I SA/Sz 339/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oraz nadpłaty w tym podatku oddala skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez [...] Spółkę z o. o. z siedzibą w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., określającą Spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...]zł i odmawiającą stwierdzenia nadpłaty. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wszczął z urzędu przedmiotowe postępowanie podatkowe w związku ze złożeniem przez Spółkę wniosku (który wpłynął do organu [...] r.) o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2015 w wysokości [...] zł. Do wniosku Spółka załączyła korektę deklaracji, w której zadeklarowała do opodatkowania: 1) powierzchnię gruntów związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej: [...] m2, 2) powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, na powierzchni przekraczającej [...] m2 w obiektach handlowych i usługowych: [...] m2, 3) wartość budowli: [...] zł. W pierwotnej deklaracji złożonej [...] r. Spółka zadeklarowała: 1) powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: [...] m2, 2) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, na powierzchni przekraczającej [...] m2 w obiektach handlowych i usługowych: [...] m2, 3) wartość budowli: [...] zł. W postanowieniu z [...] r. o wszczęciu postępowania podatkowego organ powołał się na decyzję SKO z [...] r., uchylającą poprzednio wydaną przez organ podatkowy decyzję z [...] r. i stwierdził, że niezbędne jest przeprowadzenie postępowania podatkowego w zakresie wszystkich przedmiotów opodatkowania. Po zakończonym postępowaniu, w ww. decyzji z [...] r. organ określił Spółce przedmiotowe zobowiązanie w podatku od nieruchomości z tytułu: - gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za okres styczeń-grudzień 2015 r.: [...] m2 x [...] zł = [...] zł, - budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za okres styczeń-grudzień 2015 r.: [...] m2 x [...] zł = [...] zł, - budowli związanych z działalnością gospodarczą za okres styczeń-grudzień 2015 r.: [...] zł x 2% = [...] zł - razem po zaokrągleniu: [...] zł. W punkcie 2. decyzji organ odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2015, we wskazanej przez Spółkę kwocie [...]zł. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 180 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej: "O.p." - poprzez brak uwzględnienia w toku postępowania dowodów przedłożonych przez Spółkę i naruszenia tym samym zasady swobodnej oceny dowodów, - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Op. - poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, - art. 1a ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l." - poprzez przyjęcia za podstawę opodatkowania budynków nieprawidłowej powierzchni użytkowej, - art. 4 ust. 5 u.p.ol. poprzez uznanie, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli nie będzie wartość rynkowa przedstawiona przez Spółkę. Spółka wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez określenie prawidłowych podstaw opodatkowania wskazanych przez Spółkę i stwierdzenie nadpłaty w pełnej wnioskowanej kwocie. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że znowelizowane z dniem [...] r. przepisy art. 79 O.p. uregulowały sytuację, gdy po złożeniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty organ podatkowy dokonuje wszczęcia postępowania wymiarowego. W takim przypadku organ podatkowy w postępowaniu wszczętym z urzędu obowiązany jest rozpatrzyć wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty. Mimo, iż przepis art. 79 § 1 O.p. wszedł w życie [...] r., a wniosek o stwierdzenie nadpłaty wpłynął do organu [...] r., regułą jest, iż do oceny stanu faktycznego stosuje się przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie jego zaistnienia, natomiast przepisy formalne (proceduralne) stosuje się według stanu na dzień wydania decyzji, chyba, że co innego wynika z norm intertemporalnych. Ustawa nowelizująca z [...] r. w zakresie art. 79 O.p. nie zawiera uregulowania przejściowego, a więc w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo postąpił orzekając w jednej decyzji o wymiarze zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. i w zakresie żądania stwierdzenia nadpłaty za ten rok. Odnosząc się do dokonanych w sprawie ustaleń dotyczących podstaw opodatkowania organ odwoławczy wskazał, że ustaleń w zakresie gruntów dokonano na podstawie: 2 aktów notarialnych z [...] r., wypisów z ewidencji gruntów i budynków oraz deklaracji podatkowych złożonych na rok 2015, w zakresie budynków na podstawie: deklaracji DN-1, ewidencji gruntów i budynków, danych z księgi wieczystej, aktów notarialnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej, inwentaryzacji powykonawczej, zaświadczenia o samodzielności lokali, a w zakresie budowli - na podstawie przedstawionego i uzupełnionego przez Spółkę wykazu budowli, wyjaśnień strony w zakresie rampy wyładunkowej, operatu szacunkowego z [...] r. i ewidencji środków trwałych Spółki. W zakresie opodatkowania gruntów organ potwierdził prawidłowość zadeklarowanej przez Spółkę na rok 2015 podstawy opodatkowania. Zobowiązanie podatkowe z tytułu gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przy zastosowaniu stawki podatkowej [...] zł/ m2 przewidzianej uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z [...] r. wynosi [...] zł ([...] m2 x [...] zł). W odniesieniu do budynków organ wskazał, że w deklaracji podatkowej na rok [...] złożonej [...] r. Spółka zgłosiła do opodatkowania powierzchnię budynkową [...] m2, na którą składają się: budynek handlowo-usługowy na dz. nr [...] , budynek restauracji M. D.’s na dz. nr [...] oraz budynki niemieszkalne na dz. nr [...] (obejmujące wyodrębnione prawnie lokale niemieszkalne). W korekcie deklaracji na rok 2015 załączonej do wniosku o stwierdzenia nadpłaty Spółka zgłosiła natomiast do opodatkowania budynki o łącznej pow. [...] m2. Zmianę powierzchni uzasadniła przeprowadzonymi pomiarami. Na wezwania organu podatkowego pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że omyłkowo nie został wykazany do opodatkowania w ww. korekcie deklaracji budynek [...] o pow. [...] m2 znajdujący się na dz. nr [...], natomiast po weryfikacji powierzchni użytkowej budynku położonego przy ul. [...] zwiększył tę powierzchnię o [...] m2. Spółka ograniczyła więc swój wniosek o nadpłatę z powierzchni [...] m2 do [...] m2. W postępowaniu dokonano też analizy złożonych przez stronę dokumentów, tj. operatu pomiarowego autorstwa geodety [...] z [...] r., a także operatu sporządzonego przez geodetę [...] z [...] r. Organ odwoławczy zauważył, że oba te dokumenty nie stanowią opinii biegłego w postępowaniu podatkowym w rozumieniu art. 197 § 1 O.p., lecz jako inny dowód z dokumentu, zgodnie z art. 180 § 1, art. 191 i art. 188 O.p., po ich pozytywnej weryfikacji mogłyby stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Dokumenty z pomiarów powierzchni użytkowej budynków dokonanych na zlecenie Spółki nie są jednak wiarygodne. Z zestawienia powierzchni użytkowych dokonanych przez [...] wynika, że powierzchnia użytkowa pomieszczeń znajdujących się na kondygnacjach budynku [...] ustalona jako [...] m2, została określona na podstawie pomiarów kontrolnych i uzupełniających tych pomieszczeń bez aranżacji, po uprzedniej analizie udostępnionych do wykorzystania: dokumentacji projektowej, architektoniczno-budowlanej, projektów budowlanych i powykonawczych. Z kolei we wniosku o nadpłatę strona wskazała, że zlecone pomiary wykazały, iż faktyczna łączna powierzchnia budynków w latach 2014-2015 wynosiła [...] m2, ze wskazaniem na pomiary zestawione przez [...]