III SA/Wa 1596/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 lutego 2015 r. nr IPPP1/443-1474/14-2/MP w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu 22 grudnia 2014 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku świadczonych usług prowadzenia rejestru ubezpieczonych. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka jest podmiotem zajmującym się m.in. świadczeniem usług agenta transferowego dla funduszy inwestycyjnych oraz czynnym podatnikiem VAT. Spółka zamierza świadczyć na rzecz ubezpieczycieli (dalej również: "TU") odpłatną usługę prowadzenia rejestru ubezpieczonych. W ramach wskazanej usługi Spółka będzie w szczególności: - prowadzić rejestr ubezpieczonych, w którym ewidencjonowane są składki i polisy, - prowadzić rejestr zawartych umów ubezpieczenia, - udostępniać TU dane zgromadzone w rejestrach do bieżącej działalności ubezpieczeniowej TU np.: w celu; ustalania składek i prowizji należnych z tytułu zawieranych umów, w celu rozpatrywania roszczeń zgłaszanych przez ubezpieczonych w ramach udzielania ochrony, w celu wypłacania odszkodowań i innych świadczeń należnych z tytułu umów oraz w celach sprawozdawczych np. sporządzania wykazu szkód zgłoszonych do zakładu ubezpieczeń na dany dzień bilansowy, - wysyłać uzgodnione z TU potwierdzenia i informacje do ubezpieczonych, - zabezpieczać rejestr ubezpieczonych i rejestr umów ubezpieczenia, - udostępniać TU do korzystania aplikacje komputerowe, za pomocą których zbierane będą dane uwzględniane w rejestrach. W związku z tak przedstawionym opisem Spółka zapytała, czy przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego usługa prowadzenia rejestru ubezpieczonych stanowi usługę zwolnioną z podatku od towarów i usług (dalej: "VAT") ? Zdaniem Skarżącej przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego usługa prowadzenia rejestru ubezpieczonych, jako usługa stanowiąca element zwolnionej usługi ubezpieczeniowej stanowiąca odrębną całość oraz właściwa i niezbędna do świadczenia zwolnionej usługi ubezpieczeniowej, stanowi usługę zwolnioną z VAT zgodnie z art. 43 ust. 13 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. – o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2015 r. stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe stwierdzając, że czynności wykonywane przez Spółkę, nie stanowią usług ubezpieczeniowych ani ich pośrednictwa, korzystających ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Minister odnosząc się do możliwości objęcia - nabywanych przez Spółkę usług -zwolnieniem określonym w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT zauważył, że przepis ten stosuje się do świadczenia usługi stanowiącej element usługi ubezpieczeniowej wymienionej w ust. 1 pkt 37-41, który sam w sobie stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej. Organ stwierdził, że intencją ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, było objęcie zwolnieniem także takich usług, które co do zasady nie stanowią usług stricte ubezpieczeniowych, lecz wpisują się w jego świadczenie na tyle trwale, że możemy o nich powiedzieć, że stają się właściwymi dla tych usług, a ponadto można je uznać za niezbędne dla ich świadczenia. Dalej Minister wskazał, analizując warunki przewidziane w art. 43 ust. 13 ustawy, że świadczone przez Spółkę usługi prowadzenia rejestru ubezpieczonych, stanowią odrębną całość i są pomocne do wykonywania usługi ubezpieczeniowej. Jednakże usługi te nie mają charakteru usług właściwych do świadczenia usługi zwolnionej, zgodnie z ust. 1 pkt 37 art. 43 ustawy. Aby uznać daną usługę za właściwą musi ona z ogólnego punktu widzenia stanowić osobną całość, w rezultacie obejmując funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej (usługi ubezpieczeniowej). Skarżąca nie uczestniczy w żadnym stopniu w świadczeniu usług w zakresie ubezpieczenia. W ramach świadczonych usług dokonuje ona wyłącznie czynności wspierających ubezpieczycieli w prowadzonej działalności ubezpieczeniowej, tj. prowadzi rejestry ubezpieczonych w których ewidencjonowane są składki i polisy oraz rejestry zawartych umów ubezpieczenia, udostępnia zgromadzone w rejestrach dane w celu ustalenia składek i prowizji należnych, rozpatrywania roszczeń, w celach sprawozdawczych, udostępnia ubezpieczycielom aplikacje komputerowe za pomocą których zbierane są dane do rejestrów. W związku więc z powyższym wykonywane przez Spółkę czynności stanowią jedynie czynności wspierające prowadzoną przez ubezpieczycieli działalność, sprowadzającą się de facto do zapewnienia obsługi księgowej i informatycznej. Jednak opisane czynności nie są właściwe wyłącznie dla działalności ubezpieczeniowej. Prowadzenie i udostępnianie rejestrów nie ma związku wyłącznie z działalnością w zakresie ubezpieczeń, jest charakterystyczne dla wielu dziedzin gospodarczych, np. w działalności prowadzonej przez banki i inne instytucje finansowe. W konsekwencji Minister