II SA/Gd 335/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. T. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt [..], którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 2 lutego 2018 r., nr [..], w sprawie zawieszenia z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Rozpoznając wniosek J. T. z dnia 9 maja 2017 r. o ustalenie warunków zabudowy działek nr [..] i [..], obręb [..] przy ul. W. w G., stanowiących własność prywatną dla inwestycji w postaci zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze, z 2-kondygnacyjnym garażem podziemnym, wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [..]-[..], obręb [..], stanowiących własność Gminy, organ pierwszej instancji ustalił, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miasta nr XVII/400/08 z dnia 27 lutego 2008 r., zmienionego uchwałą nr XXXVIII/799/14 Rady Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. oraz uchwałą nr XI/190/15 Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2015 r., działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym jako "główne przestrzenie publiczne" oraz "tereny zieleni urządzonej", a ponadto wchodzą w skład obszaru objętego uchwałą nr XXIV/507/12 Rady Miasta z dnia 31 października 2012 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..] w G., rejon skweru przy ulicy W. Zdaniem organu, jeżeli inwestor zaplanował realizację inwestycji – bez względu na jej rodzaj określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy - na obszarze, który według Studium jest przeznaczony pod obszary przestrzeni publicznej, to nie może on uzyskać na jej realizację decyzji o warunkach zabudowy, a postępowanie w sprawie należy zawiesić do dnia wejścia w życie dla danego obszaru planu miejscowego. Mając to na uwadze Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 2 lutego 2018 r., na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) dalej zwanej u.p.z.p., zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu uchwalenia planu miejscowego. W zażaleniu skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G., uchwalonego uchwałą nr Xl/190/15 Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2015 r. nie mogą mieć wpływu na treść decyzji o warunkach zabudowy i tym samym nie mogą stanowić podstawy do zawieszenia niniejszego postępowania. Zdaniem skarżącego jedynie, gdy obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania wynika z przepisów powszechnie obowiązujących, zastosowanie może mieć art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Rozpoznając zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2018 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego przepisem prawa powszechnie obowiązującego, który ustanawia obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. dla obszarów przestrzeni publicznej, określonych w art. 2 pkt 6 u.p.z.p., jest art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy. Przepis ten na równi stawia obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z przepisów odrębnych, z obowiązkiem uchwalenia planu dla obszarów przestrzeni publicznej. W sprawie bezspornym jest, że w Studium działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym jako "główne przestrzenie publiczne" oraz "tereny zieleni urządzonej", zatem organ pierwszej instancji był zobowiązany do zawieszenia postępowania, przy uwzględnieniu powyższej regulacji. W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu, przytaczając liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, podtrzymał swoje stanowisko, że przepisy studium uwarunkowań nie mogą stanowić obligatoryjnej podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2018 r., polegająca na badaniu zgodności z prawem postępowania prowadzonego przez organ administracji oraz wydanego w jego wyniku rozstrzygnięcia, doprowadziła Sąd do wniosku, że wydano je z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt b) bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt c). Kontroli legalności poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 2 lutego 2018 r. o zawieszeniu postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem zawieszenia jest postępowanie wszczęte z wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy działek nr [..] i [..] obręb [..] przy ul. W. w G. dla inwestycji polegającej na zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze, z 2-kondygnacyjnym garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną. Zasadniczym motywem zawieszenia postępowania, wspólnym dla organów obu instancji była okoliczność, że w obowiązującym Studium kierunków i zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta nr XVII/400/08 z dnia 27 lutego 2008 r., podlegającą późniejszym zmianom, działki nr [..] i [..] obręb [..] przy ul. W. w G. położone są na obszarze oznaczonym jako "główne przestrzenie publiczne" oraz "tereny zieleni urządzonej". Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji wynika, że podstawą prawną rozstrzygnięć obu instancji był przepis art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073), zwanej dalej u.p.z.p. Stosownie do art. 62 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Organy obu instancji uznały, że w sytuacji, w której Studium przewiduje przeznaczenie działek objętych wnioskiem pod przestrzeń publiczną to istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według orzekających w sprawie organów obowiązek sporządzenia planu wynika wówczas bezpośrednio z dyspozycji art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 3 u.p.z.p. Z takim stanowiskiem organów nie można się zgodzić. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że aktualny system planowania przestrzennego oparty jest na zasadzie fakultatywności planowania miejscowego (por. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2013, s. 142). Stosownie do art. 14 ust. 7 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Z powyższego przepisu jasno wynika, że stanowiący wyjątek od tej zasady obowiązek sporządzenia planu miejscowego powstaje tylko wówczas, gdy przewiduje go przepis odrębny. Co istotne, tego rodzaju "odrębnych" regulacji ustanawiających obowiązek sporządzenia miejscowego planu, a także samego przepisu art. 14 ust. 7 u.p.z.p. - z uwagi na ich wyjątkowy charakter - nie można interpretować rozszerzająco. W ocenie Sądu obowiązku sporządzenia planu miejscowego nie sposób wywodzić z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., gdyż unormowanie to ma charakter przepisu odsyłającego do innych przepisów - "przepisów odrębnych", przewidujących obowiązek sporządzenia planu dla określonych obszarów. Odesłanie to obejmuje bez wątpienia także wzmiankowane w art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. "obszary przestrzeni publicznej" oraz "obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości", co potwierdza użyty przed cytowanymi wyrażeniami zwrot "w tym", opisujący relację zawierania się (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2013 r., IV SA/Po 790/13, LEX nr 1396047). W doktrynie prawa administracyjnego wyraźnie podkreśla się, że obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można wywodzić zarówno z postanowień studium gminnego, jak i samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. A. Plucińska–Filipowicz, A. Kosicki [w:] M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2016 r., s. 196; a także A. Plucińska – Filipowicz, A. Kosicki, Lokalizacja wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, Samorząd Terytorialny 2013, nr 7-8, s. 22). W świetle literalnego brzmienia przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., również obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszarów przestrzeni publicznej winien wynikać z "przepisów odrębnych", względem danego przepisu odsyłającego (tu: art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p.). Wynika z tego, że sam przepis odsyłający, jako całość ani też żaden z jego fragmentów, nie może zostać uznany za przepis odrębny. Tym samym nie sposób wywodzić obowiązku uchwalenia planu miejscowego z treści art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Wynika to już ze słownikowego znaczenia terminu "odrębny", który w analizowanym kontekście znaczy tyle, co "wydzielony spośród innych, stanowiący samodzielną całość; osobny, oddzielny" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego PWN, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003) - oraz z przywołanego wyżej zakazu rozszerzającej wykładni regulacji wprowadzających wyjątki (w tym przypadku: wyjątki od zasady fakultatywności planowania miejscowego). W orzecznictwie podkreśla się, że wyjaśnienie istnienia obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest konieczne dla zastosowania dyspozycji art. 62 ust. 2 u.p.z.p., albowiem obowiązek taki nie jest obowiązkiem powszechnym, lecz zależnym od odrębnych przepisów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 marca 2008 r., II SA/Gd 793/07, LEX nr 401687). Przy tym wskazać należy, że trudno odnieść się konkretnie do stanowiska Kolegium, który w uzasadnieniu powołał się na przeciwne poglądy wyrażane w doktrynie i orzecznictwie w powyższej kwestii, albowiem organ nie wskazał żadnych pozycji z piśmiennictwa czy orzeczeń sądów administracyjnych. Sąd natrafił na jeden wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 listopada 2017 r., II SA/Sz 1076/17, który potwierdza tezę Kolegium, jednak w orzecznictwie jest to pogląd odosobniony, którego Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela z powodów wyjaśnionych wyżej. W konsekwencji w niniejszej sprawie należało zatem wskazać konkretne odrębne przepisy, z których wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie ustalić, że zachodzą fakty, które według hipotez norm w nich zawartych, uzasadniają obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym znajdują się działki objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Dopiero wtedy można było ustalić, że zachodzi hipoteza normy zawartej w art. 62 ust. 2 u.p.z.p., co uzasadniałoby zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy dla tych działek. Zawieszając postępowanie bez tych ustaleń organy administracji naruszyły wskazany przepis w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Pomimo tego, że wadliwa argumentacja uzasadniająca zawieszenie postępowania z powołaniem się na treść art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. zawarta jest zarówno w postanowieniu Kolegium, jak i w postanowieniu Prezydenta Miasta to jednak należało zwrócić uwagę, że w postanowieniu organu pierwszej instancji posłużono się jeszcze dodatkową podstawą zawieszenia. W sentencji postanowienia jako podstawę prawną wskazano bowiem przepis art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie, jeżeli podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu (np. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15, LEX 2342053). Skorzystanie przez organ z możliwości zawieszenia postępowania powinno być uzależnione od wyniku ustaleń organu w kontekście wystąpienia realnych, obiektywnie weryfikowalnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jedną z takich przyczyn jest niewątpliwie prowadzenie przez organ gminy procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego przy jednoczesnym wykazaniu, że zamierzone przez inwestora przedsięwzięcie, które miałoby stać się przedmiotem decyzji o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami planu (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2011 r., II OSK 1354/10, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest zatem podjęcie i prowadzenie prac, bądź nawet sam zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Oznacza to, że podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego może stanowić podstawę do zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Organ pierwszej instancji na fakt podjęcia takiej uchwały właśnie się powołał. Prezydent wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, że w dniu 31 października 2012 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr XXIV/507/12 w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..] w G., rejon skweru przy ulicy W. Organ wskazał, że działki, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, wchodzą w skład obszaru objętego uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, istnieje przypuszczenie, niepotwierdzone jednak materiałem dowodowym, który powinien zostać zgromadzony w sprawie, że faktycznie zaistniała podstawa zawieszenia określona w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Do hipotezy normy prawnej, wynikającej z tego przepisu i uzasadniającej możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy, należy bowiem fakt, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wówczas aktualizuje się podstawa zawieszenia na okres nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o warunki zabudowy. Jeśli w okresie zawieszenia organ nie uchwali planu miejscowego, wówczas postępowanie podejmuje się i wydaje decyzję w sprawie warunków zabudowy. W niniejszej sprawie Prezydent jedynie zasygnalizował fakt podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, nie potwierdzając go dokumentem uchwały, do której nie ma powszechnego dostępu, albowiem nie podlega ona obowiązkowi publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym, gdyż nie jest aktem prawa miejscowego. Jeżeli organy powołują się w swoich rozstrzygnięciach na określone dokumenty, tym bardziej urzędowe, będące w ich posiadaniu, to stosowne odpisy tychże dokumentów, względnie kopie potwierdzone za zgodność z oryginałem, powinny bezwzględnie znaleźć się w aktach sprawy, tak aby możliwa była rzetelna kontrola rozstrzygnięć z ich wykorzystaniem wydanych. Brak takich dokumentów w aktach sprawy wskazuje, iż nie jest możliwa pełna kontrola twierdzeń formułowanych przez organy, co stanowi naruszenie norm wyrażonych w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ drugiej instancji w ogóle się tym faktem nie zajął, poprzestając na przytoczeniu treści art. 62 ust. 2 u.p.z.p. i błędnie wywodząc z niego podstawę zawieszenia. Nie wyjaśnił natomiast kwestii związanej z podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie ustalił, czy istniało prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z ustaleniami projektowanego planu, co było konieczne dla prawidłowego rozpoznania sprawy przekazanej wraz z zażaleniem skarżącego i zweryfikowania istnienia podstawy zawieszenia postępowania. Instytucja zawieszenia postępowania z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie ma wszak służyć tylko odroczeniu w czasie realizacji określonych inwestycji, ale realnemu zapobieżeniu inwestycji niezgodnych z planowanym porządkiem urbanistycznym. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który stanowi, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przyjął przy tym, że przepisy art. 62 ust. 1 i 2 u.p.z.p. mają charakter procesowy, gdyż poszerzają katalog podstaw zawieszenia postępowania wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 97 i art. 98). Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium uwzględni, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania sformułowane w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Sąd uznał, że Kolegium ponownie rozpoznając zażalenie może, korzystając z uprawnień procesowych określonych w art. 136 k.p.a., podjąć czynności zmierzające do usunięcia dostrzeżonych uchybień i przede wszystkim wyjaśnić i prawidłowo potwierdzić okoliczność podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego dla terenu obejmującego działki skarżącego oraz ustalić, czy istnieje zagrożenie sprzeczności zamierzonej inwestycji z przyszłymi zapisami planu. Od ustaleń w tym zakresie będzie zależał los decyzji organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), w wysokości 480 zł. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.