I OSK 786/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 764/18 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [..] maja 2018 r. nr [..] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 764/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. R., zwanego dalej skarżącym na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [..] maja 2018 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na mocy ostatecznej decyzji z dnia [.]. kwietnia 2013 r., [..] Starosta G.skierował skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W październiku 2017 r., składając wniosek o potwierdzenie kwalifikacji kierowcy, skarżący załączył doń orzeczenie nr [.]. wydane w dniu [.].10.2017 przez lekarza medycyny pracy uprawnionego do badań kierowców, w którym stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania zawodu kierowcy kat. C i C+E. Orzeczenie wydane zostało na podstawie art. 43 pkt 2 i 229 § 4 kodeksu pracy oraz 39j ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia 6 października 2017 organ I instancji wezwał skarżącego do dostarczenia orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego brak lub istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - wydanego w związku z decyzją z dnia [.] kwietnia 2013 r., [.] o skierowaniu na badanie lekarskie – wskazując, że badania należy wykonać w Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy. W dniu 23 listopada 2017 r. skarżący przedstawił orzeczenie lekarskie nr [..] wydane po badaniu przeprowadzonym w Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy w P., z którego wynika istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, dla których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1 ,B ,B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1 ,D1+E, D, D+E. Wraz z orzeczeniem przedstawił pismo Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy, z którego wynikało, że złożył on wniosek o ponowne badanie i wydanie orzeczenia w trybie odwoławczym. Ponowne badanie wykonać miał Instytut Medycyny Pracy w Ł. Pismem z dnia 28 listopada 2017 r. Starosta G. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Na mocy postanowienia z dnia 28 listopada 2017 r. postępowanie to zostało zawieszone do czasu przeprowadzenia ponownego badania i wydania orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym. W dniu 13 lutego 2018 r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynęły dwa orzeczenia lekarskie, wydane po przeprowadzeniu ponownych badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., dotyczące różnych kategorii prawa jazdy: - z dnia [..] lutego 2018 r[..], stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T; orzeczenie nie zawiera terminu następnego badania; - z dnia [..] lutego 2018 r., [..], stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, w orzeczeniu ustalono termin następnego badania na dzień 20 lutego 2023 r. Na mocy postanowienia z dnia [..] lutego 2018 r. Starosta G. podjął zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień, a następnie w dniu [.]. marca 2018 r. wydał decyzję (znak [..]) w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, B+E, C+E, T w związku z orzeczeniem lekarskim z dnia [..] listopada 2017 r., stwierdzającym istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C, C1+E, C1E, D1, D, D1+E, D+E. Jako podstawę materialnoprawną Starosta wskazał przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. W ustawowym terminie M. R. wniósł odwołanie od decyzji Starosty G. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uznało, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Korekty wymagał jedynie zawarty w sentencji opis orzeczenia lekarskiego. Należało bowiem wskazać orzeczenia ostateczne. Ponadto dwukrotnie w sentencji wymieniono kat. prawa jazdy (dot. kategorii wymienionych w orzeczeniu lekarskim) C1E, natomiast pominięto C+E. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyczyny cofnięcia uprawnień i w tym zakresie orzekło, że cofnięcie uprawnień nastąpiło w związku z ostatecznymi orzeczeniami lekarskimi: z dnia [..] lutego 2018 r., [..], stwierdzającym istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1 ,A2, A, B1 ,B ,B+E, T oraz z dnia [..] lutego 2018 r., [..], stwierdzającym istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1 ,D1+E ,D ,D+E. Zarzuty dotyczące naruszenia rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r., poz. 250) w ocenie SKO nie dotyczą w istocie niniejszego postępowania i nie mogły być w tym postępowaniu skuteczne. Organ podniósł, że postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy i kierujących pojazdami, ma na celu ocenę stanu zdrowia kierowcy i prowadzone jest przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje, a organy administracji publicznej orzekające w tym postępowaniu nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego, zarówno pod względem jego treści, jak i procedury, w której zapadło. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Decyzja organu II instancji zaskarżona została przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Treść tego przepisu nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a orzeczenie to nie podlega jego ocenie co do zasadności jego treści. Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 tej ustawy. Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7). Kopię takiego orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy, diagnostyczno – orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami. Sąd stwierdził, że procedura oceny stanu zdrowia kierowcy, wynikająca z cytowanych wyżej przepisów, ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, a zatem nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Orzeczenia lekarskie wydawane w tym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w rozpatrywanej sprawie, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Orzeczenie lekarskie nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. i podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy. Oznacza to, że przedmiotowe orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Skoro kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione medyczne jednostki orzecznicze, to tam winny były być kierowane konkretne argumenty podważające zasadność wydania orzeczenia. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wniosku dowodowego zawartego w skardze było niedopuszczalne w związku z zastosowaniem szczególnego trybu postępowania w sprawach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie skarżący podważa treść wydanych w stosunku do niego orzeczeń, wskazując na wadliwość procedury ich wydania. W postępowaniu o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają jednak weryfikacji ani pod względem treści, ani procedowania. Zarzuty skargi wskazujące, że orzeczenia, które stały się podstawą wydania kwestionowanych decyzji nie mają przymiotu ostateczności są zarzutami odnośnie naruszenia procedury, ale nie przez organy administracji, lecz przez jednostki medyczne. Takie zarzuty nie mogły zatem podlegać badaniu i zostać uwzględnione. Organy administracji orzekające w sprawie nie mogły też naruszyć regulacji zawartych w załączniku nr 5 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, gdyż ich w ogóle nie stosowały. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący, zarzucając mu: Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie : 1. przepisów prawa materialnego tj. art.103 ust.1 pkt 1 lit.a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że organ jest związany treścią tego orzeczenia, a orzeczenie lekarskie nie podlega żadnej ocenie i kontroli ze strony organu, a także błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że organ jest związany orzeczeniem również w sytuacji, gdy orzeczenie lekarskie jest pozbawione przymiotu ostateczności, 2. przepisów prawa materialnego tj. art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że strona została poddana ponownemu badaniu, które zostało zakończone wydaniem ostatecznego orzeczenia lekarskiego, a nadto przyjęcie, że organ jest związany każdym orzeczeniem niezależnie od tego czy orzeczenie to miało charakter ostateczny czy nie, 3. przepisów prawa materialnego tj. art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaszły okoliczności zastosowania powyższego przepisu pomimo, że brak było przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, a w konsekwencji brak było ostatecznego orzeczenia lekarskiego, którym związany był organ. Wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Zarzuty naruszenia art. 79 ust. 4, ust. 7 i art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami nie są zasadne. Na początku wskazać należy, że prawidłowa konstrukcja zarzutu kasacyjnego naruszenia prawa materialnego zakłada powołanie się przez skarżącego kasacyjnie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z przepisami prawa materialnego, którym uchybiły organy administracji publicznej, a którego to uchybienia nie dostrzegł sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie powołał w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a co było od niego wymagane, bowiem sąd administracyjny nie stosuje przepisów prawa materialnego, a wyłącznie ocenia, czy organy dokonały ich prawidłowej wykładni bądź prawidłowo je zastosowały. Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala jednak na ustalenie istoty zarzutów. Stąd też mogły stać się one przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Najpierw prowadzone jest postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, zakres badań lekarskich i jednostki uprawnione do przeprowadzania badań określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r., poz. 133), dalej rozporządzenie. Na tym etapie strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, a w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, może korzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu I instancji. Natomiast decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego wydawana jest w drugim etapie, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Są związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z treści tego przepisu wynika obowiązek starosty wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzje wydawane w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma nie tylko prawo, lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści. W niniejszej sprawie skarżący twierdzi, że starosta nie miał podstaw do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na brak waloru ostateczności orzeczenia lekarskiego przeprowadzonego w dniu [..] lutego 2018 r. w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., w oparciu o które organ wydał zakwestionowaną decyzję. Z akt sprawy wynika natomiast, że w dniu [.] lutego 2018 r. zostały wydane dwa orzeczenia lekarskie, które poprzedzało orzeczenie nr [.]. wydane przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P. Orzeczenia lekarskie z dnia [..] lutego 2018 r. zostały wydane po przeprowadzeniu w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. ponownych badań dotyczących przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych przez skarżącego i dotyczyły różnych kategorii prawa jazdy. Orzeczeniem z dnia [.]. lutego 2018 r. [..] stwierdzono istnienie u M. R. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, zaś orzeczeniem z dnia [.]. lutego 2018 r. [.]. stwierdzono istnienie u M. R. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Wbrew argumentacji skarżącego, orzeczenia z [..] lutego 2018 r. są zatem ostateczne, ponieważ wydane zostały po rozpatrzeniu jego wniosku o ponowne przeprowadzenie badań lekarskich. Spełniają zatem wymóg, o którym mowa w art. 79 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami. W orzecznictwie za ugruntowany należy już uznać pogląd, że orzeczenie lekarskie, o jakim mowa w § 10 ust. 1 rozporządzenia, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości, tzn., że pochodzi od organu, który go wystawił oraz domniemania zgodności z prawdą zawartego w dokumencie oświadczenia organu. Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej oznacza, że w myśl art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Postawienie określonych wymagań dokumentowi urzędowemu, jakim jest orzeczenie lekarskie, ma ten skutek, że przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści jest możliwe wyłącznie poprzez przedstawienie innego orzeczenia lekarskiego spełniającego kryteria cytowanego rozporządzenia. Przeciwdowodem mogłoby być jedynie uzyskane przez stronę w wyniku poddania się badaniom zaświadczenie lekarskie odpowiadające kryteriom rozporządzenia, a więc wydane przez lekarza mającego kwalifikacje określone w § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia, a nadto funkcjonującego w jednym z ośrodków, o jakich mowa w § 9 ust. 1, względnie § 12 ust. 3 rozporządzenia. W postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy prawodawca postawił określone wymagania orzeczeniu lekarskiemu, jako dowodowi, na podstawie którego orzekają organy administracyjne. Otóż musi to być orzeczenie wydane przez "uprawnionego lekarza" i to funkcjonującego w odpowiednich strukturach. Wymóg w zakresie kwalifikacji lekarza wynika wprost z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia, natomiast co do ośrodka z § 10 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym jednostkami uprawnionymi do przeprowadzenia badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3- 5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Skarżący w toku postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie przedstawił żadnych orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki, które mogłyby stanowić kontrdowody w stosunku do orzeczeń znajdujących się w aktach sprawy, a którymi to związane były organy orzekające w sprawie. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Skarga kasacyjna rozpoznana została na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostała strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.