stwierdził, że świadczone przez Spółkę usługi prowadzenia rejestru ubezpieczonych nie wypełniają przesłanek sformułowanych w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT i w związku z tym, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na mocy ww. przepisu. Wymienione usługi podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki podstawowej w wysokości 23%. Skarżąca po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust 13 w zw. z art 43 ust 1 pkt 37 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania i w efekcie uznania, że przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego wniosku o wydanie Interpretacji usługa prowadzenia rejestru ubezpieczonych nie korzysta ze zwolnienia z VAT. 2) przepisów postępowania, tj. art 14b § 1, § 2 i § 3, art 14c §1 i § 2 oraz art 121 § 1 w zw. z art 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p."), poprzez zmodyfikowanie przez Minister na potrzeby uzasadnienia Interpretacji opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że poza sporem pozostaje, iż przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego usługi prowadzenia rejestru ubezpieczonych nie stanowią usług ubezpieczeniowych ani usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT interpretowanym w świetle orzecznictwa TSUE. Niemniej, zdaniem Spółki, w wydanej interpretacji organ niesłusznie uznał, że przedmiotowa usługa nie spełnia również warunków dla zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 13 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT tj. nie jest usługą właściwą i niezbędną dla świadczenia usługi ubezpieczeniowej. W ocenie Skarżącej, takie twierdzenie Ministra było efektem niewłaściwej wykładni wskazanej normy prawnej polegającej w szczególności na: 1) przyjęciu, wbrew jednoznacznemu brzmieniu art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, że warunkiem korzystania przez usługę stanowiącą element usługi zwolnionej ze zwolnienia z VAT jest, by była ona właściwa wyłącznie dla tej usługi zwolnionej, co w zestawieniu z dokonaną przez Organ nieuprawnioną modyfikacją opisu zdarzenia przyszłego (odniesienie się do usług prowadzenia rejestru w ogóle, a nie usługi prowadzenia rejestru ubezpieczonych, szczegółowo przedstawionej w opisie zdarzenia przyszłego) doprowadziło do uznania, że przedmiotowa usługa nie spełnia warunku bycia właściwą (wyłącznie właściwą) dla zwolnionej usługi ubezpieczeniowej; 2) zbyt wąskim, sprzecznym z celem normy i założeniem o racjonalności ustawodawcy, rozumieniu warunku niezbędności usługi stanowiącej element usługi zwolnionej dla tej usługi; 3) oparciu wykładni na orzecznictwie TSUE zapadłym na gruncie przepisów wspólnotowych, pomimo faktu, że przedmiotowe przepisy ustawy o VAT nie stanowią implementacji przepisów wspólnotowych (rozszerzają zakres zwolnienia względem ustanowionego w przepisach wspólnotowych) oraz. że wskazane orzecznictwo odnosi się do innych przesłanek zwolnienia niż przewidziane w ustawodawstwie krajowym. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270;. dalej jako "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach pytania prawnego zawartego we wniosku na tle przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ wydający indywidualną interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do dokładnej analizy okoliczności stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanego we wniosku Strony oraz udzielając odpowiedzi na pytanie prawne określone przez stronę postępowania. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Nie ulega też wątpliwości, iż organ interpretujący przepisy prawa przy wydawaniu rozstrzygnięć w przedmiocie wykładni przepisów prawa krajowego jest zobligowany dokonać analizy sytuacji prawnej przedstawionej przez wnioskodawcę pod kątem zastosowania ogólnych norm prawa wspólnotowego w ramach zasad pierwszeństwa i bezpośredniego skutku a także obowiązku prowspólnotowej wykładni przepisów krajowych. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Badając skargę w świetle przedstawionych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu i dlatego należało ją oddalić. Istota sporu między stronami sprowadza się do rozbieżnych stanowisk w zakresie ustalenia, czy usługi prowadzenia rejestru ubezpieczonych świadczone przez Skarżącą objęte są zwolnieniem z podatku VAT przewidzianym w art. 43 ust. 13 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Zdaniem Organu, przedmiotowe usługi stanowią jedynie czynności wspierające prowadzoną przez ubezpieczycieli działalność sprowadzającą się de facto do zapewnienia obsługi księgowej i informatycznej, ale nie można ich uznać za właściwe i niezbędne dla świadczenia usługi ubezpieczeniowej. Jednak opisane czynności nie są właściwe wyłącznie dla działalności ubezpieczeniowej. Prowadzenie i udostępnienie rejestrów nie ma związku wyłącznie z działalnością w zakresie ubezpieczeń, jest charakterystyczne dla wielu