II SA/Wa 197/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi A. U. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę w części dotyczącej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w części dotyczącej związku schorzenia ze służbą wojskową. Orzeczeniem RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].10.2017r. st. szer. A.U. został uznany z racji schorzeń pkt 8.A.1 i 2 rozpoznania tj. niedowład połowiczy lewostronny po niedawno przebytym udarze niedokrwiennym rdzenia przedłużonego ([...].06.2017r.) upośledzający sprawność ustroju § 63 pkt 2 i organiczne zaburzenia nastroju do diagnostyki i leczenia szpitalnego § 73 pkt 2 (w zast.) - za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Pełnomocnik strony zaskarżył w/w orzeczenie RWKL w całości zarzucając orzeczeniu błędne rozpoznanie sprawy tj. stwierdzenie w pkt 10, iż schorzenia powodujące niezdolność do służby oraz schorzenia współistniejące nie pozostają w związku ze służbą wojskową, gdy tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że schorzenia pozostają w związku ze służbą, błędne określenie daty powstania inwalidztwa na [...].09.2017r., gdy dokumentacja wskazuje, iż wszelkie dolegliwości związane ze wskazanymi w orzeczeniu schorzeniami nastąpiły znacznie wcześniej tj. [...].06.2017r. oraz błędne określenie inwalidztwa poprzez zaliczenie skarżącego do pierwszej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia gdy bezsprzecznym jest fakt, że powstanie inwalidztwa wiąże się ze służbą wojskową. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik stwierdził m.in. że w dnia [...] czerwca 2017r. doszło do wypadku, w czasie przeprowadzenia ćwiczeń wojskowych na terenie poligonu [...], że w trakcie ćwiczeń skarżący został poddany znacznemu wysiłkowi fizycznemu czego skutkiem w ocenie lekarza prowadzącego było odwodnienie oraz przegrzanie organizmu, że skarżący informował przełożonych o swoim złym stanie zdrowia tj. zawrotach głowy i zaburzeniu widzenia i że wskazane problemy zdrowotne były przyczyną podjęcia leczenia w oddziale neurologicznym Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w [...], że w trakcie pobytu rozpoznano udar niedokrwienny rdzenia przedłużonego po stronie lewej i że w związku z powyższym oczywistym jest uznanie schorzenia jako powiązane z przeprowadzonymi ćwiczeniami wojskowymi na terenie poligonu, że na poparcie twierdzenia należy wskazać wspomnianą wcześniej dokumentację lekarską, w której jednoznacznie określa się przyczynę rozstroju zdrowia, że błędnie określono datę powstania inwalidztwa oraz przytoczył fragment orzeczenia Sądu Okręgowego w L., w którym sąd dokonuje wykładni przepisu art. 5 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób powstających w związku ze służbą wojskową, iż wypadkiem jest nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które zaszło podczas lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych. Orzeczeniem z dnia [...].12.2017 r. Nr [...] Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] działając na podstawie przepisów: Art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1257) oraz Art. 20 ust. 1 - 3 a także Art. 21 ust. 1 - 2 ustawy z 10 grudnia 2003r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. 2015r., poz. 330), na podstawie przepisów § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013), jak również § 12 pkt 1 i § 31 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2014r., poz. 1078 z późn. zm.), a także § 7 pkt 1 oraz § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015r., poz. 761 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...].10.2017r. w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej - Kategoria N, Zał. Nr 1, Gr. II - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, utrzymała w mocy w/w orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że z dokumentacji orzeczniczej wynika, iż w dniu [...].09.2017r. st. szer. A.U. został skierowany do RWKL w [...] przez Dowódcę [...] na wniosek przełożonego, celem określenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej zgodnie z art 5 pkt 3 ppkt 1 Ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z 11.09.2003r. (tj. niewykonywania zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące). Z odpisu przebiegu służby wynika, iż orzekany pełni zawodową służbę wojskową od [...].10.2015r. na stanowisku [...] zaś z zaświadczenia o zwolnieniach lekarskich z dnia [...].09.2017r. wynika, że w 2016r. orzekany przebywał 154 dni na zwolnieniach lekarskich a w 2017r. 120 dni. Ponadto w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia wydane dla potrzeb zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności z dnia [...].09.2017r. stwierdzające w rozpoznaniu choroby zasadniczej - niedowład połowiczy lewostronny w następstwie udaru niedokrwiennego rdzenia przedłużonego zaś w ocenie wyników leczenia i rokowanie pacjent wymaga kontynuacji leczenia rehabilitacyjnego, kontroli w Poradni Rehabilitacyjnej i Neurologicznej, oraz wyżej wymienione - protokół badania echokardiograficznego i echokardiograficznego przezprzełykowego, konsultacja hematologiczna, opinia psychologiczna oraz 2 karty wypisowe z Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w [...]. Ponadto w aktach sprawy figuruje orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].09.2016r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej stwierdzające zdolność orzekanego do zawodowej służby wojskowej oraz orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].02.2017r. określające 7% uszczerbek na zdrowiu z powodu - niewielkie ograniczenie ruchów wyprostu w stawie łokciowym prawym po przebytym awulsyjnym złamaniu szczytu wyrostka łokciowego z uszkodzeniem przyczepu dolnego ścięgna mięśnia trójgłowego ramienia prawego wygojony z niewielkim zniekształceniem. W dniu [...].09.2017r. orzekany stawił się w RWKL i wykonał zlecone badania laboratoryjne, dodatkowe oraz konsultacje specjalistyczne. Na ich podstawie oraz wymienionej dokumentacji dostarczonej z JW i przez orzekanego RWKL wydała swoje orzeczenie gdzie w pkt 8 rozpoznała: A. Schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej: 1. Niedowład połowiczy lewostronny po niedawno przebytym udarze niedokrwiennym rdzenia przedłużonego ([...].06.2017r.) upośledzający sprawność ustroju - § 63 pkt 2, 2. Organiczne zaburzenia nastroju do diagnostyki i leczenia szpitalnego - § 73 pkt 2 (w zast.). B. Schorzenia współistniejące: 3. Przebyta infrakcja okolicy prawego łokciowego z częściowym uszkodzeniem przyczepu mięśnia trójgłowego ramienia prawego - § 77 pkt 5, 4. Niewielkie esowate skrzywienie kręgosłupa piersiowo-lędźwiowego z zaznaczoną rotacją kręgów w odcinku lędźwiowym - § 34 pkt 1, 5. Podwyższone wartości ALAT do diagnostyki specjalistycznej - § 44 pkt 6, 6. Nieznaczne upośledzenie rozpoznawania barw - § 14 pkt 5, 7. Tatuaże prawej kończyny górnej oraz łydki prawej - § 2 pkt 8 i uznała orzekanego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, zaliczyła Go do I grupy inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia na okres do września 2019r., zaś jako pozostające w związku ze służbą wojskową w następstwie wypadku wskazała jedynie schorzenie pkt 3 rozpoznania - podstawa orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].02.2017r. Po analizie akt sprawy CWKL stwierdziła brak merytorycznych podstaw do uchylenia orzeczenia RWKL. CWKL wyjaśniła, że nie ma zastrzeżeń co do słuszności rozpoznań pkt 8 orzeczenia, gdyż zostały one prawidłowo postawione na podstawie niezbędnych badań i konsultacji, a przede wszystkim na podstawie specjalistycznej dokumentacji z prowadzonego leczenia szpitalnego i wyników badań dodatkowych (CWKL nie widzi zatem potrzeby wykonywania dalszych badań czy też korzystania z dodatkowych opinii innych biegłych). Z dokumentacji jasno wynika, iż orzekany wymaga dalszego leczenia i kontroli. CWKL stwierdziła także na obecną chwilę brak merytorycznych przesłanek do uznania schorzeń (zwłaszcza powodujących inwalidztwo) jako pozostających w związku ze służbą wojskową, jak to wnioskuje orzekany. Związki schorzeń z zawodową służbą wojskową rozpatrywane są