IV SA/Gl 530/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 4 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu A. C. kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem zł 00/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; Postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustanowił dla skarzącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła radcę prawnego A. C.. W dniu 25 sierpnia 2017 r. upoważniona przez wspomnianą radcę prawną pełnomocnik substytucyjny przeglądała akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie przeprowadzonej w dniu 19 października 2017 r. ona sama wniosła i wywiodła jak w skardze oraz zażądała przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Wydanym na tej rozprawie postanowieniem z dnia 19 października 2017 r. Sąd odrzucił skargę. Pełnomocnik skarżącego zaskarżyła to orzeczenie zażaleniem, w którym również wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej, a które zostało odrzucone przez Sąd postanowieniem z dnia 22 grudnia 2017 r., gdzie wskazano, iż zażalenie to jest niedopuszczalne albowiem na wspomniane postanowienie z dnia 19 października 2017 r. przysługuje skarga kasacyjna. Wobec powyższego, reprezentująca skarżącego radca prawny wniosła skargę kasacyjną od rzeczonego postanowienia z dnia 19 października 2017 r. W treści tej skargi kasacyjnej także wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż nie zostały one opłacone w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2018 r. (sygn. akt I OSK 731/18), wydanym na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił tą skargę kasacyjną uchylając zaskarżone orzeczenie. W toku ponownego postępowania przed tutejszym Sądem, na rozprawie w dniu 31 lipca 2018 r. pełnomocnik strony podtrzymała skargę przywołując na jej poparcie stosowną argumentację również tu wnosząc o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz składając wymagane prawem oświadczenie o tym, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 31 lipca 2018 r. tutejszy Sąd oddalił skargę. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Stosownie zatem do treści § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnik strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano jej zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 738 zł, na co składa się: - opłata za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, w kwocie 240 zł określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c wspomnianego aktu wykonawczego; - opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w kwocie 120 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, to jest odpowiadającej 50 % stawki minimalnej wskazanej w przywołanym § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) przywołanego aktu wykonawczego; - opłata za udział w ponownym postępowaniu sądowym pierwszej instancji (po uchyleniu przez NSA postanowienia tutejszego Sądu o odrzuceniu skargi), w kwocie 240 zł określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powyższego rozporządzenia. Sumę powyższych opłat, wynoszącą 600 zł podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 138 zł. Brak było natomiast podstaw do przyznania wnioskującej wynagrodzenia za udział w postępowaniu zażaleniowym. Jakkolwiek bowiem złożyła ona zażalenie od postanowienia tutejszego Sądu z dnia 19 października 2017 r., to jednak było ono niedopuszczalne i zostało przez tutejszy Sąd odrzucone, a w takim stanie rzeczy jego złożenie nie może zostać uznane za rzeczywiście udzieloną stronie pomoc prawną. Zważywszy wszystkie powołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.