II SA/Łd 212/18

Dnia 29 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za korzystanie ze środowiska oddala skargę. A.B. Decyzją z [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – w skrócie: "k.p.a." – w zw. z art. 293 ust. 1 w zw. z art. 288 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 273 ust. 1 pkt 4, art. 275, art. 281 ust. 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i ust. 2, art. 286 ust. 1, art. 293 ust. 7 i art. 297 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.) – zwanej dalej: "p.o.ś." – w zw. z art. 128 pkt 3 w zw. z oraz art. 124 ust. 3, art. 240 ust. 1 i 4 i art. 241 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm.) – powoływanej jako: "u.o." – utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...], znak: [...], określającą L.F. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą w M., opłatę za korzystanie ze środowiska stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu za 2015 rok w kwocie 3.445.208,00 zł. Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że pismem z 20 kwietnia 2016 r., organ I instancji wezwał L.F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą . , do sporządzenia i przekazania Marszałkowi Województwa [...] korekty zbiorczego zestawienia informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat wraz z wykazem zawierającym informację o składowanych odpadach oraz informacje o wysokości należnych opłat, dotyczących odpadów składowanych na składowisku w miejscowości M. a 2015 rok. W uzasadnieniu wskazano, że do organu I instancji 4 kwietnia 2016 r. wpłynęło zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat wraz z wykazem zawierającym informację o składowanych odpadach oraz informacje o wysokości należnych opłat, dotyczących odpadów składowanych na składowisku w miejscowości M. za 2015 rok, z którego wynika, że strona składowała odpady na składowisku, co zostało potwierdzone w trakcie wizji lokalnej. W piśmie tym organ wskazał, że strona nie złożyła w terminie do 23 stycznia 2015 r. wniosku o zatwierdzenie instrukcji prowadzenia przedmiotowego składowiska. Strona odpowiedziała pismem z 27 kwietnia 2016 r. 29 września 2016 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia różnicy pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu za 2015 rok, a następnie decyzją z [...] znak: [...], Marszałek Województwa [...] określił stronie wysokość różnicy pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu zawierającego informacje i dane za rok 2015 w wysokości 3.445.208,00 zł. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] znak: [...], uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na decyzję tę strona złożyła skargę, oddaloną nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2017 r., o sygn. akt II SA/Łd 508/17. Postanowieniem z [...], zmodyfikowanym na prośbę pełnomocnika strony, organ pierwszej wezwał stronę do przedłożenia potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów ewidencji odpadów za 2015 rok w terminie do 20 lipca 2017 r. W dniu 21 lipca 2017 r. do organu I instancji wpłynęły potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów ewidencji odpadów za 2015 rok. Pismem z 20 lipca 2017 r. strona wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na decyzję z dnia [...], znak: [...]. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania. Na postanowienie to strona nie złożyła zażalenia. [...], organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję znak: [...], w uzasadnieniu której wyjaśnił, że zarządzający składowiskiem odpadów nie złożył we właściwym terminie wniosku o zatwierdzenie instrukcji prowadzenia składowiska odpadów, czego skutkiem było wygaśnięcie decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. Konsekwencją powyższego było naliczenie podmiotowi korzystającemu ze środowiska opłat podwyższonych. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 8 k.p.a. poprzez działanie na niekorzyść strony, bez uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 w zw. z art. 240 i art. 241 ustawy o odpadach poprzez ich niezastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego i błędne uznanie, że strona zobowiązany jest do ponoszenia podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska, pomimo braku posiadania tytułu prawnego do nieruchomości ze względu na spór toczący się przed sądem cywilnym z Miastem Z., dotyczący obowiązywania umowy dzierżawy terenu, na którym prowadzone jest targowisko. 