II SA/Wr 149/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany terminu wykonania decyzji nakazującej wykonanie określonych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...].07.2016 r., nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej we [...] (dalej również: organ I instancji), nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] we [...] wykonać obowiązki, z zakresu ochrony przeciwpożarowej, określone w pkt. I - IV osnowy decyzji. Obowiązek spełnienia wymagań ujętych w decyzji organ oznaczył w terminie do [...].05.2017 r. Pismem z dnia [...].06.2017 r. strona wystąpiła o zmianę terminów określonych w pkt. I - IV decyzji z dnia [...].07.2016 r. - do [...].05.2018 r. Uzasadniając ten wniosek jego autor wskazał, że w celu dostosowania budynku do aktualnych przepisów w zakresie ochrony przeciwpożarowej zlecono wykonanie ekspertyzy technicznej stanu ochrony przeciwpożarowej budynku oraz projektu budowlanego, na podstawie którego w dniu [...].04.2017 r. została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Wskazano również, że zaproponowane w ekspertyzie i projekcie budowlanym rozwiązania zawierające odstępstwa od warunków technicznych w zakresie pkt. I, II i III, uzyskały akceptacje [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we [...] (dalej również jako: organ II instancji lub w skrócie - DKWPSP) postanowieniem z dnia [...].01.2017 r. Nie uzyskano zgody na odstępstwa od wykonania drogi pożarowej. Podano, że obecnie prowadzone są prace związane ze zleceniem wykonania robót budowlanych. Z uwagi na szeroki zakres robót, krótki okres od uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę oraz konieczność uzyskania zgody właścicieli lokali, procedura ta nie została zakończona. Według wnioskującej o zmianę strony, są to przesłanki obiektywne i nie wynikają one z braku dobrej woli właścicieli lokali lecz od czynników od nich niezależnych. W odpowiedzi na wniosek, decyzją z dnia [...].10.2017 r., nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej we [...], odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...].07.2016 r. Powołując się na przepis art. 155 k.p.a. organ I instancji uznał, że słuszny interes strony pozostaje w konflikcie z interesem społecznym (art. 7 k.p.a.), jakim jest poziom bezpieczeństwa osób przebywających w budynku. W uzasadnieniu wskazano także na charakter kontrolowanego obiektu, co według organ rozpatrującego sprawę, wpływa na niedopuszczalność dodatkowego przedłużania terminu wykonania nałożonych obowiązków, tym bardziej, że strona wystąpiła o zmianę po upływie terminów wykonania obowiązków nałożonych w decyzji. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 155 k.p.a. poprzez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że niedopuszczalna jest zmiana decyzji ostatecznej z uwagi na upływ terminów, określonych w decyzji, a nadto naruszenie tego przepisu polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu, w sytuacji gdy z akt sprawy jasno wynika, że zaistniała przesłanka słusznego interesu strony, który nie sprzeciwia się interesowi społecznemu, 2) art. 7 k.p.a., poprzez przyjęcie, że występuje kolizja interesu strony z interesem społecznym. Formułując takie zarzuty odwołania jego autor wniósł o uchylenie w całości decyzji z dnia [...].10.2017 r. i w tym zakresie prolongowanie okresu wykonania niezbędnych prac do dnia [...].05.2018 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...].12.2017r., DKWPSP utrzymał w mocy rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. Przedstawiając przesłanki stojące za takim rozstrzygnięciem organ ten wskazał na interes społeczny, którym jest szeroko rozumiana ochrona przeciwpożarowa. Celem decyzji z dnia [...].07.2016 r. jest zapewnienie ochrony życia i zdrowia. Z tej decyzji wynika, że w budynku istnieje niewystarczający, obniżony poziom bezpieczeństwa