III SA/Łd 136/18

Dnia 23 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz skarżącego T.K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 136/18 UZASADNIENIE Rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a.; art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietni 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1782) Komendant Wojewódzki Policji w Ł., po rozpoznaniu odwołania st. asp. T. K. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] nr [...] wydanego w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P., przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym i mianowania na stanowisko detektywa, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i ustalił tę datę na dzień 31 grudnia 2017 r., utrzymując w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P. wystąpił do Komendanta KPP w P. z wnioskiem o przeniesienia st. asp. T. K. do kierowanego przez siebie wydziału na stanowisko detektywa. Uzasadniając wskazał na konieczność wzmocnienia osobowego wydziału oraz na doświadczenie w/w funkcjonariusza, które w jego ocenie spełni oczekiwania stawiane na proponowanym stanowisku. O wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego skarżący został zawiadomiony na piśmie wraz z pouczeniem o przysługujących mu uprawnieniach strony. Ponadto w toku postępowania strona została zapoznana z propozycją karty opisu proponowanego stanowiska służbowego oraz poddana, ze skutkiem pozytywnym badaniom profilaktycznym, w celu ustalenia braku przeciwwskazań do służby na proponowanym stanowisku. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w P. zwolnił st. asp. T. K., z dniem [...] z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P. (B 05 M) i orzekł o przeniesieniu skarżącego z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym i mianowaniu na stanowisko detektywa (A 05 M), z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie: - art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że stanowiska asystenta (B 05 M) i detektywa (A 05 M), występujące organizacyjnie w różnych pionach Policji, w tym w odmiennych komórkach organizacyjnych, wypełniających odmienne zadania oraz wymagające innych kwalifikacji funkcjonariuszy, a jedynie o tej samej wartości uposażenia i stopniem etatowym są zdaniem organu "stanowiskiem równorzędnym"; - art. 25 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o Policji poprzez pominięcie, pomimo ich przeprowadzenia, wyników badań tzw. "Multiselect", z których wynika, że z uwagi na brak specjalistycznego przeszkolenia z zakresu problematyki dochodzeniowo- śledczej czy kryminalistycznej, po stronie skarżącego istnieją przeciwwskazania do pełnienia służby w pionie kryminalnym; - art.7, art. 8, ar. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego , prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania obywateli do organów państwa oraz niewystarczające wyjaśnienia przesłanek wydanego rozstrzygnięcia; - art. 7, art. 8, art. 11 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, §2, art. 78, art. 79, art. 80, art. 81 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie i niedostateczne uzasadnienie wydanej decyzji, co wynikało z nieuwzględnienia wniosku dowodowego strony oraz nieustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; - art. 10 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia; - art. 11 i art. 9 k.p.a poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się wydając kwestionowane rozstrzygniecie; - pominięcie stanu prawnego i faktycznego mającego wpływ na rozstrzygniecie zaskarżonej decyzji, w tym okoliczność 13 letniego stażu służby skarżącego w pionie prewencji i doświadczenia oraz przeszkolenia specjalistycznego z zakresu przeciwdziałania przestępczości nieletnich i ujawniania patologii; nieprzeprowadzenia oceny równorzędności stanowisk służbowych oraz zadań na nich wykonywanych; brak możliwości awansu skarżącego na nowo mianowanym stanowisku. Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy organ odwoławczy, powołując przepis art. 1 ust. 1 ustawy o Policji , wskazał na swoisty charakter służby w Policji, cechujący się miedzy innymi podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Konsekwencją powyższego jest wynikająca z przepisów ustawy o Policji możliwość przenoszenia, czy też czasowego delegowania funkcjonariusza do pełnienia służby na innych stanowiskach służbowych, w innej jednostce organizacyjnej, a nawet do służby w innej miejscowości, przez właściwych, wskazanych w ustawie przełożonych. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż dokonując analizy równorzędności stanowisk, na które przeniesiony może zostać funkcjonariusz Policji, konieczne jest uwzględnienie jak najwięcej elementów pozwalających na przeprowadzenie tej oceny, w tym warunków służby, które stanowią jedną z charakterystycznych cech dla danego, określonego stanowiska służbowego. Warunki służby określa karta opisu stanowiska pracy, z której wynikają miedzy innymi: miejsce pełnienia służby, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności, wymagania w zakresie posiadanego wykształcenia, doświadczenia zawodowego, czy też kwalifikacji, stażu służby lub pracy, warunki służby oraz kryteria oceny realizacji zadań. Podkreślenia wymaga nadto, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym przez funkcjonariusza, a stanowisko równorzędne, to stanowisko posiadające takie same elementy składowe, w tym stopień, czy parametry uposażenia. Równorzędność nie oznacza natomiast takich samych obowiązków, czy też czasu pracy. W niniejszej sprawie zdaniem organu odwoławczego skarżący został mianowany na stanowisko równorzędne, o czym świadczą przyznane takie samo zaszeregowanie oraz niezmienione warunki służby i jej charakter, gdyż zakres wykonywanych zadań i czynności oraz posiadanych uprawnień pozostaje niezmienny, a odmienna pozostaje jedynie, tematyka którą zajmują się poszczególne wydziały. Odnośnie natomiast zarzutu nieuwzględnienia wyników badań tzw. "Multiselect" organ odwoławczy wskazał, iż były one przeprowadzane w roku 2004 i dotyczyły przydatności skarżącego do pełnienia służby "na stanowisku podstawowym". Ponadto skarżący został skierowany na badania profilaktyczne, w wyniku których orzeczeniem uprawnionego lekarza orzecznika z dnia [...] nr [...] stwierdził brak przeciwwskazań do pełnienia przez skarżącego służby w wydziale dochodzeniowo – śledczym. Tym samym mając na uwadze doświadczenie funkcjonariusza, posiadane prze niego umiejętności i predyspozycje, jak również przysługujące Komendantowi Powiatowemu Policji w P. uprawnienie do kształtowania sytuacji kadrowej w podległej mu jednostce Policji, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a podniesione w odwołaniu zarzuty okazały się niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie: - art.7, art. 77 , art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, wydanie rozkazu z przekroczeniem granic jego uznaniowości, brak należytego uzasadnienia rozkazu i rzetelnego wyjaśnienia w nim zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy jego wydaniu; - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w toku całego postępowania, polegające na uniemożliwieniu zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie; - art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę w dniu 25 września 2017 r. , w sytuacji gdy miały one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 32 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że stanowisko na które został mianowany skarżący jest stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym; - art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o Policji poprzez ich niezastosowanie i pominięcie wyników przeprowadzonych w stosunku do skarżącego badań tzw. "Multiselect", a co za tym idzie brak ustaleń, co do istnienia po stronie skarżącego przeciwwskazań do objęcia nowego stanowiska. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i poprzedzającego go rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego przedstawił obszerną argumentację mająca na celu wykazanie zasadności podniesionych w skardze zarzutów. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Pismem procesowym dnia [...] pełnomocnik skarżącego wskazał, iż po wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. ostatecznym rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], po raz kolejny orzekł w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska asystenta (B 05 M) Wydziału Prewencji Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Komendy Powiatowej Policji w P. i mianowania go, z dniem 1 stycznia 2018 r. na stanowisko asystenta (B 05 M) Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w P. z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ powołał rozkaz organizacyjny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...], nr [...], którym w Wydziale Dochodzeniowo- Śledczym podległej mu jednostki wyłączono stanowiska "detektyw" i włączono stanowiska "asystent", co stanowiło ujednolicenie nazewnictwa stanowisk w służbie dochodzeniowo- śledczej do stanowisk obowiązujących w garnizonie łódzkim. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego, z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wnosi o połączenie obu spraw do wspólnego rozpoznania, gdyż obie skargi są ze sobą ściśle związane. Ponadto w ocenie strony skarżącej, treść później wydanego rozkazu oraz uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia pozwala na stwierdzenie, że zaskarżony w przedmiotowej sprawie rozkaz personalny z dnia [...] był już w dniu jego wydania trwale niewykonalny, co winno skutkować stwierdzeniem jego nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a. oraz ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1782) – dalej: u.o.p. Natomiast przedmiotem niniejszej skargi jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] wydany w przedmiocie zwolnienia, na podstawie art. 32 ust. 1 i ust. 2 u.o.p., st. asp. T. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P. (B 05 M) i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym i mianowania na stanowisko detektywa (A 05 M) z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. W ocenie Sądu zaskarżony niniejszą skargą rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] wydany został z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego to jest art. 32 ust. 1 u.o.p., jak i przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a skutkowało koniecznością jej wyeliminowania z obiegu prawnego. Z załączonego do akt sprawy pisma procesowego pełnomocnika skarżącego z dnia 9 maja 2018 r. wynika bowiem, iż Komendant Powiatowy Policji w P., korzystając z przysługującej mu prerogatywy wynikającej z zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (tekst jedn. Dz.Urz. KGP. z 2013 r. poz. 50 ze zm.), wydał w dniu [...] rozkaz organizacyjny nr [...] w sprawie zmian organizacyjno – etatowych KPP w P., którym w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym podległej sobie jednostki wyłączył stanowiska detektywa (na które to stanowisko został mianowany skarżący z dniem 1 stycznia 2018 r.) włączając w to miejsce etatowe asystenta (§ 1 pkt 2 lit. a i b powołanego rozkazu organizacyjnego). Sądowi z urzędu wiadomo, iż z uzasadnienia znajdującej się w aktach sprawy o sygn. akt III SA/Łd 422/18 kserokopii powyżej wskazanego rozkazu organizacyjnego z [...] wynika, że przeprowadzona w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w P. zmiana organizacyjno- etatowa polegała jedynie na przemianowaniu dotychczasowego stanowiska – detektyw, na stanowisko – asystent i wynikała ona z konieczności ujednolicenia nazewnictwa stanowisk obowiązujących w garnizonie [...]. Ponadto, jak wynika z rozdzielnika przedmiotowego dokumentu , jeden z jego egzemplarzy został przesłany do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. Tym samym w ocenie Sądu Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozpatrując odwołanie st. asp. T. K. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] uchylając ten rozkaz w części dotyczącej daty przeniesienia skarżącego na stanowisko detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P. i wyznaczając tę datę na dzień 1 stycznia 2018 r. winien wiedzieć, iż z tą datą we wskazanej wyżej jednostce organizacyjnej KPP w P. stanowisko detektywa zostało przemianowane na stanowisko asystenta. Nieuwzględnienie powyższej okoliczności skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia, którym skarżący z dniem 1 stycznia 2018 r. został przeniesiony na nieistniejące ( z nazwy ) stanowisko służbowe. Powyżej stwierdzone naruszenie obligowało Sad do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Odnosząc się natomiast, do podniesionych przez skarżącego zarzutów w pierwszej kolejności podkreślić należy, że stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby (art. 28 ust. 1 u.o.p.), a specyfika tego administracyjnoprawnego stosunku służbowego charakteryzuje się ścisłym podporządkowaniem funkcjonariusza przełożonemu i potrzebami służby. Powyższe oznacza, iż w sprawach osobowych funkcjonariusza, w tym dotyczących przeniesienia go na inne równorzędne stanowisko służbowe, co jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, przełożony funkcjonariusza jest uprawniony do jednostronnego i władczego kształtowania polityki kadrowej w podległej mu jednostce. Przy czym podkreślenia wymaga, iż celowość, racjonalność, czy też zasadność zmian równorzędnych stanowisk służbowych zajmowanych przez poszczególnych funkcjonariuszy Policji pozostaje poza zakresem kontroli sądu administracyjnego, gdyż rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter uznaniowy, którego ramy wyznacza art. 7 k.p.a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 32 ust. 1 u.o.p., do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkól policyjnych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, zaś od decyzji Komendanta Głównego Policji do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 2 i 3). Przywołany wyżej przepis kompetencyjny określa organ właściwy do delegowania i przenoszenia policjanta ze stanowiska służbowego, nie zawierając jednocześnie przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie, jak i nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Inaczej mówiąc podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego, w tej materii rozstrzygnięcie ma charakter fakultatywny, wynikający z potrzeb formacji czy jednostki, a ocena celowości i zasadności przeniesienia Policjanta na inne równorzędne stanowisko pozostawiona została właściwym przełożonym służbowym danego funkcjonariusza, z uwzględnieniem interesu służbowego Policji i słusznego interesu policjanta, jak i uprawnienia organu do ustalania zasad organizacji jednostek Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk oraz doborze kadry. Podkreślenia wymaga także, iż żaden z przepisów u.o.p. nie reguluje wprost warunków i przesłanek związanych z przeniesieniem policjanta na inne równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby. Zawarta w art. 36 ust. 1 i 2 u.o.p. regulacja odnosi się bowiem do kwestii przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Przepis art. 37 u.o.p. przewiduje możliwość powierzenia policjantowi czasowego pełnienia obowiązków na innym stanowisku, zaś przepis art. 38 u.o.p. normuje kwestie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, wymieniając w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające wydanie takiego rozstrzygnięcia. Ponadto, co istotne w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd zgodnie, z którym zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym, co wynika a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 u.o.p. Powołany wyżej przepis art. 38 ust. 1-4 u.o.p., w praktyce uznawany jest za przepis, który pozwala przenieść policjanta na stanowisko służbowe równorzędne wobec pierwotnie zajmowanego. Przy czym poprzez stanowisko równorzędne rozumieć należy nie stanowisko takie samo lub identyczne, lecz stanowisko charakteryzujące się łącznie: takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym rodzajem, dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. Ustawa nie definiuje także pojęcia przeniesienia, niemniej jednak w określeniu tym mieści się niewątpliwie sytuacja zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska z jednoczesnym mianowaniem na stanowisko równorzędne ( por. wyroki WSA w W. z [...] I[...]; WSA w G. z [...] [...]; www.cbois.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy wynika, że w sierpniu 2017 r. Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo- Śledczego KPP w P. wystąpił do Komendanta KPP w P. z wnioskiem o zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P. i mianowanie go na stanowisko detektywa w wydziale Dochodzeniowo- Śledczym KPP w P., z zachowaniem dotychczas posiadanej 5 grupy uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,55 oraz posiadanym dodatkiem służbowym. Uzasadniając powyższe wskazał na kłopoty kadrowe kierowanego przez siebie wydziału i wynikającą zeń konieczność wzmocnienia osobowego wydziału oraz na dotychczasowy przebieg służby skarżącego, w tym zakres wykonywanych dotychczas czynności poza procesowych i procesowych, gwarantujący jego zdaniem spełnienie przez T. K. oczekiwań stawianym na stanowisku detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego. W toku wszczętego postępowania administracyjnego, zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym z dnia [...] będącym przedmiotem niniejszej skargi, skarżący otrzymał propozycję karty opisu proponowanego stanowiska służbowego oraz został poddany, ze skutkiem pozytywnym, badaniom profilaktycznym, w celu ustalenia braku przeciwwskazań do służby na stanowisku detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P. Kwestionując zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego w szczególności art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 78 art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. między innymi poprzez brak zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, wydanie rozkazu z przekroczeniem granic jego uznaniowości, brak należytego uzasadnienia rozkazu i rzetelnego wyjaśnienia w nim zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy jego wydaniu; jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 32 u.o.