jedynie w odniesieniu do konkretnych schorzeń wymienionych w zał. nr 1 i 2 Rozp. MON z dn. 31.03.2003r. i określonych warunków służby tj. gdy potwierdzona jest za pomocą odpowiednich dokumentów długotrwała służba w warunkach szczególnie szkodliwych i uciążliwych dla zdrowia. Tymi dokumentami są natomiast: karty opisu stanowisk, rejestry czynników szkodliwych i karty pomiarów czynników szkodliwych, wyniki pomiarów czynników szkodliwych na zajmowanych stanowiskach, protokoły z kwalifikacji stanowisk, na których występują czynniki szkodliwe, protokoły z kwalifikacji żołnierzy do służby w warunkach szkodliwych, wyciągi z rozkazów dziennych dowódców jednostek dotyczących kwalifikacji stanowisk, na których występują czynniki szkodliwe, wyciągi z rozkazów dziennych dotyczących kwalifikacji żołnierzy do służby w warunkach szkodliwych, informacji o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów wojskowych komisji lekarskich, wcześniejsze orzeczenia wojskowych komisji lekarskich określające związki schorzeń ze służbą wojskową, badania medycyny pracy, decyzje właściwych Wojewódzkich Sztabów Wojskowych uznające związki wypadków ze służbą i orzeczenia wojskowych komisji lekarskich odnośnie uszczerbków na zdrowiu spowodowanych chorobami będącymi następstwami wypadków uznanych jako pozostające w związku ze służbą wojskową. Komisja ustala więc związek dopiero wtedy gdy posiada w/w stosowną dokumentację. W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentacji potwierdzającej długotrwałą służbę w warunkach szkodliwych i uciążliwych dla zdrowia (orzekany był w służbie zawodowej niecałe dwa lata, w czasie której przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich przez co w sposób długotrwały nie wykonywał obowiązków służbowych), decyzji WSzW czy też orzeczeń uszczerbkowych z okresu służby poza w/w orzeczeniem dotyczącym przebytego urazu łokcia prawego. Wobec powyższego organ orzekający wskazał, że nie ma podstaw prawnych do uznania związku schorzeń powodujących inwalidztwo z zawodową służbą wojskową a jako jedyne schorzenie z nią związane wskazał prawidłowo schorzenie współistniejące (pkt. 8.B.3 orzeczenia). CWKL zauważyła także, że w dokumentacji medycznej nie znajduje opinii lekarza prowadzącego odnośnie stwierdzonych jednoznacznie przyczyn udaru (która miałaby dowodzić związku ze służbą) - w epikryzie wypisowej z pierwszego pobytu szpitalnego stwierdzono wyraźnie cyt na podstawie wykonanych badań dodatkowych (w załączeniu) nie stwierdzono uchwytnej przyczyny udaru". Zdaniem CWKL ustalona w orzeczeniu data powstania inwalidztwa w momencie prowadzenia badań i postępowania orzeczniczego przez RWKL (podobnie jest w przypadku innych organów orzeczniczych - np. ZUS) wrzesień 2017r. jest jak najbardziej zasadna i brak jest podstaw do uznania, tak ja chce orzekany, aby datą powstania inwalidztwa był czerwiec 2017r" gdyż był on wtedy na zasiłku chorobowym, celem którego jest właśnie leczenie i odzyskanie zdolności do pracy i nie ma możliwości równoczesnego przebywania na rencie i na zasiłku chorobowym w tym samym czasie z tego samego powodu. Dopiero ustabilizowanie się pewnego status quo odnośnie stanu zdrowia i pierwotnie osiągnięte wyniki leczenia oraz wykazanie konieczności dalszego długotrwałego leczenia i rehabilitacji z czasem stanowią podstawę do określenia stopnia niezdolności organizmu do pracy czy służby co skutkuje przyznaniem renty, która to wówczas przerywa ciąg trwania zasiłku chorobowego. CWKL zauważyła również, że komisje wojskowe nie są organami uprawnionymi do przyznawania renty ani tym bardziej do rent rekompensujących utracone dochody czy wydatki (jak to wnioskowane jest w odwołaniu) a jedynie orzekają o zdolności lub niezdolności do służby, zatem wniosek pełnomocnika o przyznanie takowej renty jest nieprawidłowo skierowany do niewłaściwego organu. A.U. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając orzeczenie Nr [...] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] wydane dnia [...] grudnia 2017 r. Ww. orzeczeniu zarzucił: 1. Uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego; 2. Błędne przyjęcie, że powstałe schorzenie nie eliminuje skarżącego z pracy jako wojskowy; 3. Niewzięcie pod uwagę, że skarżący nie ma kwalifikacji do wykonywania innego zawodu, 4. Nieuwzględnienie okoliczności faktycznych rzutujących na sytuację prawną skarżącego szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie obydwu decyzji Nr [...] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] wydanego dnia [...] grudnia 2017 r., w przedmiocie utrzymania w mocy orzeczenia nr [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej z dnia [...] października 2017 r., i uchylenie orzeczenia nr [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], oraz przekazanie postępowania do ponownego rozpoznania , i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący przebył udar niedokrwienny rdzenia przedłużonego. Jak wynika z załączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej skarżący po ww. zdarzeniu wykazuje niedowład połowiczy lewostronny, ma znaczenie zaburzoną gnojozę wzrokową, objawy widzenia podwójnego, oczopląs, szybką męczliwość podczas przeszukiwania pola wzrokowego, tempo procesów myślowych opóźnione. Skarżący ma obniżone uczenie się nowego materiału zarówno werbalnego jak i niewerbalnego, męczy się, nie jest w stanie skupić uwagi na dłuższy czas. W wyniku powyższego zdarzenia ubezpieczony przebywał w szpitalu w okresach kolejno: [...].06-[...].07.2017 r. oraz [...].07.2017-[...].09.2017r. W wyniku przedmiotowego zdarzenia skarżący podniósł, ze jest osobą całkowicie niezdolną pracy o czym stwierdzono w orzeczeniu nr [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2017 r. Jednocześnie w ww. opinii stwierdzono jakoby schorzenie powodujące niezdolność do służby wojskowej - niedowład połowiczy lewostronny nie pozostawał w związku ze służbą wojskową, pozbawiając tym samym skarżącego prawa do renty wojskowej. Z niniejszym rozstrzygnięciem, w ocenie skarżącego nie sposób się zgodzić. Skarżący wskazał, iż doznał udaru w trakcie odbywanej służby wojskowej, a wcześnie jego stan zdrowotny był bardzo dobry. Podawana przez organy data [...] września 2017 r. pozostaje w zupełnym oderwaniu od stanu faktycznego, mianowicie niezaprzeczalnym faktem jest przebywanie przez skarżącego od [...] maja 2017 r. do września 2017 r. w szpitalu. Po tym okresie, wskutek wielu, bardzo poważnych dolegliwości skarżący dalej kontynuuje leczenie. W związku z powyższym, według strony nie sposób podzielić argumentacji organu II stopnia jakoby potrzebna była wykazanie konieczności "ustabilizowania się pewnego statusu quo odnośnie stanu zdrowia skarżącego". Dalej wskazano, iż już od dnia [...] maja 2017 r. tj. od daty wystąpienia u skarżącego udaru wiadomym było, na podstawie przeprowadzonych badań, że u A.U. wystąpiły dolegliwości na tyle mocne, że koniecznym jest orzeczenie o jego niezdolności do pracy. Jednocześnie ustanowienie daty powstania inwalidztwa na dzień [...] września 2017 r. jest wysoce nietrafiony z uwagi na chociażby uwagę sprawiedliwości społecznej, mianowicie skarżący ma na utrzymaniu rodzinę, tymczasem kwestia daty powstania niezdolności do pracy oraz związku wykonywanej służby z powstałym schorzeniem ma wpływ na prawo do renty oraz na jej wysokość. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w zakresie dotyczącym zdolności do służby wojskowej, i o odrzucenie jej w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Sądy administracyjne działają wyłącznie w granicach określonej w art. 3, art. 4, oraz art. 5 p.p.s.a. właściwości rzeczowej, co oznacza, iż kognicja tych sądów obejmuje tylko orzekanie w sprawach, które w/w przepisami zostały objęte. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z § 3 art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sądy administracyjne rozstrzygają również spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne miedzy organami tych jednostek, a organami administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.). Natomiast nie są właściwe w sprawach określonych w art. 5 p.p.s.a. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Podkreślenia wymaga fakt, że sporne orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej dotyczyło m.in. materii istnienia związku stwierdzonego schorzenia ze służbą i powiązanej z tym kwestii ustalenia grupy inwalidzkiej. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że tego rodzaju orzeczenia nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej (por. m.in. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt, OPS 8/97, ONSA z 1998 r., nr 2, poz. 39; podobnie: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, PiP z 2000 r., zeszyt 5, s. 114; por. także /w:/ postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 525/13). Ponadto, warto zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w postanowieniu z dnia 6 stycznia 2000 r., sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47) stwierdził wyraźnie, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. NSA uznał, że orzeczenia te nie mają autonomicznego bytu, zaś wydawane są na użytek innych postępowań i nie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Jednocześnie, NSA uznał, że w sprawach, na potrzeby których wydawane są takie orzeczenia, właściwy jest sąd powszechny (art. 22 ust 4 o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową). Mając na względzie powyższe, uznać należy zatem, że sprawa dotycząca ustalenia związku schorzenia ze służbą (podobnie jak ściśle powiązana z tą kwestią problematyka określenia grupy inwalidzkiej), nie podlega kontroli sądu administracyjnego, albowiem nie należy do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie 2 wyroku. Przechodząc zaś już do istoty sprawy w niniejszym postępowaniu, to sprowadzała się ona do oceny tego, czy orzeczenie rozstrzygające kwestię zdolności do służby wojskowej, nie jest obarczone wadami dyskwalifikującymi badane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do powyższej materii, tut. Sąd uznał, iż organ nie dopuścił się naruszeń prawa powodujących konieczność eliminacji skarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. W szczególności brak umożliwienia wypowiedzenia się stronie w trakcie trwania postępowania, nie rzutuje na poprawność samego orzeczenia, które opiera się wyłącznie na wiedzy fachowej członków komisji lekarskiej. W tego typu jak niniejsza – wyjątkowych – sprawach, stan faktyczny ustalają członkowie komisji, bazując na powyższej wiedzy fachowej a nie na oświadczeniach strony czy zeznaniach świadków. Istotą orzeczenia lekarskiego jest bowiem diagnoza odnosząca się do stanu zdrowia, który lekarze ustalają w oparciu o znajdujące się w aktach wyniki badań, lub ewentualnie (jeśli uznają taką konieczność), w oparciu o badanie strony. Na wynik diagnozy nie wpływają zaś oświadczenia składane przez pacjenta. Nadto, oceniając poprawność skarżonego orzeczenia tut. Sąd doszedł do przekonania, iż zostało ono poprawnie uzasadnione, z uwzględnieniem materiału dowodowego zebranego w trakcie postępowania. W tym miejscu, z całą mocą należy zaś podkreślić, iż Sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny merytorycznej trafności skarżonego orzeczenia i postawionej przez lekarzy diagnozy. Nie posiada bowiem wiedzy specjalistycznej w zakresie medycyny. Ustawodawca tworząc przepisy regulujące postępowanie przed Sądami administracyjnymi nie wyposażył tych jednostek w stosowne instrumentarium procesowe, umożliwiające np. przy pomocy opinii biegłych sądowych, na dokonywanie merytorycznej oceny omawianej problematyki. W związku z powyższym tut. Sąd nie mógł się wypowiadać co do tego, czy diagnoza postawiona przez członków komicji lekarskiej jest poprawna czy też nie. Na marginesie dodania wymagało to, że na trafność skarżonego orzeczenia tut. Sąd nie mógł patrzeć przez pryzmat zasad sprawiedliwości społecznej. Sąd administracyjny będąc sądem prawa, jest uprawniony jedynie do badania skarżonego aktu z obowiązującym prawem. Na diagnozę lekarską, z całą pewnością nie wpływały zaś fakty dotyczące rodziny badanego pacjenta czy źródeł jej utrzymania. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).