II FSK 89/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca) Sędziowie NSA Stefan Babiarz WSA (del.) Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 617/18 w sprawie ze skarg M. P.-B., J. P.-B., K.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 617/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargi M.P.B. oraz J.P.B. i K.G. i uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 19 kwietnia 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku organ odwoławczy zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 3), art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 110r § 1 pkt 7), art. 110s § 1 i art. 110u § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.) przez wyjście poza granice sprawy i błędną ocenę stanu faktycznego polegającą na uznaniu, wbrew zgromadzonym w aktach sprawy dokumentom, iż w operacie szacunkowym rzeczoznawcy z dnia 14.10.2016 r. nie dokonano wyczerpującej analizy rynku transakcji nieruchomości koniecznej do dokonania rzetelnej wyceny nieruchomości, b) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezasadne sformułowanie zalecenia, by zlecić wykonanie nowego operatu szacunkowego, w sytuacji gdy operat sporządzony został w prawidłowy sposób. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz organu od skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedziach na skargę kasacyjną skarżący wnieśli o jej oddalenie oraz o zasądzenie na ich rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest częściowo zasadna, natomiast zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Nie ma racji skarżący organ, że sąd pierwszej instancji naruszył wskazane w zarzucie a) przepisy postępowania, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim skarżący nie zakwestionował przepisu art. 80 k.p.a., który wbrew odmiennemu stanowisku organu, obligował go do merytorycznej oceny wartości dowodowej przedmiotowego operatu szacunkowego, a tym samym dał sądowi pierwszej instancji prawo merytorycznej oceny tego dowodu, raz w kontekście obowiązujących norm prawnych, dwa ich konfrontacji przez sąd pierwszej instancji z treścią sporządzonego przez biegłego operatu. Wnioski sądu pierwszej instancji, że biegły nierzetelnie sporządził wykaz transakcji nieruchomości podobnych, poprzez nie udokumentowanie i nie przedstawienie danych źródłowych dla wykazania, w oparciu o jakie konkretnie transakcje biegły dokonał wyboru tzw. próbki reprezentatywnej, to jest trzech nieruchomości do porównania, nie wskazał jakiego okresu czasu dotyczył wybór nieruchomości i nie dokonał oceny cech podobieństwa, w szczególności w zakresie obszaru nieruchomości, są jak najbardziej prawidłowe i przez skarżącego nie zostały skutecznie zakwestionowane, ani w zakresie faktycznym, ani prawnym. Sąd pierwszej instancji nie naruszył bowiem żadnego ze wskazanych w zarzucie a) przepisów. Wprost przeciwnie, ocena sądu w pełni zgodna jest z tymi przepisami. Zgodzić się natomiast należy z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie wskazań co do dalszego postępowania. Otóż w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, nie było podstaw do zalecenia o powołanie nowego biegłego. Stwierdzone przez sąd pierwszej instancji uchybienia mogą być z powodzeniem usunięte poprzez zlecenie biegłemu przeprowadzenia opinii uzupełniającej. Niezbędne jest tylko uwzględnienie w postanowieniu dowodowym wszystkich uchybień względem opinii, stwierdzonych przez sąd pierwszej instancji. Po sporządzeniu opinii uzupełniającej, organ egzekucyjny odniesie się do jej treści w pełnym zakresie. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.