I SA/Rz 389/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska NSA Jacek Surmacz Protokolant sek. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 rok oddala skargę. Prezydent R. decyzją z dnia [...].12.2013 r. ustalił na kwotę 363 zł łączne zobowiązanie pieniężne skarżącej za rok 2008, opierając się na danych z ewidencji gruntów i budynków oraz na informacji skarżącej, z których wynikało, że w wymienionym roku podatkowym była właścicielką działki gruntu o powierzchni 1,4337 ha, w tym 1,3291 ha użytków rolnych, częściowo zabudowanych pięcioma budynkami o funkcji produkcyjnej, usługowej i gospodarczej dla rolnictwa oraz 0,1046 ha gruntów sklasyfikowanych jako tereny mieszkaniowe, zabudowanych dwoma budynkami mieszkalnymi; nadto skarżąca bezumownie korzystała z gruntu miejskiego o powierzchni 0,0012 ha, na którym posadowiony był kiosk handlowy stanowiący budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odwołaniu skarżąca podniosła, że na działce zlokalizowany jest zakład górniczy, co wyklucza korzystanie przez nią z tej nieruchomości oraz że dokumentacja geodezyjna zawiera nieaktualne dane. Wniosła o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z powołaniem biegłego z zakresu geologii, górnictwa i budownictwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].12.2014 r. decyzję Prezydenta R. utrzymało w mocy. Wskazało, że ponieważ skarżąca nie złożyła na stosownych formularzach informacji o gruntach oraz o nieruchomościach i obiektach budowlanych, organ podatkowy mógł wydać decyzję wymiarową w terminie wskazanym w art. 68 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). Ponadto, ponieważ zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: P.g.k.) podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, podważenie ich prawdziwości może nastąpić tylko w odrębnym postępowaniu, przeprowadzonym przez organy ewidencyjne. Jakkolwiek już w 2006 r. Prezydent R. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej przez zezwolenie spółce górniczej na założenie i przeprowadzenie przez działkę sieci gazociągów przesyłowych, ale do egzekwowania tej decyzji przystąpiono dopiero w maju 2011 r., a ponadto fakt posiadania przez przedsiębiorstwo górnicze prawa do dysponowania nieruchomością skarżącej w określonym zakresie nie świadczy o zlokalizowaniu na tej nieruchomości wymienionego przedsiębiorstwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 200 § 1, art. 233 § 2, art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 121 O.p. przez nieuwzględnienie, że na działce zlokalizowany jest zakład górniczy, realizujący plan ruchu kopalni gazu oraz nieprzeprowadzenie wnioskowanej rozprawy administracyjnej. Ponadto wskazała, że niezasadne jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości użytkowanego przez nią kiosku handlowego, który nie stanowi budowli. Skarżąca wniosła też o przeprowadzenie przez sąd administracyjny dodatkowego postępowania dowodowego. Uzasadniając uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej nią decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że prawidłowe są ustalenia faktyczne organów podatkowych, iż w roku 2008 na nieruchomości skarżącej nie był posadowiony zakład górniczy, nie był realizowany plan ruchu kopalni i nie odbywała się eksploatacja złóż gazu ziemnego; ustaleń tych zresztą dokonano realizując wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9.07.2013 r. (I SA/Rz 373/13), zapadłego w sprawie, której przedmiotem było łączne zobowiązanie podatkowe skarżącej za rok 2007. Ograniczenie prawa właściciela do nieruchomości w związku z budową na niej urządzeń do przesyłu gazu nie oznacza samoistnego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę górniczego, a gazociąg nie stanowi części składowej gruntu, lecz odrębny od niego przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dokonując klasyfikacji gruntów prawidłowo, zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k., oparto