyczące uwarunkowań środowiskowych mogą być wydawane jedynie wówczas, gdy obowiązek taki wynika bezpośrednio z mocy prawa. Nie można natomiast tego obowiązku domniemywać lub wydawać tego rodzaju decyzji w wyniku realizacji woli potencjalnego inwestora w przypadku, gdy brak jest podstaw do ich wydania, gdyż rozstrzygnięcia takie obarczone są wówczas wadą nieważności wskazaną w art. 158 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzje te stanowią bowiem ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności oraz zasady swobody prawa własności, stąd zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenie tych praw może nastąpić tylko w ustawie (por. K. Gruszecki, Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jako instrument ograniczający swobodę prowadzenia działalności i prawo własności, Casus 2009, nr 51, s. 36 i 38). Skoro, jak wskazano wyżej, prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych może dotyczyć tych przedsięwzięć, które kwalifikują się do jednej z grup określonych w ustawie i sprecyzowanych w akcie wykonawczym, zatem podzielić należy wyrażony przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, że w sytuacji, gdy tego rodzaju postępowanie zostało wszczęte w odniesieniu do przedsięwzięcia niekwalifikującego się do jednej z tych grup, wówczas - z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji w przedmiocie uwarunkowań środowiskowych - postępowanie to powinno podlegać umorzeniu w trybie art. 105 § 1 K.p.a., jako bezprzedmiotowe. Ocena w tym zakresie sprowadza się bowiem jedynie do kwestii formalnoprawnej i nie stanowi wyniku oceny zagadnień merytorycznych, wynikających z przepisów prawa (art. 80 oraz art. 81 ust. 3 ustawy), sprowadzających się np. do stwierdzenia sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź do odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający albo braku zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż ten określony we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które uzasadniałoby odmowę wydania wnioskowanej decyzji. Oceniając nadal zaskarżoną decyzję należy dostrzec, że organ odwoławczy zajął się oceną realizowanego przedsięwzięcia pod kątem konieczności uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W wyniku tego, w uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium wyraziło pogląd, że inwestycja objęta wnioskiem zalicza się do przedsięwzięć określonych w § 3 pkt 49 rozporządzenia z 2004 r. Poza tak ogólnikowym stwierdzeniem oraz podkreśleniem, że tego rodzaju kwalifikacja jest odmienna od dokonanej przez organ pierwszej instancji, który uznał, iż nie kwalifikuje się ona do jednej z grup wymienionych w powyższym rozporządzeniu, Kolegium nie umotywowało jednak szerzej zaprezentowanego przez siebie stanowiska, uznając, że sam fakt zrealizowania części inwestycji czynił postępowanie bezprzedmiotowym. Zauważyć należy, że wskazywany przez organ odwoławczy przepis § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia, pozwala przyjąć, iż za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uważać należy ośrodki wypoczynkowe lub hotele, umożliwiające pobyt nie mniej niż 100 osób, poza obszarami miejskimi wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Wyznacznikiem tych przedsięwzięć jest zatem ich funkcja, wyodrębniona pod względem rodzaju świadczonych usług, a nadto położenie inwestycji oraz określona w sposób progowy wielkość, mierzona liczbą osób, którym zapewnia się usługi. Redakcja analizowanego przepisu wskazuje, że przyjęty przez normodawcę próg, wynoszący 100 osób, dotyczy usług podstawowych (czyli wypoczynkowej i hotelowej), a nie usług dodatkowych i świadczonych jedynie okazjonalnie. Zważywszy, że we wniosku z dnia 4 września 2009 r., który zainicjował postępowanie w rozpoznawanej sprawie, przedsięwzięcie zostało określone jako "budynek restauracji z pokojami gościnnymi", w świetle przywołanego uregulowania funkcja restauracyjna przedsięwzięcia, sprowadzająca się do organizacji okazjonalnych uroczystości m.in. weselnych, nie może determinować jego kwalifikacji do kategorii określonej w § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia, gdyż w kategorii objętej tym przepisem funkcja restauracyjna nie stanowi funkcji podstawowej, natomiast restauracje - bez względu na liczbę obsługiwanych osób - nie zostały zaliczone do żadnej z dwóch grup przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na marginesie należy jedynie wspomnieć, że ośrodki wypoczynkowe i kompleksy hotelowe poza obszarami miejskimi wraz z inwestycjami towarzyszącymi są sklasyfikowane w pkt 12 lit. c załącznika nr II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 5.07.1985, s. 40, ze zm.); jako zaliczane do przedsięwzięć podlegających przepisom art. 4 ust. 2 tejże dyrektywy. Ocena przedsięwzięcia pod kątem konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i kwalifikacja do jednej z grup określonych w przepisach powinna zostać dokonana w kontekście dwóch pozostałych funkcji wskazanych w przedłożonej wraz z wnioskiem karcie informacyjnej. Koncentrując się na funkcji noclegowej i oceniając, czy implikuje ona zaliczenie projektowanego obiektu do kategorii hoteli w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia, należy mieć na względzie, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 z późn. zm.), przez usługi hotelarskie rozumieć należy krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych (art. 3 pkt 8), natomiast hotelami są obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów (art. 36 pkt 1). Funkcją podstawową w zakresie tak rozumianej kwalifikacji jest zatem zapewnienie noclegu. Z uwagi na wskazywaną we wniosku liczbę 29 pokoi dwuosobowych, w ocenie Sądu, sporne przedsięwzięcie można zakwalifikować jako hotel, przy czym liczba miejsc noclegowych związana ze świadczeniem usług hotelowych w tych pokojach wynosi 58. W tych warunkach - co do zasady – przedmiotowe przedsięwzięcie może zostać zaliczone do grupy określonej w § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia, przy czym nie został przekroczony próg określony tym przepisem. Taka sytuacja miałaby miejsce dopiero wówczas, gdyby funkcjonalne pomieszczenia hotelu umożliwiały nocleg co najmniej 100 osobom. Tych okoliczności organ odwoławczy jednak nie wyjaśnił, pomimo podjęcia czynności zmierzających do ustalenia liczby miejsc noclegowych w domkach drewnianych opisanych w metryce projektu. Dopiero wyświetlenie całości stanu faktycznego sprawy pozwoli na rozpatrzenie całego materiału dowodowego i prawidłową ocenę kwestii mających podstawowe znaczenie dla postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz będzie stanowić wypełnienie dyspozycji wynikających z art. 7 i art. 77 K.p.a. Natomiast niewyczerpujące wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy powoduje, że zamieszczone w zaskarżonej decyzji stwierdzenia organu odwoławczego wymykają się spod oceny Sądu. Z kolei brak analizy wnioskowanej inwestycji i niedokonanie jej oceny w kontekście możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na gruncie przepisów prawa materialnego, spowodowane błędną oceną wpływu częściowej realizacji przedsięwzięcia na dalsze prowadzenie postępowania, stanowi niewykonanie zaleceń zawartych w wyroku z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Op 674/10. Z powyższych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. oraz art. 153 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia przepis art. 152 P.p.s.a. Natomiast orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania oparto o przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań. Kasacyjny charakter rozstrzygnięcia Sądu skutkuje powrotem sprawy do organu odwoławczego, który dokona ponownego jej rozpoznania i rozstrzygnięcia. W ramach ponownego rozpoznania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy zobligowany jest na mocy art. 153 P.p.s.a do uwzględnienia stanowiska Sądu przedstawionego niniejszym wyroku, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań zawartych w uprzednio już zapadłym w sprawie prawomocnym rozstrzygnięciu z dnia 22 lutego 2010 r.