II OSK 2150/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. L.-S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2018 r., sygn. akt: VII SA/Wa 798/18 oddalającego sprzeciw I. L.-S. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2018 r., sygn. akt: VII SA/Wa 798/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił sprzeciw I. L.-S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, E. i T. D. zamieszkujący w lokalu nr [...] usytuowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (PINB) z prośbą o przeprowadzenie czynności kontrolnych w sprawie uciążliwości hałasowych odczuwanych w ich lokalu, a spowodowanych robotami budowlanymi wykonanymi w lokalu nr [...] w/w budynku. W związku z powyższym w dniu 28 kwietnia 2017 r. uprawniony przedstawiciel PINB dokonał oględzin, w wyniku których ustalono, że właściciel lokalu nr [...] przeprowadził remont lokalu obejmujący wymianę podłóg i malowanie ścian. W trakcie kontroli w lokalu nr [...] stwierdzono wyraźnie słyszalną rozmowę prowadzoną w lokalu nr [...]. Przedmiotowe prace budowlane zostały zrealizowane bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej, podczas kontroli nie przedstawiono dokumentów dotyczących wykonania przedmiotowych robót budowlanych. Ponieważ przeprowadzone przez przedstawiciela organu powiatowego oględziny nie dały pełnej możliwości oceny prawidłowości realizacji w/w robót budowlanych, PINB korzystając z dyspozycji art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, uPb), wydał w dniu [...] lipca 2017 r. postanowienie Nr [...], którym zobowiązał właścicielkę lokalu nr [...] – I. L.-S. – do sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej robót budowlanych związanych z remontem podłogi w tym lokalu, uwzględniającej wszystkie warstwy podłogowe w przedmiotowym lokalu oraz wysokość poszczególnych pomieszczeń, pod względem prawidłowości ich wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, rozp. MI z 2002). Ponadto pismem z dnia 19 lipca 2017 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. W dniu 30 listopada 2017 r. do PINB wpłynęła ostatecznie uzupełniona ocena techniczna wykonanych robót budowlanych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Warszawie sporządzona przez mgr inż. J. O., posiadającego stosowne uprawnienia budowlane. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego w tym przedłożonej oceny technicznej, PINB stwierdził, iż brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie i decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. umorzył postępowanie administracyjne. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli E. i T. D. Rozpatrując sprawę MWINB stwierdził, że organ I instancji słusznie nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia oceny technicznej robót budowlanych związanych z remontem podłogi w lokalu mieszkalnym uwzględniającej wszystkie warstwy podłogowe w przedmiotowym lokalu oraz wysokość poszczególnych pomieszczeń, pod względem prawidłowości ich wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz zgodność z przepisami rozp. MI z 2002. W toku postępowania przed organem powiatowym przedłożona została do akt sprawy opinia techniczna wykonanych robót budowlanych związanych z wykonanym remontem sporządzona przez uprawnioną osobę. Zdaniem organu odwoławczego z opinii tej wynika, że osoba ją sporządzająca dokonała oceny zakresu wykonanych prac związanych z wymianą podłogi wyłącznie na podstawie oświadczenia użytkownika lokalu, a nie na podstawie własnych ustaleń. Wobec powyższego i wniosków końcowych tejże opinii, organ II instancji uznał, że ustalenia te opierają się w znacznej części na wiedzy pozyskanej od użytkownika lokalu, a nie w oparciu o ustalenia autora opinii. Jakkolwiek zrozumiałym było, że autor opracowania swoją wiedzę czerpał też od użytkownika lokalu, to niemniej jednak nie może ona zdaniem organu odwoławczego stanowić samoistnej podstawy orzeczenia, powinna być poparta/zweryfikowana własnymi ustaleniami autora opinii. Sąd wojewódzki przytoczył dalsze wywody organu wojewódzkiego, wedle którego poczynione ustalenia zdają się być rozbieżne z oświadczeniem kierownika budowy budynku w którym znajduje się przedmiotowy lokal – W. G. i zastępcy kierownika budowy M. I. z dnia [...] czerwca 2017 r. Z treści powyższego oświadczenia wynika, że "w lokalach mieszkalnych, w