się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazując na możliwość zmiany tych danych w odrębnym postępowaniu. Przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem biegłych wskazanych przez skarżącą specjalności było niecelowe, skoro zmierzało do ustalenia wartości zakładu górniczego jako budowli, a przedmiot opodatkowania w rozpoznawanej sprawie stanowi grunt będący własnością skarżącej. Ponieważ skarżąca nie dopełniła obowiązku informacyjnego, o jakim mowa w art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej: u.p.o.l.), organy podatkowe zgodnie z art. 68 § 2 O.p. miały umocowanie do wydania decyzji ustalającej jej zobowiązanie podatkowe do końca 2013 r. Zaskarżona decyzja podlega jednak uchyleniu, gdyż tymczasowy obiekt budowlany w postaci pawilonu handlowego (kiosku) nie jest budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie: - art. 68 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., gdyż decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe została doręczona skarżącej po upływie trzech lat; - art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to ustalenie, że posiadanie gruntu nie ma znaczenia dla ustalenia podatku od nieruchomości oraz brak poczynienia ustaleń co do posiadania samoistnego przez przedsiębiorcę górniczego gruntu stanowiącego przedmiot opodatkowania, gdyż grunt skarżącej nie leży w sąsiedztwie zakładu górniczego, lecz zakład górniczy prowadzi działalność na terenie działki skarżącej. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 170 P.p.s.a., przez: - przyjęcie za wiążące jedynie danych z ewidencji gruntów i budynków, której modernizacja była prowadzona w pełnym zakresie, a której dane nie mogą być brane pod uwagę ze względu na uchylenie postępowania w tym przedmiocie, - przyjęcie, że grunt skarżącej nie jest zajęty pod zakład górniczy, co jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, gdyż na nieruchomości skarżącej odbywa się ruch zakładu górniczego, - brak ustaleń, czy – i ewentualnie jakie – budowle (określone dla celów podatkowych) zakładu górniczego znajdują się na nieruchomości skarżącej, - brak ustalenia, w jakim zakresie skarżąca jest pozbawiona prawa do korzystania z gruntu w wyniku istniejących na gruncie budowli zakładu górniczego, - pominięcie przy orzekaniu w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9.07.2013 r. (I SA/Rz 373/13), który dotyczy tego samego podatku i tej samej nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 05.10.2017 r skargę kasacyjną oddalił ( sygn. II FSK 3042/15 ). W uzasadnieniu wyroku sąd ten stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Nie doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, gdyż materialnoprawną podstawę określenia terminu, w którym powstało zobowiązanie podatkowe skarżącej, stanowił art. 68 § 2 pkt 2, a nie art. 68 § 1 O.p co było konsekwencja nieujawnienia w deklaracji podatkowej pełnych danych odnośnie przedmiotu i podstawy opodatkowania. Następnie stwierdził odnośnie zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l., iż skarżąca twierdząc, że to zakład górniczy, a nie ona, był posiadaczem działki stanowiącej przedmiot opodatkowania (i to nawet posiadaczem samoistnym, a nie zależnym), winna postawić zarzut natury procesowej nie materialnej, by wykazać, że błędnie ustalono podstawę faktyczną rozstrzygnięcia podatkowego. Nieadekwatna do przytoczonej podstawy kasacyjnej i zarzucanej formy naruszenia jest przywołana przez skarżącą argumentacja, że jej grunt nie leży w sąsiedztwie zakładu górniczego, lecz zakład górniczy na tym gruncie prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto za nieprawdziwe uznał założenie, leżące u podstaw zarzutu skarżącej, jakoby Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że okoliczność, kto był posiadaczem działki, nie ma znaczenia dla ustalenia podatku od nieruchomości, podczas gdy Sąd ten jedynie wywiódł, że następstwem przeprowadzenia przez działkę skarżącej gazociągu byłoby jedynie ograniczenie jej władztwa przez