II SA/Kr 1183/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania skargę oddala Starosta [...] decyzją z 10 maja 2018 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.) wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia złożonego w dniu 16 kwietnia 2018 r. przez inwestora: I. G. dotyczącego zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania budynku garażowo -gospodarczego w O. przy ul. [...] na stację diagnostyki samochodowej na działce nr [...], zlokalizowanej w O. przy ul. [...], ze względu na fakt, iż objęty zgłoszeniem docelowy zamiar użytkowania narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XXXIV/644/13 Rady Miasta Oświęcim z 27.03.2013 r. w sprawie przyjęcia oraz ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały Nr X/138/11 Rady Miasta Oświęcim z 29.06.2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru miasta O. w granicach administracyjnych z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic [...] i K. J. a także obszarów dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ podniósł, że planowany zamiar sposobu użytkowania narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O.. Działka inwestycyjna objęta przedmiotowym zgłoszeniem zlokalizowana jest w jednostce 3B 13 MN - która zgodnie z § 19 ww. planu przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W jednostce tej, zgodnie z ustaleniami planu zawartymi w § 19 ust. 2 lit. 1a planu, obowiązuje przeznaczenie zabronione które obejmuje wszelkiego rodzaju obiekty i użytkowania terenów, których funkcjonowanie może wpłynąć na zakłócenie spokoju lub stanu sanitarnego terenów mieszkaniowych, a w szczególności: obiekty i urządzenia produkcyjne, warsztaty kamieniarskie, stolarskie, ślusarskie, warsztaty naprawy i obsługi samochodów, stacje paliw. Według organu stacja diagnostyki samochodowej nie spełnia wymogów i charakteru użytkowania podstawowego: terenów zabudowy mieszkaniowej. Organ nie może również oprzeć się na opinii Prezydenta Miasta O., według której zamierzona inwestycja wpisuje się w zapisy przeznaczenia dopuszczalnego, jakim są cyt "obiekty i pomieszczenia usługowe pod warunkiem, że będą wbudowane do budynków mieszkalnych lub zblokowane z tymi budynkami", a to ze względu na treść § 19 ust 2 pkt 1 lit. a. W tej jednostce przeznaczenie terenu na obiekty takie jak warsztaty napraw i obsługi samochodów są zabronione. Ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego istnieje jednostka, która odpowiada potrzebom zaspokajania funkcji, jaką jest stacja diagnostyki samochodowej - są to tereny obsługi komunikacji KS, lecz nie występuje ona na działce inwestycyjnej. W trakcie przeprowadzonej analizy ustalono również, że przedmiotowe zgłoszenie obejmuje roboty budowlane, które nie wpisują się w dyspozycję art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane - robót zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę - jakim jest zamiar budowy instalacji wentylacji mechanicznej. Odwołanie od decyzji wniosła I. G., wskazując, że stacja diagnostyczna nie jest warsztatem naprawczym samochodów ani warsztatem obsługującym samochody. Stacja diagnostyczna jest punktem, gdzie dokonuje się jedynie oceny stanu technicznego pojazdów. W stacji diagnostycznej dokonuje się jedynie "diagnozy" stanu technicznego pojazdu i ewentualnie podejmuje się decyzje co do dalszego postępowania z pojazdem. Wojewoda decyzją z 9 lipca 2018 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. [...]), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgłoszone zamierzenie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż stacja diagnostyki pojazdów jest obiektem obsługi samochodów. Jak wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz. U. Nr 251, poz. 1885) - usługi należące do kategorii "Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli" (podklasa 45.20.Z) obejmują: naprawy, konserwację i przebudowę pojazdów samochodowych (z wyłączeniem motocykli), takie jak: naprawy mechaniczne, naprawy elektryczne, naprawy elektronicznych systemów wtryskowych, przeglądy, naprawy nadwozia, naprawy części, mycie, polerowanie itp., lakierowanie i malowanie, naprawy szyb i okien, naprawy siedzeń samochodowych, naprawy opon i dętek, zakładanie lub wymiana, (...) z wyłączeniem motocykli. Stacje kontroli pojazdów (przeglądy) należy zaliczyć do ww. podklasy, zatem gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość lokalizacji na danym terenie usług związanych z naprawą i obsługą pojazdów mechanicznych, stacja kontroli pojazdów nie może powstać na tym terenie. Równocześnie organ odwoławczy zaznaczył, ze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego taka forma usług jest przewidziana na terenie o innym przeznaczeniu KS -tereny obsługi komunikacji, parkingi garaże (§ 34 ust. 1 pkt 1 mpzp). I. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: l. naruszenie przepisów postępowania, tj.: . art. 7 i 77 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności całkowity brak wyjaśnienia w jaki sposób stacja kontroli pojazdów wpływa na zakłócanie spokoju lub stanu sanitarnego terenów mieszkaniowych oraz pominięciu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wydanego przez Prezydenta Miasta O. w dniu 22 marca 2018 roku, znak: [...] "Zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego"; . art. 11 K.p.a. poprzez jego pominięcie polegające na braku należytego wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji; . art. 15 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało brakiem rozpatrzenia zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz brakiem przeprowadzenia postępowania drugoinstancyjnego zgodnie z zasadą dwuinstancyjności; . art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie skutkujące całkowitym pomięciem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wydanego przez Prezydenta Miasta O. w dniu 22 marca 2018 roku, znak: [...] "Zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego"; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: § 19 ust. 2 pkt 1a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru miasta O. w granicach administracyjnych z wyłączeniem obszaru w rejonie ul. [...], [...] i K. J., a także obszarów dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w związku z § 1 PKD 45.20.Z rozporządzenia Rady Ministrów z 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie skutkujące bezpodstawnym przyjęciem, iż stacja kontroli pojazdów jest tożsama z "warsztatem naprawy i obsługi samochodów" a w konsekwencji, iż planowany zamiar zmiany sposobu użytkowania narusza postanowienia ww. mpzp; . § 1 PKD 71.20.B rozporządzenia Rady Ministrów z 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności poprzez brak jego zastosowania w przedmiotowej sprawie, pomimo iż zgodnie z obowiązującymi przepisami stacja kontroli pojazdów winna zostać zakwalifikowana do podklasy 71.20.B "Pozostałe badania i analizy techniczne", w której między innymi mieści się "wykonywanie określonych przeglądów technicznych pojazdów silnikowych", a te nie są tożsame z "warsztatami naprawy i obsługi samochodów"; . § 13 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak jego zastosowania przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, pomimo iż przedmiotowa regulacja dopuszcza "...możliwość dotychczasowego wykorzystania i użytkowania terenów oraz remontu, przebudowy, rozbudowy (do 50% powierzchni zabudowy lub kubatury) istniejących obiektów", a zatem skoro dopuszczalne byłoby rozbudowanie i wykorzystanie istniejącego od wielu lat warsztatu napraw samochodów, to tym bardziej dopuszczalne winno być rozbudowanie lub wykorzystanie istniejącej nieruchomości o stację kontroli pojazdów; . art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 1 §2 ustawy z dnia 25. 07. 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem . Zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012.270 z późn. zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.)sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W myśli art. 134 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Już na wstępie należy wskazać, że w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie sprzeciw wniesiony decyzją Starosty [...] z 10 maja 2018 r. w sprawie zgłoszenia złożonego w dniu 16 kwietnia 2018 r. przez skarżącą I. G., dotyczącego zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania budynku garażowo -gospodarczego w O. przy ul. [...] na stację diagnostyki samochodowej na działce nr [...], zlokalizowanej w O. przy ul. [...]. został wniesiony w trybie art. 71 ust. 5 pkt. 2 ustawy z 7. 07. 1994 Prawo budowlane, z zachowaniem terminu określonego w ust. 4 art. 71, zgodnie , przyjmuje się, że 30 –dniowy termin do jego wniesienia jest zachowany, gdy od dania doręczenia zgłoszenia do wniesienia sprzeciwu, jeżeli przed jego upływem sprzeciw został wniesiony z zachowaniem zasad określonych art. 57 1 §7 k.p.a. Kwestia ta nie jest sporna w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 5 pkt. 2 Prawa budowalnego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu należy zauważyć, że w decyzji organu I instancji merytoryczna podstawa decyzji została przez organ wskazana błędnie, gdyż wskazano przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, natomiast organ odwoławczy nie skorygował tej omyłki. W związku z zarzutem skargi odnoszącym się do tej kwestii, należy zwrócić uwagę, że niezależnie od powyższego uchybienia z uzasadnień decyzji obu organów jednoznacznie wynika, że norma z art. 71 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego stanowiła merytoryczną podstawę dokonanych rozstrzygnięć. Trzeba też zauważyć, że jakkolwiek podstawą wniesionego sprzeciwu nie mógł być przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż przepis ten odnosi się do zgłoszenia zamiaru wykonania budowy lub robót budowlanych i stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli, budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy , inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy – w obu przypadkach jedną z przesłanek wniesienie sprzeciwu jest sytuacja. gdy zgłoszenie narusza ustalenia planu miejscowego. Dlatego też błędne wskazanie podstawy materialnoprawnej nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w sytuacji gdy podstawa prawna decyzji mimo jej błędnego powołania istnieje, a organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń dotyczących konieczności wniesienia sprzeciwu w oparciu o prawidłowo ustaloną normę z art. 71 ust. 5 pkt. 2 Prawa budowlanego, co wynika z uzasadnień ww. decyzji. Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 5 Prawa budowlanego zaistnienie tylko jednej z podstaw wymienionych w art. 71 ust. 5 jest wystarczające do wniesienia sprzeciwu. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia przepisu art. 71 ust. 5 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z dokonaniem jego nieprawidłowej wykładni. W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowej wykładni ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XXXIV/644/13 Rady Miasta Oświęcim z 27.03.2013 r. w sprawie przyjęcia oraz ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały Nr X/138/11 Rady Miasta Oświęcim z 29.06.2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru miasta Oświęcimia w granicach administracyjnych z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic [...] i [...], a także obszarów dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności prawidłowo zinterpretowały przepis § 19 ust. 2 lit. 1 a) . Przepis ten jednoznacznie, że działka nr [...], na której znajduje się budynek garażowo-gospodarczy objęty przedmiotowym zgłoszeniem zlokalizowana jest w jednostce o symbolu 3B 13 MN ww. planu miejscowego, której podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinną, przy czym w ustaleniach planu miejscowego dla tej jednostki – a wiec i dla działki [...] – ustalono zakaz (przeznaczenie zabronione) dotyczący wszelkiego rodzaju obiektów i użytkowania terenów, których funkcjonowanie może wpłynąć na zakłócenie spokoju lub stanu sanitarnego terenów mieszkaniowych, a w szczególności: obiekty i urządzenia produkcyjne, warsztaty kamieniarskie, stolarskie, ślusarskie, warsztaty naprawy i obsługi samochodów, stacje paliw. Powyższa regulacja § 19 a w szczególności ust. 2 lit. 1 a) nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że na terenie tej działki nie mogą być lokalizowane w szczególności "warsztaty naprawy i obsługi samochodów". Jak natomiast wynika ze zgłoszenia strony skarżącej, chce ona zlokalizować na ww. działce w istniejących budynku garażowo-gospodarczym stację diagnostyki samochodowej, zmieniając dotychczasowy sposób użytkowania istniejącego budynku.. Nie można się przy tym zgodzić z argumentacją skarżącej, że wnioskowana stacja diagnostyki samochodowej nie stanowi warsztatu obsługi samochodów. Sąd w całości podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą dodatkowy argument dla ww. interpretacji przepisu § 19 ust. 2 lit. 1a) dostarcza rozporządzenia Rady Ministrów z 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz. U. Nr 251, poz. 1885). Wskazano w niej usługi należące do kategorii "Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli" (podklasa 45.20.Z), zgodnie z która obejmuje ona: naprawy, konserwację i przebudowę pojazdów samochodowych (z wyłączeniem motocykli), takie jak: naprawy mechaniczne, naprawy elektryczne, naprawy elektronicznych systemów wtryskowych, przeglądy, naprawy nadwozia, naprawy części, mycie, polerowanie itp., lakierowanie i malowanie, naprawy szyb i okien, naprawy siedzeń samochodowych, naprawy opon i dętek, zakładanie lub wymiana, (...) z wyłączeniem motocykli. Nie ulega również wątpliwości, że realizacja stacji diagnostyki samochodowej stanowi obiekt którego funkcjonowanie jest zabronione w obszarze 3B13 MN ponieważ jego funkcjonowanie może wpłynąć na zakłócenie spokoju terenów mieszkaniowych w tym obszarze. Zgodnie bowiem z § 2 in fine rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 10.02. 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów stacja kontroli pojazdów powinna posiadać (...) stanowisko zewnętrzne do pomiarów akustycznych, zwane dalej stanowiskiem zewnętrznym. Oznacza to zatem, że funkcjonowanie stacji diagnostycznej, którą skarżąca zamierza realizować w dotychczas istniejącym na dz. [...] budynku garażowo-gospodarczym musi się wiązać z generowanie hałasu, nie mówiąc o innym oddziaływaniu na nieruchomości sąsiednie przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W związku z powyższym w rozpatrywanej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania wskazany w skardze § 13 ww. planu miejscowego regulacja w nim zawarta na zasadzie wyjątku dopuszcza "możliwość dotychczasowego wykorzystania i użytkowania terenów oraz remontu, przebudowy, rozbudowy (do 50% powierzchni zabudowy lub kubatury) istniejących obiektów", a to ze względu na fakt iż na terenie działki nr [...] nie ma stacji diagnostyki samochodów. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi należy wskazać, że dokonując kontroli prawidłowości zgłoszenia zaskarżonego sprzeciwu sąd administracyjny nie jest związany wydanym zaświadczeniem o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, analogicznie jak i organ badając czy zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania nie narusza obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można bowiem przyjąć, żeby organ w drodze zaświadczenia rozstrzygał o zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem. Organem właściwym do rozstrzygania w tym zakresie jest organ architektoniczno-budowlany, co wynika m. in. z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przy czym teza ta pozostaje aktualna w odniesieniu do kompetencji organu określonych w art. 71 ust. 5 pkt. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 16.11. 2012 r. sygn. akt II OSK 1277/11) W ocenie Sądu organy obu instancji przy wyjaśnianiu przedmiotowej sprawy nie uchybiły przepisom postępowania w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji, organy wyjaśniły przesłanki, którymi się kierowały przy podejmowaniu decyzji, a organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania. Co za tym idzie brak było w sprawie przesłanek do zastosowania przez Sąd przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji celem uzupełnienia postępowania dowodowego. Konkludując, z uwagi na to, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania budynku garażowo – gospodarczego na dz. Nr [...] narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru na którym znajduje się ww. budynek, zachodziła podstawa do wniesienia tego sprzeciwu, a co za tym idzie uzasadnione było wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.