dziedzin gospodarczych. Minister stwierdził, że świadczone przez Spółkę usługi w żaden sposób nie stanowią usług koniecznych, bez których niemożliwe byłoby wyświadczanie przez ubezpieczycieli usługi ubezpieczeniowej polegającej na wykonaniu czynności ubezpieczeniowych związanych z oferowaniem i udzielaniem ochrony ubezpieczeniowej na rzecz konkretnego klienta. Taka wykładania przepisów, zdaniem Skarżącej, narusza art. 43 ust. 1 pkt 37 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT. Zdaniem Skarżącej Minister niesłusznie uznał, że przedmiotowa usługa nie spełnia warunków dla zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 13 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, tj., nie jest usługą właściwą i niezbędną dla świadczenia usługi ubezpieczeniowej. Przy tak zakreślonym sporze, rację należy przyznać organowi interpretacyjnemu. Odnosząc się do wskazanych naruszeń prawa materialnego przypomnieć należy, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT zwalnia się z podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji. Powołany przepis art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT stanowi implementację do krajowego porządku prawnego przepisu art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr L 347, s. 1 i nast. ze zm.; dalej: dyrektywa 112). W myśl tego przepisu, państwa członkowskie zwalniają z opodatkowania transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych. Należy przypomnieć też, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TS) wyrażenia użyte celem oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 132 i nast. dyrektywy 112, stanowią autonomiczne pojęcia prawa Unii, które służą unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich (por. wyrok TS w sprawie Nordea Pankki Suomi Oyj, C-350/10, EU:C:2011:532, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo), i że wyrażenia te powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ wspomniane zwolnienia stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą VAT objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika (wyroki TS w sprawie: Stichting Uitvoering Financiële Acties, 348/87, EU:C:1989:246, pkt 13; Skandinaviska Enskilda Banken, C-540/09, EU:C:2011:137, pkt 20). Jednakże interpretacja tych pojęć powinna być zgodna z celami, do jakich dążą owe zwolnienia, oraz powinna spełniać wymogi zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system VAT. Ponieważ użyte w powyższych przepisach pojęcie "usługi ubezpieczeniowej" nie zostało zdefiniowane w dyrektywie 112 to w zakresie transakcji ubezpieczeniowych wielokrotnie wypowiadał się TS. Trybunał orzekł, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, iż ubezpieczyciel zobowiązuje się, w przypadku gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki (por. m.in. wyroki TS w sprawie: Card Protection Plan, C – 349/96, EU:C:1999:93, pkt 17; Skandia, C – 240/99, EU:C:2001:140, pkt 37; Taksatororringen, C-8/01, EU:C:2003:621, pkt 39). Trybunał wyraził stanowisko, że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczenia i osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym. TS przyjmuje również, że usługę (transakcję) ubezpieczeniową świadczy ubezpieczyciel na rzecz osoby ubezpieczonej czy też innej osoby uprawnionej do korzystania z tej usługi. Z kolei w celu zdefiniowania pojęcia "pośrednika ubezpieczeniowego" należy odwołać się do wyroku Trybunału w sprawie Taksatorringen, EU:C:2003:621. W tym wyroku Trybunał stwierdził, że pojęcie usług pokrewnych, świadczonych przez brokerów i pośredników ubezpieczeniowych w rozumieniu art. 13 część B lit. a) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG; Dz. Urz. Z dnia 13 czerwca 1977r. Nr L 145, s. 1 i nast. ze zm.; obecnie art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112) dotyczy wyłącznie świadczeń dokonanych przez profesjonalistów, którzy utrzymują stosunki jednocześnie z ubezpieczycielem i ubezpieczonym, przy założeniu, że broker ubezpieczeniowy jest wyłącznie pośrednikiem. Pojęcie to kładzie nacisk - w obrębie dziedziny takiej jak rozpowszechnianie produktów ubezpieczenia, którą cechuje duża złożoność i różnorodność - na działanie zewnętrzne pośrednika ubezpieczeniowego, czyli jego pozycję pośrednika między ubezpieczającym a zakładem ubezpieczeniowym, co jest nieodzownie związane z istnieniem relacji między tymi dwiema stronami. Definiując "usługi pokrewne" Rzecznik Generalny P.M. podkreślił, że działalność pośrednika polega na czynnym poszukiwaniu i nawiązywaniu kontaktów między klientami a ubezpieczycielem oraz na rozpowszechnianiu produktów ubezpieczeniowych. Powinna to być usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna działalność pośrednictwa. Pośrednictwo to ma zatem na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy, przy czym pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy żadnego własnego interesu (opinia RG do sprawy