14 listopada 2017 r. strona uzupełniła stanowisko zawarte w odwołaniu, podnosząc że po pierwsze organ I instancji wbrew obowiązkowi nie odniósł się do zarzutów odwołania, a po drugie, że złożenie wniosku bez załączników wymaganych przez ustawę i złożenie wniosku o zawieszenie postępowania nie wywołałoby skutku prawnego. Następnie organ II instancji odwołał się do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – zwanej dalej: "p.p.s.a." – i wskazał, że jest związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2017 r., o sygn. akt II SA/Łd 508/17, w którym stwierdzono, że zasadnie przyjęło Kolegium, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem I instancji nie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 293 ustawy Prawo ochrony środowiska, a ustalenia faktyczne zostały dokonane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego, w rozpoznawanej sprawie ustawy o odpadach i ustawy Prawo ochrony środowiska, nie mogła zatem stać się przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Dalej organ odwoławczy, w oparciu o art. 273 ust. 1 pkt 4, art. 275, art. 281 ust. 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1, ust. 2 i ust. 4, art. 286 ust. 1, art. 287, art. 288 ust. 1 pkt 2, art. 289 ust. 1, art. 293 ust. 1 o ust. 7 oraz art. 297 p.o.ś., wyjaśnił zasady ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, w tym m.in. za składowanie odpadów, a następnie stwierdził, że wyliczenia dokonane przez organ I instancji zostały przeprowadzone prawidłowo, na podstawie złożonego przez stronę zestawienia. Strona natomiast kwestionuje zasadność uiszczenia opłaty podwyższonej. W związku z powyższym Kolegium przytoczyło treść art. 128 pkt 3 i art. 240 ust. 1 u.o. i stwierdziło, że nie ma wątpliwości, że L.F. zarządzał istniejącym przed dniem 23 stycznia 2013 roku składowiskiem odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne, znajdującym się we wsi M. L.F. dysponował decyzją Marszałka Województwa [...] z [..., nr [...], zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska. W ustawie o odpadach brak jest definicji legalnej pojęcia "zarządzający składowiskiem odpadów". Jednak w ocenie organu II instancji brak definicji legalnej nie wyklucza jeszcze możliwości odtworzenia ustawowego znaczenia określonego pojęcia w wyniku zestawienia kilku różnych przepisów (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2008 r., o sygn. akt I KZP 10/08). Odwołując się do piśmiennictwa Kolegium wyjaśniło, że o definicji kontekstowej mówimy wówczas, gdy znaczenie danego pojęcia nie jest wprawdzie bezpośrednio określone w jednym przepisie, ale wynika ono ze sposobu jego użycia w kilku różnych przepisach, z których każdy może służyć do rekonstrukcji znaczenia definiowanego wyrażenia (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 104-105). Z treści art. 128 u.o. wynika, że zarządzający składowiskiem odpadów może rozpocząć działalność polegającą na prowadzeniu składowiska odpadów po uzyskaniu kolejno [...]. Oznacza to zdaniem organu odwoławczego, że ustawodawca posługuję się tym pojęciem wskazując na podmiot, który dopiero zamierza rozpocząć taką działalność. W myśl art. 124 ust. 3 u.o. zarządzający składowiskiem odpadów prowadzi składowisko odpadów, a prowadzenie składowiska odpadów obejmuje wszystkie działania podejmowane w fazie eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej dotyczące funkcjonowania składowiska odpadów, w tym monitoring składowiska odpadów. Właśnie takie działania podejmowała i podejmuje aktualnie strona. Wypowiedzenie umowy dzierżawy terenów składowiska odpadów nie pozbawiło L.F. statusu zarządzającego składowiskiem odpadów - korzystającego ze środowiska. L.F. wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów złożył dopiero 17 lipca 2015 r., a więc po upływie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy o odpadach. L.F. mógł złożyć wiosek o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów przed 23 stycznia 2015 roku i jednocześnie ewentualnie wystąpić o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jeśli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny. Zatem sam fakt sporu dotyczącego tytułu prawnego do nieruchomości nie uniemożliwiał złożenia wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z [...] nr [...] właśnie ze względu na "spór cywilny odnośnie przedmiotu dzierżawy" zwiesił postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego. Organ II instancji stwierdził, że skarżący błędnie interpretuje skutki wypowiedzenia umowy dzierżawy, bowiem nawet gdyby uznać, że wniosek taki nie wszcząłby postępowania, jak twierdzi strona, to na zasadzie art. 240 ust. 1 u.o. winna była złożyć taki wniosek, co czyniłoby zadość ustawowemu warunkowi, w przypadku którego nie byłoby podstaw do naliczania opłaty dodatkowej, Trwający spór nie zwalniał go z tego ustawowego obowiązku. Następnie Kolegium wskazało, że w myśl art. 241 ust. 1 u.o. wymogu posiadania tytułu prawnego, o którym mowa w art. 124 ust. 1, nie stosuje się do zarządzającego istniejącym w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy składowiskiem odpadów, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie posiada tytułu prawnego do całej nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska. Przepis art. 241 ust. 1 u.o. nie zwalniał z obowiązku złożenia wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów przed 23 stycznia 2015 r., a jedynie modyfikował wymóg posiadania tytułu prawnego do całej nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska. W ocenie organu odwoławczego nie można mówić zatem o żadnej luce prawnej, a jedynie o zaniedbaniu złożenia wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów we właściwym terminie przez zarządzającego składowiskiem odpadów – L. F. Termin określony w art. 240 ust. 1 u.o. jest terminem materialnym, który nie podlega przedłużeniu, czy przywróceniu. Jego upływ powoduje wygaśnięcie materialnoprawnych praw i obowiązków. Twierdzenie strony, że termin w którym strona uzyskała potwierdzenie posiadanego tytułu prawnego do nieruchomości stanowi początek biegu terminu, w którym rozpoczynają biec jakiekolwiek ustawowe lub procesowe terminy dotyczące zarządzającego składowiskiem odpadów, nie opiera się na jakiekolwiek regulacjach prawnych. W myśl art. 240 ust. 4 u.o., w przypadku gdy zarządzający składowiskiem odpadów nie złożył wniosku o zatwierdzenie instrukcji prowadzenia składowiska odpadów w terminie, o którym mowa w ust. 1, decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska odpadów wygasa z upływem dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy. Tym samym decyzja Marszałka Województwa [...] z [...], nr [...], zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska wygasła 23 stycznia 2015 r. Marszałek Województwa [...] decyzją z [...], nr [...], zatwierdził instrukcję prowadzenia składowiska odpadów we wsi M. Od dnia 24 stycznia 2015 r. na składowisku odpadów we wsi M. zarządzanym przez L.F. miało miejsce składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Na marginesie organ II instancji podniósł, że nic nie stało na przeszkodzie aby L.F. z dniem, w którym wygasła decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska odpadów, wstrzymał przyjmowanie odpadów do czasu uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Kwestia ewentualnego sporu pomiędzy stroną, a Miastem Z. dotyczącego odszkodowania za poniesiona szkodę nie ma żadnego znaczenia prawnego dla przedmiotowego postępowania. Kolegium po analizie przepisów prawa oraz po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz ze wszystkimi wyjaśnieniami strony uznało, że są podstawy do naliczenia opłaty podwyższonej. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że postanowieniem z [...], zmodyfikowanym na prośbę pełnomocnika strony, organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów ewidencji odpadów za 2015 rok w terminie do 20 lipca 2017 r. Po wpłynięciu ww. dokumentów do organu I instancji pismem z 11 sierpnia 2017 r. poinformowano, że strona może zapoznać się z dokumentacją, a także wypowiedzieć się w sprawie zebranych materiałów. Reprezentowana przez pełnomocnika strona wypowiedziała się 1 września 2017 roku. Tym samym w przedmiotowej sprawie, w przeciwieństwie do uprzednio toczącego się postępowania, materiał dowodowy został zebrany z poszanowaniem zasad z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w postępowaniu zapewniono stronie czynny udział na zasadzie art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. Odnosząc się do stanowiska strony, wyrażonego 1 września 2017 r., Kolegium wyjaśniło, że przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie przewidują żadnej możliwości "sanowania" poprzez uzyskanie kolejnej decyzji, o treści podobnej do decyzji poprzedniej (por. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 września 2009 r., o sygn. akt II SA/Łd 386/09), zwłaszcza że uzyskanie nowej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska nie stanowiło wyłącznie kwestii formalnej, a wymagało prac prowadzących do dostosowania instalacji do wymagań wprowadzonych nową ustawą o odpadach. Okoliczność braku wymaganego przepisami prawa pozwolenia została przez Kolegium zweryfikowana z uwzględnieniem treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., o sygn. akt II OSP 2/11, w której stwierdzono, że każdą tego rodzaju sprawę należy analizować indywidualnie, rozpatrując przyczyny braku pozwolenia, a w szczególności, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie kolejnego wymaganego pozwolenia w rozumieniu art. 180 i 181 w związku z art. 276 ust. 1 p.o.