pożarowego. Powołując się na podstawę prawna decyzji objętej wnioskiem o zmianę, tj. art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o państwowej Straży Pożarnej, organ II instancji stwierdził, że w sprawie jest bezsporne, że stan naruszenia przepisów przeciwpożarowych nie został przez stronę usunięty. Wobec tego organ II instancji podzielił stanowisko organu niższej instancji na temat wystąpienia w sprawie kolizji interesu strony z interesem społecznym, jakim jest bezpieczeństwo osób zamieszkujących w budynku, poprzez uchybienie względem przepisów przeciwpożarowych, których dostosowanie do wymagań ochrony przeciwpożarowych nie powinno być odwlekane. Ponadto organ II instancji, powołując się w tym zakresie na orzecznictwo, wyraził stanowisko, że co do zasady istnieje możliwość zmiany decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania, jednakże nie daje to podstawy do uchylenia decyzji w kwestii dotyczącej terminu, w sytuacji gdy termin ten już upłynął. Wobec tego w sprawie mogło dojść do zmiany decyzji w kwestii terminu do czasu jego upływu, czyli do [...].05.2017 r. Tymczasem strona złożyła wniosek w części dotyczącej terminów po ich upływie, tj. w dniu [...].06.2017 r. Organ II instancji uznał za nieprawdziwe twierdzenie odwołania o tym, że strona miała "niewiele ponad miesiąc" na wykonanie nałożonych na nią obowiązków. Licząc od daty wydania objętej wnioskiem decyzji, tj. od dnia [...].07.2016 r., organ odwoławczy wskazał, że strona miała 10 miesięcy na wykonanie nałożonych obowiązków, uzyskanie niezbędnych pozwoleń i decyzji lub w tym czasie na złożenie wniosku o prolongowanie wyznaczonych terminów. Od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we [...] wniosła skargę, w której zarzuciła organowi II instancji naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, co w konsekwencji stanowiło podstawę do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji; 2) art. 155 k.p.a., polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu, w sytuacji gdy z akt sprawy jasno wynika, że zaistniała przesłanka słusznego interesu strony bądź interesu społecznego; 3) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegające na przyjęcie przez organ I instancji, że występuje kolizja interesu strony z interesem społecznym. Wobec takich zarzutów skargi jej autor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi Wspólnota podtrzymała dotychczasowe stanowisko na temat wystąpienia w sprawie słusznego interesu strony oraz braku jego kolizji z interesem społecznym. Według skarżącej z tego powodu uzasadniona była zmiana terminu wykonania nakazanych prac do [...].05.2018 r. Wskazano na konieczność sporządzenia ekspertyzy, która zawierała rozwiązania umożliwiające dostosowanie obiektu wykonanego z latach siedemdziesiątych do obecnie obowiązujących przepisów przeciwpożarowych. Za chybiony zarzut strona skarżąca uznała stanowisko organu dotyczące posiadania dziesięciu miesięcy na wykonanie nałożonych obowiązków, albowiem nakazane prace były możliwe do wykonania dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, którą wydano w dniu [...].04.2017 r. Za istotne uznano przy tym wskazanie, że niezbędnym warunkiem do pozyskania pozwolenia na budowę była zgoda na odstępstwo, którą uzyskano w dniu [...].01.2017 r. Te wszystkie okoliczności skutecznie uniemożliwiły skarżącej zachowanie wyznaczonego terminu. Dlatego nałożone obowiązki, dotyczące ochrony przeciwpożarowej, powinny być dostosowane do możliwości Wspólnoty. Termin ten powinien być ustalony w sposób racjonalny, ponieważ termin powinien odpowiadać zdarzeniom, które nastąpiły po [...].07.2016 r., tj. opracowaniu ekspertyzy, uzyskaniu odstępstw od warunków technicznych, opracowaniu projektu budowlanego i na jego podstawie uzyskanie pozwolenia na budowę oraz w końcu wykonanie szerokiego zakresu prac. Nadto, zdaniem Wspólnoty, nie można