VII SA/Wa 2860/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez J. J. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., znak: [...], wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2016 r., znak: [...]. Postępowanie zakończone tą decyzją zostało wszczęte na wniosek J. J., który pismem z [...] maja 2017 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z [...] lipca 2016 r. znak [...] (następnie utrzymanej w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2016 r., znak: [...]). Wnosząc o unieważnienie ww. decyzji, J. J. powołał się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 7 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem (jak podał) nie uwzględniono w postępowaniu decyzji Burmistrza Gminy M. z [...] kwietnia 2005 r. znak: [...], o warunkach zabudowy, wydanej na nieżyjącego już W. J. - ojca J. J., dla działki nr ew. [...] w Cz., dotyczącej zabudowy służącej prowadzeniu działalności gospodarczej. Ponadto, we wskazanym wniosku skarżący podniósł, że decyzja z [...] lipca 2016 r. nie zawiera terminu jej wykonania oraz, że była nieprawidłowo doręczona; wskazał również, że w toku postępowania nie zapewniono stronom czynnego udziału. Jak wynika z akt, decyzją z [...] września 2016 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB dla powiatu [...] z [...] lipca 2016 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), nakazującą J. J. i J. J. rozbiórkę hali magazynowej o wymiarach w planie 38,00 m x 10,50 m wybudowanej na działce ewidencyjnej nr [...] położonej przy ul. P. [...] w Cz., gm. M. Pismem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2016 r., znak: [...]. Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. J., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2016 r., znak: [...]. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] sierpnia 2017 r. wnieśli w terminie J. J. i J. J. reprezentowani przez r. pr. K. Sz. We wniosku tym podniesiono, że wykonując orzeczony i kwestionowany nakaz rozbiórki skarżący będą zmuszeni naruszyć prawo własności właściciela sąsiednich nieruchomości, działka nr ew. [...]. Podniesiono także, że orzeczony nakaz rozbiórki nie był poprzedzony racjonalnym badaniem co do możliwości wyodrębnienia obiektu w sytuacji, gdy jest on połączony z innym, w stosunku do którego nie toczy się postępowanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2017 r., znak: [...], opisaną na wstępie, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ podał, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. GINB stwierdził dalej, że zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z [...] 2016 r., znak: [...]. Wskazał, że podstawą prawną kontrolowanej decyzji [...] WINB z [...] września 2016 r. jest art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przewiduje rozbiórkę obiektu wzniesionego samowolnie, jeżeli nie zachodzą okoliczności umożliwiające legalizację według uregulowań z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem). Nakaz rozbiórki może być bowiem orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji. Legalizacja nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Organ podał, że w niniejszej sprawie decyzja PINB dla powiatu [...] z [...] lipca 2016 r., znak: [...], nakazująca rozbiórkę została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, wobec niewykonania przez właścicieli nieruchomości obowiązków nałożonych na nich postanowieniem organu powiatowego z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], o wstrzymaniu robót budowlanych i nałożeniu obowiązku przedstawienia określonych dokumentów. Zatem odwołujący się, mimo umożliwienia im legalizacji samowolnie wybudowanej hali magazynowej, nie skorzystali z niej, bowiem nie przedłożyli w terminie wymaganej dokumentacji. W ocenie GINB, decyzja [...] WINB z [...] września 2016 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję PINB dla powiatu [...] z [...] lipca 2016 r., znak: [...], nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Badana decyzja [...] WINB z [...] września 2016 r. została wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się dotyczącego braku możliwości wykonania nakazanej rozbiórki GINB podał, że NSA w wyroku z 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 620/08 stwierdził, że niewykonalność obowiązku musiałaby mieć charakter obiektywny, tj. obowiązek ten musiałby być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są koszty i konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Natomiast subiektywne przeświadczenie o niewykonalności wskazanej decyzji nie jest tożsame z wypełnieniem przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. GINB ponadto podał, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Organ administracyjny prowadząc postępowanie w trybie nadzorczym, działa jako organ kasacyjny, nie może więc w swojej decyzji rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Przedmiotem postępowania zakończonego niniejszą decyzją nie jest postępowanie zakończone decyzją organu powiatowego nakazującą rozbiórkę, a jedynie decyzja [...] WINB z [...] września 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB dla powiatu [...] z [...] lipca 2016 r. nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., znak: [...], wniósł J. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: art. 104 § 1, art. 7, art. 77, art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 2016 r., znak: [...], mimo zaistnienia ku temu przesłanek oraz nieustaleniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wykonując nakaz rozbiórki będzie zmuszony naruszyć prawo własności właściciela sąsiednich nieruchomości (dz. nr [...]). Zdaniem skarżącego, nakaz rozbiórki obiektów zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] jest nie do zaakceptowania, gdyż wydanie tego rozstrzygnięcia nie zostało poparte żadnym racjonalnym badaniem co do możliwości wyodrębnienia obiektu połączonego z innym i dokonania jego rozbiórki. Skarżący podniósł, że organ nie zbadał legalności budynków posadowionych na działce nr [...], czym naruszył art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzji GINB z [...] października 2017 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z [...] sierpnia 2017 r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z [...] września 2016 r. Tą ostatnią organ utrzymał w mocy decyzję PINB dla powiatu [...] z [...] lipca 2016 r. nakazującą rozbiórkę hali magazynowej o wymiarach 38,0 m x 10,5 m wybudowanej na działce o nr ew. [...] w Cz., gm. M.. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek skarżącego, zdaniem którego ww. decyzja organu powiatowego dotknięta jest wadą uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a biorąc pod uwagę przywoływaną przez niego argumentację – także wadą z art. 156 § 1 pkt 5 tej ustawy. GINB orzekając i rozważając powyższe, argumentacji skarżącego nie podzielił; nie dostrzegł też żadnych innych wad, wypełniających którąś z przesłanek nieważności uregulowanych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, stanowisko GINB wyrażone w zaskarżonej decyzji, jest prawidłowe, a jako takie - zasługuje na akceptację. Rozwijając tę ocenę, Sąd przede wszystkim zauważa, że celem postępowania nadzwyczajnego uregulowanego w art. 156 i nast. k.p.a., jest ustalenie, czy badana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), inną: niewykonalność decyzji w dniu jej wydania mająca charakter trwały (pkt 5), czy też: decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). Co przy tym istotne, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie zbadanie, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Konsekwencją powyższego jest to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z punktu widzenia wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym. Innymi słowy, istotą tego postępowania jest ocena, czy weryfikowana decyzja jest zgodna z prawem i nie zawiera wad powodujących jej nieważność oraz czy, przeprowadzone postępowanie i dowody w nim zgromadzone dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie z tej decyzji wynika. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty. Dlatego też Sąd stwierdza, że uwzględniając tryb postępowania, GINB prawidłowo -badając kwestionowane decyzje - kierował się stanem faktycznym i prawnym z daty ich wydania. W pierwszej kolejności słusznie wskazał na bezsporne ustalenia faktyczne, z których wynika, że sprawa dotyczy hali magazynowej wykonanej na działce o nr ew. [...] o wymiarach 38,0 m x 10,5 m; obiekt ten został zrealizowany w 2001 r. bez uzyskania pozwolenia na budowę a dowodem na to jest znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli z [...] października 2015 r. przeprowadzonej przez pracowników PINB dla powiatu [...], przy udziale J. J.. W protokole tym wskazana hala została oznaczona nr 5, z adnotacją o braku stosownego pozwolenia na jej realizację. Protokół ten nie zawiera żadnych uwag obecnych przy oględzinach; bez uwag podpisany został m. in. przez skarżącego. W aktach znajdują się także zdjęcia tego obiektu oraz kopia mapy zasadniczej działki o nr ew. [...], z zaznaczeniem znajdujących się na niej naniesień, w tym hali o nr 5, objętej kwestionowaną decyzją. Wobec treści skargi, należy przy tym dostrzec, że z ww. dokumentów wynika, że sporny obiekt znajduje się w całości na działce o nr ew. [...], nadto – z jednej strony przylega do niego wiata stalowa (oznaczona nr 6 w ww. protokole), w stosunku do której również postawiono zarzut dotyczący jej realizacji w warunkach samowoli budowlanej. W konsekwencji, poczynione w sprawie ustalenia, obligowały organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania w trybie uregulowanym w art. 48 Prawa budowlanego. Bezspornie bowiem, objęta postępowaniem hala (trwale związana z gruntem) wymagała uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a wykonanie tejże hali bez tego zezwolenia, świadczy o popełnieniu samowoli budowlanej (i naruszeniu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego), co uzasadniało uruchomienie ww. procedury. Stosując się do przepisów art. 48, nakaz rozbiórki poprzedzono umożliwieniem obecnym właścicielom nieruchomości zalegalizowanie obiektu, o czym świadczy postanowienie PINB dla powiatu [...] z [...] stycznia 2016 r. znak: [...] wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wyznaczające termin 60 dni na przedłożenie dokumentów koniecznych dla uruchomienia postępowania legalizacyjnego. Przesyłka zawierająca ww. postanowienie została doręczona skarżącemu [...] stycznia 2016 r., natomiast skierowana do J. J. – została awizowana [...] stycznia 2016 r. a [...] lutego 2016 r. zwrócona do nadawcy wobec jej niepodjęcia w terminie. Wskazane postanowienie nie zostało wykonane przez żadnego ze współwłaścicieli nieruchomości – w zakreślonym terminie; w efekcie, decyzją z [...] lipca 2016 r. organ I instancji orzekł o rozbiórce hali, na mocy art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, kierując tenże nakaz do ww. właścicieli przedmiotowej nieruchomości, po myśli art. 52 Prawa budowlanego. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez [...] WINB decyzją z [...] września 2016 r., Uznając prawidłowość tych rozstrzygnięć, GINB zasadnie wskazał na okoliczności w nich przywołane, znajdujące odzwierciedlenie w aktach sprawy. Zasadnie w konsekwencji wywiódł o prawidłowości zastosowania art. 48 Prawa budowlanego (wobec stwierdzonej samowoli budowlanej), a następnie – art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 tego artykułu (wobec niewykonania przez właścicieli nieruchomości obowiązków nałożonych postanowieniem z [...] stycznia 2016 r.). Zważyć przy tym trzeba, że zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Zgodnie z ust. 1 art. 48, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę; natomiast w ust. 3 uregulowano obowiązki, jakie należy spełnić przystępując do legalizacji - w sytuacji ustalenia przez organ, że co do zasady legalizacja samowoli jest możliwa. W niniejszej sprawie zastosowanie art. 48 ust. 1 i orzeczenie na jego podstawie o nakazie rozbiórki okazało się w pełni prawidłowe; choć umożliwiono bowiem właścicielom obiektu legalizację, uprawnieni z tego nie skorzystali – nie wykonując obowiązków nałożonych na nich na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego; a to obligowało organ do zastosowania art. 48 ust. 1. GINB prawidłowo zatem uznał, że nie można w sprawie zarzucić ani wydania decyzji bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zauważa przy tym, że skarżący formułując w skardze naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w istocie nie wskazał z jakich przyczyn kwestionowana decyzja dotknięta jest wadą określoną w tym przepisie. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, związana z brakiem "racjonalnego badania co do możliwości wyodrębnienia obiektu połączonego z innym", może co najwyżej -zdaniem Sądu- wskazywać na wadę niewykonalności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.; z pewnością jednak nie dowodzi wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa rozumianej jako oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a przepisem prawa, powodująca przy tym skutki nie do zaakceptowania. GINB prawidłowo także przyjął, że w sprawie nie zachodzi też żadna inna przesłanka nieważności. Sąd za w pełni zasadne uznaje przy tym rozważania tego organu dotyczące ww. kwestii, tj. "nierozważenia możliwości wyodrębnienia obiektu czy też nieuwzględnienia jego położenia w części na działce sąsiedniej", a wobec tego wskazywanie na brak możliwości wykonania orzeczonego nakazu rozbiórki/czy inaczej: formułowanie zarzutu braku podstaw do orzeczenia rozbiórki. Okoliczności te prawidłowo rozważono właśnie w kontekście niewykonalności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. GINB dokonując oceny w tym zakresie prawidłowo stwierdził, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. W tym aspekcie, skarżący właściwie nie wskazał na żadne powody o charakterze obiektywnym, które miałyby świadczyć o niewykonalności obowiązku określonego w ostatecznej decyzji. Powołał się jedynie na nierozważenie/niezbadanie możliwości wyodrębnienia obiektu od innego, legalnego. Sąd dostrzega przy tym, że z akt sprawy (protokołu kontroli, zdjęć, kopii mapy zasadniczej działki o nr ew. [...]), nie wynika, aby hala objęta postępowaniem i oznaczona nr 5, znajdowała się na działce o nr ew. [...], do której zobowiązani do wykonania nakazu rozbiórki nie mają (jak podnoszą) tytułu prawnego. Nadto, z akt tych nie wynika również, aby hala była powiązana w sposób trwały z innym czy innymi obiektami zrealizowanymi legalnie, co czyniłoby "niewykonalnym" orzeczony nakaz jej rozbiórki – wobec braku możliwości jej wydzielenia. Przylega ona tylko z jednej strony do wiaty, a to – choć może utrudniać, to nie uniemożliwia jej rozebrania i nie świadczy o wystąpieniu ww. przesłanki nieważności z pkt 5. Powyższe nie mogło stanowić także o przeszkodzie do orzeczenia nakazu rozbiórki tym bardziej wówczas, gdy z protokołu kontroli powyżej już przywołanego wynika, że wiata przylegająca do spornej hali także została wykonana w warunkach samowoli budowlanej. Nie występuje więc w sprawie taka sytuacja jaka została przedstawiona w skardze – sprawa nie dotyczy bowiem rozbudowy stanowiącej integralną część legalnie wykonanego obiektu, niemożliwej do wyodrębnienia. Na koniec, wobec treści wniosku inicjującego to postępowanie i podniesionych w nim kwestii związanych z "niezapewnieniem" stronie czynnego udziału - w tym dokonywanie wadliwych doręczeń, Sąd zauważa, że okoliczności te należałoby rozważyć w kontekście wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania uregulowanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu zainicjowanym w tym przedmiocie na wniosek strony "pominiętej". Sąd stwierdza jednocześnie, że postępowania nadzwyczajne są względem siebie niekonkurencyjne, ponieważ poszczególne tryby mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie lub łącznie. Naruszenie w danej sprawie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dlatego też żadna z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. nie może jednocześnie skutkować nieważnością postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2762/15). Z tych też przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.