ś. oraz czy przyczyna braku pozwolenia jest związana z działaniem organu podczas rozpatrywania wniosku o wydanie nowego pozwolenia. W ocenie Kolegium ustawodawca przewidział "elastyczną" procedurę przejściową. W terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy o odpadach wymagane było jedynie złożenie wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, a nie uzyskanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Podmiot korzystający ze środowiska L.F. nie wystąpił we właściwym terminie o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, choć mógł to zrobić. Wniosek taki byłby obarczony jedynie brakiem formalnym, który mógłby być uzupełniony. W kontekście wyjaśnień pełnomocnika skarżącego, co do uzasadnionych wątpliwości skarżącego związanych ze sporem dotyczącym tytułu prawnego, co do składowiska wyjaśniono, że w związku z tymi wątpliwościami skarżący powinien zaprzestać przyjmowania odpadów, z chwilą wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, co wyeliminowałoby całkowicie ryzyko poniesienia opłaty podwyższonej. Strona nie wystąpiła też niezwłocznie po prawomocnym rozstrzygnięciu sporu ze stosownym wnioskiem o wydanie decyzji. Wyrok Sadu Apelacyjnego o sygn. akt I ACa 1423/14 zapadł dnia 26 marca 2015 r., zaś wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów złożono dopiero 17 lipca 2015 r., co nie świadczy o starannym i niezwłocznym działaniu strony. Gdyby strona należycie dbała o swoje interesy złożyłaby wniosek we właściwym terminie z jednoczesnym wnioskiem o zawieszenie postępowania albo zaprzestała przyjmowania odpadów z chwilą wygaśnięcia decyzji zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska, a już ostatecznie złożyłaby wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w dniu prawomocnego orzeczenia rozstrzygającego spór na jego korzyść. Natomiast strona wykazała się nieuzasadnioną zwłoką, ponieważ nie dość, że nie złożyła wniosku w terminie, to złożyła go dopiero kilka miesięcy po prawomocnym wyroku sądu. Organ odwoławczy podkreślił, że na gruncie obowiązujących regulacji niedopuszczalna jest eksploatacja instalacji bez wymaganego pozwolenia. Stąd podmiot podejmujący działania z naruszeniem tego zakazu winien liczyć się z określonymi sankcjami administracyjnymi (np. w postaci obowiązku poniesienia podwyższonej opłaty). Gdy do konieczności poniesienia sankcji przyczynią się zaniedbania określonego organu administracji, szkody mogą być skompensowane na podstawie odrębnych regulacji przewidzianych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 roku -Kodeks cywilny, dalej: "k.c.". Jednak ciężar udowodnienia winy organu administracji oraz adekwatnego zakresu jego odpowiedzialności, powinien obciążać w tym przypadku poszkodowanego na zasadach ogólnych wynikających z art. 6 k.c., skoro generalnie działał on z naruszeniem określonych przepisów (korzystanie ze środowiska bez wymaganych pozwoleń). Dochodzenie ewentualnych roszczeń wynikających z zaniedbania organów administracji powinno być realizowane środkami o charakterze cywilnoprawnym, a ewentualne spory powinny być rozstrzygane przez sądy powszechne. Natomiast kwestii związanych z oceną winy organu właściwego do wydania pozwolenia nie może rozstrzygać inny organ administracji, gdy zagadnienie to nie ma znaczenia w świetle regulacji materialnoprawnych stanowiących podstawę orzekania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2010 r., o sygn. akt IV SA/Wa 1916/09). Organ II instancji odwołał się do poglądu doktryny, że odpowiedzialność podmiotu korzystającego ze środowiska za opłaty podwyższone ma charakter obiektywny. Podmiot ten odpowiada na zasadzie bezprawności. W pełnym zakresie ponosi ryzyko swego bezprawnego korzystania ze środowiska, choćby przyczyny tego stanu rzeczy były od niego niezależne i wynikały m.in. z zachowania się osób trzecich. W postępowaniu w sprawie wymierzenia opłat podwyższonych podmiot korzystający ze środowiska nie może powołać się na okoliczność, że nie dysponuje wymaganym pozwoleniem bez swojej winy. Decyzja o wymierzeniu opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska jest decyzją administracyjną o charakterze deklaratoryjnym (por. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2011 r., o sygn. akt II OSK 1730/10). Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony nie można uznać, że opłaty dodatkowe o których mowa w art. 276 i art. 292 p.o.ś. (a także art. 293 p.o.ś.) pomimo ich sankcyjnego charakteru, stanowią administracyjna karę pieniężną (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 marca 2014 r., o sygn. akt I SA/Bk 639/13). Odpowiedzialność nie jest również uzależniona od skutków wywołanych w środowisku przez użytkowanie instalacji bez wymaganego pozwolenia (por. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 września 2009 r., o sygn. akt II SA/Łd 386/09). W przypadku, gdyby zachowanie strony spowodowałoby negatywne skutki w środowisku strona poniosłaby dodatkowe konsekwencje. Według Kolegium wykładnia celowościowa i systemowa nie może kwestionować wyraźnego brzmienia przepisu ustawy, który obligował do złożenia wniosku w określonym terminie. Przepisy Prawa ochrony środowiska i ustawy o odpadach mają na celu wymuszenie zachowań zgodnych z prawem, w tym składania wniosków w ustawowych terminach, nie pozostawiając w tym zakresie dowolności. Organ II instancji podkreślił, że wbrew twierdzeniom strony zawartym w odwołaniu, przepis art. 133 k.p.a., w przeciwieństwie do art. 227 o.p., nie wprowadza obowiązku organu I instancji ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów, z jednoczesnym poinformowaniem strony o sposobie ustosunkowania się do nich. Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie została wyczerpana norma z art. 293 ust. 1 w zw. z art. 288 ust. 1 pkt 2 p.o.ś. Decyzja organu I instancji została wydana po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i art. 80 k.p.a.), w postępowaniu zapewniono stronie czynny udział, strona mogła wypowiedzieć się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego (art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a.), a uzasadnienie decyzji spełnia stawiane przepisami prawa wymagania (art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.). W związku z tym tutejsze Kolegium jest zobligowane do utrzymania decyzji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). Na koniec organ II instancji wskazał, że do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa (art. 281 p.o.ś.), w tym przepisy dotyczące odsetek za zwłokę. Od zaległości naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 o.p.). Odsetki za zwłokę są wpłacane bez wezwania organu (art. 55 § 1 o.p.). Zobowiązanie z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stanowi rodzaj swoistego podatku stanowiącego przychód funduszu ochrony środowiska (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lutego 2008 r., o sygn. II SA/Bk 637/07). W tym przypadku zobowiązanie powstaje z mocy prawa z dniem zaistnienia zdarzenia, jakim w omawianej sprawi jest korzystanie ze środowiska, a więc w sposób o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 1 o.p. (por. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w wyroku z dnia 2 kwietnia 2009 r., o sygn. II SA/Po 952/08). Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył L.F. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą . w miejscowości M. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 8 k.p.a. poprzez działanie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego na niekorzyść strony, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego; 2. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie dowolnej zasady oceny dowodów co jest wynikiem braku należytego zebrania oraz rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego; Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego. tj. art. 124, art. 128 w zw. z art. 240 i 241 u.o. poprzez ich niezastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego i uznanie, że skarżący jest zobowiązany do ponoszenia podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska, pomimo braku posiadania tytułu prawnego do nieruchomości ze względu na spór toczący się przed Sądem Cywilnym z Miastem Z., dotyczący obowiązywania umowy dzierżawy terenu, na którym prowadzone jest składowisko. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podczas postępowania pierwszoinstancyjnego organ nie uzyskał dowodów na nieprawidłowe złożenie przez stronę deklaracji będącej podstawą naliczenia opłaty, co powinno skutkować uchyleniem przez SKO decyzji organu I instancji i umorzeniem prowadzonego postępowania. Stanowisko to potwierdza okoliczność, iż brak było przesłanek materialnych do wydania jakiegokolwiek orzeczenia, ponieważ, zgodnie z art. 124 ust. 1 u.o. zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany posiadać tytuł prawny do całej nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska, w okresie obejmującym fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną. Pojęcie "tytuł prawny" rozumieć należy zgodnie z art. 3 pkt 41 p.o.ś., w myśl którego jest to prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy. Zauważyć należy, że zakres tego obowiązku został wyznaczony pierwszoplanowo przez kryterium nieruchomości, a nie samej instalacji. Aspekt czasowy dotyczy wprost dwóch ostatnich faz z art. 123 u.o., jednakże zauważyć można, że informacja lub oświadczenia o tytule prawnym wymagane są także w postępowaniach prowadzonych w fazie przedeksploatacyjnej. Przepis ten należy zestawić z art. 240 u.o. ust. 1 i ust 4. u.o. Dodatkowo skarżący przywołał art. 241 ust. 1-3 u.o. i stwierdził, że zestawienie wszystkich powołanych przepisów oraz przedstawionego stanu faktycznego jasno wskazuje, iż żadna z przywołanych regulacji nie ma zastosowania do niniejszego stanu faktycznego. Ze względu na spór dotyczący umowy dzierżawy toczący się pomiędzy skarżącym a Miastem Z., nie wypełniona została hipoteza z art. 124 ust. 1 w zw. z brzmieniem art. 