tym także w lokalu nr [...], w budynku [...] przy ul. [...] w [...], zgodnie z projektem zamiennym, wykonane zostały podkłady podłogowe pływające tj.: warstwa szlichty cementowej na izolacji akustycznej z izogumu. Warstwa izogumu w pełni oddziela je od stropów i ścian, izolując pomieszczenia znajdujące się poniżej od dźwięków uderzeniowych oraz powietrznych." Natomiast z ustaleń poczynionych przez autora oceny technicznej wynika, że w trakcie odkrywki nie stwierdzono istnienia warstwy izogumu oraz podkładów podłogowych pływających. Autor wymienia strop gęsto żebrowy, a następnie izolację styropianową, ruszt drewniany i ślepą podłogę i posadzkę. W związku z powyższym w ocenie MWINB przedłożona ocena techniczna nie spełnia wymogów postanowienia organu powiatowego i nie udziela w sposób nie budzący wątpliwości odpowiedzi na pytanie, z jakich warstw składa się podłoga w lokalu nr [...], w tym też, czy obecne warstwy odpowiadają warstwom zastosowanym pierwotnie w budynku. Zdaniem tego organu dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy niezbędnym było ustalenie w sposób jednoznaczny, czy w trakcie prowadzonych robót remontowych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] w trakcie wymiany podłogi doszło do ingerencji w konstrukcję stropu, a jeżeli tak to w jakim zakresie i czy miała wpływ na prawidłowe wygłuszenie stropu. Zebrany materiał dowodowy nie pozwalać miał na jednoznaczne rozstrzygnięcie tego zagadnienia, jako istotne dla sprawy zostać miało pominięte przez PINB, zaś zajęcie stanowiska przez organ odwoławczy w kwestii nie będącej przedmiotem rozważania decyzji organu I instancji (oraz w razie takiej potrzeby nałożenie obowiązków, wydanych w oparciu o inne przepisy prawa) naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Mając na uwadze powyższe ustalenia MWINB stwierdził, że umorzenie postępowania było co najmniej przedwczesne, dlatego też należało uchylić w całości zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Sprzeciw od decyzji organu odwoławczego wniosła I. L.-S. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, że wadliwie zakwestionował przedstawioną ocenę techniczną, która została sporządzona po przeprowadzonej wizji w lokalu skarżącej, połączonej ze stosownymi pomiarami oraz odkrywką warstw posadzkowych. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ ją wydający nie obdarzył wiarygodnością przedstawionej przez skarżącą oceny technicznej, bowiem jej treść nie korespondowała z oświadczeniem kierownika budowy, które znajdowało się w aktach sprawy. Skarżąca podkreśliła, że dokument ten został złożony do akt przez E. i T. D., będąc zapewne wcześniej przygotowanym na ich żądanie wyłącznie na potrzeby niniejszej sprawy. Przede wszystkim jednak treść tego dokumentu nie ma jakiegokolwiek odzwierciedlenia w dokumentacji technicznej oraz stanie faktycznym, potwierdzonym dokonaną odkrywką warstw posadzkowych. Co istotne, projekt zamienny, o którym mowa w tym dokumencie nie został nigdy przedstawiony przez Spółdzielnię, a przecież, gdyby rzeczywiście istniał, musiałby być załączony do dokumentacji technicznej budynku, o której przekazanie wnosił autor oceny technicznej. Zdaniem skarżącej podczas tego remontu nie doszło do ingerencji w jakiekolwiek inne warstwy podłogi, w szczególności w strop między piętrami budynku. Nie były również absolutnie zrywane żadne elementy izolacji akustycznej. Skarżąca podniosła, iż cały budynek przy ulicy [...] został bardzo źle wyciszony i jego akustyka pozostawia bardzo wiele do życzenia. Potwierdzeniem tego jest znajdujący się w aktach sprawy protokół oględzin z dnia 28 kwietnia 2017 r., w którym co prawda wskazano, że w lokalu nr [...] słyszalna jest rozmowa prowadzona w lokalu nr [...], lecz jednocześnie stwierdzono, iż w lokalu nr [...] słychać odgłos odkurzacza pracującego dwie kondygnacje wyżej, w lokalu nr [...]. W protokole tym zaznaczono, że okoliczności te mogą świadczyć o nieprawidłowościach w akustyce całego budynku. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na sprzeciw MWINB wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił sprzeciw. W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko MWINB, z którego wynika, że przedłożona ocena techniczna nie wyjaśnia, czy obecne warstwy podłogi w lokalu odpowiadają warstwom zastosowanym pierwotnie w budynku i czy w trakcie wymiany podłogi doszło do ingerencji w konstrukcję stropu, a jeżeli tak, to w jakim zakresie i czy miała wpływ na prawidłowe wygłuszenie stropu. Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem odwoławczym, że zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne rozstrzygnięcie powyższej kwestii jako istotnej dla sprawy, która została całkowicie pominięta przez organ I instancji. Sąd ten przyznał rację organowi II instancji, że konieczność przeprowadzenia wskazanego przez ten organ postępowania wyjaśniającego wykracza poza zakres kompetencji organu odwoławczego wynikający z art. 136 § 1 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła I. L.-S., która zaskarżyła go w całości. Na zasadzie art. 174 pkt 2 oraz art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 718, Ppsa) wyrokowi temu strona zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 151a § 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż decyzja PINB została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, podczas gdy do naruszenia takiego nie doszło, zaś przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, w tym przedłożona przez skarżącą ocena techniczna, w sposób wyczerpujący wyjaśniła wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia kwestie, a zwłaszcza to, z jakich warstw składa się podłoga w lokalu nr [...], znajdującym się w budynku przy ul. [...] w [...] należącym do skarżącej i czy obecne warstwy podłogi istniejące w lokalu odpowiadają warstwom zastosowanym pierwotnie w budynku, art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, który to brak uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Na zasadzie art. 176 Ppsa strona skarżąca wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie na zasadzie art. 61 § 3 Ppsa w zw. z art. 193 Ppsa strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji MWINB z dnia [...] marca 2018 r. W opinii skarżącej, dokonana przez organ I instancji ocena materiału dowodowego nie może prowadzić do uznania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, a tym samym, że istniały podstawy do uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Działanie w sposób racjonalny, zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego nakazuje, by w sytuacji skonfrontowania wiarygodności istniejącej dokumentacji technicznej z prywatnym oświadczeniem, którego treść nie została potwierdzona poprzez przedstawienie powołanego w nim dokumentu (projektu zamiennego), za wiarygodną uznać dokumentację techniczną. Ustalenie okoliczności stricte technicznej, która miała miejsce blisko trzydzieści lat temu, na podstawie złożonego obecnie oświadczenia, sprzecznego z istniejącą dokumentacją projektową i dokonanymi przez rzeczoznawcę oględzinami nie może być uznane za prawidłowe. I. L.S. wskazuje, że w końcowym fragmencie uzasadnienia zaskarżonego wyroku niewłaściwie wskazano na podstawę prawną – art. 151 Ppsa, skoro podstawa oddalenia sprzeciwu jest przepis art. 151a § 2 Ppsa, co dowodzić ma ograniczeniu się przez sąd wojewódzki powielenia argumentacji organu odwoławczego. Ponownie skarżąca kasacyjnie podkreśla bezcelowość prowadzenia kolejny raz postępowania przez organ I instancji w zakresie wskazanym przez organ odwoławczy. Przeprowadzanie ponownie odkrywki w lokalu skarżącej jest zupełnie zbędne, skoro taka była już dokonana, a jej wyniki zostały opisane. Zdaniem tejże strony powtarzanie tego dowodu nie spowoduje, że wyniki te będą odmienne, tj. zostaną stwierdzone warstwy wskazane w oświadczeniu kierownika budowy, bowiem ich po prostu tam nie ma. W dniu 8 sierpnia 2018 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek strony skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie dowodu z pisma [...] z dnia 19 lipca 2018 r., skierowano do męża skarżącej – M. S. na okoliczność podjętych przez skarżącą prób ustalenia określonych w dokumentacji technicznej warstw podłogi w budynku przy ul. [...] w [...] oraz uzyskanej od Spółdzielni odpowiedzi w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualnie: Dz. U. z 2018, poz. 1302) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (por. art. 184 Ppsa). Taki przypadek zachodzi w przedmiotowej sprawie. A. Zarzut naruszenia art. 151a § 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. nie jest zasadny. Przedmiot kontroli sądu pierwszej instancji stanowiła decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., to tzw. decyzja kasacyjna organu odwoławczego połączona ze zwrotem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kontrola ta sprowadzała się zatem do oceny, czy zaistniały podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji opartej na przepisie art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję tego typu, gdy "decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy stwierdzi, że naruszył on przepisy procesowe nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego, albo wprawdzie je przeprowadzając, ale z rażącym, naruszeniem przepisów procesowych, np. nie dokonując w ogóle ustaleń albo dokonując ustaleń, ale z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych sprawy wymagających przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Naruszenie takie nie może być bowiem usunięte przez organ odwoławczy w wyniku przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, gdyż naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego powodem wydania przez ten organ decyzji kasacyjnej było to, że przedłożona ocena techniczna nie wyjaśniałą z jakich warstw składała się podłoga w lokalu nr [...] należącym do skarżącej i czy obecne warstwy istniejące po wykonanym remoncie odpowiadają warstwom zastosowanym pierwotnie w budynku oraz czy w trakcie wymiany podłogi doszło do ingerencji w konstrukcję stropu, a jeżeli tak to w jakim zakresie i czy miała wpływ na prawidłowe wygłuszenie stropu. Powyższe – zdaniem organu odwoławczego – było niezbędne dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy. Stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia sprowadzały w konsekwencji postępowanie do punktu wyjścia, powodując w istocie rzeczy stan, w którym organ odwoławczy chcąc wydać decyzję merytoryczną musiałby przeprowadzić w całości postępowanie dowodowe co do istoty sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy dokonał właściwej oceny zgodności z prawem decyzji organu odwoławczego wydanej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję słusznie uznał, że materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy. Brak było również podstaw do przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 K.p.a.). Jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy w toku postępowania przed organem powiatowym przedłożona została do akt sprawy ocena techniczna wykonanych robót budowlanych związanych z wykonanym remontem w lokalu mieszkalnym nr [...] sporządzona przez uprawnioną osobę, jednakże w części opracowania zatytułowanej "Ocena techniczna wykonanych prac" znajduje się zapis autora, że "Zgodnie z oświadczeniem użytkownika lokalu wykonany remont obejmował wykonanie tylko nowej posadzki w lokalu poprzez usunięcie mozaiki drewnianej oraz ułożenie posadzki z desek dębowych na pióro-wpust. Deski zostały zamocowane do istniejącej drewnianej podłogi ślepej (...). W wyniku przeprowadzonej analizy można stwierdzić, iż remont w postaci wymiany wierzchniej warstwy posadzki poprzez zastosowanie desek dębowych w miejsce istniejącej mozaiki brzozowej nie pogorszył warunków izolacji akustycznej. Prace posadzkowe zostały wykonane w sposób zgodny z obowiązującymi warunkami technicznymi, jakość wykonanej posadzki jest dobra, wykonana posadzka o wysokim standardzie użytkowym. W wyniku wymiany posadzki nie, zmniejszono wysokości pomieszczeń, wysokość pozostaje na tym samym poziomie jak została zaprojektowana w zatwierdzonym projekcie budowlanym " (pkt III str. 7 i 8). Zwrócenia uwagi wymagają także wnioski końcowe, w których autor opinii wskazuje, że "w wyniku wykonywanych prac remontowych polegających na wymianie istniejącej posadzki nie pogorszyło istniejącego poziomu izolacji akustycznej stropu. Prace posadzkowe wykonano zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi określonymi w -Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...)" (pkt IV str. 8). Wobec powyższego zasadnicze ustalenia zawarte w ocenie technicznej wykonanych robót budowlanych opierały się w istocie przede wszystkim na wiedzy pozyskanej od użytkownika lokalu, a nie w oparciu o ustalenia autora, co też trafnie zauważył organ odwoławczy, a sąd pierwszej instancji słusznie zaaprobował tę ocenę organu II instancji. Co prawda w pkt II oceny zatytułowanej "opis szczegółowy" autor