IV SAB/Wr 123/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. w Wydziale IV w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. na bezczynność P. Koła Łowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje P. Koła Łowieckiego we W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 11 lipca 2017 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. stwierdza, że bezczynność P. Koła Łowieckiego we W.nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny P. Koła Łowieckiego we W.; IV. zasądza od P. Koła Łowieckiego we W. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 21 V 2018 r. T. M. ( dalej: skarżący, wnioskodawca, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Koła Łowieckiego " [...]" z siedzibą we W. (dalej: Koło Łowieckie, organ), w przedmiocie braku rozpatrzenia jego wniosków z dnia 11 VII 2017 r., 10 X 2017 r. i 19 II 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 6 IX 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz.1330) dalej jako "u.d.i.p.". W uzasadnieniu skargi strona podała, że jej żądania odnoszą się bezpośrednio do wykonywanych zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym przez A nałożonych w art. 32 ust.1 i art. 34 ustawy z dnia 13 X 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2017 r. poz. 1295) dalej jako "ustawa". Zarządzeniem z dnia 12 IX 2018 r. wyłączono ze sprawy do odrębnego rozpoznania skargę z dnia 21 V 2018 r. w zakresie wniosków o udzielenie informacji publicznej z dnia 10 X 2017 r. oraz 19 II 2018 r. i zarejestrowano pod dwiema odrębnymi sygnaturami. Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia 11 VII 2017 r. strona obok odpowiedzi na pismo organu z dnia 29 VI 2017 r. zwróciła się do Koła Łowieckiego, z wnioskiem o umożliwienie wglądu do książki ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym od miesiąca października 2015 r. do stycznia 2016 r. oraz książki obwodu łowieckiego część II rejestr zwierzyny pozyskanej. W piśmie z dnia 19 X 2017 r. organ w odniesieniu do wniosku z dnia 11 VII 2017 r. poinformował, że sprawy w nim podniesione "nie są objęte zakresem informacji publicznej". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że żądane informacje nie są objęte przepisami u.d.i.p, a organ odpowiadając na podnoszone przez wnioskodawcę sprawy postępował zgodnie z obowiązującymi przepisami wewnątrzorganizacyjnymi. W piśmie procesowym z dnia 10 VII 2018 r. skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wnosząc o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz ukaranie organu grzywną za dopuszczenie się bezczynności i przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność organu zakresie rozpatrzenia wniosku strony zawartego w piśmie z dnia 11 VII 2017 r. dotyczącego udostępnienia informacji publicznej poprzez umożliwienie wglądu do książki ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym od miesiąca października 2015 r. do stycznia 2016 r. oraz książki obwodu łowieckiego część II rejestr zwierzyny pozyskanej. Odnosząc się do formy przedmiotowego wniosku należy wskazać, że przepisy udip nie nakładają w tej kwestii wymogów proceduralnych. Innymi słowy wniosek taki nie musi być sformułowany w określony sposób, nie wymaga uzasadnienia faktycznego ani prawnego, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz określenia miejsca i sposobu dostarczenia (odbioru) tych informacji. (zob. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka- Ostrowska, Warszawa 2016, s. 261-262). Wskazane pismo strony w tym zakresie spełnia zatem owe minimalne wymogi. Przyjmuje się bowiem, że u.d.i.p. w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne będzie zatem ustalenie, czy wskazane na wstępie Koło Łowieckie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądane przez stronę informacje są informacją publiczną. Przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. określający jej zakres podmiotowy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Tym samym zgodnie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. A jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy, A jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Zaś łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 tej ustawy). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2 ustawy). Ustawodawca w art. 34 ustawy przekazał nadto temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. A realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania, nałożone na A w drodze ustawy, ze względu na ich cel mają charakter publiczny (vide: R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne"). O publicznoprawnym charakterze działalności A świadczy także konieczność odbycia przez osoby ubiegające się o uprawnienia do polowania, szkolenia prowadzonego przez A (art. 42 ust. 4-7 ustawy). Wymaga podkreślenia, że powyższe zadania mogą być realizowane również przez organy statutowe A - zarządy okręgowe (art. 32a ust. 4 cyt. ustawy). Zatem, w świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, A wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego (vide: motywy uzasadnienia do wyroku TK z 6 XI 2012 r., K 21/11, opubl. OTK-A 2012/10/119). W świetle tego co zostało już napisane do rozważenia pozostała kwestia, czy żądanie strony objęte wnioskiem z dnia 11 lipca 2018 r. mieści się w zakresie przedmiotowym pojęcia informacji publicznej. Uprawnienie do uzyskania dostępu do informacji publicznej opiera się przede wszystkim na normie wyrażonej w art. 61 Konstytucji RP. Z kolei pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przy wykładni tego przepisu należy kierować się właśnie treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, należy zatem stwierdzić, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 IX 2007 r., sygn. IV SAB/Gl 28/07,publ. cbois.nsa.gov.pl). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa, którego część stanowią zgodnie z art. 2 Prawa łowieckiego zwierzęta łowne w stanie wolnym, czy też o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.), do których zaliczają się właśnie koła łowieckie. Nadto w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz sposobach ich prowadzenia i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. W świetle powyższych regulacji nie budzi jakichkolwiek wątpliwości sądu, że informacje a dokładnie rzecz ujmując treść wpisów w książce ewidencji polowań indywidulanych czy też inaczej w książce obwodu łowieckiego, do której wglądu domagał się skarżący w piśmie z dnia 11VII 2018 r., stanowiły informacje publiczne. Skarżący chciał bowiem w istocie uzyskać dostęp do informacji dotyczących elementu publicznoprawnej działalności tego podmiotu, jakim jest prowadzenie gospodarki łowieckiej w rozumieniu art. 4 ustawy, tj. informacji dotyczących przeprowadzania w określonym okresie (od października 2015 r. do stycznia 2016 r.) i na określonym obszarze (w obwodzie łowieckim nr 12) polowań indywidualnych oraz pozyskiwania zwierzyny łownej stanowiącej własność skarbu Państwa. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż posiadanie książki ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym jest obowiązkiem ustawowym dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich wynikającym z art. 42b ust. 1ustawy, którymi co do zasady są koła łowieckie (art. 28 ust. 1 i 1a ustawy). W książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym obligatoryjnie zamieszcza się zaś informacje niewątpliwie stanowiące informację publiczną, tj. termin rozpoczęcia i zakończenia polowania indywidualnego oraz ilość i gatunek pozyskanej zwierzyny. Informacje dotyczące pozyskiwania zwierzyny łownej stanowiącej własność Skarbu Państwa i jej zagospodarowania są także bezsprzecznie informacją o sposobie gospodarowania majątkiem państwowym. Z kolei za przyjęciem, że informację publiczną stanowią także informacje co do miejsca i daty odbycia polowania indywidualnego przemawia fakt , że polowania takie są w świetle przepisów ustawy jedynymi legalnymi metodami pozyskiwania zwierzyny łownej i wykorzystania na cele łowieckie mienia Skarbu Państwa. W konsekwencji należało zatem uznać, że Koło Łowieckie było zobowiązane do udzielenia informacji żądanych przez skarżącego w sposób i formie wskazanej we wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona we wskazanym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia na mocy art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Należy przy tym zaznaczyć, że w świetle art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Przedstawionym powyżej wymogom Koło Łowieckie nie sprostało, co oznacza, że organ ten pozostaje w tym zakresie w bezczynności. Organ skierował bowiem do skarżącego jedynie pismo z dnia 19 X 2017 r. informujące, że wniosek nie jest objęty zakresem informacji publicznej. Mając powyższe na względzie, Sąd po stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności w wyżej wymienionym zakresie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał go do załatwienia wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 11 lipca 2017 w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku (pkt I. wyroku). Wskazany w pkt I wyroku termin wynika z przepisów u.d.i.p. Sąd uznał także, że stwierdzona bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu podmiot ten nie rozpoznał wniosku strony w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ze złej woli lub w wyniku rażącego zaniedbania swoich obowiązków, a jedynie z uwagi na błędne przeświadczenie, że pismo wnioskodawcy nie podlega rozpoznaniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec oceny, że zaistniała bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Sąd nie uwzględnił zawartego w piśmie procesowym strony z dnia 10 VII 2018 r. (k.16) wniosku o wymierzenie grzywny przewidzianej w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Powyższe uzasadniało oddalenie wniosku w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a.. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a, uwzględniając poniesione przez skarżącego i wynikające z akt sprawy celowe koszty w kwocie 100 zł, na które składa się wpis od skargi (pkt IV wyroku). Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.