II SAB/Łd 83/18

Dnia 18 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 roku sprawy ze skargi H. M. na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. na rzecz skarżącego H. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. H. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego A w Ł. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na likwidację rurociągu drenarskiego, zarzucając naruszenie art. 8 § 1, art. 12 § 1 i 2, art. 35 § 1 - 3 w zw. z art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 2 stycznia 2018 r. złożył podanie zawierające wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na likwidację rurociągu drenarskiego zlokalizowanego na będącej jego własnością nieruchomości gruntowej niezabudowanej oznaczonej jako działka nr. ewid. 61/9 w T., gmina S. Wskazał przy tym, że powodem zamiaru likwidacji rurociągu drenarskiego jest projektowana na ww. działce inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego pozostającego w kolizji z istniejącym rurociągiem drenarskim. Jednocześnie skarżący podkreślił, że do dnia sporządzania skargi nie otrzymał żadnego postanowienia, decyzji ani jakiejkolwiek informacji o toku prowadzonego postępowania, jak również o wszczęciu postępowania we wnioskowanej sprawie. W dalszej kolejności skarżący wskazał, że w dniu 14 marca 2018 r. złożył na podstawie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego ponaglenie na załatwienie sprawy do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. jako organu wyższej instancji za pośrednictwem Zarządu Zlewni w Ł. Do dnia złożenia skargi nie otrzymał jednak orzeczenia w tej sprawie. Ponadto skarżący podkreślił, że Zarząd Zlewni w Ł. dotychczas nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza, że jego wniosek nie został rozpoznany. W ocenie skarżącego organ naruszył zatem wymienione w petitum skargi przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 35 § 3 tego kodeksu, który określa maksymalny termin załatwienia sprawy. Organ nie przejawia bowiem jakiejkolwiek aktywności w sprawie, nie zrealizował także przewidzianego w art. 36 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego obowiązku zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 35 tego kodeksu wraz z podaniem przyczyny zwłoki i wyznaczeniem nowego terminu. Oczekiwanego skutku nie przyniosło również wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, działając w sprzeczności z treścią art. 12 i art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego, organ naruszył również zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej określoną w art.8 § 1 tego kodeksu. W ocenie skarżącego nierozpoznanie jego wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przez okres ponad 3 miesięcy i nieinformowanie strony o toku postępowania, podejmowanych czynnościach, jak również niewyznaczanie kolejnych terminów załatwienia sprawy, stanowi o bezczynności organu. Jednocześnie skarżący przypomniał, że w myśl art. 37 § 5 kodeksu postępowania administracyjnego właściwy organ rozpatruje ponaglenie w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, a wedle treści art. 37 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego otrzymuje je do rozpoznania wraz z aktami sprawy najpóźniej po 7 dniach od wpływu ponaglenia do organu I instancji, a więc ponaglenie winno zostać rozpoznane najpóźniej w terminie 14 dni od jego złożenia. Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie skarga została złożona po upływie wymaganych 14 dni oraz po upływie 7 dni od dnia 29 marca 2018 r., który został wskazany przez organ lI instancji jako dzień otrzymania dokumentacji od organu I instancji. W dalszej części skargi H. M., powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zaznaczył, że nawet jeśli w sprawie dojdzie do wydania aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, sąd nadal będzie władny ocenić, czy wystąpił stan bezczynności, czy bezczynność miała postać kwalifikowaną, a także czy należy nałożyć na organ grzywnę. Z powyższych względów skarżący na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, art.149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), a także na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o: zobowiązanie Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w określonym terminie (pkt 1); dokonanie kontroli postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga i stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2); orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nawet jeśli będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu w związku z wydaniem aktu przez organ po wniesieniu skargi do sądu (pkt 3); wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej dopuszczalnej prawem wysokości (pkt 4) oraz o zasądzenie kosztów postępowania (pkt 5). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego A wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że decyzja znak: [...], na mocy której udzielono K. M. i H. M. pozwolenia wodnoprawnego na likwidację urządzenia melioracyjnego w postaci sączka nr 4 ø 5 cm, na długości 27 m, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 61/9, obręb [...], gmina S., została wydana w dniu [...] i odebrana przez skarżącego w dniu 24 kwietnia 2018 r. W decyzji uwzględniono w całości żądanie strony. Tym samym – w ocenie organu – w dacie złożenia skargi sprawa była załatwiona wydaniem decyzji. Zatem bezprzedmiotowy jest zawarty w skardze wniosek o zobowiązanie Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w określonym terminie. Jednocześnie organ wyjaśnił, że skarżący wnioskiem z dnia 3 stycznia 2018 r. o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., który przekazał ten wniosek zgodnie z właściwością do Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. w dniu 15 stycznia 2018 r. Ponadto organ wyjaśnił, iż nie ma tytułu prawnego do ustosunkowania się do zarzutu braku odpowiedzi na ponaglenie, jakie skarżący złożył do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Odnosząc się z kolei do żądania uznania postępowania organu za mające miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wniosku o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. wyjaśnił, że Państwowe Gospodarstwo Wodne A zostało utworzone z dniem 1 stycznia 2018 r. na mocy przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566), powoływanej dalej jako: "Prawo wodne". Zarządy zlewni są jednostkami organizacyjnymi w strukturze Państwowego Gospodarstwa Wodnego A, a na mocy art. 14 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy Prawo wodne dyrektorzy zarządów zlewni w sprawach w tym przepisie wymienionych są organami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Dyrektorzy zarządów zlewni zobligowani są działać zarówno w