. W dalszych odpowiedziach na wezwania organu, strona przyznawała, że we wniosku nadpłatowym pewnych okoliczności nie uwzględniła czy omyłkowo je pominęła, np. przyznała, że nie wykazała w deklaracji korygującej budynku [...] o pow. [...] m2. Załączniki ZN-l/A z wykazanymi budynkami strona złożyła dopiero [...] r. W związku z wezwaniami organu podatkowego wskazującego na nieścisłości w zakresie wskazywanej powierzchni użytkowej budynków, w dniu [...] r. Spółka przedstawiła operat [...], obejmujący przypisanie powierzchni pomieszczeń pomierzonych w roku 2015 do poszczególnych lokali określonych w Projekcie Podziału Lokali z 2002 r. Geodeta powołując się na braki w przedstawionej mu dokumentacji stwierdził rozbieżności opisane przez niego w wierszu "Komentarz", z którego wynika, że nie wszystkie powierzchnie zostały wliczone do powierzchni użytkowej budynku . Dokonując analizy powierzchni użytkowej budynków położonych na działce [...] deklarowanej przez Spółkę w DN-1 na rok 2015 (obejmujących samodzielne lokale oraz części wspólne) w oparciu o księgi wieczyste urządzone dla tych nieruchomości, ewidencje gruntów i budynków, zaświadczenia z [...] r. o samodzielności lokali, akty notarialne nabycia nieruchomości oraz operat pomiarowy z [...] r. organ podatkowy ustalił, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną w 2015 r. a operatem pomiarowym wynosi – [...] m2, a powinno być – [...] m2, wyjaśniając jednocześnie, że w operacie pomiarowym geodeta do wyliczenia różnicy błędnie przyjął powierzchnię lokalu nr [...] na piętrze [...] m2, zamiast [...] m2. Dodatkowo organ zauważył, że z inwentaryzacji powykonawczej (projekt podziału na lokale) stanowiącej załącznik do zaświadczenia o samodzielności lokali wynika, że powierzchnia użytkowa lokali nie obejmuje klatek schodowych i szybów dźwigowych oraz, że powierzchnia użytkowa części wspólnych budynku ([...] m2) wynikająca z zaświadczenia o samodzielności lokali potwierdzona została przez członka Zarządu Spółki w piśmie przewodnim z [...] r. Organ podatkowy na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz dokumentów otrzymanych z MODGiK ustalił, iż budynki o nr [...] znajdują się w obrębie budynku o nr [...] i stanowią jego integralną część. Natomiast budynki o nr [...] o funkcji użytkowej "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" znajdują się poza obrębem budynku o nr [...] i stanowią budowle - wiaty na wózki. Organ podatkowy dokonał również analizy sporządzonej przez arch. inż. [...] inwentaryzacji powykonawczej stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu, oraz będącą podstawą do wniesienia zmian na mapę zasadniczą, do ewidencji gruntów i budynków. W inwentaryzacji tej wskazano, iż lokal nr [...] - [...] i lokale o nr: [...] - znajdujące się w budynku [...] stanowią samodzielne lokale pod względem funkcjonalno-użytkowym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Opisana inwentaryzacja obiektu przedstawia także rzuty wszystkich kondygnacji obiektu wraz z oznaczonymi planami wszystkich lokali i zrealizowanymi pomiarami powierzchni wszystkich lokali, która ogółem stanowi powierzchnię [...] m2. W oparciu o tę inwentaryzację powykonawczą zostało wydane zaświadczenie Prezydenta Miasta S. z [...] r., z którego wynika, że powierzchnia budynków wynosi [...] m2, na którą składa się 10 samodzielnych lokali znajdujących w budynku [...] o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 oraz część wspólna budynku o powierzchni użytkowej [...] m2. Lokale te zostały prawnie wyodrębnione, a prawo ich własności Spółka nabyła w ramach umowy przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 K.c. tytułem wniesienia wkładu niepieniężnego, stwierdzonej aktem notarialnym z dnia [...] r. Rep. A nr [...] - obejmującym lokal niemieszkalny nr [...] o pow. (użytkowej) [...] m2 oraz aktem notarialnym z dnia [...] r. Rep. A nr [...] - obejmującym prawo własności lokali niemieszkalnych: nr [...] o pow. [...] m2, lokalu nr [...] o pow. [...] m2, lokalu nr [...] o pow. [...] m2, lokalu nr [...] o pow. [...] m2, lokalu nr [...] o pow. [...] m2, lokalu nr [...] o pow. [...] m2, lokalu nr [...] o pow. [...] m2, lokalu nr [...] o pow. [...] m2 i lokalu nr [...] o pow. [...] m2. Z kolei na dz. nr [...] zlokalizowane są dwa budynki, tj. o nr ID: [...] o pow. [...] m2, tj. budynek [...] wskazany przez stronę w piśmie z [...] r. oraz budynek o nr [...], tj. budynek M. D. o pow. [...] m2 ujęty w deklaracji z [...] r. i w załączniku [...] z [...] r. Powierzchnia użytkowa budynków zlokalizowanych na dz. nr [...] stanowi więc [...] m2 , zaś budynków położonych na dz. nr [...] stanowi [...] m2, zatem łączna powierzchnia użytkowa budynków stanowiących podstawę opodatkowania w roku 2015 – zdaniem organu – wynosi [...] m2, tj. zgodną z pierwotną deklaracją podatkową w zakresie powierzchni budynkowej związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą strony. Powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2017.2101 j.t.) – dalej: "P.g.k." – organ wskazał, że dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku od nieruchomości. Dane te w zakresie funkcji użytkowej budynków oraz powierzchni użytkowej wyodrębnionych lokali, wiążą zatem organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości. Jeśli strona twierdzi, że dane te są niegodne z rzeczywistością to powinna uruchomić stosowne postępowanie w trybie przepisów prawa geodezyjnego. Organ ustalił natomiast, że powierzchnia użytkowa przyjętych do opodatkowania budynków wynikająca z ewidencji gruntów i budynków jest tożsama z powierzchnią wynikającą z innych dokumentów zgromadzonych w sprawie, tj. z decyzją w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu, inwentaryzacją powykonawczą, zaświadczeniem o samodzielności lokali, wpisami w księgach wieczystych urządzonych dla lokali stanowiących odrębną nieruchomość, aktami notarialnymi. Organ wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza - powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Na podstawie art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że organ podatkowy dokonując ustaleń w zakresie powierzchni użytkowej budynków w oparciu o wypisy z ewidencji gruntów i budynków, ksiąg wieczystych, a także na podstawie aktów notarialnych i dokumentacji architektoniczno-budowlanej oraz inwentaryzacji powykonawczej, nie uzyskał żadnego dowodu stanowiącego o tym, że wykazane w tych dokumentach powierzchnie użytkowe były obliczane wg odmiennych kryteriów niż przyjętych w ustawie o podatkach o opłatach lokalnych. W związku z tym zasadnie organ ten dokonał z jednej strony weryfikacji pomiarów przedstawionych przez stronę, z drugiej zaś strony wskazał na moc wiążącą zapisów ewidencji gruntów i budynków, tym bardziej, że analiza dokumentacji architektoniczno-budowlanej a także pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów potwierdziła tożsamość danych ujętych w ewidencji gruntów i budynków. Oparcie się na dokumentach przedstawionych przez stronę w zakresie powierzchni użytkowej budynków byłoby możliwe, pod warunkiem ich pozytywnej weryfikacji, w sytuacji gdy ewidencja nie wykazuje powierzchni użytkowej stosownie do wymogów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sytuacja taka jednak nie wystąpiła w sprawie Zasadnie więc organ podatkowy przyjął powierzchnię 10 wyodrębnionych lokali w budynku [...] z ewidencji gruntów i budynków, tj. [...] m2 oraz dodał do tej powierzchni powierzchnię użytkową części wspólnych, tj. [...] m2 z zaświadczenia o samodzielności lokali. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji zauważył, że mimo iż strona złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty, to złożona przez nią korekta nie zawierała załączników, składane przez nią wykazy dotknięte były błędami, następnie na wezwania organu podatkowego korygowane i uzupełniane. Dokumenty zgromadzone przez organ w toku postępowania, w tym uzyskane od strony w wyniku realizacji wezwań do niej kierowanych, pozwoliły na ustalenie, że zapisy ewidencji gruntów i budynków są aktualne, wykazują powierzchnie użytkowe wyodrębnionych prawnie lokali niemieszkalnych, i są wiążące przy wymiarze podatku. Niemożliwe było więc uwzględnienie powierzchni użytkowych wykazywanych w operatach pomiarowych przedstawionych przez stronę, skoro w operatach tych pojawiły się nieścisłości, rozbieżności, wskazywano na brak dokumentacji. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo więc określono stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2015 dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na powierzchni przekraczającej [...] m2 w obiektach handlowych i usługowych - w wysokości [...] zł, stosując stawkę podatkową [...] zł/ m2 przewidzianą uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] r. ([...] m2 x [...] zł). W zakresie budowli Spółka na rok 2015 zadeklarowała ich wartość w wysokości [...] zł, uwzględniając też budowle stanowiące infrastrukturę zewnętrzną dla budynku [...] w związku z uzyskaniem decyzją z [...] r. pozwolenia na użytkowanie budynku restauracji wraz z infrastrukturą zewnętrzną. We wniosku o stwierdzenie nadpłaty w zakresie budowli Spółka stwierdziła, że przyjęła błędną podstawę opodatkowania i wskazała, że w okresie budowy budynków handlowych powstała infrastruktura zewnętrzna obejmującą takie budowle jak m.in. płyty parkingowe, drogi wewnętrzne i sieci zewnętrzne. Obiekty te nie stanowią wyodrębnionych środków trwałych i nie są od nich dokonywane odpisy amortyzacyjne, zatem podstawę opodatkowania tych budowli stanowi ich wartość rynkowa określona przez podatnika na moment powstania obowiązku podatkowego. W momencie nabycia prawa własności do nieruchomości nie określono właściwej podstawy opodatkowania, przyjęto natomiast wartość na podstawie danych wykazywanych uprzednio w deklaracjach podatkowych przez poprzednich właścicieli nieruchomości, przez co odpowiadały one wartości na rok 2007. Z tego powodu Spółka zleciła rzeczoznawcy majątkowemu ustalenie wartości rynkowej budowli, który wykazał, że wartość budowli na moment powstania obowiązku podatkowego wynosiła [...] zł. Organ podatkowy ustalił ponadto, że w 2014 r. zakończono budowę ogródków patio i reklamy wolnostojącej, których to budowli Spółka nie uwzględniła w rozliczeniach z tytułu podatku od nieruchomości w 2015 r., w tym we wniosku o nadpłatę. Spółka oświadczyła, że budowle te nie środkami trwałymi, od których dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Wobec tego za wartość rynkową przyjęła koszt wytworzenia tych obiektów, która w przypadku ogródków patio wynosi [...] zł, a w przypadku reklamy wolnostojącej [...] zł. Zestawiając wartość budowli [...] zadeklarowaną w deklaracji DN-1 w kwocie [...]zł z wykazem deklarowanych budowli w korekcie, gdzie wartość tej budowli przedstawiono w kwocie [...]zł, organ wskazał na zwiększenie wartości tej budowli o [...] zł w stosunku do pierwotnie zadeklarowanej. Jednocześnie organ ustalił, że budowle M. D. nie są ujęte w ewidencji środków trwałych Spółki, nie są też od nich dokonywane odpisy amortyzacyjne, a zatem do opodatkowania winna zostać przyjęta wartość rynkowa ustalona w kwocie [...]zł, zgodnie z wykazem podatnika z [...] r. oraz ww. operatem szacunkowym z [...] r. Zestawiając budowle zadeklarowane pierwotnie z budowlami wykazanymi w deklaracji załączonej do wniosku nadpłatowego, organ ustalił też, że Spółka zmniejszyła ilość budowli z 17 na 14, określając ich wartość na [...] zł. Strona na wezwanie organu podatkowego zweryfikowała prawidłowość zgłoszonych do opodatkowania budowli w korekcie deklaracji, wyjaśniając iż omyłkowo pominęła budowle zlokalizowane na dz. [...]. Wyjaśniła również, że rampa wyładunkowa z kostki żelbetowej stanowi integralną część budynku i nie stanowi budowli. Rampa ta pełni funkcję podobną do schodów prowadzących do budynku. Wobec tego organ podatkowy wyłączył z podstawy opodatkowania rampę wyładunkową o wartości [...] zł. Organ - odnosząc się do twierdzeń strony o potrzebie opodatkowania wszystkich budowli wg art. 4 ust. 5 u.p.o.l. (tj. wg wartości rynnowej) z tej przyczyny, że z perspektywy podatku dochodowego, nieruchomości składające się na [...] są traktowane jako środki trwałe zaliczone do grupy pierwszej KŚT "Budynki", tym samym w ewidencji podatkowej powadzonej dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych nie ma wyszczególnionych budowli w rozumieniu u.p.o.l. - wskazał, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga aby budowle, od których dokonywane są odpisy amortyzacyjne stanowiły oddzielny środek trwały. Zastrzegł jednak, że wartość budowli na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od nieruchomości powinna być jednakowa. Nadto zauważył, że z ewidencji środków trwałych przesłanych przez Spółkę wynika, że budowle uwzględnione zostały w dwóch pozycjach "Budynki i budowle" Lp. 3.6 oaz 3.5., co oznacza, że wartość budowli została uwzględniona w wartości środka trwałego pod nazwą "Budynki i budowle" i jest amortyzowana w ramach amortyzacji budynków. Z ewidencji nie wynika też, by zmiana wartości przedmiotowych budowli wpłynęła na zmianę wartości początkowej środka trwałego figurującego pod nazwą "Budynki i budowle". Zdaniem organu, jeżeli w ocenie strony wartość budowli powinna być inna niż zadeklarowana, to w pierwszej kolejności powinna to uwzględnić w podstawie dokonywania odpisów amortyzacyjnych na potrzeby podatku dochodowego, tymczasem z informacji przekazanej przez pełnomocnika strony wynika, że zmiana w ewidencji środków trwałych nie została wprowadzona. Spółka przyjmując