VII SA/Wa 2497/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej również "[...] WINB", decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania B. S., zwanego dalej "skarżącym", utrzymał w mocy decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") z [...] maja 2016 r., znak: [...]. Wymienioną decyzją PINB nakazał B. i Z. S. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej i o wymiarach 11,70 m x 6,70 m, położonego na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości [...], w gminie [...]. Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 11 kwietnia 2016 r. inspektorzy powiatowego organu nadzoru budowlanego przeprowadzili czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], znajduje się murowany budynek gospodarczy o wym. 11,7 m x 6,70 m. Budynek przykryty jest dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej pokrytym blachodachówką. PINB ustalił, że przedmiotowy budynek powstał ok. 2003 r. Pierwotnie wymiary budynku wynosiły 4,32 m x 6,67 m, a następnie w połowie 2007 r. powstały kolejne dwa budynki gospodarcze o wymiarach 2,82 m x 6,67 m i 4,56 m x 6,67 m. Obecnie wszystkie trzy budynki przykryte są jednym dachem i tworzą jeden budynek gospodarczy. Aktualnie istniejący budynek wyposażono w instalację elektryczną. Organ ustalił również, że do przedmiotowego budynku od strony południowo–wschodniej dobudowana jest wiata przykryta dachem dwuspadowym. Organ powiatowy ustalił także, iż działka nr ewid. [...] jest kwalifikowana jako działka leśna - Ls VI i faktycznie jest porośnięta kilkudziesięcioletnim lasem. 3. Po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z [...] maja 2016 r. nakazał B. i Z. S. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego o wym. 11,7 m x 6,70 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Organ pierwszej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zwanej dalej "pr.bud." (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "k.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że inwestorzy nie posiadają zgłoszeń na budowę trzech budynków gospodarczych na działce nr ewid. [...], jak również nie posiadają pozwolenia na budowę budynku gospodarczego powstałego w wyniku połączenia ww. budynków. W rezultacie organ powiatowy uznał, że sporny budynek gospodarczy powstał w warunkach samowoli budowlanej. Organ stwierdził również, że lokalizacja samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego w zakresie odległości od lasu jest niezgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych". Organ ustalił bowiem, że odległość ściany przedmiotowego budynku gospodarczego, zaliczonego do kategorii PM, powinna wynosić minimum 12 m (8 m * 150% = 12 m) od granicy lasu. W rozpatrywanym przypadku warunek ten nie jest spełniony, gdyż budynek znajduje się na działce leśnej, co powoduje, że na działce skarżącego nie jest wytyczona granica lasu. W konsekwencji PINB uznał, że lokalizacja samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego jest niezgodna z wymogami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie odległości od lasu, zatem zastosowanie znajduje art. 48 pr.bud. 4. Pismem z 14 czerwca 2016 r. odwołanie od ww. decyzji PINB złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżący zarzucił PINB naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że wykonanie najwcześniejszego budynku gospodarczego (pierwszego z trzech) zostało poprzedzone w 2002 r. zgłoszeniem zamiaru budowy złożonym w Starostwie Powiatowym w [...]. Skarżący nie posiada kopii tego dokumentu. Nie można go znaleźć również w archiwum organu, do którego został złożony. Z tego względu, bezpośrednio przed złożeniem odwołania, tj. 8 czerwca 2016 r., skarżący wystąpił do organu architektoniczno-budowlanego o udzielenie informacji publicznej w zakresie posiadanych rejestrów (ewidencji) zgłoszeń w odniesieniu do jego działki. Skarżący nie uzyskał dotąd odpowiedzi organu. Zdaniem skarżącego w trakcie prowadzonego postępowania nadzorczego PINB nie zbadał również treści planu urządzenia lasu przygotowanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Ustalenie takie byłoby ważne dla oceny zgodności stwierdzonego stanu faktycznego na działce nr ewid. [...] z § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. 5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, [...] WINB decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu powiatowego. Organ drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 83 ust. 2 pr.bud. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332). Zdaniem organu drugiej instancji, PINB prowadząc postępowanie w sprawie dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. W ocenie [...] WINB realizacja ww. obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Ponieważ wymóg ten nie został spełniony prawidłowo, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Prawo budowlane przewiduje przy tym regułę, że obiekt budowlany lub jego część, będący w budowie albo wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega rozbiórce. Zgodnie jednak z art. 48 ust. 2 pr.bud. dopuszcza się możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Można to uczynić, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie miało miejsce nie dające się usunąć naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z uwagi na fakt, że przedmiotowy budynek zlokalizowany został na terenie działki leśnej, a zatem odległość od granicy lasu wynosi 0 m, zgodnie z ww. przepisami nie została zachowana odległość co najmniej 12 m. W świetle powyższego [...] WINB uznał za słuszne stanowisko organu powiatowego o braku możliwości doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem w sposób inny niż poprzez jego rozbiórkę. Organ odwoławczy podkreślił także, iż fakt nie uzyskania przez skarżącego odpowiedzi organu architektoniczno-budowlanego w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy jednego z trzech budynków gospodarczych składających się na obecny budynek gospodarczy, nie może podważać obowiązku wydania nakazu rozbiórki. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skarżący pismem z 28 września 2017 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie dokonania ustaleń, czy naruszenie przepisów warunków techniczno-budowlanych ma charakter bezwzględny i uniemożliwiający doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem; art. 48 ust. 1 pr.bud., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niedopuszczeniu do próby zalegalizowania obiektu na podstawie art. 48 ust. 2 tej ustawy pomimo istnienia ku temu uzasadnionych podstaw. Skarżący wskazał również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1951/08. W wyroku tym wskazano, że ocena na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 2 pr.bud. (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), czy samowolnie zrealizowany obiekt budowlany nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie tego obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem, powinna uwzględniać instytucję zgody na odstępstwo od tych przepisów, o której mowa w art. 9 ust. 1-4 pr.bud. Niezastosowanie przez organ odwoławczy zasady wyrażonej w powołanym orzeczeniu NSA należy uznać za błędne zastosowanie prawa. 7. Odpowiadając w dniu 2 listopada 2017 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały przedstawione w jej uzasadnieniu. Ustosunkowując się do zarzutów i wywodów zawartych w skardze organ stwierdził, że w świetle uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostają one bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga jest niezasadna. 9. Stanowisko Sądu wynika z przeprowadzonej wykładni i równoczesnego zastosowania kilku przepisów ustawy Prawo budowlane, a także rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji prawidłowo przyjmują, że w rozpatrywanej sprawie należało oprzeć rozstrzygnięcie organu administracji na art. 48 ust. 1 pkt 1 pr.bud. Przepis ten wskazuje, że regułą prawa, a jednocześnie obowiązkiem właściwego organu administracji (tu: organu nadzoru budowlanego), jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powierzchnia obecnego budynku gospodarczego wynosi około 78 m2. W związku z tym nie mógł mieć zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 pr.bud. dopuszczający budowę bez pozwolenia na budowę wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni do 35 m2 (wcześniej: 25 m2). Skarżący próbował co prawda sugerować, że pierwszy z trzech budynków gospodarczych, które zostały przekształcone w jeden budynek o obecnej powierzchni był zbudowany zgodnie z prawem budowlanym na podstawie zgłoszenia dokonanego w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 pr.bud. Argument ten nie mógł jednak być skuteczny z dwóch powodów. Po pierwsze, skarżący nie okazał organowi nadzoru budowlanego takiego zgłoszenia, a równocześnie odpowiedniego dokumentu nie posiadał właściwy organ architektoniczno-budowlany. Skarżący występując z pismem z 8 czerwca 2016 r., czyli dwa tygodnie po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji nakazującej rozbiórkę całego istniejącego budynku, zmierzał – jak można sądzić – do przerzucenia na organ administracji obowiązku poszukiwania dokumentu, który zdaniem skarżącego istniał wcześniej. Starania takie należy wszakże uznać za nie tylko faktycznie bezskuteczne, ale również nieuzasadnione. Postępowanie legalizacyjne jest bowiem, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, postępowaniem dobrowolnym, a nie przymusowym. Prawo budowlane pozwala bowiem prowadzić postępowanie