241 ust. 1 u.o. W ocenie skarżącego, ze względu na istniejącą lukę, należy zinterpretować regulację w ten sposób, iż termin w którym strona uzyskała potwierdzenie posiadanego tytułu prawnego do nieruchomości stanowi początek biegu terminu, w którym rozpoczynają biec jakiekolwiek ustawowe lub procesowe terminy dotyczące zarządzającego składowiskiem odpadów. W innym przypadku należałoby uznać, że to Prezydent Miasta Z. swym bezprawnym działaniem doprowadził do niniejszej sytuacji, w której organ domaga się zapłaty podwyższonej opłaty. Zdaniem skarżącego za opisaną powyżej wykładnią przemawia także dyrektywa interpretacyjna obowiązująca w polskim porządku prawnym, zgodnie z którą, jeżeli z określoną normą wiąże się sankcja dla danego podmiotu prawa, normę tę należy wykładać zawężająco. Wobec powyższego organ II instancji nie tylko powinien był uchylić skarżoną decyzję, ale także umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. W uzupełnieniu skargi z 24 sierpnia 2018 r., pełnomocnik skarżącego dodatkowo podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: 1. art. 293 ust. 1 w zw. z art. 276 ust. 1 p.o.ś. w zw. z art. 124 ust. 1, art. 240 ust. 1 i art. 241 ust. 1 i 2 u.o. poprzez ich niewłaściwą wykładnię wyrażającą się w przyjęciu przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w przypadku wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska wobec nieterminowego złożenia przez zarządzającego składowiskiem wniosku o wydanie nowej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, przyczyny tego stanu rzeczy nie mają znaczenia dla oceny zasadności nałożenia na zarządzającego składowiskiem obowiązku uiszczenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska, a w konsekwencji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, mimo iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy zaistniały przesłanki przemawiające za przyjęciem, iż nieterminowe złożenie przez skarżącego wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska nastąpiło z usprawiedliwionych przyczyn, niezależnych od skarżącego; 2. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pominięcie przedstawionych przez Skarżącego okoliczności faktycznych oraz zaniechanie należytego rozważenia w uzasadnieniu decyzji przedstawianej przez skarżącego argumentacji prawnej uzasadniającej przyjęcie, iż nieterminowe złożenie przez skarżącego wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska nastąpiło z usprawiedliwionych przyczyn, niezależnych od skarżącego a także poprzez naruszenie przez organ zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, przejawiające się w rozstrzygnięciu zaistniałych wątpliwości prawnych na niekorzyść skarżącego. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 124 ust. 3 u.o. prowadzenie składowiska odpadów obejmuje wszystkie działania podejmowane w fazie eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej dotyczące funkcjonowania składowiska odpadów, w tym monitoring składowiska odpadów. Składowisko odpadów prowadzi zarządzający składowiskiem odpadów. Faza eksploatacyjna obejmuje okres od dnia uzyskania pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów do dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów (art. 123 ust. 1 pkt 2 u.o.). Zarządzający składowiskiem odpadów może rozpocząć działalność polegającą na prowadzeniu składowiska odpadów po uzyskaniu kolejno: 1) pozwolenia zintegrowanego albo zezwolenia na przetwarzanie odpadów; 2) pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów; 3) decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów (art. 128 u.o.). Decyzję zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów wydaje, na wniosek zarządzającego składowiskiem, marszałek województwa, a w przypadku przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych - regionalny dyrektor ochrony środowiska. Właściwość miejscową organu określa się według miejsca lokalizacji składowiska odpadów (art. 129 ust. 1 u.o.). Do wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów dołącza się m.in. dokumenty potwierdzające posiadanie tytułu prawnego do dysponowania całą nieruchomością, na której będzie zlokalizowane składowisko wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami, związanymi z prowadzeniem tego składowiska, w okresie obejmującym fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną (art. 129 ust. 3 u.o.). Właściwy organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1, odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia instrukcji prowadzenia składowiska odpadów, m.in. w przypadku gdy zarządzający składowiskiem odpadów nie posiada tytułu prawnego do dysponowania całą nieruchomością, na której jest zlokalizowane składowisko odpadów wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami, związanymi z prowadzeniem tego