aportem w postaci wkładu niepieniężnego zorganizowaną część przedsiębiorstw [...] deklarowała do podstawy opodatkowania w latach 2010-2014 wartość budowli [...] zł, co ma potwierdzenie w wykazach budowli przekazywanych przez Spółkę. Są to następujące budowle: parking naziemny o nawierzchni asfaltowej o wartości [...] zł, drogi wewnętrzne i dojazdowe o nawierzchni asfaltowej (łącznie z chodnikami i krawężnikami) o wartości [...] zł, drogi wewnętrzne i dojazdowe o nawierzchni z kostki betonowej (łącznie z chodnikami i krawężnikami) o wartości [...] zł, rampy wyładunkowe o wartości [...] zł, ogrodzenia z siatki stalowej ze słupami, wys. ok. 2m, o wartości [...] zł, ogrodzenia z siatki stalowej ze słupami, wys. ok. 1,2m, o wartości [...] zł, ogrodzenie z bloków betonowych o wartości [...] zł, stalowe bramy wjazdowe o wartości [...] zł, wolnostojące tablice informacyjne o wym. 2.3 x5,05 xl2 i wys. 10-12m o wartości [...] zł, stalowy [...] wym. 40m dł. i 5m wys. o wartości [...] zł, oświetlenia parkingu - stalowe lampy o wartości [...] zł, zbiornik instalacji tryskaczowej o wartości [...] zł, parking naziemny o nawierzchni asfaltowej o wartości [...] zł, drogi wewnętrzne i dojazdowe o nawierzchni asfaltowej (łącznie z chodnikami i krawężnikami) o wartości [...] zł, oświetlenie parkingu - stalowe lampy o wartości [...] zł, separator oleju i substancji ropopochodnych o wartości [...] zł. Organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ I instancji przyjął, iż Spółka nie może według swego uznania ustalać podstawy opodatkowania przyjmując wartość rynkową budowli, w sytuacji gdy dokonywała odpisów amortyzacyjnych od ww. budowli. Sposób identyfikowania, ewidencjonowania i dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dla celów podatków dochodowych jest obojętny z punktu widzenia podatku od nieruchomości. Zatem nawet jeśli faktycznie wartość budowli jest zagregowana w wartości środka trwałego stanowiącego budynek (od którego strona dokonywała odpisów amortyzacyjnych), to nie budzi wątpliwości, że Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od tych budowli. Wobec tego, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawą opodatkowania dla przedmiotowych budowli lub ich części jest wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Zasadnie więc organ odmówił przyjęcia jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, wartości ww. amortyzowanych budowli, wynikających z operatu przedstawionego przez stronę jako wartość rynkowa. Przepis art. 4 ust. 5 u.p.o.l. ma natomiast zastosowanie w zakresie budowli, które nie są amortyzowane – na co wskazał NSA w wyroku z [...] r. w sprawie o sygn. akt II FSK [...], iż: "Podatek od nieruchomości oblicza się od wartości rynkowej budowli jedynie wtedy, gdy nie jest ona amortyzowana". Do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości na rok 2015 należało zatem przyjąć budowle o wartości łącznej [...] zł, na którą składają się ww. budowle o wskazanych wartościach jednostkowych - od których to budowli Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych - oraz budowlę M. D. o wartości [...] zł; ogródki patio o wartości [...] zł i reklamę wolnostojącą o wartości [...] zł. Prawidłowo zatem organ podatkowy określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2015 z tytułu budowli w wysokości [...] zł ([...] zł x 2%), stosując stawkę podatkową 2% przewidzianą uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] r. Z uwagi na wniosek o stwierdzenie nadpłaty organ przeanalizował dokonywane przez stronę wpłaty tytułem zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015 ustalając, że Spółka uiściła na rachunek Gminy kwotę [...]zł, natomiast jej zobowiązanie podatkowe za rok 2015 wynosi [...] zł. Zatem, mimo iż organ I instancji uwzględnił żądanie strony w zakresie rampy wyładunkowej zgłoszonej pierwotnie do opodatkowania ([...] x 2% = [...] zł), wyłączając ją z podstawy opodatkowania, to jednak wobec określenia zobowiązania podatkowego z tytułu budowli niezgłoszonych w pierwotnej deklaracji (ogródki patio, reklama wolnostojąca, zweryfikowana wartość budowli M. D.) zasadnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2015, gdyż w rzeczywistości powstała niedopłata w wysokości [...] zł. Nie było więc podstaw do stwierdzenia nadpłaty w pełnej żądanej przez stronę kwocie, tj. [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka – reprezentowana przez doradcę podatkowego - decyzji organu II instancji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1, art. 191 oraz art. 127 O.p. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego oraz poprzez błędną ocenę dowodów przedstawionych w sprawie prowadzącą do bezpodstawnego odrzucenia dowodów dołączonych przez Skarżącą i w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym oraz zasady dwuinstancyjności, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 1a ust. 1 pkt 5 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania budynków nieprawidłowej powierzchni użytkowej, - art. 4 ust. 5 u.p.o.l. poprzez uznanie, iż podstawą opodatkowania budowli należących do Spółki nie będzie wartość rynkowa przedstawiona przez Spółkę. Podnosząc takie zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła szczegółową argumentacje zarzutów, podkreślając, że SKO dokonało nieprawidłowej oceny dowodów w postępowaniu, bezpodstawnie podważając ich moc dowodową a pomimo powzięcia wątpliwości co do przedstawionego przez Skarżącą materiału dowodowego, nie podjęło działań zmierzających do ich wyjaśnienia, np. poprzez przedstawienie operatu pomiarowego wykonanego dla celów podatku od nieruchomości (zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.) sporządzonego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Tym samym SKO naruszyło też zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego, zdaniem Skarżącej SKO bezzasadnie uznało, iż powierzchnia wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, ksiąg wieczystych, aktów notarialnych i dokumentacji architektoniczno-budowlanej nie jest obliczana według innych kryteriów niż wymagane w u.p.o.l. Wskazując na różnice pomiędzy unormowaniami dotyczącymi ustalania powierzchni użytkowej budynków zawartymi w przepisach u.p.o.l. i przepisach stanowiących podstawę do ustalania takiej powierzchni w ewidencji gruntów i budynków, w ocenie Spółki, w ww. dokumentach przyjętych za podstawę orzekania przez organy podatkowe, powierzchnia została ustalona na podstawie definicji innych niż zawarte w ustawie podatkowej. Stosownie bowiem do art. 20 P.g.k., w odniesieniu do budynków ewidencja nie obejmuje powierzchni użytkowej budynku, takie dane dotyczą tylko lokali, przy czym istnieją także takie części budynku, które nie mieszczą się w zakresie pojęcia "lokal", a które jednocześnie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, np. pasaże. Dane z ewidencji gruntów i budynków mogą zatem mieć znaczenie jedynie dla opodatkowania lokali mieszkalnych, a nie budynków. Podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna więc zostać ustalona na postawie przepisów