II OSK 3773/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. K. i A. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2215/18 o odrzuceniu skargi I. K. i A. B. na pismo Starosty C. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2215/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. K. i A. B. na pismo Starosty C. z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie odmowy zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu. Sąd wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2017 r. I. K. i P. B. złożyli do Starosty C. wniosek/zastrzeżenie do uproszczonego planu urządzenia lasu wsi U. gm. C. w stosunku do działki o nr ew. [...], stanowiącej ich własność. Wskazali, że brak jest podstaw do utworzenia dla tego terenu uproszczonego planu urządzenia lasu, gdyż ich nieruchomość nie spełnia wymogów ustawowych – grunt nie przekracza pow. 10 ha i jest zespołem podworskim wpisanym do rejestru zabytków. Starosta C. wystosował do skarżących pismo z [...] lipca 2017 r., w którym opisał przebieg procedury związanej z ustaleniami w zakresie planu, wskazując brak możliwości wzruszenia postanowień tego planu w ramach składanych zastrzeżeń. Odwołanie od tego pisma wnieśli skarżący, wskazując, że pismo to należy traktować jako decyzję administracyjną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] sierpnia 2017 r. umorzyło postępowanie odwoławcze. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2550/17. Wyrok ten jest nieprawomocny. W dniu 23 maja 2018 r. skarżący wnieśli do Starosty C. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uproszczonego planu urządzenia lasu wsi U. z dnia [...] grudnia 2010 r. w zakresie działki nr [...]. W odpowiedzi na to wezwanie Starosta wystosował do skarżących pismo z [...] czerwca 2018 r., w którym poinformował, że podtrzymuje swoje stanowisko w powyższej sprawie wyrażone w piśmie z [...] lipca 2017 r. W piśmie z 4 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżących, w uzupełnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie art. 23 ustawy o lasach, tj. jako wniosku o zmianę uproszczonego planu urządzenia lasu. Starosta C. w piśmie z [...] czerwca 2018 r. poinformował, że swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie określił w piśmie z [...] lipca 2017 r. i następnie potwierdził to stanowisko w piśmie z [...] czerwca 2018 r. Na pismo Starosty z [...] czerwca 2018 r. A. B. i I. K., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd uznał, że skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Sąd przytoczył treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej p.p.s.a. i stwierdził, że przedmiotowa skarga wniesiona została na pismo organu informujące o braku możliwości wzruszenia postanowień planu w ramach składanych zastrzeżeń, które to pismo nie jest aktem administracyjnym w rozumieniu art. 3 § 2 powołanej ustawy. Skarga ta nie mieści się w katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że czynności w nim wymienione muszą mieć charakter publicznoprawny. Treść powołanego przepisu wskazuje, że czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne jest więc odniesienie takiego aktu i czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązki. Skoro zaskarżone pismo nie stanowi żadnego z aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, to skarga nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wnieśli I. K. i A. B., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż pismo Starosty C. z dnia [...] czerwca 2018 r. odmawiające usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie w trybie art. 23 ust. 1 ustawy o lasach uproszczonego planu urządzenia lasu wsi U. z [...] grudnia 2010 r. w zakresie działki nr [...] stanowi "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa"" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że dniu 23 maja 2018 r. skarżący wnieśli do Starosty C. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uproszczonego planu urządzenia lasu wsi U. z dnia [...] grudnia 2010 r. w zakresie działki nr [...]. W odpowiedzi na to wezwanie Starosta wystosował do skarżących pismo z [...] czerwca 2018 r., w którym poinformował, że podtrzymuje swoje stanowisko w powyższej sprawie wyrażone w piśmie z [...] lipca 2017 r., w którym opisał przebieg procedury w tej sprawie i wskazał, iż zatwierdzony uproszczony plan urządzenia lasu jest zgodny z prawem. W piśmie z [...] czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżących, w uzupełnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie art. 23 ustawy o lasach, tj. jako wniosku o zmianę uproszczonego planu urządzenia lasu. W zaskarżonym piśmie z [...] czerwca 2018 r. Starosta C. poinformował, że swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie określił już w pismach z [...] lipca 2017 r. i [...] czerwca 2018 r. Pismo Starosty z [...] czerwca 2018 r. należy więc traktować jak odmowę zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu w trybie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.). W myśl art. 19 ust. 2 ustawy o lasach uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o lasach starosta, po uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego, zatwierdza uproszczony plan urządzenia lasu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu, o jakim mowa w art. 22 ust. 2 ustawy jest aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i może być zaskarżone do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 2 lutego 2007 r., II OSK 1883/06, wyrok NSA z 12 marca 2014 r., II OSK 2477/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o lasach zmiana planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu może być dokonana aneksem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 oraz zachowaniem przepisów art. 22. W wyroku z dnia 1 marca 2018 r., II OSK 1979/17 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że aneks do uproszczonego planu urządzenia lasu również jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie można jednak przyjąć, że pismo, w którym starosta odmawia zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Odmowa zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu nie jest aktem administracyjnym, który nakłada na właściciela lasu jakiekolwiek obowiązki. Źródłem takich obowiązków może być uproszczony plan urządzenia lasu, na którego zatwierdzenie właścicielowi przysługuje, po wyczerpaniu odpowiedniego trybu, skarga do sądu administracyjnego. Sama odmowa zmiany planu urządzenia lasu nie kształtuje sytuacji prawnej jego właściciela, zatem skarga do sądu administracyjnego na pismo, w którym organ wyraził taką odmowę jest niedopuszczalna, gdyż nie mieści się w katalogu spraw, w których orzekają sądy administracyjne (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Sąd I instancji prawidłowo więc odrzucił skargę w tej sprawie jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego, błędnie jedynie wskazano podstawę prawną odrzucenia - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zamiast art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.