II SA/Rz 1001/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia granicy pomiędzy działkami - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 – dalej: p.g.i.k.) oraz art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 – dalej: k.p.a.) zatwierdził ustaloną na gruncie granicę pomiędzy działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów wsi [...] gminy [...] numerami 522/6 i 527, stanowiącymi własność M.J., a działką nr 528/1 położoną w [...], będącą własnością W.J. oraz M.J. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości zwrócenia się w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia z żądaniem przekazania sprawy sądowi. W piśmie z dnia 27 stycznia 2017 r. T.J. występująca jako pełnomocnik M.J. wniosła swoje zastrzeżenia do powyższej decyzji. Wójt Gminy [...] traktując powyższe pismo jako wniosek o przekazanie sprawy do sądu przekazał pismo wraz z aktami sprawy Sądowi Rejonowemu w [...]. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. sygn. akt [...] Sąd odrzucił wniosek, jako złożony po upływie 14-dniowego terminu. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. sygn. akt [...]. Tymczasem pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. T.J., powołując się na działanie w imieniu syna M.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną na wstępie decyzję Wójta Gminy [...], jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa wraz z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zawiesiło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] wskazując, że w/w pismo M.J. stanowiło jednocześnie wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz skargę do sądu administracyjnego, z uwagi na co konieczne było zawieszenie tego postępowania do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez Sąd. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 sierpnia 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącego T.J. do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik nadesłała jedynie nieuwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa z kopią tłumaczenia z języka hiszpańskiego oraz udzielone przez nią pełnomocnictwo dla D.W. – prawnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3 – 5 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg wskazanych w tym przepisie, w tym m.in. skarg na decyzje administracyjne. Z przepisów tych wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje zatem orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. Przepisy ustaw szczególnych przewidują bowiem odstępstwa od zasady, że od decyzji organu I instancji służy odwołanie, jak również wyłączają kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Taki przypadek występuje m.in. w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Stosownie natomiast do art. 33 ust. 3 powoływanej ustawy, strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Z regulacji tej wynika więc, że stronie niezadowolonej z decyzji podjętej przez organ nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji, lecz żądanie przekazania sprawy sądowi. Decyzja wydana na podstawie art. 33 ust. 1 p.g.i.k. załatwia sprawę merytorycznie i kończy postępowanie administracyjne. Kolejnym zaś etapem jest rozpoznanie sprawy przez sąd powszechny na podstawie wniesionego żądania strony. Nie jest natomiast dopuszczalne zaskarżenie takiej decyzji do sądu administracyjnego, co wynika wprost z art. 33 ust. 3 p.g.i.k. (por. uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPK 31/02, wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 423/09, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 879/12, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt. III SA/Łd 131/16). Z akt sprawy wynika, że w rozpatrywanej sprawie strona wniosła przedmiotowe żądanie, a sprawą zajął się Sąd Rejonowy w [...], który wniosek ten odrzucił. Niezależnie od powyższego, przekazana do Sądu skarga zawiera również braki formalne. Skarga została wniesiona przez niezawodowego pełnomocnika – T.J. Na wezwanie T.J. nadesłała jedynie nieuwierzytelnioną kserokopię pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego wraz z nieuwierzytelnioną kserokopią tłumaczenia tego dokumentu, a tym samym nie wykonała prawidłowo wezwania Sądu, skierowanego pod rygorem odrzucenia skargi. Z tych wszystkich przyczyn, Sąd postanowił odrzucić wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 3 P.p.s.a., jako wniesioną w sprawie nieobjętej kognicją Sądu, jak również obarczoną brakami formalnymi.