II OSK 3752/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 257/18 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 257/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Wójt Gminy L., po rozpoznaniu wniosku K. R., orzekł o odmowie wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] (obręb [...] C.), położonej w gminie L. z uwagi na niespełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p. Odwołanie od powyższej decyzji złożył właściciel działki J. S., wnosząc o jej uchylenie. W treści odwołania wskazano, że działka, która jest przedmiotem inwestycji powstała na skutek podziału działki nr [...] na pięć mniejszych działek. Przed podziałem właściciel działki nr [...] uzyskał decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2013 r. dla czterech budynków mieszkalnych. Podzielone działki zostały zakupione przez nabywców przekonanych o możliwości budowy domów mieszkalnych z uwagi na decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. Zdaniem odwołującego się, w tej sytuacji niezrozumiała i bardzo krzywdząca w stosunku do nowych właścicieli nieruchomości jest odmowa ustalenia warunków zabudowy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w okolicznościach sprawy wyznaczono granice obszaru analizowanego zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W granicach tego obszaru stwierdzono, że działki sąsiednie są zabudowane zabudową zagrodową, budynkami mieszkalnymi i garażowymi, a część jest niezabudowana. Teren ma dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności gruntowej przez działki nr [...], [...] do działki nr [...]. Istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla planowanej inwestycji. W kwestii zgodności z przepisami odrębnymi ustalono, że planowana inwestycja realizowana będzie na terenach, które w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy L., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oznaczone były symbolami: R - tereny rolne z dopuszczeniem realizacji inwestycji związanej z produkcją rolną, a więc nie są objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów na działce nr ewid. [...] są grunty Rlllb - 0,1323 ha i RIVa - 0,0177 ha. Teren objęty projektowanym zamierzeniem wymaga więc uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Jak dalej wyjaśniło Kolegium, organ I instancji, ustaliwszy powyższe okoliczności, dokonał analizy pod kątem spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U . z 2017 r. poz. 1161). Organ ustalił, że wnioskowany teren nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. Grunty klasy III, zlokalizowane w obrębie terenu objętego wnioskiem, położone są w odległości od 7 do 60 m od granicy najbliższej działki budowlanej (działka nr ewid. [...]), czyli część gruntów klasy III zlokalizowanych w obrębie terenu objętego wnioskiem położona jest w odległości większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jednocześnie wnioskowany teren nie przylega do drogi publicznej, zaś najbliżej położona droga publiczna znajduje się na północ od wnioskowanej działki na działce nr ewid. [...] i stanowi drogę publiczną powiatową nr [...]. Grunty klasy III, zlokalizowane w obrębie terenu objętego wnioskiem, położone są w odległości około 300 m, czyli w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej powiatowej Nr [...]. Ponadto powierzchnia gruntów klasy III, zlokalizowanych w obrębie terenu objętego wnioskiem, wynosi 0,1323 ha, czyli nie przekracza 0,5 ha. Kolegium stwierdziło, że z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wynika, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana wyłącznie w odniesieniu do terenu, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Organ podkreślił przy tym, że w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 503), obowiązującej od dnia 26 maja 2013 r., przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a więc Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W ocenie Kolegium zatem z uwagi na klasę gruntów ornych przedmiotowej działki, tj. Rlllb, a także fakt, iż odwołujący nie legitymuje się zgodą organu właściwego na przeznaczenie gruntów rolnych działki na cele nierolnicze, wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy prowadziłoby do rażącego naruszenia prawa, a tym samym skutkowałoby nieważnością takiej decyzji. Odnosząc się do zarzutów strony podnoszonych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że powołana decyzja z 2013 r. ustalająca warunki zabudowy dla działki nr [...] podjęta była w innym stanie prawnym i faktycznym, a zatem nie może mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniósł J. S.. W skardze wyjaśnił, że na działce nr [...] stoją trzy domy, zaś działka nr [...] przylega do niej jako całość, przy czym działka ta sięga aż do zabudowy zagrodowej i również jest zabudowana. Przedmiotowe działki przylegają do sześciometrowej drogi dojazdowej. Przez wskazaną drogę przechodzą media takie jak: woda, gaz i prąd, co oznacza, że teren został uzbrojony i wydana została zgoda gminy na te media. Skarżący podkreślił, że wszystkie pieniądze ze sprzedaży tych działek zainwestował w wymienione media. Wskazał, że przed podziałem działek każdy właściciel działki uzyskał pozwolenie na budowę wynikające z "decyzji o zabudowie". W