I SA/Po 456/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej [...] Sp. z o.o. Sp. k. w restrukturyzacji z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r., Nr [...] w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług d zwrotu na rachunek bankowy za maj 2014 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pełnomocnik skarżącej – doradca podatkowy F. S., pismem procesowym z dnia 04 lipca 2018 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek powyższy został uzasadniony okolicznością, że w dniu [...] września 2017 r. otwarto postępowanie sanacyjne wobec Spółki, co powoduje, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 312 ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne, zgodnie z którym skierowanie egzekucji do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia na tym majątku jest niedopuszczalne po dniu otwarcia postępowania sanacyjnego. Ponieważ decyzja organu I instancji jest ostateczna i wykonalna, a organy egzekucyjne prezentują rozbieżne poglądy w zakresie możliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego objętego postępowaniem sanacyjnym, możliwe jest powstanie po stronie Spółki znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu należy podkreślić, że z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I FZ 370/13, oba publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały enumeratywnie wymienione w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. I tak, sąd administracyjny może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na to, że katalog podstaw do wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zbiorem zamkniętym, powyższych przesłanek nie należy interpretować w sposób rozszerzający. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody jest zwykle utożsamiana z realnym zagrożeniem dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania. Chodzi o tego rodzaju szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki mogą mieć charakter skutków zarówno prawnych, jak i faktycznych. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarżąca wywodzi możliwość postania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z faktu możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca odwołuje się przy tym do regulacji prawa restrukturyzacyjnego, wskazując na brak jednolitości w zakresie działań organów egzekucyjnych. W ocenie Sądu przytoczone powyżej okoliczności nie wyczerpują przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Potencjalna możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wskazuje na realne zagrożenie istniejącej sytuacji skarżącej, tym bardziej, że nawet w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego, skarżąca będzie miała możliwość skorzystania z środków prawnych służących ochronie dłużnika, gdzie będzie mogła odwoływać się do treści art. 312 ust. 4 ustawy Prawo restrukturyzacyjne. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.