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że stanowisko, na które został mianowany jest stanowiskiem równorzędnym z dotychczas zajmowanym oraz art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 u.o.p. poprzez nieuwzględnienie wyników przeprowadzonych w stosunku do osoby skarżącego badań tzw. "Multiselect", z których wynika istnienie do objęcia przez skarżącego nowego stanowiska służbowego. Odnosząc się do powyższego Sad w pierwszej kolejności zajął stanowisko, co do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, uznając je za niezasadne. Wbrew stanowisku skarżącego organy procedujące w sprawie nie naruszyły art. 32 u.o.p., gdyż jak wcześniej wskazano poprzez pojęcie "stanowisko równorzędne" rozumieć należy nie stanowisko takie samo lub identyczne, jak dotychczas zajmowane, lecz stanowisko charakteryzujące się łącznie: takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym rodzajem, dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. W przedmiotowym stanie faktycznym, co Sąd wskazywał już wcześniej, skarżący został przeniesiony na inne stanowisko służbowe, wchodzące w skład tej samej jednostki organizacyjnej Policji – KPP w P., co poprzednio zajmowane stanowisko, z zachowaniem dotychczasowego uposażenia zasadniczego i posiadanych dodatków. Tym samym w ocenie Sądu uznać należało, iż został on przeniesiony na stanowisko równorzędne, w zgodzie z obowiązującymi w powyższym zakresie przepisami u.o.p. Ponadto, co istotne dokonane przeniesienie na inne, równorzędne stanowisko służbowe osoby skarżącego zostało należycie uzasadnione, w szczególności wskazano na konieczność zapewnienia obsady osobowej Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P., jak i na przebieg służby i doświadczenie skarżącego, gwarantujące należyte wykonywanie służby na stanowisku detektywa wskazanego wydziału. Bez wpływu na powyższe stwierdzenie pozostaje argumentacja skarżącego, co do innego charakteru pracy nowym stanowisku, innym zakresem obowiązków, czy też koniecznością pracy w systemie zmianowym. Przypomnieć po raz kolejny w tym miejscu należy, iż służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom. Jednym z warunków jej pełnienia jest wynikająca z art. 25 u.o.p. dyspozycyjność polegająca, na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, której granice wyznacza ustawa oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Ponadto jedną z konsekwencji administracyjnoprawnego charakteru jest uprawnienie przełożonego funkcjonariusza Policji do kształtowania sytuacji prawnej podległych mu funkcjonariuszy, w tym miejsca pełnienia służby, zakresu wykonywanych zadań oraz formy w jakiej służba jest pełniona. Jest bowiem oczywiste, że możliwość przeniesienia funkcjonariusza wynika ze specyfiki służby i jest wpisany w jej charakter, a jej istotą jest właśnie dyspozycyjność (specyfika i charakter pełnionej przez skarżącego służby nie gwarantuje niezmiennych warunków pracy). Funkcjonariusz podejmując służbę godzi się na wynikające z niej ograniczenia, a także z kompetencjami przełożonych w zakresie kształtowania stosunku służbowego. Zaskarżony rozkaz personalny został wydany w ramach funkcjonowania instytucji, która zbudowana w układzie scentralizowanym charakteryzuje się silną zależnością hierarchiczną a więc zależnością służbową i osobową. Natomiast sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian strukturalnych i organizacyjnych w policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną przez policję politykę kadrową, a także w kryteria typowania funkcjonariuszy do przeniesienia służbowego. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji, lecz sprowadza się wyłącznie do badania czy nie nosi ona cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego (podobn. wyrok NSA z 19 października 2007 r., I OSK 100/07; wyrok WSA w W. z [...] [...]; www.cbois.nsa.gov.pl). Natomiast, co do nieuwzględnienia wyników przeprowadzonych w stosunku do skarżącego badań psychologicznych tzw. "Multiselect", Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i w udzielonej odpowiedzi na wniesioną skargę wyjaśnił, iż skarżący został poddany tym badaniom w roku 2004, kiedy to ubiegał się o przyjęcie od służby w Policji, a ustalone w następstwie tych badań predyspozycje skarżącego, kwalifikowały go w ówczesnym czasie jedynie do służby w pionie prewencji. Niemniej jednak w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę ponad 13 letnie doświadczenie funkcjonariusza nabyte podczas pełnienia służby, charakter tej służby, która nie ograniczała się jedynie do wykonywania działań prewencyjnych, jak i zdobyta wiedza, pozwalają uznać za zasadne stanowisko organu administracji, co do posiadania przez skarżącego predyspozycji do wykonywania innych zadań. Ponadto, co istotne przeprowadzone przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą badania profilaktyczne skarżącego, na które został skierowany w związku z wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie przeniesienia go na inne równorzędne stanowisko służbowe, wykazały brak istnienia jakichkolwiek przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na stanowisku, na które został przeniesiony, co potwierdza załączone do akt sprawy orzeczenie z dnia 11 września 2017 r., nr [...]