II OZ 792/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 245/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. D., A. P. i Z. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 245/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez J. D., A. P. i Z. S. decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tczewie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych. Pismem z dnia 14 lutego 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], będąca uczestnikiem postępowania w niniejszej sprawie, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podkreślił, że organ nałożył na Wspólnotę obowiązki określone w decyzji w związku ze stwierdzeniem niespełniania wymogów technicznych pochylni prowadzących do budynku oraz pogarszania widoczności podczas wyjazdu z garażu zlokalizowanego w kondygnacji piwnicznej budynku. Następnie stwierdził, iż uczestnik postępowania nie wykazał, jakie konkretnie szkody może ponieść Wspólnota na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, w konsekwencji nie wykazał, czy szkody mogą być znaczne. W ocenie Sądu I instancji Wspólnota nie podniosła żadnych racjonalnych argumentów przemawiających za udzieleniem jej tymczasowej ochrony. Sąd nie mógł uwzględnić wniosku jedynie wobec zgłoszenia zarzutów, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do poniesienia przez Wspólnotę wydatków na roboty budowlane i wykonanie projektu budowlanego zamiennego. Dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny, zaś Wspólnota w razie uwzględnienia skargi będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych. W zażaleniu na to postanowienie uczestnik postępowania wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku. W uzasadnieniu zażalenia Wspólnota wskazała, że trudno udowadnia się fakty notoryjne, zatem nie jest w stanie sprostać wymogom postawionym przez Sąd I instancji w kwestii uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i wykazać, że dokonanie unicestwienia fizycznego części rzeczy - obiektu budowlanego, ma charakter nieodwracalny. W jej ocenie można spróbować odbudować obiekt ponosząc stosowne nakłady budowlane, ale wymagałoby to szeregu prac projektowych, działań o charakterze administracyjnym, wykonawczym i odbiorczym. Wspólnota podkreśliła, że istotną kwestią jest też akceptacja ponoszenia kolejnych wydatków na budowę pochylni, wobec istnienia innych pilnych potrzeb remontowych planowanych na nieruchomości wspólnej. W odpowiedzi na zażalenie skarżący J. D. i A. P. wnieśli o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W punkcie wyjścia należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; powoływanej dalej jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca zawęził krąg podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności stanowiąc, iż wstrzymanie ich wykonania może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Zatem legitymacji do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym nie ma uczestnik postępowania sądowego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II OZ 910/05 - ONSAiWSA 2006 r. nr 2, poz.44). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], reprezentowana przez członków Zarządu W. J., M. K. oraz R. W. Postępowanie sądowoadministracyjne zostało zaś zainicjowane skargą wniesioną przez J. D., A. P. i Z. S. Wspólnota Mieszkaniowa nie jest więc stroną skarżącą w niniejszej sprawie, wobec tego błędnie Sąd I instancji uznał ją za podmiot uprawniony do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wielokrotnie w zaskarżonym postanowieniu wskazywał, że przedmiotowy wniosek złożony został przez uczestnika postępowania sądowego, jednak nie zauważył braku legitymacji do jego złożenia przez ten podmiot. Wobec braku legitymacji po stronie uczestnika postępowania sądowego do złożenia wniosku, za bezprzedmiotowe należy uznać badanie przez Sąd I instancji przesłanek wynikających z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. -niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny ze wskazanych przyczyn, a zatem bez badania zasadności wniosku, powinien był oddalić wniosek (odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji) na podstawie art. 61 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. To uchybienie nie wywarło jednak wpływu na samą treść rozstrzygnięcia, skoro w istocie wniosek został oddalony. Na marginesie należy wskazać, że brak jest regulacji pozwalających na odrzucenie w takiej sytuacji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 1648/16, LEX nr 2478373). W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.