II OSK 3307/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.J. i S.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Op 118/18 w sprawie ze skargi B.J. i S.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowionego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. prostuje z urzędu oczywiste omyłki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ten sposób, że: - na stronie 1 w wierszu 6 od góry słowa "16 października 2016 r." zastępuje słowami "16 października 2017 r."; - na stronie 5 w wierszu 8 od góry słowa "18 października 2017 r., sygn. akt II SA/Op 354/17" zastępuje słowami "18 października 2016 r., sygn. akt II SA/Op 354/16"; - na stronie 6 w wierszach 9-10 od dołu słowa "18 października 2017 r. (sygn. akt II SA/Op 453/16)" zastępuje słowami "18 października 2016 r. (sygn. akt II SA/Op 354/16)"; - na stronie 6 w wierszu 3 od dołu słowa "10 stycznia 2010 r." zastępuje słowami "10 stycznia 2018 r."; - na stronie 11 w wierszu 4 od dołu słowa "18 października 2017 r." zastępuje słowami "18 października 2016 r."; 2. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 17 lipca 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Op 118/18, oddalił skargę B.J. i S.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowionego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z [...] maja 2015 r. B. i S.J. zwrócili się do Starosty [...] o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zbiornika na ścieki sanitarne z przykanalikami w O. przy ul. [...], na działce oznaczonej nr [...] (obecnie działka oznaczona nr [...]), wydanej dla P.J., zmienionej decyzjami Starosty [...] z [...] czerwca 2011 r. i [...] września 2013 r. W toku postępowania Starosta [...] dwukrotnie postanowieniami z [...] czerwca 2015 r. i [...] września 2015 r. odmówił wznowienia postępowania. Powyższe akty zostały uchylone przez Wojewodę [...] odpowiednio postanowieniami z [...] lipca 2015 r. i [...] stycznia 2016 r. Postanowieniem z [...] lutego 2016 r. Starosta [...], na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 148 k.p.a., odmówił wnioskodawcom wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Równocześnie postanowieniem z [...] lutego 2016 r. Starosta [...], na podstawie art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 k.p.a., wznowił na wniosek B. i S.J. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] marca 2011 r. Decyzją z [...] marca 2016 r. organ pierwszej instancji odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] marca 2011 r. Decyzją z [...] maja 2016 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wyrokiem z 18 października 2016 r. II SA/Op 354/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uwzględnił skargę B. i S.J. i uchylił decyzje organów obu instancji, a także postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2016 r. w części, w jakiej wznawia ono postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z [...] marca 2011 r. na wniosek B.J. Kontynuując postępowanie, postanowieniem z [...] lutego 2017 r. Starosta [...], na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., odmówił B.J. wznowienia postępowania. Decyzją z [...] marca 2017 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 150 § 2 oraz art. 149 § 2 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji z [...] marca 2011 r. na wniosek S.J. Po rozpoznaniu odwołania S.J., decyzją z [...] czerwca 2017r. Wojewoda [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] października 2017 r. Starosta [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z [...] marca 2011 r., argumentując że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie potwierdziła się, gdyż S.J. o nowej okoliczności faktycznej, tj. o utrwaleniu granic na gruncie dowiedział się 6 czerwca 2014 r., na co wskazuje protokół utrwalenia na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych podpisany przez stronę, a nie jak twierdził 18 kwietnia 2017 r. Wobec tego wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu. Jednocześnie organ uznał, że S.J. nie mógł zostać uznany za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę ze względu na nowy przebieg granic. Wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje konkretnych przepisów prawa jednoznacznie dowodzących, że działka S.J. znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego i dających przymiot strony w postępowaniu w rozumieniu art. 28 Pr. bud., dlatego nie można było podjąć rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania B.J. i S.J., decyzją z [...] stycznia 2018 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej w skrócie "k.p.a.") uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Zdaniem Wojewody odwołujący [...] czerwca 2014 r. brał udział w czynnościach utrwalenia punktów granicznych na gruncie, zatem