składowiska, w okresie obejmującym fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną (art. 134 pkt 1 u.o.). W myśl art. 240 ust. 1 u.o. zarządzający istniejącym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy składowiskiem odpadów jest obowiązany złożyć wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W przypadku gdy zarządzający składowiskiem odpadów nie złożył wniosku o zatwierdzenie instrukcji prowadzenia składowiska odpadów w terminie, o którym mowa w ust. 1, decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska odpadów wygasa z upływem dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy (art. 240 ust. 4 u.o.). Z okoliczności sprawy wynika niewątpliwie, że skarżący prowadzi składowisko odpadów w miejscowości M. , a więc stosownie do powołanych wyżej przepisów, jest zarządzającym tym składowiskiem odpadów. Ponadto skarżący był zarządzającym ww. składowiskiem odpadów przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Ustawa ta weszła w życie 23 stycznia 2013 r., wobec czego skarżący miał obowiązek złożyć wniosek o wydanie nowej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów najpóźniej do 23 stycznia 2015 r. Tego dnia wygasła bowiem dotychczasowa decyzja Marszałka Województwa [...] z [...], nr [...], zatwierdzająca instrukcję eksploatacji przedmiotowego składowiska odpadów. Termin, o który mowa miał materialnoprawny charakter, co oznacza, że nie podlegał skracaniu ani przedłużaniu. Skarżący nie złożył jednak wniosku w powyższym terminie, zatem od 23 stycznia 2015 r., w świetle art. 128 pkt 3 u.o. skarżący nie spełniał wszystkich warunków do prowadzenia składowiska odpadów, czego skutkiem jest przyjęcie, że korzystał ze środowiska bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, co z kolei skutkowało naliczeniem opłaty podwyższonej zgodnie z art. 293 ust. 1 p.o.ś., który stanowi, że za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego, spór dotyczący tytułu prawnego do nieruchomości nie stanowił przeszkody do złożenia wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Spór ten był jedynie przeszkodą do wydania pozytywnej decyzji. Jednak samo złożenie wniosku spowodowałoby, że skarżący zachowałby termin, o którym mowa w art. 240 ust. 1 u.o., co mogłoby uchronić go od naliczenia mu opłaty podwyższonej. Ponadto trafnie organy przyjęły, że skoro niezależnie od sporu z właścicielem nieruchomości skarżący pomimo wypowiedzenia umowy dzierżawy nadal czynnie prowadził składowisko, to należało go uznać za zarządzającego składowiskiem. Zasadnie organ odwołuje się do uregulowania art. 124 ust. 3 ustawy o odpadach. Wbrew zarzutom skarżącego, przyjęcie takiej wykładni pojęcia zarządzający nie uchybia zasadom wykładni. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 241 ust. 1 u.o. wymogu posiadania tytułu prawnego, o którym mowa w art. 124 ust. 1, nie stosuje się do zarządzającego istniejącym w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy składowiskiem odpadów, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie posiada tytułu prawnego do całej nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska. Zarządzający składowiskiem odpadów, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany utrzymać dotychczas posiadany tytuł prawny co najmniej w takim zakresie, w jakim dysponował nim w dniu wejścia w życie ustawy, do zakończenia fazy poeksploatacyjnej (art. 241 ust. 2 u.o.). Tym samy skarżący do wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję składowania odpadów powinien załączyć umowę, na podstawie której dzierżawił dotychczas teren, na którym znajduje się składowisko wraz z informacją, że właściciel gruntu - Miasto Z. - wypowiedział tę umowę dzierżawy, ale sprawa co skuteczności wypowiedzenia umowy dzierżawy zawisła przed sądem powszechnym. Wówczas organ mógłby rozważyć, czy zachodzą podstawy do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej instrukcję składowania odpadów (gdyby skarżący nie złożył wniosku w tym przedmiocie) do czasu rozstrzygnięcia sporu przed sądem powszechnym. W takiej sytuacji skarżący uchroniłby się przed negatywnymi skutkami niezłożenia wniosku w ustawowym terminie. Jeżeli natomiast organ nie zawiesiłby postępowania i wydałby decyzję odmawiającą zatwierdzenie instrukcji z powodu nielegitymowania się tytułem prawnym do nieruchomości, to po uzyskaniu korzystnego orzeczenia sądu powszechnego skarżący mógłby wnosi o wznowienie postępowania i żądać wydania decyzji pozytywnej, tym bardziej, że z uzasadnień wyroków sądów powszechnych wynika, że wypowiedzenie umowy dzierżawy terenu, na którym zlokalizowane jest składowisko, było nieskuteczne, a więc de facto skarżący przez cały czas posiadał tytuł prawny do nieruchomości. Jednakże skoro skarżący złożył wniosek dopiero po prawomocnym rozstrzygnięciu sporu o wydanie nieruchomości (lipiec 2015 r.), a decyzja zatwierdzająca instrukcję została wydana 12 lutego 2016 r., to oznacza, że w okresie od 24 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. skarżący korzystał ze środowiska bez decyzji zatwierdzającej instrukcję składowania odpadów. Przypomnieć w tym miejscu należy, że opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona m.in. za składowanie odpadów (art. 273 ust. 1 pkt 4 p.o.