Arthur Andersen & Co. Accountants, C-472/03, EU:C:2005:8, pkt 32 i 36). W świetle powyżej powołanych orzeczeń TS ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT korzystają usługi ubezpieczeniowe świadczone przez zakłady ubezpieczeniowe (ubezpieczycieli), których istotą jest udzielenie ochrony w zamian za uiszczoną składkę. Czynności składające się na usługę ubezpieczeniową, w tym będące następstwem udzielenia ochrony, dokonują się pomiędzy podmiotem ponoszącym ryzyko wystąpienia zdarzenia (ubezpieczycielem) a ubezpieczonym. W konsekwencji zwolnione również na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT "usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych" wiążą się z pośredniczeniem w udzielaniu ochrony ubezpieczeniowej przez ubezpieczyciela. Jako pośrednictwo w świadczeniu usług ubezpieczeniowych należy rozumieć dokonywanie w imieniu ubezpieczyciela lub też w imieniu osoby poszukującej ochrony ubezpieczeniowej wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy ubezpieczenia, przy czym pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy żadnego własnego interesu. Z kolei stosownie do treści art. 43 ust. 13 ustawy o VAT zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt (...) 37 (...), który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt (...) 37 (...). Przeformułując powyższy przepis w kontekście okoliczności przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że na mocy art. 43 ust. 13 ustawy o VAT zwolnione z VAT będzie świadczenie usługi stanowiącej element usługi ubezpieczeniowej, który jest dla niej właściwy i niezbędny, jednakże musi on stanowić odrębną całość. Dodatkowo na mocy art. 43 ust. 14 ustawy o VAT usługa taka nie może stanowić elementu usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych. Odwołując się do literalnego (słownikowego) znaczenia słowa "niezbędny" należy wskazać, że pojęcie to oznacza coś co jest koniecznie potrzebne, określa stosunek co najmniej dwóch rzeczy zgodnie z którym jedna nie może istnieć bez drugiej. Innymi słowy brak jednej wyklucza całkowicie występowanie drugiej tzn. nie mogą się bez siebie obyć. Niezbędność wyraża taką relację, która opiera się na wzajemnej nierozłączności. Na tle powyższego stwierdzenia, podzielić należy pogląd organu, że opisane we wniosku czynności, które w istocie mają charakter techniczny i sprowadzają się w dużej mierze do technicznej obróbki dokumentów ubezpieczeniowych za pomocą systemu do generowania i przetwarzania polis, nie są konieczne i niezbędne do świadczenia usług ubezpieczeniowych. Zdaniem Sądu nie można uznać, że bez tych usług niemożliwe byłoby świadczenie przez ubezpieczycieli usługi ubezpieczeniowej polegającej na wykonywaniu czynności ubezpieczeniowych związanych z oferowaniem i udzielaniem ochrony ubezpieczeniowej. Oferowane przez Spółkę usługi prowadzenia rejestru ubezpieczonych mogą co najwyżej prowadzić do zwiększenia możliwości efektywnego świadczenia przez ubezpieczycieli usług ubezpieczeniowych, ale nie stanowią czynności niezbędnej ani właściwej dla usług ubezpieczenia. Zasadnie Minister uznał więc, że opisane usługi prowadzenia rejestru ubezpieczonych nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku. Zdaniem Sądu przyjęcie podejścia prezentowanego przez Spółkę byłoby zbyt daleko idące, i jednocześnie stojące w sprzeczności z zasadą wąskiej wykładni prawa podatkowego dotyczącego zwolnień, jako odstępstwa od powszechności opodatkowania. Jak wskazano w wyroku w sprawie C-2/95 (pkt 65) "sam fakt, że jakiś istotny element jest niezbędny do zakończenia transakcji zwolnionej z podatku, nie daje podstaw do konkluzji, że usługa, którą dany element reprezentuje, jest zwolniona z podatku". W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty naruszenia prawa procesowego. Analiza zaskarżonej interpretacji prowadzi bowiem do wniosku, że organ wydał rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, w którym w sposób jasny, prosty i wyczerpujący uzasadnił przyjęte stanowisko. Stanowisko to zostało zaprezentowane w oparciu o przedstawiony przez Stronę opis zdarzenia przyszłego. Interpretacja zawiera uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne z podaniem przepisów, które mają w sprawie zastosowanie. W interpretacji podano dlaczego zastosowano konkretne przepisy i z jakiego powodu te przepisy są interpretowane odmiennie od stanowiska wnioskodawcy. Z faktu, że organ podatkowy nie zgodził się ze stanowiskiem Strony przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji i dokonał negatywnej oceny jej stanowiska, nie można wnioskować, że interpretacja została wydana z naruszeniem regulacji zawartej w wyżej powołanym art. 121 § 1 O.p. Reasumując, ponieważ Sąd nie stwierdził wskazywanych naruszeń ani w zakresie prawa materialnego, ani też procesowego podczas procesu wydawanej Interpretacji, zobowiązany był na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić.