I SA/Ol 367/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 111 ( sto jedenaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S. S. (dalej jako: skarżący, strona, podatnik, odwołujący się) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. skierowanej do podatnika i E. S. Jak wynika z przekazanych akt sprawy i uzasadnień poddanych kontroli Sądu rozstrzygnięć, Burmistrz "[...]" (dalej Burmistrz, organ pierwszej instancji) ustalił, że podatnicy w okresie od 1 stycznia 2012r. do 31 grudnia 2012r. posiadali grunty: pastwiska trwałe Ps IV - 2,2124 ha, pastwiska trwałe Ps V - 2,7316 ha, tereny przemysłowe Ba - 0,0816 ha, inne tereny zabudowane Bi - 0,6538 ha, tereny rekreacyjno - wypoczynkowe Bz - 2,8010 ha, drogi - 0,8317 ha, nieużytki - 0,1885 ha, lasy IV - 4,2627 ha, zurbanizowane tereny niezabudowane Bp - 0,3878 ha oraz 11 budynków o łącznej powierzchni użytkowej 1454,84 m2 - w tym: budynek nr "[...]" o powierzchni użytkowej 88 m2, budynek nr "[...]" o powierzchni użytkowej 205 m2, budynki o nr "[...]" każdy po 51,92 m2 powierzchni użytkowej - razem 311,52 m2, budynek nr "[...]" o powierzchni użytkowej 315 m2, budynek nr "[...]" o powierzchni użytkowej 309 m2, budynek nr "[...]" o powierzchni użytkowej 225,84 m2. Burmistrz wskazał, że jako materiał dowodowy do sprawy włączone zostały: opinia biegłego J. B. wraz z opinią uzupełniającą oraz protokoły oględzin dokonanych w 8 czerwca 2011r. oraz w 23 listopada 2011r. (opinie znajdują się w foliowych koszulkach w teczce organu pierwszej instancji - akta podatkowe stanowią dwa tomy bez spisu akt, nieponumerowano teczek i kart). Burmistrz ustalił na podstawie powyższych dowodów, że na terenie całej działki 147 nie była prowadzona żadna działalność gospodarcza. Położone na działce budynki były w złym stanie technicznym. W jednym z budynków trwały prace remontowe (protokół oględzin z 8 czerwca 2011r.). W trakcie zaś oględzin dokonanych 23 listopada 2011r. ustalono, że na działce 147 w chwili kupna znajdowało się 13 budynków oznaczonych nr od "[...]" do "[...]" i "[...]"; budynki te posiadają ww. powierzchnię użytkową. W dniu oględzin na terenie znajdowało się 12 budynków. Ustalono, że na posesji został rozebrany budynek nr "[...]" o pow. 275 m2, zaś z drugiego budynku nr "[...]" o pow. 309 m2 zdjęto dach na 2/3 powierzchni użytkowej. Budynek nr "[...]" został rozebrany z końcem lipca, natomiast budynek nr "[...]" był w trakcie rozbiórki. Kierując się powyższymi ustaleniami, decyzją z "[...]" nr "[...]" Burmistrz określił wysokość zobowiązania w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r. w łącznej kwocie 18.817 zł - w tym podatek rolny w kwocie 213 zł, leśny w kwocie 175 zł, od nieruchomości w kwocie 18.429 zł. Jako podstawę prawną wskazał art. 21 § 1 pkt 2, art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm. - dalej O.p.), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 6, art. 6c ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r., nr 136, poz. 969 ze zm.), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002r., nr 200, poz. 1682 ze zm.), Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 20 października 2011r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2011 roku (M.P. nr 95, poz. 970), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r., nr 95, poz. 613 ze zm.), stosowne uchwały Rady Miejskiej w sprawie stawek w podatku od nieruchomości. Burmistrz uwzględniając zmniejszenie się liczby budynków wskutek ich rozebrania opodatkował 11 budynków o łącznej powierzchni 1454,84 m2. Grunty zostały zaś opodatkowane zgodnie z ewidencją gruntów. Od powyższej decyzji odwołał się podatnik. Wniósł o jej uchylenie w całości i krótko zarzucił decyzji nieważność z uwagi na przedawnienie terminu jej wydania. W toku postępowania odwoławczego uzyskano informację od organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w "[...]", że w egzekucji ww. należności zastosowano skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia emerytalno - rentowego zobowiązanej. Zawiadomienie z 12.12.2017r. o zajęciu wierzytelności zostało doręczone organowi rentowemu 13.12.2017r., natomiast podatniczce - 14.12.2017r. (pismo z 12 stycznia 2018r. nr "[...]"). Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO, Kolegium, organ drugiej instancji, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO powołało się na ww. informację od organu egzekucyjnego z 12 stycznia 2018r. i podało, że zastosowanie środka egzekucyjnego skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2012. Kolegium uznało za prawidłowe opodatkowanie przedmiotów opodatkowania wskazanych w decyzji wydanej w pierwszej instancji. Ustalona przez organ powierzchnia gruntów wynika z dołączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów. Grunty zostały opodatkowane zgodnie z klasyfikacją wynikającą z tej ewidencji. Wobec treści art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej p.g.k.) podstawą do ustalania wysokości zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów, którą prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 p.g.k.). Sytuacja faktyczna związana z kwalifikacją gruntów przyjętych do opodatkowania w niniejszym postępowaniu nie rodzi żadnych wątpliwości. Odnośnie opodatkowania budynków i ich powierzchni użytkowej Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że jest spójna i logiczna opinia biegłego J. B., wraz z opinią uzupełniającą, w sprawie wymiaru podatku za rok 2011, włączona do materiału dowodowego niniejszego postępowania, kwalifikująca sporne obiekty jako budynki. To zaś powoduje, że nie można jej odmówić waloru dowodu, na którym organ słusznie oparł zakwalifikowanie obiektów do kategorii budynków. Powierzchnia budynków wynika z dowodów w postaci oględzin dokonanych z udziałem podatnika. Kolegium dalej wskazało, że decyzja wymierzająca podatnikom zobowiązanie podatkowe za rok 2011 na podstawie rzeczonych ustaleń została utrzymana w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 5 listopada 2015r. sygn. akt I SA/Ol 471/15 oddalił skargę podatnika na decyzję organu odwoławczego. W zakresie przedmiotów opodatkowania oraz wyliczenia podatków: rolnego, leśnego i od nieruchomości - Kolegium ograniczyło swe rozważania do powyżej wskazanych ze względu na to, że podatnik nie zakwestionował tych ustaleń w odwołaniu. Odwołujący się bowiem zarzucił skarżonej decyzji jedynie to, że decyzja jest nieważna ze względu na przedawnienie terminu na jej wydanie. SKO podało, że zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości powstaje z mocy decyzji ustalającej to zobowiązanie. Podatnicy natomiast są zobowiązani do złożenia informacji o gruntach, budynkach i obiektach budowlanych (art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym, art. 6 ust. 2 ustawy o podatku leśnym oraz art. 6a ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Terminy przedawnienia prawa do wymiaru podatku określone zostały w art. 68 § 1 i § 2 O.p. Termin ten co do zasady wynosi 3 lata od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przed upływem tego terminu musi być doręczona decyzja ustalająca to zobowiązanie (art. 68 § 1 O.p.). W przypadku jednakże, gdy podatnik nie złożył deklaracji (informacji) w terminie przewidzianym przepisami prawa podatkowego, lub gdy w złożonej deklaracji (informacji) nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie nie zostanie doręczona przed upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 O.p). Zgodnie z art. 3 pkt 5 O.p. deklaracją w rozumieniu przepisów tej ustawy są również informacje. Na podstawie powyższego Kolegium uznało, że 3 letni okres przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego może ulec przedłużeniu do 5 lat, w wypadku wystąpienia określonych uchybień realizacji obowiązków dokumentacyjnych podatnika, o których mowa w art. 68 § 2 O.p., co ma miejsce w niniejszej sprawie. Podatnicy bowiem złożyli informacje 11 stycznia 2017r. Okres dla skutecznego wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe wynosił 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy tj. od 31 grudnia 2012r. Upływ pięcioletniego okresu do wydania zaskarżonej decyzji przypadał więc na 31 grudnia 2017r. Decyzja organu pierwszej instancji wydana "[...]" weszła do obrotu prawnego 27 listopada 2017r., tj. w dniu jej doręczenia podatnikom. W związku z tym, że kompetencje organu odwoławczego nie ograniczają się tylko i wyłącznie do kontroli rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji, Kolegium jest zobowiązane uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania w drugiej instancji. Kolegium ustaliło, że zastosowanie środka egzekucyjnego skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2012. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podatnik wniósł o uchylenie w całości decyzji Kolegium, nakazanie przeprowadzenia przez organ powtórnego postępowania lub przekazania sprawy do powtórnego rozpatrzenia przez organ I instancji w oparciu o dowody, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W treści skargi podatnik zakwestionował ustalenia organu drugiej instancji oraz zatajenie dowodów przez organ pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że postępowanie organów obu instancji było prowadzone nieudolnie przez siedem lat, niepotrzebnie je wydłużano, gubiono istotne dowody, uznawano za wiarygodne fałszywe informacje przekazywane przez różne instytucje, na podstawie których skarżący był oskarżany o fałszowanie przekazywanych informacji. Podatnik sformułował szereg pytań, m.in. dlaczego organ I instancji po ponad pięciu latach zażądał przedstawienia informacji o posiadanym majątku skoro strona z tego obowiązku wywiązywała się na bieżąco, dlaczego organ I instancji nie wystawił decyzji za rok 2012 w ciągu trzech lat? W jego opinii organ nie miał tej świadomości albo działał niedbale, natomiast wydał decyzję pod koniec 2017r. w pośpiechu. Z kolei organ odwoławczy, poświęcił temu zagadnieniu jedynie kilka zdań w uzasadnieniu i nie dociekał co stało na przeszkodzie wydania decyzji dopiero po sześciu latach, zajął się zaś sprawami mało istotnymi, które już dawno zostały rozstrzygnięte. Organ I instancji zwleka w ten sam sposób z wydaniem decyzji w omawianym przedmiocie za następne lata, pomimo przedłożenia stosownych informacji przez skarżącego. Kolegium nie wyjaśniło także, kiedy, w jakich okolicznościach, jak często, czy przed każdym rokiem podatkowym należy złożyć informację o gruntach, budynkach i obiektach budowlanych. Organ wskazał jedynie na istnienie samego obowiązku w tym zakresie. Końcowo podkreślono w skardze, że wydłużanie rozpoznania odwołania i ciągłe zmiany terminu załatwienia odwołania przez organ II instancji w żaden sposób nie przełożyły się na jakość orzeczenia, zarzucono Kolegium "mało profesjonalne podejście do tematu." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyjaśniło, że wyznaczyło nowy termin załatwienia sprawy wobec konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie przedawnienia zobowiązań. SKO podkreśliło, że w odwołaniu zarzucono decyzji Burmistrza jedynie nieważność ze względu na przedawnienie terminu na jej wydanie, natomiast nie kwestionowano stanu faktycznego sprawy. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." Sąd dopuścił dowód z dokumentu, który potwierdza, iż podatnicy złożyli informacje w przedmiocie podatku rolnego, leśnego i nieruchomości 11 października 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dopuścił dowód z dokumentu, który potwierdza, iż podatnicy złożyli informacje w przedmiocie podatku rolnego, leśnego i nieruchomości 11 października 2011r. Dowód uzupełniający z dokumentów sąd może przeprowadzić zarówno z urzędu, jak i na wniosek. Przeprowadzenie dowodu (dopuszczenie dowodu) ma formę postanowienia, które zapada na rozprawie; wpisuje się je do protokołu rozprawy bez spisywania odrębnej sentencji, ponieważ nie przysługuje na nie zażalenie. Do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którymi dokumenty można podzielić na urzędowe - art. 244 § 1 k.p.c. (sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania), stanowiące dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone, oraz prywatne - art. 245 k.p.c., stanowiące dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. W związku z tym tylko takie dowody mogą być przedmiotem ewentualnego rozpatrzenia przez sąd administracyjny. Treść tego dokumentu podważa przyjęcie przez SKO okoliczności, że podatnicy złożyli informacje dopiero 11 stycznia 2017r. Skarżący nie przeczył, że taka informacja została złożona również 11 stycznia 2017r.. Została ono złożona na wyraźne żądanie pracownika urzędu. Natomiast wywód prawny SKO w zakresie przedawnienia do orzekania został oparty na założeniu, że taka informacja została złożona po raz pierwszy 11 stycznia 2017r.. Z treści dokumentu, który został przedłożony na rozprawie, wynika, że takie założenie jest nieprawdziwe. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 18 listopada 2016 r. , sygn. akt II FSK 2928/15 stwierdził, że "1. W deklaracjach, o których mowa w art. 6 ust. 6 oraz art. 6 ust. 10 u.p.o.l. a także w art. 6a ust. 5 i ust. 9 u.p.r., podatnik powinien zawrzeć takie dane, które umożliwią organowi wydanie prawidłowej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Brak deklaracji lub jej błędne wypełnienie i związana z tym konieczność jej weryfikacji, stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym ,opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1u.p.r., podatnikami podatku rolnego są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Warunkiem uznania gruntów za