u.p.o.l. i dlatego SKO powinno przyjąć jako podstawę opodatkowania budynków dane zawarte w załączonej przez Spółkę dokumentacji przedstawiającej powierzchnię zgodnie z przepisami tej ustawy. Skarżąca nie zgadza się również ze stanowiskiem SKO uznającym, iż brak jest podstaw prawnych do przyjęcia podstawy opodatkowania budowli wartości na podstawie przedstawionych przez Spółkę operatów szacunkowych. Spółka nie znajduje również podstaw do przyjęcia za podstawę opodatkowania budowli wartości wskazanych przez Spółkę omyłkowo w pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości. Powołując się na orzecznictwo Spółka uznała też, że skoro przedmiotowe budowle nie stanowią wyodrębnionych środków trwałych a odpisy amortyzacyjne dokonywane są jedynie od wartości kompleksowego środka trwałego sklasyfikowanego do grupy budynków to uzasadnione jest ustalanie wartości rynkowej. Uwzględnienie budowli w pozycji budynku jako środku trwałym powoduje, że Spółka odniosła w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisy wg stawki 2,5 %, a nie jak dla budowli wg stawki 10 %. Zarzuciła przy tym, że organy błędnie przyjęły, iż Spółka ustaliła wartość budowli na dzień [...] r. na podstawie wartości określonej przez poprzedniego właściciela nieruchomości, tymczasem Spółka wskazała, że wartość ta została wykazana do opodatkowania w deklaracjach na podstawie danych wykorzystywanych przez poprzedniego właściciela centrum handlowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, bowiem decyzja ta nie narusza prawa. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego. Wprawdzie, co do zasady, w razie powołania w skardze zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnie z wymienionych, to w rozpoznawanej sprawie zasadne jest odniesienie się najpierw do zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l., gdyż regulacje zawarte w tych przepisach determinują zakres prowadzonego postępowania, w tym koniecznych ustaleń faktycznych. Przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie organów podatkowych będące następstwem złożenia przez Skarżąca wniosku o nadpłatę wraz z korektą deklaracji w podatku od nieruchomości za rok 2015. Zauważyć należy, że złożenie przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty powoduje wszczęcie postępowania podatkowego, którego ramy zakreśla żądanie wniosku. Organ podatkowy w postępowaniu podatkowym wszczętym w wyniku złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty powinien zatem ograniczyć się do przeprowadzenia postępowania dowodowego i orzekania wyłącznie o tym, czy w istocie podatnik zapłacił, z przyczyn podanych we wniosku, podatek nienależnie lub w zawyżonej wysokości. Skarżąca uzasadniając wniosek o stwierdzenie nadpłaty wskazała na przyjęcie do opodatkowania w roku 2015 zawyżonej powierzchni użytkowej budynków (w tym lokali w budynku) obliczonej według norm budowlanych a nie według regulacji u.p.o.l. a ponadto zawyżenia wartości budowli z uwagi na ujęcie wartości budowli według podstawy ustalonej przez poprzedniego właściciela a nie wartości rynkowej, na którą to podstawę wskazuje okoliczność niewyodrębnienia jako odrębnych środków trwałych w ewidencji środków trwałych tych budowli. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów wskazać należy, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, czy powierzchnie użytkowe budynków/lokali uwzględniane przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przyjmowane są według zapisów w ewidencji gruntów i budynków, czy też takich ustaleń i pomiarów dotyczących wielkości powierzchni użytkowych powinno dokonywać się każdorazowo i samodzielnie. Wskazać należy, że podstawę opodatkowania budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), przy czym – na podstawie art. 4 ust. 2 u.p.o.l. – przy ustalaniu podstawy opodatkowania powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Przepis art. 21 § 1 P.g.k. stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O tym natomiast, jakie dane dotyczące gruntów i budynków (lokali) są ujawniane w ewidencji, decydują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2016.1034 j.t.). Zauważyć też należy, że przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu zamieszczanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, co wynika z przepisów wykonawczych normujących zasady sporządzania ewidencji. Zgodnie z § 63 ust. 3 wskazanego rozporządzenia pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150, ze zm.) i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi, że przez powierzchnię użytkową lokalu rozumie się powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału. Stosownie zaś do art. 2 ust. 2 tej ustawy, obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, o której mowa w ust. 1 pkt 7, dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Pozostałe zasady obliczania powierzchni należy przyjmować zgodnie z Polską Normą odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie. Błędne jest więc stanowisko Skarżącej, że powierzchnia użytkowa pomieszczenia (kondygnacji) wykazywana w ewidencji gruntów i budynków obliczana jest bez uwzględnienia różnych wysokości danego lokalu, według innych zasad, niż określone w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie organ nie był związany danymi wynikającymi z ewidencji i miał obowiązek samodzielnie ustalić powierzchnię użytkową budynków w tym lokali i części wspólnych. Nie można też podzielić stanowiska Skarżącej, że z uwagi na brzmienie art. 20 P.g.k., w którym nie wskazano na umieszczanie w ewidencji zapisów co do powierzchni użytkowej budynków, a jedynie lokali, gdyż przeciwny wniosek wynika z § 63 ust. 1 wskazanego rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którym: "Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku są: 1) identyfikator budynku o którym mowa w ust. 16-22 załącznika nr [...] do rozporządzenia; [...], 13) pole powierzchni zabudowy budynku; 14) pole powierzchni użytkowej budynku ustalone na podstawie: a) obmiarów, b) informacji zawartych w projekcie budowlanym; 15) łączne pole powierzchni użytkowej: a) lokali stanowiących odrębne nieruchomości, b) lokali niewyodrębnionych, c) pomieszczeń przynależnych do lokali; [...]". Z uwagi zatem na treść art. 21 P.g.k. organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać ustaleń w zakresie objętym zapisami ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że dane wynikające z ewidencji – w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia [...] r. II FPS [...], publik. ONSAiWSA z 2009 r. nr [...], poz. 88). Wyjątki od tej zasady związane są z sytuacjami, gdy informacje zawarte w tej ewidencji są sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. gdy możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej (por. uchwała NSA z [...] r. sygn. akt II FPS [...], publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, [...]). Z kolei w wyroku o sygn. akt II FSK [...] z [...] r. NSA stwierdził, że mając na względzie porównanie brzmienia art. 4 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów podkreślić należy, że zasady według których przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu zamieszczanej w ewidencji gruntów i budynków uwzględniana jest jego wysokość, są takie same jak zasady uwzględniania wysokości lokalu przy ustalaniu podstawy opodatkowania lokalu podatkiem od nieruchomości (...). To oznacza natomiast, że organy podatkowe ustalając wymiar podatku od nieruchomości są w tym zakresie bezwzględnie związane treścią ewidencji gruntów i budynków. W rezultacie zaś tak długo, jak długo znajdujący w ewidencji gruntów i budynków zapis dotyczący powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu nie zostanie zmieniony w trybie właściwym do zmian tej ewidencji, organy podatkowe nie mogą przyjmować innej powierzchni użytkowej w celu określenia podstawy opodatkowania. Innymi słowy, faktyczne obmiary dokonywane, czy to przez organy podatkowe, czy to przez podatnika same w sobie nie mogą skutecznie podważyć zapisów ewidencji gruntów i budynków. Mogą one co najwyżej stanowić informację wskazującą na potrzebę wprowadzenia stosownych zmian w tejże ewidencji. Dopiero jednak wprowadzenie takich zmian umożliwi przyjęcie innej (choć w dalszym ciągu opartej na ewidencji) powierzchni użytkowej jako podstawy opodatkowania. Również z wyrokach z [...] r. (sygn. akt II FSK [...] i II FSK [...]) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, zawarte w niej dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 ord. pod.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. (...) Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Zwrócić należy uwagę, że ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Natomiast to podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 1 i 2 u.p.g.k.). W sprawie niniejszej przedmiot opodatkowania ustalony został na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, której skuteczne prawnie kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne. Postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi także drogi prawnej ustalania, kwestionowania lub weryfikowania powierzchni nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, albo też funkcji budynków". Organy w niniejszym postępowaniu wzywały Skarżącą do wykazania nie tylko skąd powstała różnica w wykazywanych powierzchniach użytkowych lokali, części wspólnych ale także wzywały do wskazania czy Skarżąca wystąpiła o dokonanie zmian w zapisach w ewidencji gruntów i budynków. Nie budzi więc zdaniem Sądu wątpliwości, że w postępowaniu tym organy podatkowe podjęły się wyjaśnienia zakresu wniosku o nadpłatę zgodnie z zasadą praworządności jak i zasadą zaufania, i nakładający na organ obowiązek rzetelnego uzasadnienia decyzji, poprzez zawarcie w niej poszczególnych elementów uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, poprzez staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji – co jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Jest też wymogiem wskazanym w art. 210 § 1 O.p., w którym elementem uzasadnienia prawnego decyzji jest "wyjaśnienie podstawy prawnej". W ocenie Sądu, ustalenia stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie nie budzą wątpliwości, tj., że Skarżąca jest jedynym właścicielem przedmiotowych budynków a ich powierzchnia (w tym powierzchnia wyodrębnionych samodzielnych lokali użytkowych i części wspólnych) wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków, taki stan rzeczy wynika także z aktów notarialnych nabycia tych nieruchomości, kartoteki lokali, projektu architektoniczno-budowlanego, inwentaryzacji budowlanej. Zatem nie same omyłki w operacie pomiarowym przedłożonym przez Spółkę były podstawą do odmowy stwierdzenia nadpłaty przez organ we wnioskowanym zakresie dotyczącym powierzchni użytkowych budynków ale okoliczność istnienia danych dotyczących tej powierzchni w ewidencji gruntów i budynków i niezgłoszenia ewentualnych zmian w tym zakresie przez Spółkę. W rozpoznanej sprawie nie było więc możliwości – wbrew stanowisku Skarżącej - prowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym (art. 194 O.p.), jakim w niniejszej sprawie jest bezspornie dla organu podatkowego ewidencja gruntów i budynków. Dane dotyczące powierzchni użytkowej budynków (lub ich części – lokali) należą bowiem do danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe, których nie mogą one samodzielnie podważyć w ramach postępowania podatkowego. Podnoszone przez Skarżącą argumenty wskazujące na rozbieżności w przepisach dotyczących powierzchni użytkowej budynków zawarte w ustawie podatkowej i przepisach o ewidencji gruntów nie mogły więc podważyć ww. zasady. Skarżąca nie wykazała też, aby wskutek tych rozbieżności przyjęto do opodatkowania powierzchnie nie podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów u.p.o.l. Nie można też podzielić poglądu Skarżącej opartego na art. 20 P.g.k., że dane dotyczące powierzchni użytkowej wykazane w ewidencji mogą być uwzględnianie jedynie w odniesieniu do lokali mieszkalnych. Podkreślić ponownie należy, że do (m.in.) organów podatkowych, ale także np. do sądów wieczystoksięgowych, adresowany jest przepis art. 21 P.g.k., nakazujący w postępowaniach prowadzonych przez takie organy (i sądy) uwzględnianie "danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków". Uwzględnienie zarzutu, że organ odwoławczy nie dokonał rzeczywistego pomiaru powierzchni użytkowej budynków Skarżącej - czym m.in. naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania – w sytuacji gdy dane takie zawarte są w ewidencji, oznaczałoby naruszenie zasady wyrażonej w art. 21 P.g.k. Zatem zarzuty skargi w odniesieniu do opodatkowania budynków uznać należy za niezasadne. Odnosząc się dodatkowo do argumentacji Skarżącej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania w ww. zakresie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. do organu podatkowego należy wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy. To on określa, jakie fakty winny być ustalone, za pomocą jakich dowodów, on też przeprowadza te dowody. Zobowiązany jest przy tym przeprowadzić wszelkie możliwe dowody, a następnie wszystkie je rozpatrzyć. Za dowód może być uznane wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 O.p.). Ustawodawca przyjął otwarty system środków dowodowych i zasadę równej ich mocy, nie wprowadzając ograniczenia dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w zakresie wykazania określonych faktów. Organ odwoławczy nie dopuścił się też naruszenia art. 127 O.p. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie podatkowe jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Zarówno doktryna i orzecznictwo przyjmują, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada jego podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Rolą organu odwoławczego, wynikającą wprost z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi więc na ten organ kompetencję do przeprowadzenia samodzielnych ustaleń faktycznych i dokonania na ich podstawie ponownej oceny sprawy. Z kolei uzasadnienie decyzji organu II instancji, w którym brak jest wnikliwego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji, uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada ta wymusza na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji nawet do tych kwestii, które omówiono już raz w rozstrzygnięciu organu I instancji. W ocenie Sądu, organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie spełnił powyższe wymagania. Nie tylko ponownie rozpoznał sprawę ale także dokonał ponownej analizy sprawy, za czym przemawia treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która spełnia wskazane wyżej wymagania dające Skarżącej podstawy do formułowania zarzutów wniesionej skargi. Zatem i w tym zakresie zarzuty skargi uznać należy za niezasadne. Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że organ poprzez błędne przyjęcie jako podstawy opodatkowania danych z ewidencji gruntów i budynków w okolicznościach rozpoznawanej sprawy doprowadził do pominięcia danych wynikających z operatu pomiarowego przedstawionego przez Skarżącą, a tym samym nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, nie powołał biegłego. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest dokładne zbadanie złożonego wniosku i wykazanych tam podstaw opodatkowania. Realizując ten obowiązek organ podatkowy kierował do Skarżącej wezwania, mające na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia wnioskowanej nadpłaty, na co wskazuje także okoliczność zmian powierzchni użytkowej przez Skarżącą w toku prowadzonego postępowania, z uwagi na stwierdzone przez organ oczywiste omyłki przy ujęciu przedmiotu opodatkowania we wniosku. Mając więc na uwadze przepisy u.p.o.l. w zakresie obowiązku podatkowego dotyczącego opodatkowania budynków nie można więc zarzucić organom podatkowym błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenie swobodnej oceny dowodów oraz niepełne ustalenie okoliczności stanu faktycznego. Odnosząc się do opodatkowania budowli, zgodzić się należy ze stanowiskiem zarówno Skarżącej jak i organu, że w przypadku opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, dla ustalenia podstawy opodatkowania konieczne jest ustalenie wartości budowli. Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - z zastrzeżeniem ust. 4-6 – podstawę opodatkowania stanowi "wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego". W myśl art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. odesłanie do przepisów regulujących podatki dochodowe i podstawy dokonania amortyzacji wskazuje na to, że dowodem, na podstawie którego można ustalić wartość budowli, jest ewidencja środków trwałych. Wartość budowli powinien określić podatnik w deklaracji podatkowej (art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l.) – co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce w deklaracji złożonej przez Spółkę [...] r. - i powinna ona zostać zadeklarowana zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jeżeli podatnik nie określi wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, który ustali tę wartość (art. 4 ust. 7 u.p.o.l.). Oznacza to, że organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności opierać się na danych podanych przez podatnika, a dopiero gdy podatnik nie określi wartości budowli lub poda wartość odbiegającą od wartości rynkowej, zobligowany jest powołać biegłego. W przypadku wątpliwości co do prawidłowości podanej przez podatnika wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ może ją zweryfikować w postępowaniu podatkowym za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. Wskazanie przez podatnika wartości budowli nawet w wysokości niewłaściwej, nie obliguje jednak organu niekwestionującego przedłożonej przez podatnika deklaracji do powołania biegłego. W ww. deklaracji z [...] r. Spółka wykazała budowle i wskazała ich wartość ([...] zł). Występując z wnioskiem o nadpłatę Spółka podniosła, że za wyceną rynkową budowli przemawia fakt, iż nie ujęła tych budowli w ewidencji środków trwałych a wartość wykazana w deklaracji opiera się na podstawie wartości wykazywanej przez poprzednich właścicieli nieruchomości, przez co odpowiadały one wartości na rok 2007. Z tego też powodu Spółka zleciła rzeczoznawcy majątkowemu ustalenie wartości rynkowej budowli, który wykazał, że wartość budowli na moment powstania obowiązku podatkowego wynosiła [...] zł. Mając na uwadze prowadzone postępowanie w sprawie nadpłaty wskazać zatem należy, że Spółka uczestniczyła w postępowaniu podatkowym na każdym jego etapie, składała wyjaśnienia i dokumenty. Tym samym złożyła tez istotne dla rozpoznawanej sprawy oświadczenie wiedzy, według którego różnica w wysokości podstawy opodatkowania pomiędzy deklarowaną wartością budowli a wartością wykazaną we wniosku o stwierdzenie nadpłaty i korekcie deklaracji za rok 2015 powstała na skutek innej wyceny budowli, przy czym nie doprowadziła ta wycena do zmiany wartości tych budowli na potrzeby ujęcia w ewidencji środków trwałych w pozycji "Budynki i budowle" pozycja Lp 3.5 oraz 3.6. Na żadnym etapie prowadzonego postępowania Spółka nie zakwestionowała ww. oświadczenia wiedzy. Należy podkreślić, że ze względu na źródło i możliwości pozyskania informacji od strony, oświadczenia wiedzy są samodzielnym środkiem dowodowym w sensie procesowym i mogą na podstawie art. 180 O.p. być dopuszczone jako dowód w sprawie (por. wyroki NSA: z [...] r., II FSK [...] oraz z [...] r., II FSK [...]). Nie budzi też wątpliwości, że taki stan rzeczy potwierdzają także zapisy przedłożonej na wezwanie organu ewidencji środków trwałych. Sąd zwraca przy tym uwagę, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania, właściwej stawki i na tej podstawie obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa co do zasady na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności, jeżeli podatnik usiłuje wykazać korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczność, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. wyrok NSA z [...] r., II FSK [...]). Obowiązki podatnika w tym zakresie (wykazania okoliczności korzystnych dla podatnika) nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. W rozpoznawanej sprawie danymi przedstawionymi przez Skarżącą oraz niekwestionowanymi przez organy były informacje podane w złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej za rok 2015 oraz oświadczenie wiedzy Skarżącej złożone przez jej pełnomocnika wyjaśniające przyczynę zmiany wartości budowli zadeklarowanej w korekcie tej deklaracji. Zmiana wartości, co podkreśliła Skarżąca, "wynika z faktu, iż deklarowane budowle nie stanowią zindywidualizowanych środków trwałych ale są ujęte w ewidencji środków trwałych w pozycji budynki i budowle". Powoduje to, że posiadając dwie wielkości, tj. wartość budowli wskazaną w deklaracji za 2015 r. oraz w korekcie tej deklaracji, a także wskazując na przyczynę powstałej pomiędzy nimi różnicy, wynikającej z odmiennego podejścia Skarżącej do odczytywania przepisów prawnych stanowiących podstawę prawną ustalania tej wartości i skutków ujęcia w ewidencji środków trwałych, należy przyznać rację organom podatkowym. Nie budzi bowiem