I SA/Wa 1883/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant referent stażysta Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2017 r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku Gminy S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Gminę S. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda [...] ww. decyzją z dnia [...] lipca 1991 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), stwierdził nabycie przez Gminę S. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości ozn. w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...], opisanej w kartach inwentaryzacyjnych nr [...], stanowiących integralną część powyższej decyzji. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r. wystąpili W. T., A. V., A. T., R. P., S. T. i R. T.. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r., nr [...]. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wystąpiła Gmina S. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że istotą przedmiotowego postępowania była kontrola zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r. nr jw. Przedmiotem komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. jest wyłącznie mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, zaś z komunalizacji wyłączone jest mienie należące do osób fizycznych, stanowiące ich własność. W niniejszej sprawie, dotyczącej kontroli decyzji komunalizacyjnej kluczową kwestią jest więc ustalenie czyją własnością, według stanu prawnego na dzień 27 maja 1990 r., była ww. nieruchomość oznaczona jako działka nr [...]. Minister wyjaśnił, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż Skarb Państwa stał się właścicielem szeregu parcel, w tym parceli nr [...] i nr [...], które położone były w gminie katastralnej [...]. Parcele nr [...] wchodzące w skład majętności objętej zniszczonym wykazem hipotecznym Iwh [...] ks. tab. [...], wpisanej dotychczas na rzecz J. (5 im.) - hr. T., zostały przejęte na rzecz Skarbu Państwa na cele reformy rolnej. Parcela [...] częściowo odpowiada działce nr [...], a parcela [...] częściowo, parcela budowlana [...] odpowiadają działce nr [...]. Ponadto działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...]. Minister podniósł, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w punkcie I stwierdził, że parcele katastralne: pb nr [...] oraz pgr nr [...] położone w [...], gm. [...] (poprzednio [...]), pochodzące z nieruchomości ziemskiej "[...] ", w granicach odpowiadających aktualnym działkom ewidencyjnym nr [...] - nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. W punkcie II stwierdził, że parcele katastralne pgr nr [...] położone w [...], gm. [...] (poprzednio [...]), pochodzące z nieruchomości ziemskiej "[...] ", w granicach odpowiadających aktualnym działkom ewidencyjnym nr [...] (po podziale działki [...] w granicach działek [...] i [...]),[...] - podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zaś w punkcie III tej decyzji umorzył postępowanie administracyjne w stosunku do parceli katastralnej pgr nr [...] poł. w [...] (poprzednio [...]). Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w punkcie 1 utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. w części dot. jej punktu I i III. W punkcie 2 uchylił zaskarżoną decyzję w części dot. jej punktu II. W punkcie 3 stwierdził, że parcele katastralne wymienione w punkcie II ww. decyzji Wojewody [...] - nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2045/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Starosty [...], Gminy S. i Syndyka masy upadłości R. Sp z o.o. w upadłości likwidacyjnej złożone na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2014 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2629/15 oddalił skargę kasacyjną Gminy S. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2015 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że w świetle powyżej przedstawionych faktów Skarb Państwa nie stał się właścicielem działki nr [...] (po podziale nr [...]) na podstawie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W konsekwencji ww. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r. w sposób rażący naruszyła art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jedocześnie Minister wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uwzględnił również treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. wydanego w sprawie P 46/13, który w jego ocenie nie ma odniesienia do przedmiotowej sprawy. Ponadto organ ustalił, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Gmina S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r., nr [...], zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji, poprzez ich błędne zastosowanie oraz błędną wykładnię, polegające na stwierdzeniu nieważności ww. decyzji, podczas gdy z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. i ich wykładni oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., P 46/13, wynika, iż organ ze względu na znaczny upływ czasu od wydania zaskarżonej decyzji, winien stwierdzić, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, zamiast stwierdzać jej nieważność; 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. poprzez brak ustaleń faktycznych w zakresie wpływu znacznego upływu czasu na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku, gdy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r. nr [...], stanowiła podstawę nabycia przez Gminę S. prawa własności nieruchomości określonej jako działka ewidencyjna nr [...], obręb S., objętej księgą wieczystą Kw nr [...]; 3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, iż dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotny wpływ ma pierwszeństwo interesu obywatela przed interesem Gminy S., podczas gdy kwestia interesu konkretnego podmiotu nie może mieć wpływu na odmowę stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku znacznego upływu czasu od dnia wydania kwestionowanej decyzji, gdyż jedynie określony upływ czasu uzależnia odmowę stwierdzenia nieważności decyzji; 4) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ II instancji, iż interes Gminy S. nie może mieć pierwszeństwa przed interesem obywatela, podczas gdy interes Gminy S. jako lokalnej wspólnoty mieszkańców (obywateli) należy traktować, co najmniej na równi z interesem obywatela, a kategoryczne stwierdzenie, iż interes ten musi zawsze ulec przed interesem obywatela nie znajduje żadnego uzasadnienia. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz ustosunkował się do zarzutów skargi. W piśmie z dnia 8 maja 2017 r. uczestnicy postępowania W. T., R. T., S. T., R. P., S. V., V. F. i A. T. wskazując na bezzasadność zarzutów skarżącej wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy art. 156-158 k.p.a., a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r., nr [...] została wydana z wadami, o których mowa art. 156 § 1 k.p.a. W toku takiego postępowania organ administracji bada, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. W analizowanej sprawie kluczowym zagadnieniem było ustalenie, czy w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość ozn. w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb S., objęta księgą wieczystą KW nr [...], opisana w kartach inwentaryzacyjnych nr [...],[...], stanowiła własność Skarbu Państwa. W myśl bowiem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, z dniem wejścia w życie omawianej ustawy, tj. z dniem 27 maja 1990 r., mieniem właściwych gmin stawało się mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego oraz zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1. Przejście własności następuje z mocy prawa. Zatem, aby można było mówić o komunalizacji mienia z mocy prawa, mienie to musiało stanowić w dniu 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa. Zdaniem Sądu taka sytuacja nie zachodziła w stanie faktycznym niniejszej sprawy. To zaś skutkowało słusznie przyjęciem przez organy nadzorcze, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1991 r., dotycząca stwierdzenia nabycia przez Gminę S. z mocy prawa, nieodpłatnie własności wyżej opisanej nieruchomości - została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto należy podnieść (na co zwracał także uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1469/12), że w sytuacji istnienia sporu, czy dana nieruchomość podpadała pod przepisy o reformie rolnej, ustalenia winny być czynione w postępowaniu szczególnym, prowadzonym na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51). W myśl utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, dopiero wydanie decyzji deklaratoryjnej na zasadzie § 5 cytowanego rozporządzenia stwierdzającej, iż dana nieruchomość nie podpadała pod działanie regulacji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt e dekretu o wprowadzeniu reformy rolnej, pozwalałoby przyjąć, że w konkretnym stanie faktycznym nie doszło do przejścia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa określonej nieruchomości (zob. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt I OPS 3/10, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1999 r., sygn. akt III RN 165/98, OSNAPUS 2000, nr 3, poz. 90). Zatem, dopiero wydana w ww. postępowaniu decyzja deklaratoryjna mogłaby stanowić dowód w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, że kwestionowana decyzja rażąco naruszała art. 5 ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił pogląd organu, że skoro Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] (pkt I), utrzymaną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdził, że m.in., parcele katastralne położone w [...], gm. [...] (poprzednio [...]), pochodzące z nieruchomości ziemskiej "[...] ", w granicach odpowiadających aktualnym działkom ewidencyjnym nr [...] - nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej – to trudno przyjąć, że Skarb Państwa był właścicielem wyżej wymienionej nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. Dodatkowo należy wskazać, że skargi Starosty S., Gminy S. i Syndyka masy upadłości R. Sp z o.o. w upadłości likwidacyjnej złożone na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostały oddalone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2045/14, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2629/15 oddalił skargę kasacyjną Gminy S. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2015 r. Jednocześnie, w ocenie składu orzekającego, w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. P 46/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że jest to wyrok zakresowy, orzekający o pominięciu prawodawczym, czyli taki, w którym Trybunał uznaje za stan niekonstytucyjny brak określonej treści normatywnej w przepisie, jednakże nie oznacza to derogacji tego przepisu (podkreślił to wyraźnie TK w pkt 10.6 uzasadnienia wyroku). Wyroki o pominięciu prawodawczym Trybunał kieruje przede wszystkim do ustawodawcy, ale zauważyć też należy, że w doktrynie podnosi się też, że stwierdzenie niekonstytucyjności pominięcia ustawodawczego oznacza dla organów stosujących prawo konieczność poszukiwania możliwości rekonstrukcji brakującej normy prawnej z przepisów konstytucyjnych (M. Florczak-Wątor, Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i ich skutki prawne, Poznań 2006 r., s. 152 i n.). Nie kwestionując, co do zasady, że stwierdzenie niekonstytucyjności pominięcia ustawodawczego oznacza dla organów stosujących prawo konieczność poszukiwania możliwości rekonstrukcji brakującej normy prawnej z wartości konstytucyjnych, Sąd