tej sytuacji odmowa ustalenia warunków zabudowy jest niezrozumiała i krzywdząca dla obecnych właścicieli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w Ł. wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 10 lipca 2018 r., złożonym na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu, podtrzymując dotychczasowe stanowisko skarżącego w sprawie, wskazał na naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez zmianę zajętego wcześniej stanowiska polegającą na odmowie wydania warunków zabudowy dla działki ew. [...], podczas gdy wcześniej - [...] kwietnia 2013 r. wydano taką decyzję dla działki o nr ew. [...], która przed podziałem obejmowała teren objęty niniejszym postępowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie trafnie przyjęły, że w sprawie nie został spełniony warunek określony w wyżej przywołanym art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., zgodnie z którym teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W sprawie bezspornym jest, iż nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy (dz. nr [...]) stanowi użytek rolny klasy RIIIb (o pow. 0,1323 ha), który nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze w poprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a więc Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Z przepisu tego wynika, że wszelkie grunty rolne wymienionych klas podlegają ochronie przed zmianą ich przeznaczenia na cele nierolnicze niezależnie od ich powierzchni. W ocenie Sądu, rację ma zatem Kolegium, że z uwagi na klasę gruntów ornych przedmiotowej działki, tj. Rlllb, a także fakt, iż odwołujący nie legitymuje się zgodą organu właściwego na przeznaczenie gruntów rolnych działki na cele nierolnicze, wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy prowadziłoby do rażącego naruszenia prawa. Sąd podkreślił, że decyzja z 2013 r. dotyczyła innego stanu prawnego i faktycznego, w sprawie zaś znaczenie ma zmiana stanu prawnego, na gruncie którego bezwzględnie wymagana jest zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, o czym organ informował także skarżącego w piśmie z dnia 14 lutego 2018 r. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. S., podnosząc zarzuty: 1. naruszenia art. 151 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018 r. poz. 1302; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1161) polegające na utrzymaniu w mocy wyroku Sądu I instancji, w sytuacji gdy organ I instancji zaniechał działań zmierzających do uzyskania zgody właściwego ministra, o której mowa w przywołanym powyżej przepisie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, co doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, 2. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. w związku z art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pominął podczas rozpoznawania sprawy niektóre z podniesionych w skardze okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, a gdyby okoliczności te nie zostały pominięte, rozstrzygnięcie wydane w sprawie mogłoby być odmienne. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały zapłacone przez skarżącego w całości ani w części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd utrzymał w mocy decyzję SKO w P. w sytuacji, gdy organ I instancji zaniechał podjęcia czynności zmierzających do uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie należących do skarżącego gruntów na cele rolnicze i nieleśne, co doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Bazując na decyzji o warunkach zabudowy z [...] kwietnia 2013 r. skarżący dokonał szeregu czynności cywilnoprawnych, mających doprowadzić do sprzedaży działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. W dniu [...] kwietnia 2017 r. doszło do zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W wypadku, gdyby działka nr [...] przestała być działką na cele budowlane zgodnie z powołaną decyzją o warunkach zabudowy, nabywca ma prawo odstąpić od umowy, a zbywca zobowiązuje się zwrócić nabywcy w całości wpłacony zadatek oraz w całości wszystkie wpłacone miesięcznie kwoty. W niniejszej sprawie doszło do wydania dwóch sprzecznych ze sobą decyzji. Pierwsza z nich, z [...] kwietnia 2013 r. dotycząca działki nr [...] doprowadziła do sytuacji, w której skarżący, działający w zaufaniu do działań organów administracji publicznej, przeprowadził podział ww. nieruchomości, a następnie jej sprzedaż nabywcom działającym w dobrej wierze. Skarżący zainwestował znaczne środki w uzbrojenie terenu poprzez doprowadzenie wody, gazu i prądu. Zdaniem skarżącego, w sytuacji istnienia wymogu zgody na przeznaczenie terenu działki nr [...] na cele nierolnicze, zgoda taka powinna zostać uzyskana przez organ I instancji przed wydaniem decyzji odmawiającej wydania warunków zabudowy. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyrażenie zgody następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 1a ww. ustawy, przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne nie musi dokonać się wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący konsekwentnie wskazywał na okoliczności mogące świadczyć o naruszeniu przez organy administracji zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Niemniej, wbrew wymogom wskazanym w art. 141 § 3 p.p.s.a, Sąd I instancji zaniechał analizy przywołanego powyżej zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nieuzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 (prawdopodobnie omyłkowo wskazano art. 7 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1161). Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 wskazanej ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Skarżący upatruje naruszenia wskazanych przepisów w tym, że organ I instancji przed wydaniem decyzji odmownej nie wystąpił do właściwego organu o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia znajdującego się na działce nr [...] gruntu klasy RIIIb (o pow. 0,1323 ha) na cele nierolnicze. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca rozróżnia tereny gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymagające zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia (art. 7 ust. 2) oraz tereny gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, które takiej zgody nie wymagają, gdyż ich powierzchnia jest niewielka i znajdują się w obszarze zwartej zabudowy (szczegółowe przesłanki wymienia art. 7 ust. 2a ustawy). Zmiana przeznaczenia tych pierwszych terenów może nastąpić tylko miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 7 ust. 1 a ustawy przepisu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do terenów, dla których miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się. Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych. (Dz. U. poz. 904 z późn. zm.) i obowiązuje od 2 lipca 2016 r. Dotyczy on terenów, dla których miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się, a więc np. terenów zamkniętych, czyli terenów o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, co do których plan ustala jedynie granice tych terenów i granice stref ochronnych (art. 4 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] terenu takiego nie dotyczył, zatem przepis ten nie miał w tej sprawie zastosowania. Bezspornym jest, że działka inwestora nie spełnia warunków wyłączających obowiązek uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze wymienionych w art. 7 ust. 2a ustawy. Skoro więc przeważająca część terenu działki inwestycyjnej nr [...] o powierzchni 0,1323 ha wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze (pozostała część to grunt rolny klasy IVa o powierzchni RIVa - 0,0177 ha), to Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka do ustalenia warunków zabudowy wskazana w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana przeznaczenia tego gruntu na cele nierolnicze może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a wójt, burmistrz lub prezydent miasta są stroną tego postępowania, ale wyłącznie w procedurze planistycznej (art. 7 ust. 3 i 3a ustawy). Żaden przepis nie dopuszcza możliwości zmiany przeznaczenia gruntu rolnego na cel budowlany w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, który rozpatrywał wniosek o ustalenie warunków zabudowy w tej sprawie nie był uprawniony w tym postępowaniu administracyjnym do występowania do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na działce inwestora na cele nierolnicze. Organ I instancji słusznie poinformował właściciela działki nr [...] w piśmie z dnia 14 lutego 2018 r., że w tej sytuacji powinien on złożyć wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, który zostanie poddany analizie zmierzającej do ustalenia konieczności zmian w dokumentach planistycznych gminy. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w tej sprawie również naruszenia art. 8 k.p.a. Zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r.) organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W myśl art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W tej sprawie nastąpiła zarówno zmiana stanu faktycznego (zakres i teren inwestycji), jak i prawnego sprawy. W okresie od dnia wydania przez Wójta Gminy L. na rzecz skarżącego kasacyjnie J. S. decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. o warunkach zabudowy dla budowy czterech budynków mieszkalnych na działce nr [...] do dnia wydania na wniosek K. R. decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] nastąpiła zmiana przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W dniu 26 maja 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503), w której skreślono wyłączenie od obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia dla gruntów rolnych klas I-III o zwartym obszarze projektowanych nieprzekraczającym 0,5 ha. Natomiast ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1338) z dniem 10 października 2015 r. wprowadzono art. 7 ust. 2a. Nie można więc zarzucić organom orzekającym w tej sprawie, że zastosowały przepisy prawa, które obowiązywały w dacie wydania obu decyzji. Zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 ust 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, lecz uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż rozstrzygnięcie Sądu - ze wskazanych wyżej względów - jest prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o zwrocie kosztów pomocy prawnej, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 p.p.s.a. przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały w wyznaczonym terminie przeprowadzenia rozprawy.