wątpliwości, że na podstawie art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania budowli stanowi ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" wskazuje jednoznacznie, że chodzi tu o "wartość stanowiącą podstawę obliczania amortyzacji" na potrzeby podatkowe, którą określa - w przypadku Skarżącej - ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem ustawodawca dla celów podatku od nieruchomości nie nakazuje ustalać podstawy opodatkowania lecz wskazuje pewien określony stan faktyczny: "wartość budowli", od której należy obliczyć podatek, stanowiący wskazany w ustawie procent tej wartości. W toku postępowania Skarżąca wskazała, że z perspektywy podatku dochodowego traktuje nieruchomości składające się na Centrum Handlowe jako środki trwałe zaliczone do grupy pierwszej Klasyfikacji Środków Trwałych – Budynki i budowle. Tym samym w ewidencji podatkowej prowadzonej dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych nie ma wyszczególnionych budowli w rozumieniu u.p.o.l. W piśmie z [...] r. będącym odpowiedzią na wezwanie organu podatkowego pełnomocnik Spółki poinformował, że w wyniku aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa do wartości kompleksowych środków trwałych należących do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych, obejmującego [...] położone w S. przy ul. [...] zaliczone zostały pośrednio również budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka w ewidencji podatkowej dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych, nie wyodrębniała, jako odrębnych środków trwałych lub osobnych składników środków trwałych budowli. Budowle te stanowiły zgodnie z opisem grupy 1 KŚT - część pojedynczego obiektu inwentarzowego (budynku), który obejmuje również obiekty pomocnicze obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy podwórka, place ogrodzenia, studnie itp. Spółka także wskazała, że ustalenie wartości rynkowej budowli dla celów podatku od nieruchomości nie wpłynęło na wartość kompleksowego środka trwałego, co znajduje potwierdzenie w zapisach ewidencji środków trwałych. Wartość ta pozostaje niezmienna także w 2015 r. Zasadnie więc organy podatkowe uznały, że wartość budowli została uwzględniona w wartości środka trwałego pod nazwą "Budynki i budowle" i jest amortyzowana w ramach amortyzacji budynków. Wskazać należy, że w art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. nie jest wymagane, aby budowle, od których dokonywane są odpisy amortyzacyjne stanowiły oddzielny środek trwały. Wartość budowli na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od nieruchomości powinna być jednakowa. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewidują sytuacji, w której Podatnik może ustalać wartość początkową budowli odmiennie dla celów podatku dochodowego i odmiennie dla podatku od nieruchomości. Jeżeli w rozpoznawanej sprawie Skarżąca stwierdza, że wartość budowli jest inna niż wykazana w deklaracji za rok 2015, to powinna to uwzględnić w pierwszej kolejności w podstawie dokonywania odpisów amortyzacyjnych na potrzeby podatku dochodowego. Z informacji przekazanej przez pełnomocnika Strony zmiana w ewidencji środków trwałych nie została wprowadzona, co potwierdzają zapisy ewidencji środków trwałych. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: "Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m (przepisy te regulują m.in. ustalenie wartości początkowej w przypadku przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa tytułem wkładu niepieniężnego).Nie budzi wątpliwości, że powyższe ma również znaczenie do ustalenia kosztów uzyskania przychodu. Nie jest jednak rolą organów podatkowych ocena poprawności dokonywania odpisów amortyzacyjnych ale dla potrzeb podatku od nieruchomości istotne jest dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i wartość takiego środka trwałego. Mając na uwadze, że Skarżąca wykazała w 2010 r. (i w latach następnych) budowle do opodatkowania i wskazała jej wartość, którą jak wynika to z opisu budowli ustaliła jako wartość rynkową budowli – podział na elementy budowli, zauważyć należy, że słusznie organ podatkowy uznał, mając na uwadze wyjaśnienia Spółki, zapisy ewidencji środków trwałych, że Skarżąca nie wykazała zasadności wniosku o nadpłatę. Należy tu zauważyć, że w okolicznościach kontrolowanego postępowania podatkowego nie występują okoliczności wymienione w art. 4 ust. 7 u.p.o.l., uprawniające organ do powołania biegłego dla określenia wartości budowli, ponieważ przepis ten dotyczy wyłącznie ustalenia wartości rynkowej budowli, kiedy wątpliwości dotyczą wielkości podstawy opodatkowania wskutek podania przez podatnika wartości nieodpowiadającej wartości rynkowej lub niepodania przez podatnika takich wartości. Zgodnie z art. 4 ust. 7 u.p.o.l., jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W toku postępowania podatkowego, poza twierdzeniami o nieprawidłowej zdaniem Skarżącej wycenie dokonanej przez poprzednika a wynikającej - jak wynika to z wyjaśnień Skarżącej - z podejścia do rozumienia przepisów, Skarżąca nie wykazała że doszło do zmiany wartości budowli. W tych okolicznościach organ podatkowy uprawniony był przyjąć wartość spornych budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez Skarżącą za rok 2015 – przy uwzględnieniu zmian ustalonych w trakcie przedmiotowego postępowania, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, przytoczonych powyżej - bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych (amortyzowanych) budowli podatnik skutecznie nie podważył. W ocenie Sądu, tak ustalona wartość tych budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skoro podatnik nie przedstawił argumentów, które mogłyby podważyć przyjętą zgodnie z deklaracją Skarżącej podstawę opodatkowania budowli, więc ustalenia faktyczne w zakresie podstawy opodatkowania nie zostały skutecznie podważone, co powoduje, że niezasadny jest zarzut Skarżącej dotyczący niezastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. (por. wyroki NSA: z dnia [...] r., II FSK [...]; z dnia [...] r., II FSK [...]; z dnia [...] r., II FSK [...]; z dnia [...] r., II FSK [...]; z dnia [...] r., II FSK [...]). Powyższa uwaga nie dotyczy budowli Skarżącej, od których nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych (w tym budowli M. D., ogródków patio i reklamy wolnostojącej), której podstawę opodatkowania Spółka ustaliła wg wartości rynkowej, niekwestionowanej przez organ podatkowy. Uwaga ta nie dotyczy też rampy rozładunkowej, którą to pozycję organy podatkowe zgodnie z wnioskiem strony wyłączyły z wartości budowli podlegającej opodatkowaniu, według zadeklarowanej przez Skarżącą wartości. Zauważyć dodatkowo należy, że nieprawomocnym wyrokiem z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie o sygn. akt I SA/Sz [...] dotyczącej nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata poprzednie, tj. 2010-2014, oddalił skargę Spółki. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podzielił ocenę prawną zawartą w tym wyroku. Mając wszystko powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.