mające na celu doprowadzenie samowolnie wybudowanego obiektu do stanu zgodności z prawem, ale nie nakłada na inwestora bądź na organ obowiązku takiej legalizacji. W związku z tym, to na inwestorze, który występuje o legalizację, ciąży obowiązek przedłożenia organowi nadzoru budowlanego wszystkich dokumentów istotnych dla toczącego się postępowania. Jeśli inwestor nie spełnia warunku złożenia niezbędnych dokumentów, organ nie jest upoważniony do wydania innej decyzji niż decyzja rozbiórkowa. Po drugie, legalność części istniejącego budynku nie mogła zostać wykazana, gdyż zgodnie z oświadczeniami skarżącego budynek o wymiarach 4,32 x 6,67 m przekraczał maksymalną dopuszczalną powierzchnię budynków gospodarczych, których realizacja nie wymagała pozwolenia na budowę w 2003 r. Nawet jednak gdyby ta część była zbudowana zgodnie z prawem, to dwie pozostałe, o łącznej powierzchni około 49 m2 również przekraczałyby dopuszczalną granicę niestosowania wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Należy przy tym podkreślić, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych za samowolę budowlaną uznaje się nie jednorazowy akt inwestora, ale ciąg zdarzeń i działań określonej osoby, które powodują w konsekwencji powstanie obiektu niezgodnego z przepisami prawa (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 398/17 oraz z 7 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2829/14). W związku z tym, jeśli część przedmiotowego budynku powstała w 2003 r., a dwie pozostałe w roku 2007 r., to ocenie z punktu widzenia zgodności z prawem podlega całość obiektu obejmująca wszystkie jego składniki. W tym stanie rzeczy nie ma podstawy do przyjęcia innej kwalifikacji przedmiotowego budynku, jak to, że powstał on bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zastosowanie art. 48 pr.bud. stanowiło więc obowiązek organu nadzoru budowlanego. 10. Zdaniem Sądu, uzasadnione było również stanowisko organu pierwszej instancji, który przyjął, że miała miejsce niezgodność działań skarżącego z przepisami prawa budowlanego w zakresie unormowania wynikającego z § 271 ust. 1 w zw. z ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis ten ma na celu zapewnienie odpowiedniej lokalizacji budynku ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Organ stwierdził w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowy budynek gospodarczy znajduje się w lesie, tzn. pomiędzy drzewami otaczającymi obiekt. Zbudowanie przez inwestora utwardzenia z kostki betonowej wokół budynku nie zmienia przyjętej kwalifikacji prawnej. Okoliczności takie potwierdza zgromadzona w aktach administracyjnych dokumentacja fotograficzna (k. 20 akt PINB). W związku z tym faktem nie ma sposobu, aby przyjąć, że budynek pozostaje w wymaganej, bądź choćby nieco mniejszej, odległości od granicy lasu. Granica ta nie przebiega przez tę część działki skarżącego, która pozostała niezabudowana. Obowiązek przewidziany w powołanych przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie został, i nie mógł zostać, wykonany. 11. Sąd nie znalazł również podstawy, aby wskazane naruszenie przepisów techniczno-budowlanych uznać za odstępstwo od tych przepisów w rozumieniu art. 9 ust. 1-4 pr.bud. Należy bowiem zauważyć, że przepis ten, mający charakter wyjątku od zasady wymaganej zgodności robót budowlanych z prawem, powinien być interpretowany i stosowany ściśle, tj. zgodnie z językowym i oczywistym brzmieniem przepisu. Nakazuje to znana i uznana zasada kultury prawnej w Polsce, według której "wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco" (exceptiones non sunt extendendae). W tym stanie rzeczy należy uznać, że zgodnie z art. 9 ust. 3 pr.bud. wniosek do ministra właściwego do spraw budownictwa o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych można złożyć tylko przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, ale już nie w trakcie toczącego się postępowania legalizacyjnego. Skarżący powołał co prawda orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie o sygn. akt II OSK 1951/08, w którym NSA dopuszcza wykładnię funkcjonalną uzasadniającą rozciągnięcie wskazanej instytucji zgody na odstępstwo również na przypadek postępowania w przedmiocie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie jest związany wskazanym orzeczeniem, a także nie podziela opinii wyrażonej w tym wyroku. Wykładnia funkcjonalna, po którą sięgnął skład orzekający we wskazanej sprawie, byłaby właśnie podstawą do przyjęcia, że mamy do czynienia z wykładnią rozszerzającą. Dodatkowo, Sąd stwierdza, że w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się stanowisko odmienne, niż w powołanym przez skarżącego wyroku NSA z 2008 r. Między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 347/16 (LEX nr 