w tym dniu powziął informację o nowym ustaleniu przebiegu granic nieruchomości, który odbiega od wskazanego w projekcie zagospodarowania terenu. Wobec tego termin jednego miesiąca określony w art. 148 § 1 k.p.a. na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. został uchybiony, skoro podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w 2015 r. W tej sytuacji Starosta wydając zaskarżoną decyzję, w której odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z 8 marca 2011 r. w postępowaniu wznowieniowym, naruszył przepisy art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skoro doszło do błędnego wszczęcia postępowania, to organ powinien takie postępowanie umorzyć, ponieważ nie posiadał prawnej możliwości rozpoznania sprawy merytorycznie. W skardze do Sądu I instancji B. i S.J. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych podnosząc zarzuty naruszenia: art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; art. 136 w zw. z art. 7 oraz art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Orzekając o oddaleniu skargi Sąd I instancji podkreślił, że nową okolicznością w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na jaką powołuje się skarżący we wniosku z [...] maja 2015 r. jest fakt, że na skutek postępowania rozgraniczeniowego, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Opolu z 13 lutego 2014 r., sygn. akt II Ca 1082/13, ustalono przebieg granic pomiędzy nieruchomościami należącymi do skarżących oraz do P.J. Wytyczona granica jest odmienna niż to wskazano na projekcie zagospodarowania terenu załączonego do zatwierdzonego projektu budowlanego objętego decyzją Starosty [...] z [...] marca 2011 r. Powyższe spowodowało, że ściana budynku z otworami okiennymi, inwestorem którego jest P.J., usytuowana została w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią, co powoduje z kolei niezgodność z treścią § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Zatem, jako podstawę wznowienia postępowania, skarżący wskazali to, że sprawa była rozpatrzona na podstawie niewłaściwego materiału dowodowego. Sąd wojewódzki podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji z [...] października 2016 r. zostały zawarte nieprawidłowe ustalenia i rozważania co do zachowania przez wnioskodawcę terminu określonego w art. 148 k.p.a. Według Starosty [...] "w toku prowadzonego postępowania ustalono, że przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie potwierdziła się, gdyż skarżący o nowej okoliczności faktycznej, tj. o utrwaleniu granic na gruncie dowiedział się 6 czerwca 2014 r., a nie jak twierdził 18 kwietnia 2015 r.". Organ pierwszej instancji uznał więc, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu. W przypadku stwierdzenia przez organ pierwszej instancji, iż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., organ ten powinien wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Dokonanie prawidłowych ustaleń dotyczących powyższej kwestii jest bowiem niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W konsekwencji, organ powinien zbadać wskazaną w tym przepisie przesłankę dopuszczalności wznowienia i wyjaśnić okoliczności związane z zachowaniem terminu określonego tym przepisem. Prowadząc postępowanie w tym kierunku, Wojewoda [...] dodatkowo wezwał uprawnionego geodetę P.K., który sporządzał w dniu [...] czerwca 2014 r. protokół utrwalania na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych, do złożenia wyjaśnień, czy skarżący brali udział w przedmiotowych czynnościach, otrzymując informację potwierdzającą. Wojewoda ustalił nadto, że skreśleń w protokole nazwisk osób biorących udział w czynnościach geodezyjnych na gruncie w dniu [...] czerwca 2014r. dokonał pracownik Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w ramach anonimizacji danych osobowych, w związku z realizacją, obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, z uwagi na konieczność udostępnienia kopii dokumentów operatu technicznego zaewidencjonowanego w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym pod numerem [...]. Jednocześnie organ odwoławczy otrzymał od Starosty [...] wyjaśnienie, że na oryginale przedmiotowego protokołu brak jest skreśleń imion i nazwisk osób biorących udział w czynnościach utrwalania granic na gruncie, a z treści tego protokołu wynika, że pod pozycją l.p. punkt 1 i 2 podpisali się odpowiednio B. oraz S.J., którzy byli uczestnikami czynności utrwalania na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych. W myśl art. 29 ust. 1 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne z dnia 17 maja 1989 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 z późn.zm.), rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Jedną z czynności przy rozgraniczeniu jest utrwalenie nowo wyznaczonych punktów znakami