. Z niezasadne w ocenie Sądu uznać również należało, mając na uwadze argumentację strony przedstawioną na ich uzasadnienie, zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów proceduralnych. Wbrew stanowisku skarżącego organy administracji publicznej procedujące w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, zgromadziły i oceniły materiał dowodowy sprawy, czym zadośćuczyniły wymogom określonym w art. 7 i art. 77 k.p.a., a uzasadnienie faktyczne i prawne kwestionowanego przez stronę rozstrzygnięcia odpowiada wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności zawiera ono wyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego rozkazu personalnego wraz z przytoczeniem obowiązujących przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie, jak również argumentację, co do zasadności przeniesienia skarżącego na inne równorzędne stanowisko służbowe, mając na uwadze jego predyspozycje zawodowe oraz potrzeby kadrowe jednostki, w której skarżący pełni służbę. Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, przeniesienie skarżącego miało na celu nie tylko zasilenie etatowe Wydziału Dochodzeniowo Śledczego KPP w P., ale również z uwagi na jego staż, doświadczenie oraz nabyte kwalifikacje, miało spowodować wzmocnienie tego wydziału od strony merytorycznej. Ponadto organ dokonał porównania obowiązków wynikających z kart opisu stanowisk pracy wykazując, że cele tych stanowisk są zbieżne, a co za tym idzie zmiana stosunku służbowego nie stanowi pogorszenia warunków służby skarżącego. Ponadto, co ważne i nie było w sprawie kwestionowane, przeniesienie skarżącego nastąpiło na stanowisko służbowe z takim samym zaszeregowaniem: w 5 grupie, z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym 448 zł. Tym samym przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu okoliczności przemawiają za uznaniem stanowisk za równorzędne oraz za brakiem możliwości przypisania dowolności w działaniu organu. Za chybiony uznać należało także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. polegającego, w ocenie skarżącego na pozbawieniu go prawa do czynnego udziału w toku całego postępowania, poprzez uniemożliwienie mu zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym ciężar wykazania związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, ciąży na stronie stawiającej ten zarzut. (por. wyrok NSA z 6 marca 2018 r., II OSK 1185/16; wyrok WSA w K. z [...] [...]; wyrok WSA w Ł. z [...] [...] www.cbosi.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący wykazał, iż niezrealizowanie przysługującego mu uprawnienia, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a., przed wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia uniemożliwiło mu podjęcie konkretnej czynności procesowej, czy też realizacji przysługujących mu uprawnień, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast, co do zarzutu naruszenia art. 7 art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę w piśmie z dnia 25 września 2017 r., wskazać należy, iż do wniosków w nim zawartych i pytań, organ administracji odniósł się w piśmie z dnia 26 września 2017 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 października 2017 r. Tym samym zarzut w powyższym zakresie Sąd uznał za nieuzasadniony. Reasumując Sąd stwierdza, iż utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] w części jakiej przenosi on skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe - detektywa w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w P., z jednoczesną zmianą tego rozkazu , w zakresie daty przeniesienia i wyznaczenia jej na dzień 1 stycznia 2018 r., z pominięciem okoliczności, iż z tą datą, w wyniku przeprowadzonych zmian organizacyjno-etatowych, stanowisko etatowe detektywa, zostało przemianowane na stanowisko asystenta, a co za tym idzie orzeczenie o przeniesieniu skarżącego na stanowisko, które w dniu 1 stycznia 2018 r. de facto nie istnieje, skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Rozpatrując ponownie odwołanie skarżącego, wniesionego od rozkazu personalnego z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. będzie zobowiązany do uwzględnienia zmian organizacyjno- etatowych wprowadzonych w KPP w P., na mocy powołanego wcześniej rozkazu organizacyjnego nr [...] i wydania rozstrzygnięcia zgodnego z istniejącym stanem faktycznym i prawnym, w szczególności ze wskazaniem, iż od dnia 1 stycznia 2018 r. w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w P. nie funkcjonuje stanowisko detektywa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. b p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach zastępstwa procesowego sprawowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. a.l.