zauważa, że brakującej części normy w art. 156 § 2 k.p.a. nie można zrekonstruować w taki sposób, który umożliwiałby jej uniwersalne zastosowanie w okolicznościach każdej sprawy. Innymi słowy, nie może uczynić tego za ustawodawcę sąd ani organ, gdyż mogłoby to prowadzić do zbyt dużej dowolności w stosowaniu prawa i zagrażać innym wartościom konstytucyjnym, w tym np. zasadzie równości, czy sprawiedliwości społecznej. Co istotne też dla przedmiotowej sprawy, wyrok Trybunału Konstytucyjnego zapadł w konkretnych okolicznościach, w zupełnie innej sprawie, gdzie chodziło o ochronę praw (ekspektatywy) nabytych przez byłych właścicieli gruntów warszawskich, na skutek przywrócenia im w drodze aktu administracyjnego terminu do złożenia wniosku o uzyskanie ekwiwalentu za utraconą własność (dzięki czemu ów ekwiwalent uzyskali), w sytuacji, gdzie ów akt administracyjny był wadliwy, ale funkcjonował w obrocie prawnym wiele lat i korzystając z domniemania zgodności z prawem pozwolił na uzyskanie prawa podmiotowego przez byłych właścicieli. Bez wątpienia nie można tego porównać do sytuacji występującej w niniejszej sprawie dotyczącej nabycia prawa własności przez Skarb Państwa, a następnie komunalizacji tego prawa na rzecz jednostki samorządu terytorialnego – Gminy S. Powołany wyrok może mieć istotne znaczenie dla spraw, w których została wydana decyzja konstytutywna przyznająca obywatelowi prawo lub ekspektatywę nabycia prawa. Natomiast kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja komunalizacyjna ma charakter deklaratoryjny. Decyzja komunalizacyjna, mająca charakter deklaratoryjny, nie była źródłem nabycia przez Gminę S. prawa własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], a tylko potwierdzała ten fakt i umożliwiała temu podmiotowi skuteczne powoływanie się w obrocie cywilnoprawnym na przysługujący jej tytuł. Charakter prawny decyzji administracyjnej wynika z jej rozstrzygnięcia (osnowy). Decyzja komunalizacyjna stwierdza jedynie wystąpienie określonego zdarzenia prawnego (nabycia mienia ogólnonarodowego), jakie miało miejsce z dniem wejścia w życie ustawy. Rozstrzygnięcie tej decyzji nie kreuje żadnych praw dla jej adresata – gminy, w szczególności nie ustala żadnych warunków, czy terminów związanych z nabyciem lub późniejszym wykonywaniem prawa własności do określonego mienia. To zaś, że dana gmina może skutecznie powoływać się na nabycie konkretnego mienia po uzyskaniu ostatecznej decyzji komunalizacyjnej nie świadczy o tym, że decyzja ta ma w części charakter konstytutywny. Czym innym jest bowiem legitymowanie się przez określoną gminę, dla celów dowodowych, ostateczną decyzją komunalizacyjną, a więc dokumentem urzędowym wymaganym dla wykazania na zewnątrz nabycia mienia w tym trybie, a czym innym jest skutek tej decyzji, który wynika z jej rozstrzygnięcia. Następnie wskazać należy, za stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaprezentowanym w wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 701/16, że "obecne brzmienie art. 156 § 2 k.p.a. wskazuje na dwie przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności decyzji. Przesłankami tymi są upływ czasu i nieodwracalne skutki prawne. TK orzekając w wyroku z 12 maja 2015 r., że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu – nie przesądził, że czas ten (wymagany okres prekluzyjny) powinien być taki sam, jak w przypadku przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 k.p.a., czyli 10 lat (zob. pkt 10.7 uzasadnienia wyroku). Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, jaką rolę w obecnym systemie prawnym pełni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przy braku ustawy reprywatyzacyjnej, czego Trybunał miał zapewne świadomość, skoro oprócz upływu czasu – jak w innych przypadkach zastosowania negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji – posłużył się też innym kryterium (nabycia prawa). W ocenie sądu choćby z tego powodu nie jest możliwe stosowanie bezpośredniej analogi do przypadków, kiedy przepis uniemożliwia stwierdzenie nieważności decyzji po upływie 10 lat, niezależnie od tego, że stosowanie analogii jako metody wykładni prawa w prawie administracyjnym jest samo w sobie zagadnieniem kontrowersyjnym. Znaczny upływ czasu jest więc nie tylko pojęciem niedookreślonym, niemożliwym do rekonstrukcji w oparciu o jednolite i uniwersalne kryterium, umocowane wprost w Konstytucji, ale również nie jest kryterium jedynym. Z powodu szczególnej roli, jaką w katalogu przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji pełni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest wykluczone, że upływ czasu w takiej sytuacji będzie pełnił rolę tylko jednego z determinantów negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast fakt, że decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy nie musi być jedynym dopełnieniem ewentualnej negatywnej przesłanki stworzonej przez ustawodawcę w wykonaniu wyroku TK, zważywszy, że ta druga okoliczność wskazana przez Trybunał osadzona jest mocno w okolicznościach konkretnej sprawy, co TK podkreślił w pkt 10.6 uzasadnienia wyroku." Biorąc powyższe pod uwagę skład orzekający uznał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 nie miał "przełożenia" na stan faktyczny i prawny jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, Sąd nie podzielił zarzutów skargi i nie stwierdził, aby organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły prawidłowego i wymaganego z uwagi na charakter sprawy postępowania wyjaśniającego oraz dokonały wadliwej oceny prawnej. Wszystkie okoliczności, które mogły mieć znaczenie prawne w sprawie zostały ocenione i znalazło to wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), skargę jako bezzasadną należało oddalić.