I SA/Ol 405/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" , nr "[...]". w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia M. B. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody lub do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W razie wykonania ww. decyzji skarżący znajdzie się w trudnej sytuacji finansowej, co może zagrozić jego egzystencji i w konsekwencji doprowadzić do utraty zdrowia. Obecnie skarżący uzyskuje minimalne wynagrodzenie za pracę, które może nie pozwolić na przetrwanie po uiszczeniu podstawowych opłat za mieszkanie, media oraz wyżywienie, nie mówiąc o wydatkach na odzież, środki higieny itp. Skarżący podkreślił, że zaległość podatkowa jest bardzo wysoka i znacząco przewyższa jego możliwości zarobkowe. Przymusowe wykonanie decyzji organu może doprowadzić do utraty przez skarżącego miejsca zamieszkania, gdyż obecnego nie będzie w stanie opłacać z kwoty wolnej od egzekucji. Odwrócenie ww. skutków, w razie uchylenia decyzji organu podatkowego, będzie wiązało się z dodatkowymi kosztami. Skarżący uważa, że w związku z tym obciążenia finansowe związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji, zagrożą jego egzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie §3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu w oparciu o art. 61 §3 ppsa sąd opiera się na zamkniętym katalogu przesłanek, zawartych w tym przepisie. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z treści zaskarżonej do WSA decyzji wynika, że łączna kwota zobowiązań spółki A, za które skarżący odpowiada solidarnie ze spółką oraz z I. Z., wynosi ponad 1 mln zł. Niewątpliwie jest to duże obciążenie, które w razie wykonania decyzji, tak jak każdej innej decyzji nakładającej na stronę obowiązek o charakterze pieniężnym, niesie za sobą konsekwencje niekorzystne dla adresata decyzji, gdyż pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Jednak rodzaj obowiązku objętego tą decyzją (tj. obowiązek zapłaty) nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Bowiem w razie uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot wraz z odsetkami. Tak więc wysoka kwota zobowiązania nie jest sytuacją, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu skarżący nie wskazał we wniosku ani konkretnych trudnych do odwrócenia skutków, ani też nie sprecyzował, co uważa za znaczną szkodę w związku z wykonaniem decyzji. Podniesione przez skarżącego okoliczności Sąd uznał za bardzo ogólne i nie przekonywujące do konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał jedynie, że z kwoty wolnej od egzekucji nie będzie mógł utrzymać się i nie będzie go stać na dotychczasowe mieszkanie, a trudna sytuacja finansowa, zagrażająca jego egzystencji, może doprowadzić do utraty zdrowia. Zdaniem Sądu, całkowicie niezasadna jest argumentacja skarżącego wskazująca na możliwe pozbawienie go środków utrzymania w związku z wdrożeniem egzekucji i pozostawieniem mu do dyspozycji jedynie kwoty zwolnionej spod egzekucji. Biorąc pod uwagę, że skarżący wskazał we wniosku, iż uzyskuje minimalne wynagrodzenie za pracę, należy wskazać na treść przepisu art.871 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, mówiącego o tym, że wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Zatem, jeżeli skarżący uzyskuje obecnie minimalne wynagrodzenie za pracę, to ewentualne wszczęcie egzekucji nie wpłynie na zmianę jego bieżącej sytuacji, gdyż będzie miał zapewnione podobne jak dotychczas środki na utrzymanie mieszkania i na życie. Pamiętać także trzeba, że ochrona przewidziana w art.61 §3 ppsa ma tymczasowy charakter, wobec czego skarżący powinien się liczyć z tym, że w razie oddalenia skargi i tak musiałby zmierzyć się z koniecznością zapłaty należności, czy to dobrowolnie, czy też w drodze egzekucji. Dodać należy także, że skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił swojego wniosku, pomimo tego, iż wymóg taki wynika z brzmienia art. 61 § 3 ppsa. W oparciu o ten przepis skarżący był obowiązana do wskazania konkretnych zdarzeń albo okoliczności świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, a ponadto powinien poprzeć je stosownymi dokumentami. Sąd mógłby wówczas dokonać ich analizy pod kątem stwierdzenia, czy podniesione przez stronę argumenty uzasadniają uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Natomiast samo wskazanie we wniosku hipotetycznych negatywnych skutków wykonania decyzji, bez poparcia ich stosownymi dokumentami, nie pozwala na zastosowanie przepisu art.61 §3 ppsa. Dlatego też Sąd uznał, że strona nie wykazała zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. nie wykazała ani tego, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ani by mogły zostać spowodowane trudne do odwrócenia skutki. Z tych względów, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.