zamieścił opis elementów posadzki wykonany na podstawie przeprowadzonej odkrywki oraz informacji pozyskanej od użytkownika lokalu, to jednak – co też słusznie zauważył MWINB – poczynione ustalenia mają być rozbieżne z oświadczeniem kierownika budowy budynku, w którym znajduje się lokal [...] – W. G. i zastępcy kierownika budowy M. I. z dnia [...] czerwca 2017 r. Z treści powyższego oświadczenia wynika, że "w lokalach mieszkalnych, w tym także w lokalu nr [...], w budynku [...] przy ul [...] w [...], zgodnie z projektem zamiennym, wykonane zostały podkłady podłogowe pływające tj.: warstwa szlichty cementowej na izolacji akustycznej z izogumu. Warstwa izogumu w pełni oddziela je od stropów i ścian, izolując pomieszczenia znajdujące się poniżej od dźwięków uderzeniowych oraz powietrznych." Z ustaleń zaś poczynionych przez autora oceny technicznej wynika, że w trakcie odkrywki nie stwierdzono istnienia warstwy izogumu oraz podkładów podłogowych pływających. Autor wymienia strop gęsto żebrowy, a następnie izolację styropianową, ruszt drewniany i ślepą podłogę i posadzkę. Organ I instancji zaniechał prawidłowego wyjaśnienia tej okoliczności, rezygnując z przeprowadzenia dowodu ze źródeł osobowych. Pozostała zatem wątpliwość co do charakteru użytych pierwotnie środków, mających służyć tłumieniu dźwięków z poszczególnych lokali mieszkalnych budynku przy ul. [...] w [...]. W konsekwencji powyższego należy podzielić stanowisko MWINB oraz sądu pierwszej instancji, że przedłożona ocena techniczna udziela w sposób nie budzący wątpliwości odpowiedzi na pytanie z jakich warstw składała się podłoga w lokalu nr [...], w tym też, czy obecne warstwy odpowiadają warstwom zastosowanym pierwotnie w budynku. Wskazać przy tym należy, że odwołujący się w piśmie z dnia 6 lutego 2017 r. skierowanym do organu powiatowego podnosili, że w trakcie robót remontowych w lokalu nr [...] mogło dojść do usunięcia warstw wygłuszających, które nie zostały odtworzone w trakcie układania nowej podłogi, stanowisko to podtrzymano w samym odwołaniu. Należy zatem poprzeć stanowisko organu odwoławczego oraz w ślad za nim sądu pierwszej instancji, że dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy niezbędnym jest ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości czy w trakcie prowadzonych robót remontowych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] w trakcie wymiany podłogi doszło do ingerencji w konstrukcję stropu, a jeżeli tak, to w jakim zakresie i czy miała to wpływ na prawidłowe wygłuszenie stropu. Dopiero jednoznaczne ustalenie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji, czy doszło do ingerencji w strop między lokalami nr [...] i [...] pozwoli na podjęcie stosownych działań w ramach posiadanych przez organ powiatowy kompetencji, natomiast w sytuacji kiedy ustalone zostanie, że ingerencji tej nie było będzie to stanowiło przesłankę do umorzenia przedmiotowego postępowania zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. Konieczność zaś przeprowadzenia wskazanego postępowania wyjaśniającego wykraczała poza zakres kompetencji organu odwoławczego wynikający z art. 136 § 1 K.p.a. Ponowne rozpoznanie sprawy przez PINB nie wyklucza, że okaże się, iż skarżąca nie usuwała w trakcie remontu podłogi warstw wygłuszających, których pierwotnie nie zastosowano w tym lokalu. B. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Zgodnie z ww. przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 Ppsa. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w sprzeciwie zarzuty i choć wprawdzie sąd pierwszej instancji w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia błędnie powołał przepis art. 151 Ppsa, gdyż winien wskazać art. 151a § 2 Ppsa, to jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił ponadto motywy podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności biorąc pod uwagę istotę sprawy, a więc zaistnienie w sprawie przesłanek do wydania przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. C. Co się zaś tyczy wnioskowanego dowodu z dokumentu (pisma [...] z dnia 19 lipca 2018 r.), to wziąć należy pod uwagę, że został on wytworzony już po dacie wyrokowania przez WSA w Warszawie, co wskazuje na to, że wniosek strony skarżącej kasacyjnie nie zasługiwał na uwzględnienie. D. Skoro skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.