ś.). Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane podmioty korzystające ze środowiska (art. 275 p.o.ś.). Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska (art. 276 ust. 1 p.o.ś.). Opłatę za składowanie odpadów ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku (art. 297 p.o.ś.), natomiast opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku (art. 293 ust. 7 p.o.ś.). Z powołanych przepisów wynika, że organ był zobligowany do ustalenia podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska. Ustalenie tej opłaty w zasadzie oderwane jest od przesłanki zawinionego działania skarżącego. Innymi słowy sam fakt składowania odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów jest wystarczającą i konieczną przesłanką ustalenia podwyższonej opłaty. Również wysokość opłaty nie podlega żadnej dyskusji, bowiem wynika wprost z matematycznego wzoru, określonego w art. 293 ust. 1 p.o.ś. Co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że w sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji na podstawie art. 276 ust. 1 p.o.ś. przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, ale dotyczy to sytuacji, gdy podmiot korzystający ze środowiska, bezpośrednio po wygaśnięciu dotychczasowego pozwolenia, wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres. Wówczas okoliczności, które winien zbadać właściwy organ wydając decyzję w przedmiocie opłaty podwyższonej w trybie art. 276 ust. 1 p.o.ś., powinny uwzględniać nie tylko to, czy podmiot korzystający ze środowiska legitymuje się stosowną decyzją, lecz także m.in. to, czy wystąpił on o wydanie pozwolenia, czy wniosek był kompletny, kiedy wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia oraz czy ewentualnie uzyskane pozwolenie jest nieostateczne, czy też ostateczne, lecz zaskarżone do sądu administracyjnego (por. wyroki WSA w Poznaniu z 8 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1209/12 oraz z 13 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 277/12) – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Innymi słowy organ nie może ustalać opłaty podwyższonej w sytuacji, gdy przyczyna braku odpowiedniego pozwolenia na korzystanie ze środowiska leży wyłącznie po stronie samego organu (bezczynność, przewlekłe prowadzenie postępowania, decyzja odmawiająca wydania pozwolenia na kolejny okres została uchylona). W niniejszej sprawie sytuacja jest zgoła odmienna, bowiem skarżący zaniedbał swoje obowiązki, które nałożył na niego ustawodawca. Przypomnieć należy, że skarżący miał aż dwa lata na złożenie stosownego wniosku, czego jednak nie uczynił. Gdyby skarżący w tym terminie złożył wniosek, to nie ponosiłby podwyższonej opłaty nawet wtedy, gdyby decyzja zatwierdzająca instrukcję składowania odpadów została wydana po 23 stycznia 2015 r. Skoro jednak tego nie uczynił, to organ był zobligowany do ustalenia opłaty podwyższonej w oparciu o art. 293 ust. 1 p.o.ś. Na marginesie dodać jedynie można, że skarżący może spróbować uchylić się od uiszczenia opłaty, albo przynajmniej od jej części wnosząc o jej umorzenie na podstawie art. 319 ust. 3 w zw. z art. 317 p.o.ś. Skoro zatem organ administracji był zobligowany do ustalenia opłaty podwyższonej, to bezzasadne są zarzuty nieuwzględnienia przez organ interesu społecznego i słusznego interesu strony (naruszenie art. 8 k.p.a.). Niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. skoro materiał dowodowy został przez organ oceniony pod kątem wywiązania się przez skarżącego z obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Zdaniem sądu organy administracji nie dopuściły się także naruszenia wskazanych przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy o odpadach, bowiem przepisy te jednoznacznie nakazują organom ustalenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez pozwolenia. Decyzja w tym zakresie ma charakter związany. Tym samym nie jest to decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego, w której organ mógłby swobodnie miarkować wysokość nałożonej opłaty. Reasumując, w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W działaniu organu nie sposób dopatrzeć się zatem ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawiera natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Brak było zatem podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W związku z tym sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302). IB