granicznymi na gruncie. Rację ma więc organ twierdząc, że skarżący biorąc udział w powyższych czynnościach już 4 czerwca 2014 r. powziął informację o nowo ustalonym przebiegu granic nieruchomości, który odbiegał od wskazanego w projekcie zagospodarowania terenu. Wskazanie przez S.J. odmiennej daty, tj. 18 kwietnia 2015 r. jest wynikiem jedynie oświadczenia skarżącego w tej kwestii. Sąd stwierdził, że to strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu miesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Prawidłowo przyjął więc organ odwoławczy, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, z uwagi na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., został uchybiony. Termin ten w niniejszej sprawie należało liczyć od 4 czerwca 2014 r., natomiast stosowne podanie zostało złożone dopiero w 2015 r. Trafne jest zatem stanowisko Wojewody, że decyzja organu I instancji o odmowie uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] marca 2011 r. w postępowaniu wznowieniowym, wobec uchybienia terminowi do wniesienia podania, została wydana z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skoro doszło do błędnego wszczęcia postępowania, a następnie stwierdzenia uchybienia terminu z art. 148 k.p.a. już po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, to organ miał obowiązek umorzyć postępowanie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli B.J. i S.J. reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący uchybił jednomiesięcznemu terminowi na wniesienie podania o wznowienie postępowania, ponieważ podanie o wznowienie postępowania wniósł [...] maja 2015 r. a biorąc udział w czynnościach rozgraniczeniowych prowadzonych przez geodetę w dniu 4 czerwca 2014r. już wówczas powziął informację o nowo ustalonym przebiegu granic nieruchomości a także miał możliwość zapoznania się z pełną dokumentacją geodezyjną z 1961 r., w tym ze szkicem z 6 marca 1961 r., co do którego należało dokonać oceny w kategoriach uznania go za nowy dowód w sprawie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podczas gdy ze stosownych oświadczeń z dnia [...] sierpnia 2015 r. i złożonych przez skarżących zeznań wynika, że S.J. o dokumentach geodezyjnych z 1961 r. dowiedział się dopiero w kwietniu 2015 r. podczas pobytu w kraju, który miał charakter krótkoterminowy, gdyż na stałe przebywa w Niemczech. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania P.J. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Nie zasługuje na uwzględnienie jedyny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przede wszystkim godzi się wyjaśnić, że poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzja Wojewody [...] orzekająca o uchyleniu decyzji Starosty [...] i umarzająca postępowanie przed organem pierwszej instancji została podjęta w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych służących weryfikacji decyzji ostatecznych, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Stanowi ono wyjątek od uregulowanej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Przesłanki wznowienia postępowania określone zostały przez ustawodawcę enumeratywnie w przepisach art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem uruchomienia rozważanego postępowania jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie stosownego wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Jeśli organ stwierdzi, że termin do wznowienia postępowania nie został zachowany bądź też podmiot żądający wznowienia postępowania nie wskazał ustawowych przesłanek wznowienia wówczas, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., powinien odmówić wznowienia postępowania. W przeciwnym wypadku zobligowany jest podjąć postanowienie o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a. Otwiera ono drogę do tak zwanego "właściwego postępowania", którego celem jest przeprowadzenie przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Ten etap postępowania wznowieniowego co do zasady powinien zakończyć się wydaniem jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a. Jak trafnie podkreślił Sąd I instancji wznowienie postępowania administracyjnego, nie zamyka ostatecznie kwestii oceny zachowania terminu do wznowienia postępowania. Organ także po wznowieniu postępowania, ma obowiązek z urzędu weryfikować, czy termin określony w art. 148 k.p.a. został zachowany, ponieważ tylko podanie wniesione z zachowaniem terminu należy uznać za dopuszczalne. Jeżeli organ po wznowieniu postępowania dostrzeże jednak, że wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a., wówczas powinien takie postępowanie umorzyć. Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, na podstawie art. 151 k.p.a., dotknięte jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu rażącego naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo przyjął w ślad za organem drugiej instancji, że S.J. uchybił terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Wnioskodawca domagał się wznowienia postępowania powołując przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem, zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. powinien on złożyć podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąc od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Nową okolicznością powołaną przez skarżącego kasacyjnie we wniosku z [...] maja 2015r. jest fakt, że na skutek postępowania rozgraniczeniowego, zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w Opolu z 13 lutego 2014 r. II Ca 1082/13, ustalono nowym przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami skarżących kasacyjnie i inwestora P.J. Wytyczona granica przebiega odmiennie aniżeli określono to w załączonym do projektu budowlanego projekcie zagospodarowania terenu. W rezultacie ściana budynku z otworami okiennymi objętego decyzją Starosty [...] z [...] marca 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, usytuowana została z naruszeniem wymogów § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią należącą do wnioskodawców. Co prawda, zarówno w skardze kasacyjnej jak i w toku postępowania administracyjnego wnioskodawca konsekwentnie twierdził, że o nowej okoliczności faktycznej dowiedział się 18 kwietnia 2015 r., podczas pobytu w kraju przy okazji Świąt Wielkanocnych, który miał charakter krótkoterminowy, gdyż na stałe przebywa w Niemczech, nie mniej jednak organ w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie dał wiary jego stanowisku. Mianowicie, organ odwoławczy na podstawie protokołu utrwalenia na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych, sporządzonego przez geodetę uprawnionego P.K. w dniu 4 grudnia 2014 r., opatrzonego podpisami S.J. i jego małżonki B.J. trafnie ustalił, że uczestniczyli oni w czynności utrwalenia na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych. A zatem przyjąć należało, że to 4 czerwca 2014 r., a nie 18 kwietnia 2015 r., S.J. powziął informację o nowym przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami i to właśnie od tej daty należało liczyć jednomiesięczny termin z art. 148 § 1 k.p.a. na złożenie podania o wznowienie postępowania. Tym samym organ drugiej instancji prawidłowo wywiódł, że podanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu, co uzasadniało uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, wydanej z naruszeniem art. 151 § 1 k.p.a. i umorzenie wadliwie wznowionego postępowania. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowisko jej autora jakoby skarżący nie wiedział wcześniej o istnieniu szkicu i protokołu granicznego z [...] marca 1961 r. potwierdzającego prawidłowy przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami, a w dniu 4 czerwca 2014 r. geodeta nie okazał skarżącemu tych dokumentów, nie zasługuje na aprobatę. Już chociażby z lektury załączonego do akt sprawy uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w Opolu z 13 lutego 2014 r. wynika, że postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte zostało z inicjatywy skarżących kasacyjnie a wspomniany szkic jako jeden z zasadniczych dowodów był im znany co najmniej na etapie postępowania przed Sądem Rejonowym w Kluczborku V Zamiejscowy Wydział Cywilny w Oleśnie, zakończonego postanowieniem z 24 czerwca 2013 V Ns 13/13, od którego wnieśli oni następnie apelację do Sądu Okręgowego. Dla potrzeb wspomnianego postępowania na zlecenie Sądu Rejonowego w Oleśnie w sprawie I Ns 12/11 biegły sądowy z zakresu geodezji i kartografii mgr inż. A.G., sporządziła "Opinię w sprawie o rozgraniczenie", której załącznik nr 4 stanowi szkic graficzny z [...] marca 1961 r. wraz z protokołem granicznym. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że skarżący kasacyjnie nie zdołali skutecznie podważyć w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego przyjętego za podstawę zaskarżonej decyzji stanu faktycznego sprawy. Tym samym brak jest podstaw do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skoro dokonana przezeń ocena legalności zaskarżonej decyzji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O sprostowaniu uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, NSA orzekł na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. Pozbawiony podstaw prawnych jest wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W postępowaniu kasacyjnym takimi szczególnymi unormowaniami są art. 203 p.p.s.a. i art. 204 p.p.s.a. Przepisy te przewidują zwrot kosztów postępowania kasacyjnego jedynie dla strony, która wniosła skargę kasacyjną, organu bądź skarżącego, w zależności od wyniku sprawy. Nie normują one jednak zwrotu kosztów dla innych uczestników postępowania.