I OSK 1211/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K., J. K., K. M. i M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 95/17 w sprawie ze skargi T. K., J. K., K. M. i M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania Wojewody [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 sierpnia 2017r. oddalił skargę T. K., J. K., K. M. i M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sprawie wywołanej odwołaniem Zarządu Województwa [...] od decyzji Prezydenta [...] z [...] 2016 r. ustalającej na rzecz skarżących odszkodowanie za grunt położony w [...][...] stanowiący obecnie własność Miasta [...]. Skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli skargę kasacyjną wnioskując o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, albowiem istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Ewentualnie wnieśli o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. Oświadczyli również o zrzeczeniu się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie następujących przepisów postępowania: 1) art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 12 k.p.a. i w zw. z art. 35 § 1 i 2 oraz art. 36 § 1 k.p.a., a także w zw. z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Pozostałych (powinno być Podstawowych) Wolności, oraz w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, dalej: u.g.n.) - poprzez brak uznania, iż prowadzonemu przez Wojewodę [...], jako organ II instancji, postępowaniu w przedmiocie ustalenia na rzecz skarżących odszkodowania za nieruchomość przejętą pod poszerzenie drogi publicznej - nie można zarzucić przewlekłości; 2) art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. i w zw. z art. 35 § 1 i 2 i art. 36 § 1 k.p.a., a także w zw. z art. 6 "Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Pozostałych Wolności" oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP i w zw. z art. 98 ust. 3 u.g.n. - poprzez brak uznania, iż prowadzonemu przez Wojewodę [...], jako organ II instancji postępowaniu nie można zarzucić przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa; 3) art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., a także art. 98 ust. 3 u.g.n. w zw. z postanowieniem NSA z 26 września 2012 r., sygn. akt I OW 111/12 - poprzez brak uznania, że prowadzonemu przez Wojewodę [...] postępowaniu w przedmiocie ustalenia na rzecz skarżących odszkodowania za nieruchomość przejętą pod poszerzenie drogi publicznej - nie można zarzucić przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, tj. zasadą zaufania obywateli do organów administracji publicznej; 4) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 2 i art. 36 § 1 k.p.a. - poprzez nie przyznanie na rzecz skarżących od Wojewody [...] sumy pieniężnej w kwocie 2.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przez będącą przedmiotem rozpoznawanej sprawy "przewlekłość prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo z 2011, z. 6, s. 33; A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 51), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Uwzględniając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji stwierdził, że postępowaniu Wojewody [...] prowadzonemu na skutek odwołania wniesionego przez Zarząd Województwa [...] od decyzji Prezydenta [...] z [...] 2016 r. ustalającej odszkodowanie za przejęty na własność Miasta grunt, nie sposób zarzucić przewlekłości. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zdołały skutecznie podważyć powyższego stwierdzenia. Przede wszystkim zauważyć należy, że przywołana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja w zasadniczej części skupia się na analizie dostrzeżonej przez organ odwoławczy wadliwości jaka legła u podstaw wydanej przez Wojewodę [...] decyzji kasatoryjnej z [...]2017 r. Przywołane więc w tym względzie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2012 r., sygn. akt I OW 111/12, jako podyktowane ustaleniem właściwości organów nie mogło zaważyć na prawidłowości wyroku wydanego w przedmiocie przewlekłości postępowania przed tym organem. Błąd w ustaleniach właściwości organów nie może być poczytany jako czynność pozorna skutkująca nieefektywnością wykonywanych działań w ramach prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania. Motywy wydanej decyzji stanowić mogą odrębny przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym, pozostają więc poza zakresem sprawy wywołanej skargą na przewlekłość postępowania. Tym samym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., a także art. 98 ust. 3 u.g.n. w zw. z postanowieniem NSA z 26 września 2012 r., sygn. akt I OW 111/12 należało uznać za nieadekwatny do przedmiotu kontroli dokonanej przez Sąd I instancji w tej sprawie. Przedstawione argumenty nie mogły również stać się podstawą do uznania za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. i w zw. z art. 35 § 1 i 2 oraz art. 36 § 1 k.p.a., a także w zw. z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, oraz w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 98 ust. 3 u.g.n. Pozorność ochrony słusznych interesów ekonomicznych strony wywodzona z wadliwości decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może być rozpatrywana jako pozorność wykonywanych przez organ czynności, które mogą być podstawą do wyprowadzenia wniosku o zaistnieniu przewlekłości postępowania. Tym bardziej więc ocenianemu postępowaniu nie sposób przypisać przymiotu rażącej przewlekłości. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania za uzasadniony zarzut naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 2 i art. 36 § 1 k.p.a. wywodzony wobec niewymierzenia przez Sąd I instancji grzywny od Wojewody [...] na rzecz skarżących. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.