ustanowienie na rzecz przedsiębiorcy górniczego ograniczonego prawa rzeczowego o treści zbliżonej do służebności przesyłu; obciążenie nieruchomości takim prawem na rzecz innego podmiotu nie jest wszakże równoznaczne z wyzuciem właściciela z jej posiadania. W końcu , co szczególnie istotne przy rozpatrywaniu niniejszej skargi stwierdził, że nie można przyjąć, ażeby grunt, którego jest właścicielką, był zajęty pod zakład górniczy oraz że przeciwne stanowisko jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Obciążenia nieruchomości służebnością na rzecz zakładu górniczego nie daje bowiem podstaw do twierdzenia, że na tej nieruchomości prowadzony jest ruch tego zakładu, a więc, że jest ona zajęta przez przedsiębiorstwo prowadzące ten zakład. Bez znaczenia jest przy tym brak ustaleń, czy i jakie określone dla celów podatkowych budowle zakładu górniczego znajdują się na nieruchomości skarżącej, bowiem ewentualne posadowienie na niej budowli gazociągu – co wszakże może się odnieść do późniejszych lat podatkowych, niż rok 2008 – prowadzić będzie jedynie do odrębnego opodatkowania właściciela tej budowli, co nie ma związku z opodatkowaniem gruntu jako odrębnego przedmiotu opodatkowania. Z kolei ustalenie, w jakim zakresie skarżąca jest pozbawiona prawa do korzystania z gruntu w wyniku posadowienia na nim budowli zakładu górniczego, może mieć znaczenie dla ustalenia wysokości wynagrodzenia dla skarżącej za obciążenie jej nieruchomości służebnością, jednak nie ma wpływu na określenie podmiotu i przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości lub podatkiem rolnym. Podstawą oddalenia skargi kasacyjnej był przepis art. 184 p.p.s.a. Rozpatrując odwołanie I. P. po raz drugi Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].03.2018 r. : 1. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości 2. ustaliło Pani I. P. zobowiązanie podatkowe w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2008 rok w łącznej kwocie 351 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że odwołanie jest zasadne jedynie w części .Organ wskazał, że niezasadnie, z naruszeniem prawa materialnego doszło do opodatkowania podatkiem od nieruchomości pawilonu handlowego( kiosku ), gdyż obiekt taki nie stanowi budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane. W tym zakresie organ II instancji powołał się na pogląd prawny wywiedziony w wyroku WSA w Rzeszowie uchylającym poprzednia decyzję SKO w tej sprawie. Nie podzielił natomiast organ odwoławczy pozostałych zarzutów zwartych w odwołaniu. Wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust.1 ustawy o podatku rolnym podatnikiem tego podatku są osoby będące właścicielem gruntu sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny. Podstawą zaś wymiaru podatku rolnego na podstawie art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym. Organ zawarte w niej dane musi w tym postępowaniu uwzględnić. Na podstawie danych zawartych w tej ewidencji organ ustalił ,że I. P. była właścicielka działki nr 156 o pow. 1,4337 ha ( użytki rolne i mieszkaniowe ). Analizując wpływ działalności zakładu górniczego na władztwo odwołującej się na grunt stanowiący tę działkę organ wskazał, że w roku 2008 zajęcie gruntu Pani podatniczki na działalność gospodarcza nie miało miejsca. Organ przeprowadził w tym zakresie ( jeszcze w poprzednim postępowaniu) dowód na podstawie którego ustalił, że w tym roku na terenie podlegającym opodatkowaniu nie był realizowany ruch zakładu górniczego, oraz nie odbywała się eksploatacja gazu ziemnego. W konsekwencji uznał, że zakład górniczy nie może być uznany za posiadacza części czy całości działki podlegającej opodatkowaniu, gdyż decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2006 w przedmiocie ograniczenia korzystania z działki nie skutkowała zmianą w stosunkach własnościowych, jak także inwestor nie stał się na jej podstawie posiadaczem samoistnym gruntów. Przedmioty infrastruktury sieciowej stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności , chociaż położone są w gruncie odwołującej się. W konsekwencji wydał rozstrzygnięcie jak powyżej wskazano. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła I. P. za pośrednictwem pełnomocnika , swojego męża Z. P. W skardze zarzucono naruszenie przepisów art. 121, 122,180,186,187,191,194,200§1 ordynacji podatkowej oraz art.2,7,32 i 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że SKO nie uwzględniło całego szeregu postępowań jakie toczyły się z udziałem podatniczki przez organami administracyjnymi, jak także przed sądem administracyjnym i dotyczącymi przedmiotowej działki, jak też wpływu Zakładu Górniczego na władztwo skarżącej nad gruntem. Skarżący wskazał, że grunt działki stanowi przestrzeń działki budowlanej pozwolenia budowlanego Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 7.09.1995 r. Przedsiębiorca górniczy prowadził działalność i wnosił z tego tytułu opłatę eksploatacyjną. W ocenie skarżącej wydanie pozwoleń na działalność pozbawiło skarżącą władztwa nad gruntem, gdyż doszło do prowadzenia na nim działalności przez przedsiębiorcę górniczego. Rurociągi stanowią jedynie jeden z elementów zakładu górniczego zlokalizowanego na działkach w obrębie 210 i 211. Zarzuciła, że ewidencja gruntów i budynków nie rejestruje budowli jakie mogą być wzniesione na gruncie lub w nim. Podniosła szereg argumentów dotyczących interpretacji pojęcia budowla , jak też wskazała, że musi być ona całością techniczno-użytkową. W jej ocenie jeżeli rurociągi są położone w gruncie to oba te elementy stanowią całość techniczno-użytkową a zatem stanowią jedna budowlę. Stwierdziła, że " w przepisach prawa podatkowego brak jest przepisu nakazującego rozdzielenie działki budowlanej pozwolenia budowlanego na działki ewidencyjne obciążone podatkiem od gruntu budowli kopalni poprzednich właścicieli. W ocenie skargi wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i to przedsiębiorca powinien uiszczać podatek. Zarzuciła, że organy nie zbadały kwestii posiadania samoistnego, zależnego, czy dzierżawy czy przeniesienia posiadania zachodzącego w wyniku zmian własnościowych przedsiębiorcy górniczego. Powołała się również na mapę sytuacyjno – wysokościową dla złoża Z. , jako obrazującą miejsce prowadzenia wydobycia przez przedsiębiorcę górniczego, jak także opisała podstawy prawne iż zasady prowadzenia działalności przez takiego przedsiębiorcę. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO w R. podtrzymało swoją dotychczasową argumentację wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy będzie miał przepis art. 153 p.p.s.a, stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. WSA w Rzeszowie orzekając poprzednio na skutek skargi I. P. na decyzje SKO utrzymującą w mocy decyzje Prezydenta Miasta odnośnie łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2008 uchylając zaskarżoną decyzje odniósł się do wszystkich kwestii dotyczących obowiązku podatkowego ciążącego na skarżącej z tytułu własności działki 156, a także pozostałego pawilonu handlowego – kiosku jako tymczasowego obiektu budowlanego. Przedstawiając swoje rozważania, co powyżej zostało opisane uznał, że nie narusza przepisów prawa obciążenie I. P. podatkiem rolnym i od nieruchomości jako właścicielki działki nr 156, natomiast wskazał, że decyzja ta narusza prawo w zakresie opodatkowania kiosku , który w jego ocenie budowlą nie jest. Skarżąca I. P. zaskarżyła tę decyzję skargą kasacyjną do NSA , w tym zakresie w którym jej argumentacja nie została uwzględniona, a więc w części dotyczącej opodatkowania działki nr 156. NSA skargę kasacyjną oddalił w całości podzielając pogląd prawny wyrażony przez sąd I instancji. Stwierdził więc sąd ówcześnie rozpatrujący sprawę ,że skarżąca jest właścicielką działki 156 i z tego tytułu w oparciu o przepis art., 3 ust.1 pkt 1 upol i art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym jest podatniczką podatku rolnego i od nieruchomości , który jest wymierzany w postaci łącznego zobowiązania pieniężnego. Jednocześnie sąd odniósł się do argumentów podnoszonych przez stronę wynikających z działalności zakładu górniczego, która miała odbywać się również na gruncie podatniczki co miało powodować, że to zakład ten był posiadaczem tego gruntu i to na nim powinien ciążyć obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości. Sąd I instancji w tym zakresie stwierdził,, że: "przedsiębiorca górniczy prowadzący zlokalizowany w sąsiedztwie tej działki Kopalnię Gazu Ziemnego nie nabył w stosunku do tego gruntu władztwa mającego postać posiadania samoistnego. Słusznie organy uznały więc Skarżącą za podatnika podatku od nieruchomości oraz rolnego w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego. " Sąd wyraził zatem pogląd, że zakład górniczy nie stał się posiadaczem samoistnym gruntu skarżącej , a tylko w takim przypadku mógłby się stać na mocy art.3 ust.1 pkt 2 upol i 3 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym podatnikiem od gruntów objętych w posiadanie samoistne. Pogląd ten został zaakceptowany przez NSA. W aktualnym rozpoznaniu sprawy sąd mógłby przyjąć inny pogląd jedynie w sytuacji gdyby doszło do zmiany przepisów prawa. Taka sytuacja nie miała miejsca. Nie miały również znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty przełożone przez skarżącą do akt sprawy, w tym dokumenty w formie elektronicznej. Zalegające w nich dokumenty są prawnie irrelewantne dla rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie należało uznać odnośnie wniosku o dopuszczenie dowodów z akt innych postępowań. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy informacje znajdowały się w jej aktach. Jakkolwiek więc sąd dopuścił cześć dowodów ( zwłaszcza z dokumentów przedłożonych w formie elektronicznej ), gdyż nie znał uprzednio ich zawartości, to jednak okazało się, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Rozpatrując bowiem poprzednio sprawę sąd administracyjny uchylając decyzje organu odwoławczego wyraził pogląd prawny i udzielił mu wskazówek co do dalszego postępowania. Wytyczne te zobowiązywały organ do wydania nowej decyzji odnośnie łącznego zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem zasadności opodatkowania właścicielki działki nr 156 i odmowy opodatkowania kiosku jako tymczasowego obiektu budowlanego. Te wytyczne zyskały aprobatę organu rozpatrującego skargę kasacyjną i stały się wiążące dla organów administracji podatkowej , stron ale także sądów. Nie mógł przy tym sąd uprzednio rozpoznający sprawę rozdzielić ustalenia podatku, gdyż w sytuacji skarżącej musi być wydana jedna decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne. Organ musiał więc na nowo rozpatrzeć całą sytuację prawną skarżącej, choć był związany wytycznymi sądu. Wydając tę decyzję wytycznych tych nie naruszył i uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania udzielone mu przez sąd. Reasumując powyższe rozważania należy podnieść, że skarżąca jest podatniczką w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym i art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. Jest właścicielką działki. Jej status wynika z wiążącej ( i nie zakwestionowanej skutecznie ) mocy ewidencji gruntów i budynków. Zakład górniczy nie może być uznany za posiadacza samoistnego przedmiotowej działki ( choćby jej części ) ponieważ w roku 2008 nie doszło do wybudowania na jej powierzchni urządzeń związanych z ruchem zakładu ( gazociągów ), gdyż stało się to dopiero w roku 2011 w wyniku skutecznie przeprowadzonej egzekucji administracyjnej. Samo wydanie decyzji , o których mowa w skardze nie powoduje powstania władztwa samoistnego nad gruntem skarżącej. Posiadanie samoistne jest bowiem stanem faktycznym , nie zaś prawem podmiotu do określonych działań wobec jakiejś nieruchomości. Ponadto należy wskazać, że uprawniony ze służebności przesyłu jest jedynie posiadaczem służebności, nie zaś posiadaczem samoistnym. Z tych względów sąd skargę oddalił w myśl art. 151 p.p.s.a.