II OSK 1185/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Piotr Broda /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2946/14 w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [..] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2946/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. A. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania J. A., utrzymał w mocy decyzję Starosty Żyrardowskiego z dnia [...] marca 2014 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. K. pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego i rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyny) na działce nr ew. [...] przy ul. W. w Ż. Organ odwoławczy opisując przebieg postępowania, stwierdził, że przedstawiona pierwotnie przez inwestora dokumentacja budowlana nie spełniała wszystkich wymogów zawartych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. - dalej Pr. bud.). Wezwał zatem inwestora do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z § 12 pkt 2 lit. a i c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Żyrardowa (uchwała Rady Miasta Żyrardowa Nr XIV/96/11 z dnia 22 września 2011 r. - Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 211, poz. 6382) w zakresie zapewnienia miejsc parkingowych. Po uzupełnieniu w tym zakresie dokumentacji budowlanej, organ wezwał inwestora również do przedłożenia projektu zagospodarowania działki i doprowadzenia go do zgodności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 ze zm.). Wobec spełnienia przez inwestora wszystkich obowiązków nałożonych przepisami, organ wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Rozpoznając skargę od w/w decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że dokonana przez organy architektoniczno – budowlane ocena zgodności projektowanej inwestycji budowlanej z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ż. jest prawidłowa. Projekt jest kompletny, sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, co obligowało organ do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd nie podzielił również zarzutów natury procesowej, oceniając, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego gromadząc niezbędny materiał dowodowy, który pozwolił na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych i sformułowanie właściwych ocen prawnych. Nie mógł zdaniem Sądu, odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. i to mimo doręczenia skarżącej zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do dowodów w dniu 20 października 2014 r., podczas gdy decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] października 2014 r. Sąd zwrócił uwagę, że zarzut naruszenia przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym odnosi skutek dopiero wtedy, gdy strona wykaże, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tej okoliczności skarżąca nie wykazała. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniosła J. A., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: a. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 10 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ odwoławczy przedwcześnie wydał decyzję, czym uniemożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji w sprawie, bowiem zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego zostało doręczone w dniu 20 października 2014 roku, a decyzja wydana została dzień później tj. [...] października 2014 roku, a skarżąca mogłaby wskazać, że uzupełniony przez inwestorkę plan jest niewystarczający, co spowodowałoby dodatkowe wezwanie inwestora do uzupełnienia projektu na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, b. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i przyjęcie, że projektowany garaż jest garażem z wydzielonymi stanowiskami postojowymi i projektowane miejsca postojowe wypełniają dyspozycję § 12 pkt 2 lit. a i c planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ż., w sytuacji, gdy planowane miejsca postojowe w kształcie ocenianym przez organ II instancji nie pozwalają na parkowanie więcej niż jednego samochodu, jednocześnie Sąd pominął okoliczność zmiany projektu budowlanego poprzez usunięcia ściany działowej i słupa znajdującego się pomiędzy projektowanymi garażami oraz planowane zastosowanie palety do parkowania, a zatem w sposób nieuprawniony ocenie poddał dokumenty złożone wraz z odpowiedzią na skargę, c. naruszenie art 141 § 4 zd 1 p.p.s.a. polegające na nieodniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów i twierdzeń zgłoszonych przez uczestniczkę postępowania (Inwestorkę), co uniemożliwia dokonanie oceny jakie jest stanowisko Sądu I instancji w zakresie przedłożonych przez uczestniczkę materiałów i dokumentów, co powoduje brak możliwości prześledzenia toku rozumowania Sądu w zakresie przedstawianych twierdzeń w zakresie zarzutów zgłaszanych przez skarżącą odnośnie spełnienia przez projekt budowlany wymogów zaplanowania dwóch miejsc postojowych dla samochodów, co jest wymagane przesz przez § 12 pkt 2 lit. a i c planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ż. i zastosowania palety do parkowania, d. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 pkt 2 lit. a) i c) planu miejscowego, poprzez niewłaściwe zastosowanie tj. przedwczesne zastosowanie tego przepisu i oddalenie skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy organ odwoławczy nieprawidłowo uznał, że poprawiony przez M. K. projekt budowlany w zakresie zapewnienia właściwej ilości miejsc parkingowych dla samochodów jest zgodny planem zagospodarowania przestrzennego, a przedmiotem oceny przez Sąd powinna być jedynie dokumentacja sprawy przekazana przez organ odwoławczy, ponieważ z projektu będącego przedmiotem oceny przez organ odwoławczy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K. wniosła o jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec nie stwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 K.p.a. okazał się niezasadny. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby doszło do naruszenia powołanych przepisów postępowania, w sposób który miałby istotny wpływ na wynik sprawy i zarazem uzasadniał uchylenie zaskarżonego wyroku. Przedmiotowy zarzut skarżąca opiera w istocie na nie dostrzeżeniu przez Sąd I instancji naruszenia przez organ odwoławczy zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1 K.p.a.), które miało polegać na uniemożliwieniu skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednak takie uchybienie procesowe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zaistniało na gruncie niniejszej sprawy. Zasadą jest, że organy administracji publicznej prowadzące postępowanie są zobowiązane do zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom, którym przysługuje status strony postępowania. Tak więc również organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie powinien umożliwić stronie między innymi wypowiedzenie się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Stosowanie przez organy administracji publicznej przepisu art. 10 § 1 K.p.a., jako otwierającego przed stroną możliwość obrony interesu prawnego w toku czynności organów administracji publicznej, ma niebagatelne znaczenie dla prawidłowego przebiegu postępowania administracyjnego. Dotyczy to zarówno postępowania przed organem I instancji jak i postępowania odwoławczego, w szczególności w sytuacji, w której organ II instancji uzupełniał materiał dowodowy. Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu, jest zatem kwalifikowaną wadą procesową postępowania. Jednakże dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela, że naruszenie przywołanego przepisu zasadniczo oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (zob. np.: wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1614/06; postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11). W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała w/w okoliczności, których spełnienie warunkowałoby uchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji. Stanowisko skarżącej kasacyjnie, jakoby organ odwoławczy uniemożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Konkluzja Sądu I instancji o braku naruszenia przepisów postępowania regulujących sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy jest zatem prawidłowa. Wskazać bowiem należy, że Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. wezwał inwestorkę M. K. do doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z § 12 pkt 2 lit. a i c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ż. określającymi zasady i wskaźniki w zakresie zapewnienia miejsc parkingowych dla samochodów. Po uzupełnieniu dokumentacji budowlanej w tym zakresie, organ zawiadomieniem z dnia 28 lipca 2014 r. poinformował strony, w tym również skarżącą, o zebranym materiale dowodowym oraz o możliwości zapoznania się z nim. Zawiadomienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 14 sierpnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Pomimo to skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej w tym zakresie uprawnień. Okoliczność, że skarżąca w okresie biegu tego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym przebywała w sanatorium nie stanowi o naruszeniu standardów postępowania gwarantujących jej możliwość uczestniczenia postępowaniu, zwłaszcza, że do pisma informującego o pobycie w sanatorium z dnia 25 sierpnia 2014r. skarżąca dołączyła symulację zacienienia jej nieruchomości przez przedmiotową inwestycję. Kolejnym wezwaniem z dnia 26 września 2014 r. organ odwoławczy zwrócił się do inwestorki M. K. tym razem o doprowadzenie projektu zagospodarowania działki do stanu zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o czym skarżąca również została poinformowana. Następnie zawiadomieniem z dnia 30 września 2014r., które J.A. odebrała dopiero w dniu 20 października 2014r., organ poinformował skarżącą o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie dowodów. W tych okolicznościach sprawy pomimo, że doręczenie skarżącej w/w zawiadomienia nastąpiło w przeddzień wydania zaskarżonej decyzji nie sposób przyjąć, że doszło do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Skarżąc była informowana o każdej czynności organu odwoławczego i pomimo tego nie wykazała żadnej aktywności w tym zakresie, dlatego późniejsze kwestionowanie terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym uznać należało za niezasadne. Należało również podkreślić, że skarżąca nie wykazała aby okoliczność, którą zamierzała podnieść w ramach udziału w postępowaniu, miała jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącej, złożony w sprawie projekt budowlany nie spełniał wymogów określonych przez plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Ż.f i wymagał dalszego uzupełnienia przez inwestora. Teza ta jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzyskana przez organ odwoławczy korekta przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego w zakresie jego zgodności z § 12 pkt 2 lit. a i c planu miejscowego i zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, świadczy o zgodności projektowanej inwestycji w tym zakresie ze wskazanymi przepisami prawa miejscowego. Zatem nawet aktywność skarżącej w postępowaniu i postulowanie przez nią nałożenia na inwestora kolejnego obowiązku uzupełnienia dokumentacji projektowej nie wpłynęłoby na wynik sprawy. Subiektywny pogląd skarżącej o istniejących brakach w projekcie budowlanym i niezgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może stanowić przesłanki stwierdzenia uchybień w procedurze administracyjnej i uchylenia na tej podstawie zaskarżonej decyzji, bowiem warunkuje to wyłącznie obiektywna niezgodność zaskarżonego aktu z przepisami obowiązującego prawa, takiej zaś Sąd I instancji, zasadnie nie stwierdził w tej sprawie. W kontekście zarzutu naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że przesłanka wskazująca na naruszenie tego przepisu mogłaby wystąpić, gdyby Sąd I instancji odmówił przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, a kontrola legalności zaskarżonej decyzji odpowiada ustawowym kryteriom. Zarzut kasacyjny naruszenia art. 106 § 3 w zw. z art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. również okazał się niezasadny. Należy podkreślić, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przed sądem obejmuje wyłącznie dowód z dokumentów i jest możliwe pod warunkiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.), przy czym zasadność przeprowadzenia tych dowodów pozostawiono do uznania sądu. Jednocześnie celem prowadzonego przez sąd postępowania nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej. Zatem nie odniesienie się przez Sąd I instancji do okoliczności wynikających z dokumentacji załączonej przez uczestniczkę postępowania do odpowiedzi na skargę, podyktowane było stanowiskiem sądu co do kompletności materiału dowodowego, czemu zresztą Sąd I instancji dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stanowisko to zasługuje na aprobatę, zwłaszcza, że materiał dowodowy sprawy był w toku postępowania odwoławczego dwukrotnie uzupełniany przez inwestora, również w zakresie kwestionowanym przez skarżącą. Z tej przyczyny, wobec braku konieczności wyjaśnienia okoliczności istotnych w sprawie, brak było również podstaw do zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. Z kolei przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia także dopatruje się skarżąca kasacyjnie, określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji rozpoznając skargę orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organu w zakresie dotyczącym prawidłowości zatwierdzenia projektu budowlanego, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można także kwestionować prawidłowości zajętego przez Sąd stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015r., sygn. akt I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 264/09, LEX nr 744745). Tym samym chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej, dokonania przez Sąd I instancji nieuprawnionej oceny dokumentów przedłożonych przez inwestorkę w odpowiedzi na skargę i bezpodstawnego przyjęcia, że projektowany garaż z wydzielonymi miejscami postojowymi wypełnia dyspozycję § 12 pkt 2 lit. a i c planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należało, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku ilustruje stanowisko Sądu I instancji, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i spełnia w tym zakresie standardy wyznaczone powołanym przepisem. Natomiast zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko skarżącej kasacyjnie, która zarzuca Sądowi I instancji nieuprawnioną ocenę dokumentów załączonych do odpowiedzi na skargę, po to by w kolejnym zarzucie podnieść brak odniesienie się w uzasadnieniu przez Sąd I instancji do tych samych dokumentów. Podkreślić przede wszystkim należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, nie można za pomocą tak sformułowanego zarzutu kwestionować dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, jak również podejmować polemiki ze stanowiskiem zajętym w skarżonym wyroku. Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to pogląd podziela również Sąd rozpoznający niniejszą kasację, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 39). Kontrolowany wyrok Sądu pierwszej instancji takie stanowisko zawiera, podobnie, jak i zawiera inne elementy konstrukcyjne wymienione w tym przepisie. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 Pr. bud. w zw. z § 12 pkt 2 lit. a i c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej nieprecyzyjnie powołał przepis art. 32 ust. 4 Pr. bud., bowiem nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu (art. 32 ust. 4 zawiera 3 punkty), nadto ani w treści zarzutu, ani również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśnił na czym miało polegać naruszenie powołanego przepisu. Niezależnie od tego stwierdzić również należy, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć powołanych przepisów w sposób opisany w zarzucie, ponieważ nie jest ich adresatem. Sąd mógł co najwyżej dokonać wadliwej oceny zastosowania tych przepisów przez organy administracji publicznej, ale takiego zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji błędne uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przyjęcie, że poprawiony projekt budowlany zapewnia wymaganą ilość miejsc parkingowych, w sytuacji gdy niemożliwe jest jednoczesne korzystanie z wyznaczonych miejsc, czyli de facto kwestionuje ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się do ugruntowanego już orzecznictwa, wskazuje, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2327/11 dostępne: www.orzeczeniansa.gov.pl). Na marginesie można jedynie wskazać, że Wojewoda Mazowiecki wezwał inwestora do doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z § 12 pkt 2 lit. a i c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokumentacja budowlana została przez inwestora uzupełniona na wezwanie organu, poprzez wprowadzenie odpowiednich poprawek w projekcie budowlanym. Po analizie uzupełnionej dokumentacji projektowej organ odwoławczy nie znalazł podstaw do jej zakwestionowania i wobec tego zobligowany był na podstawie art. 35 ust. 4 Pr. bud. do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Użyty w tym przepisie zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza bowiem, że organ w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem inwestora. Sąd I instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organu architektoniczno-budowlanego w tym zakresie, a Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten w pełni podziela. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.