IV SA/Wa 40/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. spółka z o. o. sp. k. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania złożonego przez [...] Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w O. od decyzji Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], którą orzeczono o: 1. cofnięciu bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów udzielonego Spółce [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...]; 2. zobowiązaniu Spółki [...] do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej wskazanym wyżej na własny koszt w terminie 90 dni od dnia ostateczności decyzji, tj. przekazaniu wszystkich odpadów podmiotom posiadającym odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami oraz przywrócenia terenu działki nr [...] w miejscowości K. do stanu poprzedniego sprzed rozpoczęcia działalności w zakresie zbierania odpadów - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: Po rozpatrzeniu wniosku datowanego na dzień [...] sierpnia 2014 r., złożonego przez [...] z siedzibą w O. o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, w dniu [...] września 2014 r. została wydana przez Starostę S. decyzja nr [...], zezwalająca na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów określonych tą decyzją na nieruchomościach opisanych jako działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] w miejscowości K. Z uwagi na złożenie przez stronę wniosku o zmianę powyższej decyzji, została ona zmieniona na mocy decyzji z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] - w zakresie określenia nazwy podmiotu uprawnionego oraz miejsca prowadzenia działalności. Zbieranie odpadów miało się odbywać na działce nr ew. [...] położonej również w miejscowości K. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. poinformowano Spółkę [...] o zamiarze przeprowadzenia w dniu [...] maja 2017 r. kontroli na działce nr [...] w miejscowości K. w zakresie badania zgodności realizacji decyzji z dnia [...] września 2014 r., nr [...]. We wskazanym dniu przeprowadzono kontrolę, podczas której ustalono, że w boksie nr 1 na utwardzonym podłożu znajdują się dwa kontenery, w których były zbierane zmieszane odpady komunalne. W budynku magazynowym znajdowały się dwie skrzynki z pustymi butelkami szklanymi, dwa drewniane okna z szybami, fotel - odpad gabarytowy, zużyte opony (ok. 50 kg). Przy budynku magazynowym na utwardzonym placu znajdowały się belki drewniane i okna drewniane bez szyb. Według oświadczenia pełnomocnika Spółki wszystkie odpady znajdujące się wówczas na terenie punktu zbierania zostały przyjęte w maju. Wszystkie karty przyjęcia odpadów na teren punktu obecnie znajdowały się w biurze w O. Miejsca gdzie były zbierane odpady nie były oznakowane, teren nie był monitorowany, ani oświetlony. Budynek za brama wjazdową był spalony, w stanie nie nadającym się do użytku. Trzy kontenery znajdujące się w sąsiedztwie budynku magazynowego opisane były (każdy) jako "Odpady z targowisk", w których nie znajdowały się odpady. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Starosta S. zwrócił się do Spółki [...] o udzielenie informacji czy od [...] marca 2015 r. do dnia kontroli prowadzona była działalność w zakresie zbierania odpadów w miejscowości K. (działka nr [...]) oraz w przypadku prowadzenia tej działalności, o podanie informacji w jakim okresie przyjmowane były odpady, a także o przedłożenie kopii kart ewidencji i przekazania odpadów, przyjętych w punkcie zbierania. W odpowiedzi na powyższe Spółka [...] przy piśmie z [...] czerwca 2017 r. przesłała karty ewidencji odpadów. Mając na uwadze treść art. 47 ust. 1 ustawy z dnia [...] grudnia 2012 r, o odpadach oraz przeprowadzoną kontrolę, Starosta S. wezwał Spółkę [...] do niezwłocznego zaniechania naruszeń zapisów decyzji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] oraz do usunięcia w terminie 7 dni nieprawidłowości ustalonych podczas kontroli, tj.: 1. usunięcia zmieszanych odpadów komunalnych znajdujących się w boksie na utwardzonym placu, 2. zapewnienia stałego oświetlenia utwardzonego placu, 3. wyposażenia utwardzonego placu w kamery monitorujące, 4. prawidłowego oznaczenia pojemników, kontenerów oraz miejsc przeznaczonych na czasowe magazynowanie odpadów (kod i rodzaj odpadów). Następnie w piśmie z [...] lipca 2017 r. organ poinformował, że w dniu [...] lipca 2017 r. zostaną przeprowadzone oględziny na działce nr [...] w miejscowości K., dotyczące usunięcia nieprawidłowości opisanych w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r.. Protokół oględzin sporządzony [...] lipca 2017 r. wskazuje, że zostały usunięte zmieszane odpady komunalne, które znajdowały się w boksie na utwardzonym placu. Nie było stałego oświetlenia i monitoringu utwardzonego placu. Pojemniki, kontenery oraz miejsca przeznaczone na czasowe magazynowanie odpadów były prawidłowo oznaczone, tj. z podaniem kodu i rodzaju odpadów. Przy piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. Starosta S. przekazał Spółce [...] kopię protokołu z oględzin mających miejsce w dniu [...] lipca 2017 r. Mając na uwadze powyższe ustalenia, działając na podstawie art. 61 § 1 i 4 kpa, Starosta S. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów udzielonego Spółce [...]. W związku z wszczęciem postępowania, pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Spółka [...] poinformowała, że na działce numer [...] dokonano zniszczeń i kradzieży wielu urządzeń i budowli przez dotychczas nieustalonych sprawców. Zniszczono i skradziono system monitorujący plac oraz oświetlenie. O zdarzeniu powiadomiony został Komisariat Policji w M., na dowód czego została złożona kopia potwierdzenia złożenia przez pokrzywdzonego zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia. Dochodzenie w tej sprawie było w toku. Nadto Spółka poinformowała, że jest w trakcie prowadzenia prac związanych z założeniem nowych urządzeń monitorujących i oświetleniowych. W oparciu o wymieniony powyżej materiał dowodowy decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], Starosta S.: 1. cofnął bez odszkodowania zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów udzielone Spółce [...]; 2. zobowiązał tę Spółkę do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej zezwoleniem udzielonym decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] - na własny koszt w terminie 90 dni od dnia ostateczności decyzji, tj. przekazania wszystkich odpadów podmiotom posiadającym odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami oraz do przywrócenia terenu działki nr [...] w miejscowości K. do stanu poprzedniego sprzed rozpoczęcia działalności w zakresie zbierania odpadów. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyła [...] Sp. z o.o. Sp.k., która zarzuciła wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 10 kpa, poprzez pozbawienie odwołującego możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i aktami postępowania prowadzonymi przez organ I instancji oraz pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i wniesienia uwag, co godzi w jedną z fundamentalnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, jaką jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz prawo do wypowiedzenia się strony w sprawie. Takie działanie organu sprzeczne jest z wyrażonym w art. 7 kpa obowiązkiem podejmowania wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. 2, art. 47 ust. 1 i 2 oraz ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez cofnięcie bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów udzielonego decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], zmienionego decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...]. Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. pismem z dnia [...] września 2017 r. zwróciło się z prośbą o uzupełnienie akt sprawy poprzez przesłanie (w oryginale lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii) dokumentacji dotyczącej zezwolenia Spółce [...] na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, udzielonego decyzją, na którą organ I instancji powołał się w wydanej decyzji. Wskazany materiał dowodowy został przekazany zarówno przez Spółkę [...], jak również przez organ I instancji. Pismem z dnia [...] września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., mając na uwadze treść art. 10 kpa, zawiadomiło stronę postępowania o możliwości zapoznania się. w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia ze zgromadzonym w przedmiotowej sprawie materiałem dowodowym oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Następnie SKO w S., po zapoznaniu się z treścią odwołania oraz aktami sprawy wskazało, że podstawę wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przez organ I instancji stanowił przepis art. 47 ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 z póżn. zm.). Organ odwoławczy badając niniejszą sprawę zobligowany był do ponownej analizy i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zgodności z przepisami prawa procesowego (Kodeksu postępowania administracyjnego), jak również przepisami prawa materialnego (ustawy o odpadach). Art. 47 ustawy o odpadach stanowi, że: 1. jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości; 1a. jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na przetwarzanie dla prowadzącego zakład recyklingu statków, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, lub prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ wzywa prowadzącego zakład recyklingu statków do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości; 2. w przypadku, gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1 i 1a, mimo wezwania nadal odpowiednio narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, lub gdy prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania; 3. cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem; 4. decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności; 5. posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest obowiązany do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej tym zezwoleniem, na własny koszt, a przepisy art. 26 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio; 6. postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu; 7. nie wydaje się zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jeżeli wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu zezwolenia, o której mowa w ust. 2., a nie minęły 2 lata od dnia, gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna. Wskazany powyżej art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, nakłada na organ właściwy do wydania zezwolenia do stałego monitorowania sposobu wykonywania uzyskanego przez podmiot zezwolenia. Zgodnie bowiem z art. 47 ust. 6 postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia wszczynane jest z urzędu. Wezwanie do usunięcia nieprawidłowości powinno być poprzedzone postępowaniem dowodowym, mającym na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przy jednoczesnym zapewnieniu czynnego udziału strony. Przeprowadzenie przez organ dowodów potwierdzających istnienie naruszenia umożliwia właściwe sformułowanie treści kierowanego do posiadacza odpadów wezwania do zaniechania naruszeń. Zdaniem Kolegium, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, którego wynik w sposób niebudzący wątpliwości dał podstawę do zastosowania sankcji wynikającej z art. 47 ust. 2 ustawy. Przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia organ I instancji, po uprzednim zawiadomieniu strony, w dniu [...] maja 2017 r. przeprowadził kontrolę w zakresie przestrzegania obowiązków określonych decyzją zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Na podstawie ustaleń tej kontroli Spółka [...] została następnie w dniu [...] lipca 2017 r. wezwana (w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania) do usunięcia nieprawidłowości przez: 1. usunięcie zmieszanych odpadów komunalnych znajdujących się w boksie na utwardzonym placu - zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach; 2. zapewnienie stałego oświetlenia utwardzonego placu - zgodnie z punktem 3 decyzji z dnia [...] września 2014 r., nr [...]; 3. wyposażenie utwardzonego placu w kamery monitorujące - zgodnie z punktem 3 decyzji z dnia [...] września 2014 r.; 4. prawidłowe oznaczenie pojemników, kontenerów oraz miejsc przeznaczonych na czasowe magazynowanie odpadów (kod i rodzaj odpadów). Pismem zaś z [...] lipca 2017 r. organ oznaczył dzień [...] lipca 2017 r., jako termin oględzin dotyczących usunięcia opisanych powyżej nieprawidłowości. W trakcie tych oględzin stwierdzono, iż mimo wymogów zezwolenia plac nie posiada oświetlenia oraz zainstalowanych kamer monitoringu. Po wszczęciu w dniu [...] lipca 2017 r. właściwego postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia strona wyjaśniła, że w miejscu wykonywania działalności - na działce [...] dokonano zniszczeń i kradzieży wielu urządzeń w tym kamer monitoringu oraz oświetlenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wyjaśniło, że pkt 3 decyzji z dnia [...] września 2014 r., nr [...], wprost wskazuje sposób i miejsce składowania odpadów, m.in. na "oświetlonym i wyposażonym w kamery placu". Nierespektowanie w tym zakresie zezwolenia wymusiło działanie z urzędu organu I instancji, który po ustaleniu, że zachodzą przesłanki opisane w art. 47 ust. 2 wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r.. Prawidłowość działania Starosty S. w tym zakresie potwierdza również stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2561/14, gdzie wskazano, iż decyzja o cofnięciu udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie m.in. przetwarzania odpadów ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku niezastosowania się posiadacza odpadów