ramach, jakie nakładają na nich przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jak i w ramach przepisów prawa materialnego. Zdaniem organu ustawodawca nie zadbał jednak o należyte skonstruowanie przepisów materialnoprawnych. Brak jest bowiem przepisów regulujących kwestię obowiązku uzyskania oceny wodnoprawnej, którą zgodnie z art. 407 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo wodne dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o ile jest wymagana. Z kolei brak przepisów rozporządzenia określającego rodzaje inwestycji i działań, o których mowa art. 425 ust. 1 ww. ustawy Prawo wodne, uniemożliwia określenie wymagalności uzyskania oceny wodnoprawnej. Problem ten zaś dotyczy wszystkich dyrektorów zarządów zlewni, które zobligowane są do wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że organy, o których mowa, obciążone są odpowiedzialnością zarówno wobec podmiotów zainteresowanych uzyskaniem decyzji administracyjnej, pozwalającej na realizację indywidualnego przedsięwzięcia, jak i wobec podmiotów działających w szeroko rozumianej sferze publicznej, a każda wydana w takiej sytuacji decyzja obarczona jest większym niż przeciętne ryzykiem uznania za wadliwą. Zdaniem Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. zarzut bezczynności nie powinien być rozpatrywany przez Sąd bez uwzględnienia okoliczności organizacyjnych nowo utworzonej jednostki, jaką jest Zarząd Zlewni w Ł. Organ podkreślił, że po wejściu w życie ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. do Zarządu Zlewni w Ł. zostało przekazanych ze starostw powiatowych 287 nierozpatrzonych wniosków o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, przy czym niektóre z nich nosiły datę wpływu: wrzesień 2017 r. Sprawy te musiały być traktowane priorytetowo, a przy tym nie budziły wątpliwości pod względem formalnoprawnym, bowiem rozpatrywane były według dotychczasowych przepisów. Ponadto organ dodał, że w komórce organizacyjnej Zarządu Zlewni w Ł. przy rozpatrywaniu wniosków o udzielenia pozwolenia wodnoprawnego zatrudnionych jest pięć osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wyjaśnić, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku takiej skargi niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, jak stanowi art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 6 pkt 2a k.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skutecznie skargę. Dla uznania wyczerpania tego trybu przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła stosowne ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego ponaglenia przez właściwy organ wyższego stopnia. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący niewątpliwie wyczerpał omówiony wyżej tryb zaskarżenia bezczynności, ponieważ w dniu 14 marca 2018 r. wniósł ponaglenie do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. za pośrednictwem Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. na bezczynność tego organu, a następnie pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. (data wpływu do organu: 23 kwietnia 2018 r.) wniósł skargę do tutejszego Sądu. Skarga jest zatem dopuszczalna. Oceniając w następnej kolejności, czy Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego A w Ł. pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na likwidację rurociągu drenarskiego, należy stwierdzić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Dla dokonania oceny w tym zakresie niebagatelne znaczenie ma fakt, że jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej jest zasada szybkości postępowania administracyjnego wyrażona w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zgodnie z treścią art. 35 § 1-§ 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Należy przy tym wskazać, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art.3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego A w Ł. bezspornie ustała po wniesieniu skargi przez skarżącego. Z treści odpowiedzi na skargę wynika, że decyzją z dnia [...] znak: [...], udzielono K. M. i H. M. pozwolenia wodnoprawnego na likwidację urządzenia melioracyjnego w postaci sączka nr 4 ø 5 cm, na długości 27 m, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 61/9, obręb [...] gmina S. Decyzję tę odebrał skarżący osobiście w dniu 24 kwietnia 2018 r. Mając na uwadze powyższe, uwzględniając przy tym fakt, że celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu do wydania w zakreślonym przez sąd terminie aktu administracyjnego i ocena w tym zakresie dokonywana jest według stanu prawnego i akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia, Sąd wobec rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia wodoprawnego wspomnianą powyżej decyzją organu z dnia [...] za bezprzedmiotowe uznał orzekanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu i w związku z tym umorzył postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przystępując w dalszej kolejności do oceny, czy bezczynność organu w niniejszej sprawie miała charakter rażący, Sąd uznał za zasadne, aby tytułem wstępu wskazać, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt: II OSK 468/13, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę charakter okoliczności wskazanych w odpowiedzi na skargę i na tej podstawie przyjął, że opóźnienie w czynnościach znajduje racjonalne uzasadnienie w wyjaśnieniach organu wskazujących m.in. na zaistniały brak regulacji, które powinny znaleźć wyraz w rozporządzeniu wykonawczym, którego podstawę wyznacza art. 425 ust. 2 Prawa wodnego i podjętych działaniach zmierzających do załatwienia sprawy wnioskodawcy zgodnie z obowiązującym prawem mimo występowania wskazywanej przez organ luki w przepisach i braku oficjalnego stanowiska organów wyższego szczebla. W ocenie Sądu, w tych okolicznościach sprawy, nie sposób dopatrzeć się, aby to opóźnienie powstało z celowego lekceważenia skarżącego albo ze złej woli organu. Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności podnoszone przez organ w odpowiedzi na skargę wskazujące w istocie, iż opóźnienie nie było wynikiem celowego lekceważenia skarżącego ani nie wynikało ze złej woli organu, Sąd odstąpił od wymierzenia grzywny organowi. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, które powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Występowania takich znamion celowego unikania podjęcia decyzji w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu (pkt 1 sentencji), na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a stwierdził, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie dotyczącym wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 200 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku). Zasądzona na rzecz skarżącego kwota obejmuje wpis od skargi w wysokości 100 zł. M.K.