I SA/Łd 1335/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 3.069 (trzy tysiące sześćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1335/15 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia A S.A. z siedzibą w W. (dawniej B Spółka Akcyjna) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok w łącznej kwocie 77.728,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. B Spółka Akcyjna z siedzibą w W. złożyła w dniu 16 stycznia 2009 roku deklarację na podatek od nieruchomości DN-1 na rok 2009 z dnia 9 stycznia 2009 roku na kwotę 128.560,00 zł, w której zadeklarowała do opodatkowania: 4.053,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 2.105,93 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 4.621.655,00 zł. Z uwagi na sprzedaż na rzecz C Sp. z o.o. części przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w tym budowli, Spółka złożyła w dniu 16 lutego 2009 roku korektę deklaracji za 2009 rok z dnia 3 lutego 2009 roku na kwotę 55.995,00 zł, w której zadeklarowała do opodatkowania: 4.053,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 2.105,93 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle za styczeń 2009 roku o wartości 4.621.655,00 zł, zaś za luty - grudzień 2009 roku o wartości 663.592,00 zł. Z dniem 31 grudnia 2013 roku na podstawie przepisu art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych nastąpiło połączenie spółki D Sp. z o.o. z siedzibą w W. (spółka przejmowana) ze spółką B S.A. (spółka przejmująca). Jednocześnie spółka przejmująca zmieniła nazwę na A S.A. Postanowieniem z dnia [...] roku Burmistrz Miasta B. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia A S.A. z siedzibą w W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Decyzją z dnia [...] roku Burmistrz Miasta B. określił A S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok w łącznej kwocie 77.728,00 zł opodatkowując: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 4.053,00 m2 x stawka 0,60 zł za m2 styczeń-grudzień 2009 roku = 2.431,80 zł, - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.105,93 m2 x stawka 16,00 zł za m2 styczeń-grudzień 2009 roku = 33.694,88 zł, - budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: za styczeń 2009 roku o wartości 7.804.383,00 zł x stawka 2% = 13.007,31 zł za luty-grudzień 2009 roku o wartości 1.559.687,89 zł x stawka 2% = 28.594,28 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż na wartość tą składa się wartość budowli 7.804.383,00 zł ustalona w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok oraz wartość 896.095,98 zł wykazana w piśmie A S.A. z dnia 21 listopada 2014 roku. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało wniesione odwołanie za niezasadne. Na wstępie swoich wywodów organ odwoławczy podkreślił, iż w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału dowodowego jako wiarygodne ocenił dowody: z Wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] roku i z pisma B S.A. z dnia 24 października 2011 roku w zakresie nieobjęcia zbyciem w dniu 31 stycznia 2009 roku kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej (w tym także na terenie Gminy Miasta B.) i podniósł, że dowody te są ze sobą spójne i wynika z nich okoliczność, iż przedmiotem umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z C Sp. z o.o. z dnia 31 stycznia 2009 roku były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, a tą transakcją nie objęto kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej. W związku z tym za niewiarygodny w zakresie podania wartości wszystkich budowli w 2009 roku, Kolegium oceniło dowód ze złożonej w dniu 16 lutego 2009 roku korekty deklaracji Spółki z dnia 3 lutego 2009 roku na podatek od nieruchomości za 2009 rok (w którym Spółka wskazała, że różnica w wartości budowli stanowiącej podstawę opodatkowania pomiędzy styczniem 2009 roku, a lutym - grudniem 2009 roku wynika ze sprzedaży przez B S.A. wszystkich budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na rzecz C Sp. z o.o.), a także ze złożonej w dniu 16 stycznia 2009 roku deklaracji z dnia 9 stycznia 2009 roku, gdzie nie uwzględniono wartości kabli w kanalizacji kablowej. Za niewiarygodny, w zakresie podania powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. 4.053,00 m2 i powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. 2,105,93 m2, Kolegium oceniło dowód ze złożonej w dniu 16 lutego 2009 roku korekty deklaracji Spółki z dnia 3 lutego 2009 roku na podatek od nieruchomości za 2009 rok, a także ze złożonej w dniu 16 stycznia 2009 roku deklaracji z dnia 9 stycznia 2009 roku, ponieważ z załączonego do akt tej sprawy (a uzyskanego ze sprawy o numerze [...] dotyczącej podatku Spółki od nieruchomości za 2010 rok) dowodu z pisma Spółki z dnia 4 lutego 2015 roku (które wpłynęło w dniu 9 lutego 2015 roku) wynika, że zgłoszony grunt o pow. 1 m2 zajęty na kabiny i półkabiny zarówno w 2010 roku jak i w 2009 roku nie jest gruntem Spółki ani gminy czy Skarbu Państwa, a zgłoszone budynki o pow. 0,5 m2 zarówno w 2010 roku jak i w 2009 roku to kabiny i półkabiny, które budynkami nie są. Oceniając zebrany w sprawie przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy uzupełniony w postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. doszło do wniosku, że zasadne było określenie A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok w łącznej kwocie119.392,00 zł. Podkreślono, ze podstawa opodatkowania w zakresie gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie była sporna w sprawie, jednakże było potrzebne obniżenie podstaw opodatkowania podatkiem od nieruchomości z uwagi na to, że zgłoszony grunt o pow. 1 m2 zajęty na kabiny i półkabiny nie jest gruntem Spółki, ani gminy czy Skarbu Państwa, a zgłoszone budynki o pow. 0,5 m2 to kabiny i półkabiny, które budynkami nie są. Natomiast podstawa opodatkowania w zakresie budowli została oparta na podstawie wartości budowli wskazanej w ostatniej korekcie deklaracji za 2007 rok z dnia 23 września 2008 roku. Wskazano, że z materiału dowodowego wynika, iż obniżenie wartości budowli miało związek z tym, że Spółka wyłączyła z opodatkowania z wartości budowli - wartość linii kablowych (kabli) umieszczonych w kanalizacji kablowej należącej do Spółki z uwagi na to, że zmieniła w tym zakresie swoje wcześniejsze stanowisko. Organ pierwszej instancji określając Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w zakresie budowli oparł się nie na zadeklarowanej na rok 2009 kwocie, a na kwocie wskazanej w ostatniej korekcie deklaracji za rok 2007 uwzględniającej w wartości budowli - wartość linii kablowych znajdujących się w kanalizacji kablowej (w porównaniu do wartości za styczeń 2009 roku). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniosło, że zasadność opodatkowania kabli, tj. linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako części budowli, niezależnie od tego, że zmienił się właściciel kanalizacji kablowej ze Spółki na C Sp. z o.o. (m.in. w celu potencjalnego uzyskania korzystnych skutków w zakresie opodatkowania nieruchomości i obiektów budowlanych została zawarta umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 roku pomiędzy B S.A. a C Sp. z o.o), wynika z treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym przypadku oczywiście związek z prowadzeniem działalności gospodarczej istniał, a zatem uprawnione było opodatkowanie Spółki jako właściciela części budowli w postaci linii kablowych. Końcowo podkreślono, że z pism Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 marca 2015 roku i z dnia 10 maja 2015 roku wynika, iż doszło do wystąpienia z żądaniem ustalenia przez sąd powszechny stosunku prawnego wynikającego z umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 roku zawartej przez B. S.A. (obecnie: A S.A.) a C Sp. z o.o., która to umowa również w tej sprawie spowodowała zmianę zakresu i wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów Spółki w 2009 roku, tj.: - w dniu 16 października 2014 roku przez Gminę W. (sygn. akt [...]), - w dniu 12 listopada 2014 roku przez Prezydenta Miasta G. (sygn. akt [...]), - w dniu [...] roku przez Prezydenta m. St. W. (sygn. akt [...] ), - w dniu 19 grudnia 2014 roku przez Prezydenta Miasta I. (sygn. akt [...]). Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie (co najmniej od dnia 16 października 2014 roku) i tym samym nie można było umorzyć o postępowania jako bezprzedmiotowego z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok (gdyż ono nie nastąpiło). Reasumując podniesiono, że z zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzonego postępowania dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż wysokość rzeczywistego zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji podatkowej, złożonej przez stronę, co wypełnia normę ze wskazanego przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego Kolegium wskazało, iż zostały wyczerpane w przedmiotowej sprawie reguły postępowania dowodowego z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, bowiem organ pierwszej instancji dokonał ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zgodnie z wiążącymi przy wymiarze podatku od nieruchomości danymi z ewidencji gruntów oraz ustalił powierzchnię użytkową budynków w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe. Powstała różnica w kwocie 41.664,00 zł w wysokości zobowiązania podatkowego w stosunku do tej ustalonej w rozstrzygnięciu przez organ pierwszej instancji (77.728,00 zł) jest uzasadniona ustaleniami faktycznymi poczynionymi w postępowaniu odwoławczym i ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które są częściowo niezgodne z danymi wynikającymi z uzasadnienia (zarówno w zakresie opodatkowania gruntów i budynków, jak i w zakresie opodatkowania budowli, przez co źle obliczono wysokość zobowiązania podatkowego za przedmiotowy rok). Natomiast wszystkie zarzuty odwołania, zdaniem Kolegium, okazały się niezasadne, co wynika z powyższego uzasadnienia w stosunku do zastosowanych w sprawie poszczególnych przepisów prawa. Jednakże z uwagi na treść przepisu art. 234 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy nie mógł podwyższyć wysokości zobowiązania podatkowego za przedmiotowy rok, ponieważ w podanym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza rażąco prawa ani interesu publicznego, a sprawa nie wymagała przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części (w świetle przepisu art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej). W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zastosowało art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, ponieważ zaskarżona decyzja podatkowa pomimo częściowo błędnego rozstrzygnięcia odpowiada jednak prawu, a przedstawione zarzuty odwołania okazały się nietrafne. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 13 sierpnia 2015 r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia 24 grudnia 2014 r., a także zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej: "Op") - przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009, w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009; 2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. i pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."), gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w okresie luty- grudzień 2009 r. – z uwagi na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. orzekło w sprawie zobowiązania przedawnionego, gdyż takim już było, w momencie wydania oraz doręczenia zaskarżonej decyzji, zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009. Podkreślono, że aby decyzja ostateczna organu podatkowego określiła skutecznie zobowiązanie podatkowe w kwocie innej niż wynikająca z deklaracji podatkowej podatnika, musi zostać doręczona przed upływem terminu z art. 70 § 1 Op. Niedoręczenie jej do tego momentu oznacza konieczność uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenia postępowania podatkowego. Zdaniem strony, w dniu doręczenia decyzji zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 od B S.A. (obecna nazwa: A S.A.) wobec Gminy B. było już zobowiązaniem przedawnionym (nie wystąpiły ani okoliczności skutkujące przerwaniem, ani zawieszeniem biegu terminu przedawnienia), w związku z czym prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postępowanie w sprawie wysokości tego zobowiązania było już bezprzedmiotowe. Wbrew stanowisku Kolegium, skoro pozwy do Sądu Okręgowego w W. nie zostały wniesione przez Burmistrza Miasta B., to nie zawieszają biegu terminu przedawnienia zobowiązania wobec Gminy B.. Zatem w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła sytuacja określona w art. 70 § 6 pkt 3 Op. Nadto przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. Zdaniem autora skargi w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 6 maja 2015 r., poz. 613 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako O.p. Na wstępie podnieść należy, że Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela w całości stanowisko tutejszego Sądu wyrażone w wyroku wydanym w dniu 24 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1397/15 w przedmiocie określenia skarżącej spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w analogicznym stanie faktycznym. Przywołując wywody zawarte w motywach ww. wyroku stwierdzić należy, że stosownie do art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z art. 6 ust. 9 pkt ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w roku 2009, wynika, że osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Z powyższego wynika, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2009 przedawnia się, co do zasady z końcem roku 2014 r. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniosło, że termin przedawnienia tego zobowiązania uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Organ podatkowy wskazał, że z żądaniem, o którym mowa w cytowanym przepisie, wystąpiło do Sądu Okręgowego w W. czterech wymienionych wcześniej prezydentów miast. W ocenie Sądu, strona skarżąca trafnie podniosła, że wśród tych organów nie ma Burmistrza Miasta B., zatem okoliczność, że inne organy podatkowe wystąpiły z żądaniem ustalenia stosunku prawnego wynikającego z umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r., zawartej przez skarżącą spółkę, z C Sp. z o.o., nie ma wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej spółki wobec Burmistrza Miasta B.. Zdaniem Sądu, wyroki jakie zapadną w postępowaniach przed Sądem Okręgowym w W. z powództwa Prezydentów Miast: W., G., W. i I., będą miały wpływ wyłącznie na postępowania podatkowe prowadzone przez tych Prezydentów. Wyroki zapadłe w procesie opartym o powództwo przeciwko spółce, wytoczone na podstawie art. 189(1) K.p.c., nie będą korzystały z rozszerzonej prawomocności i nie będą wiążące dla organów podatkowych rozstrzygających w niniejszej sprawie (wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1184/15 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W konsekwencji Sąd uznał, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a zobowiązanie podatkowe za rok 2009 wygasło przez przedawnienie. Ponieważ termin przedawnienia upłynął po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, to drugi z wymienionych organów podatkowych zobowiązany był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Powyższe wynika jednoznacznie z treści art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 208 § 1 O.p. Zgodnie z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. Drugi z powołanych przepisów nakazuje umorzenie postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, a w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w treści uchwały NSA z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt II FPS 4/13, zgodnie z którą w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). Wobec uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących wskazanych powyżej przepisów dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego, Sąd odstąpił od oceny pozostałych zarzutów skargi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), Sąd postanowił o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. P.C.