pominąć aspektu finansowego inwestycji, któremu Wspólnota musi sprostać. W przekonaniu Wspólnoty również okoliczność, że upłynęły terminy określone w decyzji z dnia [...].07.2016 r., wcale nie oznacza, że rozstrzygnięcie to nie kształtuje sytuacji Wspólnoty. Wręcz przeciwnie, uchybienie terminom wskazanym w decyzji może skutkować zastosowaniem przez organ przymusu administracyjnego. W konsekwencji, po upływie zastrzeżonego w decyzji terminu, Wspólnota wciąż jest adresatem rozstrzygnięcia w znaczeniu nałożenia nań obowiązku. Zatem nie jest tak, że pierwsza z przesłanek opisanych w art. 155 k.p.a., tj. istnienie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 4.07.2018 r. pełnomocnik Wspólnoty oświadczył, że określone w decyzji z dnia [...].07.2016 r. obowiązki nie zostały jeszcze wykonane. Według jego wiedzy wybrany został przez Wspólnotę wykonawca, który aktualnie prowadzi roboty budowlane i zobowiązał się je wykonać do końca 2018 r. Ponadto wskazał, że ze względu na zakres i złożoność obowiązków nałożonych na Wspólnotę konieczne stało się wybranie jednego wykonawcy dla całości robót budowlanych. W piśmie [...].07.2018 r. Wspólnota wniosła o przeprowadzenie uzupełniających dowodów na okoliczności działań dotyczących dostosowania obiektu do wymagań decyzji z dnia [...].07.2018 r. - w postaci: informacji zarządcy nieruchomości o realizacji decyzji z dnia [...].07.2016 r., postanowienia DKWPSP z dnia [...].04.2018 r. o odstępstwie od wymogów technicznych w zakresie drogi pożarowej, uchwały Wspólnoty nr [...], wymienionych faktur. W przedłożonej informacji zarządca nieruchomości powołał się na opracowanie ekspertyzy technicznej, na której podstawie uzyskano postanowienie z dnia [...].01.2018 r. wyrażające zgodę na odstępstwa od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz postanowienie nie wyrażające zgody na odstąpienie od warunku wykonania drogi pożarowej. Dalej wyjaśniono, że na podstawie ekspertyzy technicznej i postanowienia wykonany został projekt budowlany i uzyskano decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazano, że od czasu uprawomocnienia się pozwolenia na budowę prowadzone są działania zmierzające do wyboru wykonawcy robót. Z uwagi na brak ofert na kompleksowe wykonanie robót zrealizowane zostały remonty cząstkowe: zainstalowano na instalacji elektrycznej wyłącznik przeciwpożarowy, rozebrane zostały boksy przy wejściu do budynku, w celu poszerzenia drogi ewakuacyjnej przeniesiono skrzynki pocztowe. W celu realizacji zapewnienia drogi pożarowej opracowana została ekspertyza techniczna i uzyskano postanowienie z dnia [...].04.2018 r. wyrażające zgodę na potrzebne w tym zakresie odstępstwa. Częściowo na zebraniu w dniu [...].06.2018 r. częściowo w drodze indywidualnego zbierania głosów została podjęta uchwała Wspólnoty akceptująca ofertę na kompleksowe wykonanie pozostałych robót budowlanych. Zarządca podał, że w chwili obecnej prowadzone są uzgodnienia dotyczące warunków umowny oraz kredytowania wymaganych robót budowlanych. Wskazano na koniec roku 2018, jako przewidywany okres zakończenia prac. Na rozprawie w dniu 17.07.2018 r. Sąd dopuścił dowód z dokumentów przedłożonych przy piśmie z dnia [...].07.2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała aby naruszała ona przepisy prawa procesowego i prawa materialnego w takim stopniu, który uzasadniałaby uwzględnienie skargi i wydanie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018 r. poz. 1302 - dalej także jako: "p.p.s.a."). Podanym sądowej kontroli rozstrzygnięciem, wydanym na podstawie art. 155 k.p.a., odmownie rozpoznano wniosek Wspólnoty o zmianę ostatecznej decyzji z dnia [...].07.2016 r. w zakresie prolongowania terminu wykonania obowiązków dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości rozpoznania tego wniosku. Za brakiem możliwości uwzględnienia wniosku zgodnego z interesem strony, w ocenie orzekających w sprawie organów straży pożarnej odpowiedzialnych za bezpieczeństwo przeciwpożarowe, przemawiał nie tylko interes społeczny ale także fakt, że z chwilą gdy upłynął termin do wykonania obowiązków nałożonych decyzją – takiej zmiany nie można dokonać na podstawie art. 155 k.p.a. Według skarżącej wspólnoty, biorąc pod uwagę wymóg uzyskania stosownych zgód i pozwoleń, w tym postanowień w sprawie wyrażania zgody na odstępstwa od przepisów prawa, a także uwzględniając czas potrzeby na wybranie wykonawcy oraz pozyskanie niezbędnego finansowania, uzasadniona jest zmiana terminu wykonania nałożonych obowiązków do [...].05.2018 r. Odnosząc się do tak zarysowanego sporu w sprawie należy przyznać rację stronie skarżącej w zakresie oceny prawnej daty złożenia wniosku o zmianę decyzji w części dotyczącej terminów, co niewątpliwie miało już miejsc po upływie czasu na ich wykonanie, tj. w dniu [...].06.2017 r. O tym, że za przeszkodę dla zmiany ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. nie może być kwalifikowany upływ terminu na wykonanie obowiązków, w tym przypadku była to data - [...].05.2017 r., przemawia kilka argumentów. Wyjaśnić przede wszystkim należy, że art. 155 k.p.a. jest przepisem prawa materialnego i stanowi podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Zmiana decyzji w tym trybie jest dopuszczalna jedynie w sytuacji gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Data złożenia wniosku i tym samym data wszczęcia postępowania administracyjnego pozostaje bez wpływu na możliwość jego stosowania, a sam wniosek wywołując określone skutki procesowe nie zmienia materialnoprawnych przesłanek z tego przepisu wynikających. Do tych przesłanek należy pozostawanie decyzji w obiegu prawnym w chwili orzekania organu (por. NSA w wyroku z dnia 7.09.2009 r., sygn. akt II OSK 1406/08). Tak sytuacja niewątpliwie zaistniała w niniejszej sprawie. Decyzja z dnia [...].07.2016 r. pozostawała w obrocie prawnym w dacie złożenia wniosku z dnia [...].06.2017 r. Po drugie, brak jej wykonania przez stronę skarżącą może wiązać się ze wszczęciem egzekucji administracyjnej. Wówczas taka decyzja będzie stanowić podstawę prawną postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymusowe wykonanie przez skarżącą stronę obowiązków z niej wynikających. Również okoliczność upływu terminu do wykonania obowiązków nałożonych decyzją nie może oznaczać akceptacji dla utrzymywania stanu niezgodnego z prawem, w tym sensie, że wynikające z decyzji z dnia [...].07.2016 r. obowiązki, pomimo upływu terminu określonego w tej decyzji, nie zostały w całości wykonane. Przyjdzie dalej zauważyć, że powołane w sprawie orzeczenia sądów administracyjnych większości dotyczą tzw. decyzji terminowych, tj. takich których ważność wygasła na skutek upływu terminu, do którego decyzja ta miała obowiązywać. W takich decyzjach ograniczone są w czasie uprawnienia przyznane na ich podstawie, np. w zakresie warunkowego pozwolenia na użytkowanie budynku (wyrok WSA z dnia 6.11.2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 745/15), przyznania zasiłku (decyzja SKO we [...] nr [...], LEX nr 2037870). Również sprawy decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, która miała charakter decyzji terminowej z datą końcową jej obowiązywania - dotyczył powołany w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 19.03.2015 r., sygn. akt II SA/Ol 43/15 – wyrok NSA z dnia 17.09.2009 r., sygn. akt II OSK 1406/08. Przesłanką wygaśnięcia, a więc także eliminacji z obiegu prawnego, decyzji terminowej jest upływ czasu, na który została wydana. Z tych też powodów tryb przewidziany w art. 155 k.p.a. nie znajduje zastosowania do tak rozumianych decyzji terminowych. Ma on jednak jak najbardziej zastosowanie do decyzji, które nie zostały jeszcze "skonsumowane", a więc obowiązują i pozostają nadal w obrocie prawnym. W niniejszej sprawie, skoro decyzja z dnia [...].07.2016 r. nadal określa sytuację prawną Wspólnoty, w tym znaczeniu, że możliwym jest wyegzekwowanie nałożonych na jej podstawie obowiązków przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego w administracji, to pomimo tego, że termin określony w decyzji już "wyekspirował", wciąż możliwa jest jego zmiana przy zastosowaniu art. 155 k.p.a. Materialnoprawną przesłanką z tego przepisu wynikającą jest pozostawanie decyzji w obiegu prawnym w chwili orzekania organu. Podzielenie w powyższym zakresie stanowiska skarżącej Wspólnoty nie prowadzi jednak do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dla wyniku sprawy miały większe znaczenie wywody orzekających w sprawie organów, które odnosiły się do ustalenia kolizji pomiędzy interesem strony a interesem społecznym, jakim jest bezpieczeństwo osób zamieszkujących w budynku przy ul. [...] we [...]. Lektura uzasadnień wydanych w sprawie decyzji wskazuje, że taki argument był przedstawiony w pierwszej kolejności i traktowany za podstawowy powód podjęcia niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia. W realiach niniejszej sprawy jest rzeczą niewątpliwą, że budynek przy ul. [...] we [...] - w świetle obowiązujących standardów przeciwpożarowych, wymaga dostosowania do aktualnych przepisów. Spełnienie współczesnych wymagań ochrony przeciwpożarowej nie powinno być również odwlekane w czasie. W takim przypadku przyjdzie zauważyć, biorąc pod uwagę dopuszczone przez Sąd dowody z dokumentów, że strona skarżąca nie wykonała wszystkich nałożonych na nią obowiązków nie tylko w terminie wynikającym z decyzji z dnia [...].07.2016 r., ale także w terminie przez nią zaproponowanym, tj. do [...].05.2018 r. Z przedłożonych dokumentów wynika, że realnym terminem zakończenia robót budowlanych - wymaganych dla spełnienia obowiązków nałożonych na Wspólnotę, będzie dopiero koniec roku 2018. Powyższa okoliczność tym samym potwierdza zasadność rozstrzygnięcia podjętego w sprawie. Skoro nawet zaproponowany przez Wspólnotę termin nie został przez nią dotrzymany, to nie mógł uzyskać aprobaty organu administracji. Po drugie, na etapie postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. nie można kwestionować podstaw merytorycznych wydania decyzji objętej wnioskiem o zmianę. Spóźnione są zatem argumenty zmierzające do zakwestionowania stanowiska organów straży pożarnej na temat obniżonego poziomu bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynku. W tym zakresie stosowne zarzuty strona mogła zgłaszać wcześniej, tj. kwestionując w postępowaniu administracyjnym decyzję z dnia [...].07.2016 r. Najważniejsze dla sprawy jest jednak to, że przesłanki, jakimi organ winien kierować się w sprawie z wniosku o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a., powinny odnosić się do względów celowości istotnych dla strony i przez nią przedstawionych, którym nie sprzeciwia się słuszny interes społeczny. W takim przypadku sądowej kontroli legalności decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego, podlega prawidłowość przeprowadzonego postępowania oraz badanie formalne decyzji, nie zaś zasadność jej wydania. Kontrola ta dotyczy zarówno wykładni prawa materialnego, jak i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, uwzględniającego wynikające z przepisów k.p.a. reguły dowodzenia, kompletność materiału dowodowego oraz jego ocenę. W ramach takiego postępowania organ musi wnikliwie zbadać i precyzyjnie ustalić czy zaistniały przesłanki warunkujące zmianę decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Nie jest to pełne swobodne uznanie, konieczne jest kierowanie się zasadą ogólną z art. 7 k.p.a. i wyważenie racji obu interesów. To powoduje, że organ działa w ramach ograniczonego uznania administracyjnego. Kontrolując według wskazanych reguł procesowych zaskarżoną do Sądu decyzję, stwierdzić należy, że organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję organu niższej instancji, w sposób przekonujący wyważył rację obu interesów, tj. interesu społecznego i słusznego interesu strony. Z całą odpowiedzialnością stwierdził, że występuje kolizja interesu strony z interesem społecznym, jakim jest bezpieczeństwo osób zamieszkujących w budynku przy ul. [...] we [...]. W aktualnym stanie faktycznych, budynek w świetle obowiązujących przepisów przeciwpożarowych, uznaje się za zagrażający życiu ludzi. Według organu odwoławczego nie powinno być odwlekane w takim przypadku dostosowanie do wymagań ochrony przeciwpożarowej. W tym zakresie Sąd nie dostrzega żadnych argumentów pochodzących od strony przeciwnej, które po pierwsze, podważałyby stanowisko organu na temat kolizji interesu strony z interesem społecznym, a po drugie dostarczałyby wystarczające i przekonujące dowody aby uznać za błędne stanowisko organu na temat braku powodów dla dalszego odwlekania dostosowania budynku do wymogów przeciwpożarowych. Skarżący posługuje się jedynie argumentami dotyczącymi konieczności uwzględnienia czas potrzebnego na przygotowanie inwestycji, w tym opracowanie ekspertyzy, uzyskanie koniecznych odstępstw, opracowanie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto pojawia się aspekt związany z szerokim zakresem prac i koniecznością pozyskania stosownego finansowania. W ocenie Sądu, organ II instancji niewątpliwie posiadał wiedzę na temat uzyskanych przez Wspólnotę zgód na odstępstwa. Nie zmienia to jednak tego, że wymienione zdarzenia uznano za takie, które nie usuwają podstawowej przeszkody dla dokonania zamiany decyzji z dnia [...].07.2016 r. - w części dotyczącej terminu jej wykonania, jakim jest wzgląd na interes społeczny w postaci bezpieczeństwa pożarowego. W sprawie dano bowiem prymat jak najszybszemu wykonaniu obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W tym zakresie stanowisko skarżonego organu nie wykracza poza zakres swobodnego uznania. Uznano, że kluczowe znaczenie ma jak najszybsze usunięcie zagrożeń dla życia ludzi, co pozostaje również w dobrze pojmowanym interesie samej strony skarżącej. Słuszny interes strony nie oznacza przy tym uzyskania rozstrzygnięcia zgodnego jedynie z wolą strony, ale musi być to interes obiektywnie słuszny, tzn. zgody z prawem i zasadami współżycia społecznego. Zmiana decyzji ze względu na interes strony musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze względu na cel, jak ma osiągnąć (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 27.02.2013 r., sygn. akt II SA/Wr 862/12). Wobec tego nie jest możliwe wywiedzenie słusznego interesu strony tylko z art. 155 k.pa. Istnienie słusznego interesu musi wynikać z rozwiązań materialnoprawnych, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja, co do której uruchomiono tryb z art. 155 k.p.a. W tym zakresie organ II instancji ocenił, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, decyzję z dnia [...].07.2016 r. wydano z powodu stwierdzenia naruszenia przepisów pożarowych w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa osób zamieszkujących w budynku przy ul. [...] we [...]. W odwlekaniu w czasie usunięcia takiego zagrożenia organ dostrzegł kolizję z interesem społecznym. Z tych powodów nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi polegający na naruszeniu art. 155 k.p.a., poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie. Przesłanki wymienione w art. 155 k.p.a. mają charakter równoważny, a nieziszczenie się którejkolwiek z nich nie daje podstaw do wydania decyzji o zmianie decyzji w tym trybie. Organ w sposób wnikliwy zbadał i precyzyjnie ustalił brak spełnienia w sprawie przesłanki warunkującej zmianę decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. nie znajduje podstaw w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.