do wystosowanego do niego wezwania, o jakim mowa w art. 47 ust. 1 ustawy z 2012 r. o odpadach, organ jest zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu udzielonego zezwolenia. SKO podkreśliło, że wyznaczony przez organ termin był wystarczający do wykonania obowiązku określonego w zezwoleniu. Urządzenia monitorujące w formie kamer, jak również stosowne oświetlenie są dobrami powszechnie dostępnymi, zatem ich nabycie i zainstalowanie nie wymaga szczególnych procedur uzasadniających wyznaczenie dłuższego terminu. Ponadto plac winien być permanentnie wyposażony w wymienione urządzenia, zatem fakt dokonania zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia kradzieży nie zwalniał z obowiązku prawidłowego wykonywania zezwolenia, a także w żaden sposób nie uzasadniał oczekiwania na rozstrzygnięcie postępowania przez Policję i ustalenie czy możliwe będzie odzyskanie skradzionych urządzeń. Mając to na uwadze, a także fakt, że strona już w dniu [...] czerwca 2017 r. (data zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia) posiadała wiedzę, iż jej działania naruszają zezwolenie, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zauważyło także, że podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 10 kpa również nie mógł zostać uwzględniony. Jak stanowi art. 10 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przedmiotowej sprawie w szczególności istotnym jest fakt, iż zawiadamiając o wszczęciu postępowania organ informował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o możliwości składania oświadczeń i żądań w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. We wskazanym terminie strona złożyła w dniu [...] lipca 2017 r. pismo w sprawie. Stąd też organ I instancji orzekał na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z którym strona miała możliwość zapoznania się. Dodatkowy materiał dowodowy, który uzupełnił dokumentację sprawy pochodzi bezpośrednio od strony, nie można zatem wywodzić, iż nie znała ona jego treści. Gdyby nawet przyjąć, że powyższy zarzut jest słuszny, to składająca odwołanie Spółka nie wykazała, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Starosty S. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Spółka [...] zaskarżyła ją w całości i zarzuciła jej naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, które przybrało postać wyznaczenia przez organ I instancji zbyt krótkiego terminu na usunięcie nieprawidłowości, stwierdzonych w trakcie kontroli wykonywania obowiązków nałożonych na skarżącą na podstawie zezwolenia na zbieranie odpadów, który to termin z uwagi na zakres i rodzaj stwierdzonych uchybień nie mógł zostać obiektywnie zachowany przez skarżącą, co uniemożliwiło jej z winy organu wypełnienie wszystkich zaleceń pokontrolnych; 2. prawa materialnego, tj. art. 47 ust. ust. 2 ustawy o odpadach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, z uwagi na wcześniejsze nieprawidłowe przeprowadzenie przez organ I instancji procedury, o której mowa w art. 47 ust. 1 ustawy, obligatoryjnie poprzedzającej wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów. Wskazując na powyższe naruszenia, które w ocenie skarżącej miały wpływ na wynik sprawy, wniosła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie od organu administracyjnego na swoją rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa. Badając zaskarżoną decyzję w powyżej zakreślonych ramach, Sąd uznał, że odpowiada ona prawu i brak jest podstaw do uwzględnia skargi. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 47 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 992 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach lub ustawa). Na wstępie zaznaczyć trzeba, że strona skarżąca nie kwestionowała samego faktu stwierdzenia przez organ I instancji po jej stronie nieprawidłowości, które były następnie podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów stwierdzić należy, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów wskazanego wyżej prawa materialnego, tym samym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd w całości przyłącza się do stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji i uznaje za własne poczynione tam (a przedstawione powyżej) ustalenia i rozważania, stąd też nie ma potrzeby ponownego ich przytaczania. Zgromadzone w postępowaniu materiały wskazują jednoznacznie, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca, która uzyskała zezwolenie na zbieranie odpadów, działała niezgodnie z tym zezwoleniem. Skoro bowiem w punkcie 3 decyzji z dnia [...] września 2014 r., nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] - określono m.in., że odpady mają być magazynowane (...) na oświetlonym i wyposażonym w kamery placu, zaś dwukrotne oględziny działki nr [...] położonej w miejscowości K. wykazały, że warunki te nie są spełnione – to zasadne było wezwanie Spółki [...] przez Starostę S. do niezwłocznego zaniechania tych naruszeń i wyznaczenie terminu 7 dni na usunięcie m.in. tych nieprawidłowości. W ocenie Sądu, zakreślony w piśmie z [...] lipca 2017 r. termin był odpowiedni w okolicznościach niniejszej sprawy, zważywszy na charakter stwierdzonych uchybień. Wbrew twierdzeniom skarżącej, zapewnienie stałego oświetlenia placu i wyposażenie go w kamery monitorujące - w dzisiejszych czasach nie wymaga dużego zachodu, gdyż urządzenia takie są powszechnie dostępne na rynku, a wiele podmiotów gospodarczych świadczy kompleksowe usługi w tym zakresie. Spółka [...] nie wykazała zresztą w żaden sposób, że zakreślony jej termin był zbyt krótki, co uniemożliwiło jej wywiązanie się z nałożonego na nią zobowiązania. Twierdzenia w tym względzie są zupełnie gołosłowne. Decyzja o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów od początku określała sposób i metody magazynowania odpadów stanowiąc m.in., że ma się to odbywać na placu oświetlonym i wyposażonym w kamery. Wymóg ten miał przede wszystkim zapobiegać nielegalnemu składowaniu odpadów, czy np. ewentualnemu ich podpaleniu. Był on więc bardzo istotny z punktu widzenia ochrony środowiska. Nawet podnoszona przez stronę kradzież sprzętu oświetleniowego i monitorującego nie usprawiedliwia niedotrzymania przez Spółkę warunków zezwolenia, bowiem to jej rolą było zapewnienie prawidłowego wykonywania decyzji z dnia [...] września 2014 r. bez względu na okoliczności. Ponadto zwrócić uwagę należy na fakt, że o kradzieży tego sprzętu organy ścigania zostały zawiadomione dopiero na skutek kontroli z dnia [...] maja 2017 r. (zawiadomienie to pochodzi z [...] czerwca 2017 r.) Zwrócić też należy uwagę na fakt, że pomimo zapewnień składanych w piśmie, które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] sierpnia 2017 r., skarżąca nie wykonała prac związanych z instalacją nowych urządzeń monitorujących i oświetleniowych nawet później. Z okoliczności sprawy nie wynika także, aby uczyniła to do czasu wniesienia skargi, a nawet wyrokowania. Wreszcie podkreślenia wymaga, że w art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, ustawodawca posłużył się zwrotem "niezwłocznie", co oznacza, że posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na ich zbieranie, ale działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, winien zaniechać naruszeń bez uzasadnionej zwłoki. Wskazując na powyższe stwierdzić pozostaje, że skarżąca nie wykazała, aby nieusunięcie stwierdzonych uchybień w zakreślonym terminie było w jakikolwiek sposób uzasadnione. Skoro więc Starosta S. prawidłowo zastosował w praktyce art. 47 ust. 1 ustawy (skutecznie wzywając stronę do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości we wskazanym terminie), to w konsekwencji zasadnie i właściwie zastosował normę wyrażoną w art. 47 ust. 2 (gdyż mimo wezwania Spółkanadal działała niezgodnie z wydanym zezwoleniem). Skutkować to musiało cofnięciem zezwolenia w drodze decyzji, bez odszkodowania. Rozstrzygnięcia podjęte w sprawie przez obydwa organy oparte są na prawidłowych ustaleniach stanu faktycznego. Odpowiednio zastosowane zostały przepisy zarówno prawa materialnego, jak też postępowania administracyjnego (w tym art. 10 kpa), a nadto zaskarżona decyzja jest wyczerpująco uzasadniona, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO odniosło się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i wskazało na przyczyny, ze względu na które argumenty formułowane przez skarżącą okazały się nietrafione. W toku postępowania administracyjnego nie doszło ani do naruszenia przepisów proceduralnych, ani do naruszenia prawa materialnego, gdyż zostały dochowane wszystkie przewidziane prawem zasady. Zauważyć też należy, że rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wywód przeprowadzony przez organ co do ustaleń faktycznych, jak i kwalifikacji prawnej zaistniałych okoliczności jest dostatecznie szczegółowy i odnosi się do wszystkich kluczowych elementów sprawy. Jeszcze raz podkreślić należy, że organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania strona miała zapewnioną możliwość czynnego udziału. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem wydając je w rozpoznawanej sprawie organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.