2407162), wskazano wyraźnie, że uzyskanie zgody ministra na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie jest możliwe (tzn. nie jest dopuszczalne) w postępowaniu naprawczym (art. 50-51 pr.bud.) i legalizacyjnym (art. 48-49, art. 49b pr.bud.). Zdaniem NSA, organy nadzoru budowlanego wydające decyzję w postępowaniu naprawczym i w postępowaniu legalizacyjnym nie mają kompetencji, o których mowa w art. 9 ust. 3 pr.bud. Kompetencje takie nie wynikają również z art. 83 ust. 1 pr.bud. Analogiczna zasada została sformułowana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1194/17 (LEX nr 2439502). Sąd wojewódzki podkreślił też, iż możliwość dopuszczenia odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, przewidziana w art. 9 ust. 1 pr.bud., może mieć zastosowanie tylko "w przypadkach szczególnie uzasadnionych" (art. 9 ust. 1 pr.bud.). Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 23 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 602/17 (LEX nr 2424196) stwierdził, że dopuszczalności odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, przewidzianej w art. 9 ust. 1 pr.bud., nie można traktować jako zasady. Wyłączony jest zatem w załatwianiu spraw dotyczących odstępstwa automatyzm w działaniu organów nadzoru budowlanego. Ponieważ pojęcie "przypadku szczególnie uzasadnionego" stanowi podstawę klauzuli generalnej opartej na zastosowaniu pojęcia nieostrego, to należy dokonywać wykładni i zastosowania art. 9 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 3 pr.bud. ze szczególną starannością. We wniosku do ministra inwestor powinien w związku z powyższym wskazać propozycję rozwiązań zamiennych, które uzasadniałyby udzielenie zgody na odstępstwo. Inwestor powinien także wykazać we wniosku, że planowane przez niego odstępstwo nie będzie miało wpływu ani na środowisko naturalne, ani na nieruchomości sąsiednie. Dodatkowo, zgodnie z art. 9 ust. 3 pkt 5 pr.bud., w związku z faktem, że przedmiotowy budynek położony jest na terenie leśnym, inwestor zobowiązany byłby uzyskać pozytywną opinię organu właściwego dla ochrony terenów leśnych znajdujących się w granicach miejscowości [...], gmina [...]. Gdyby więc skarżący przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego wystąpił do ministra właściwego do spraw budownictwa o zgodę na planowane odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych i uzyskał taką zgodę, wówczas organ nadzoru budowlanego byłby zobowiązany wziąć ją pod uwagę w trakcie postępowania legalizacyjnego. Brak takiej zgody czyni jednak argument skarżącego bezskuteczny. Skarżący jako inwestor nie wskazał również, choćby niezgodnie z właściwością rzeczową organu, dlaczego przypadek budynku gospodarczego położonego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] należy uznawać za "przypadek szczególnie uzasadniający" odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Skarżący nie wspomniał również o przewidzianym przez przepisy prawa rozwiązaniu zamiennym. Nie podnosi bowiem ani przewidywanej decyzji o zmianie przeznaczenia obecnego terenu leśnego na obszar o innym przeznaczeniu, ani planów wycinki drzew na przedmiotowej działce. W przedstawionym stanie rzeczy, Sąd uznał, że podniesiony przez skarżącego argument niezastosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 9 ust. 1-4 pr.bud., nie zasługuje na uwzględnienie. 12. W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji oraz w skardze do Sądu skarżący starannie unika również odniesienia się do innego przewidzianego przez przepisy prawa warunku legalizacji przedmiotowego gospodarczego, a mianowicie do wymogu wykazania na podstawie dokumentów urzędowych, że zrealizowana inwestycja jest zgodna z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem, zarówno organom właściwym w sprawie, jak i Sądowi orzekającemu na podstawie skargi na decyzję [...] WINB z [...] sierpnia 2017 r. wiadomo dobrze, że nieruchomość należąca do skarżącego jest jedną z co najmniej kilkudziesięciu nieruchomości zabudowanych niezgodnie z przepisami prawa. Teren, na którym znajduje się działka nr [...] w miejscowości [...] był w latach 1980. i początku lat 1990. objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla gminy [...]. Plan ten nie obowiązuje obecnie i nie został zastąpiony innym planem. W związku z tym skarżący musiałby uzyskać indywidualną decyzję o warunkach zabudowy własnej nieruchomości. Takiej decyzji skarżący nie uzyskał. Co więcej, Sądowi wiadomo z urzędu, że w gminie [...] prowadzone są prace nad studium zagospodarowania przestrzennego, ale nie doszło dotychczas do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zmieniałby zasadniczo status działki nr ewid [...] i nieruchomości sąsiednich. 13. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.