gospodarstwo rolne jest spełnienie normy obszarowej (1 ha lub 1 ha przeliczeniowy), a podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; a dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 2 i art. 4 ust. 1u.p.r.). Unormowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego zawarto w art. 6c u.p.r. Wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) - osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają w szczególności grunty, budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. W myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 u.p.o.l.). W myśl art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne są zobowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania. Odnośnie gruntów podlegających podatkowi rolnemu obowiązek taki wynika z art. 6a ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z art. 21 § 2 pkt 2 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Takimi właśnie decyzjami są decyzje ustalające wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Jednakże stosownie do art. 68 § 1 O.p., zobowiązanie to w ogóle nie powstaje, jeżeli decyzja je ustalająca została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek podatkowy. Z tym, że w myśl § 2 wskazanego przepisu, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego (pkt 1), albo też w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (pkt 2), to zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Ustawodawca przedłużył termin doręczenia decyzji ustalającej do 5 lat w przypadku niedopełnienia przez podatnika obowiązku złożenia deklaracji, bądź nieujawnienia kompletnych danych będących podstawą do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Wydłużenie terminu przedawnienia ma umożliwić organowi uzyskanie kompletnych danych pozwalających na dokonanie prawidłowego wymiaru podatku. SKO przyjęło, że podatnicy wymaganą informacje złożyli dopiero 11 stycznia 2017r.. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z dowodem, który został przedstawiony przez skarżącego. W konsekwencji ta rozbieżność wymaga wyjaśnienia przez SKO. Od wyjaśnienia tej kwestii uzależniona jest ocena zarzutu przedawnienia do orzekania. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 3/04 (ONSAiWSA 2005 z. 4, poz. 65) NSA wyraził stanowisko, że "Jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego zobowiązanie podatkowe powstaje w określonej sytuacji z mocy prawa, to organ podatkowy może w odniesieniu do takiego zobowiązania wydać wyłącznie decyzję o charakterze deklaratoryjnym. Jeżeli natomiast zobowiązanie podatkowe może powstać wyłącznie w drodze wydania i doręczenia decyzji konstytuującej to zobowiązanie i jego wysokość, to wówczas w odniesieniu do takiego zobowiązania wykluczona jest możliwość wydania decyzji deklaratoryjnej". Konsekwencją powyższego jest konieczność doręczenia takiej decyzji przed upływem 3 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 1 O.p.). Według art. 68 § 2. Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Za prawidłowe należało uznać ustalenia w zakresie przedmiotów. Ustalona przez organ powierzchnia gruntów wynika z dołączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów (k. 33 – 35 akt adm.). Grunty zostały opodatkowane zgodnie z klasyfikacją wynikającą z tej ewidencji. Wobec treści art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą do ustalania wysokości zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów, którą prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 p.g.k.). Sytuacja faktyczna związana z kwalifikacją gruntów przyjętych do opodatkowania w niniejszym postępowaniu nie rodzi żadnych wątpliwości. Opinia biegłego J. B., wraz z opinią uzupełniającą, w sprawie wymiaru podatku za rok 2011, włączona do materiału dowodowego niniejszego postępowania, kwalifikuje sporne obiekty jako budynki. W wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, Dz. U. z 2017 r. poz. 2432., Trybunał Konstytucyjny orzekł: "Art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Powierzchnia budynków wynika z dowodów w postaci oględzin dokonanych z udziałem podatnika, z dnia 28 listopada 2011r. (k. 39 akt adm.). Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ uwzględni treść dokumentu- informacji z dnia 11 października 2011r. w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości. Od wyjaśnienia tej kwestii uzależniona jest ocena zarzutu przedawnienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy. Na kwotę kosztów postępowania składa się uiszczony wpis sądowy od skargi - 111 zł.