II SA/Lu 375/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi G. W., T. W., M. W., K. W., B. W., J. K.-M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Sygn. akt II SA/Lu [...] UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania G. W., T. W., M. W., K. W., B. W. i J. K. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z usługami w parterze (kancelaria prawna), z zagospodarowaniem terenu działki, na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w L. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne: Organ I instancji wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] września 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. B. pozwolenia na budowę, obejmującego budowę budynku mieszkalnego z usługami w parterze (kancelaria prawna) z zagospodarowaniem terenu działki: dojścia, schody zewnętrzne, mury oporowe; wewnętrzny układ komunikacyjny wraz z infrastrukturą techniczną - przyłączem wody i kanalizacji sanitarnej; instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., c.o., elektrycznymi, gazu, zalicznikową linią zasilającą przebudową przyłącza telekomunikacyjnego, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej do zbiornika bezodpływowego na działkach nr ewid.: [...] (obręb [...] B., ark[...]) i [...] (działka drogowa, obręb [...] [...], ark[...]) przy ul. [...] w L.. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wnieśli: G. W., T. W., M. W., K. W., B. W. i J. K., będący współwłaścicielami działki nr ewid. [...], sąsiadującej z działkami inwestycyjnymi. Odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji w całości z powodu istotnych naruszeń obowiązującego prawa. Podnieśli, że nie wyrażają zgody na usytuowanie projektowanego budynku w granicy działki, bezpośrednio przy ścianach ich domu. Zdaniem odwołujących, organ I instancji naruszył gwarantowane Konstytucją prawo własności właścicieli sąsiedniej działki, wydając pozwolenie na budowę bez ich zgody. Autorzy odwołania zarzucili nadto, że wydana decyzja o pozwoleniu na budowę narusza warunki, jakim powinny odpowiadać budynki i budowle, w zakresie przepisów dotyczących posadowienia i wysokości. Projektowany budynek ma bowiem być wyższy od budynku odwołujących o całą kondygnację, podczas, gdy – jak stwierdzili odwołujący – "przepis wyraźnie mówi, że budynek nowy ma mieć w części bezpośrednio przylegającej do starego tą samą wysokość". Przepis ten gwarantuje właściwą cyrkulację w kominach i zachowanie interesów osób trzecich. Autorzy odwołania zwrócili także uwagę, że ściana projektowanego budynku od strony południowej zachodzić będzie na zachodnią ścianę ich budynku i dochodzić do jego okien, co jest sprzeczne z przepisami przeciwpożarowymi. Wyrazili obawę, że przed ich oknami powstanie mur, na który będą zmuszeni patrzeć. Z muru tego wystawać będą balkony, które spowodują zacienienie okien w ich budynku. W konsekwencji spadnie wartość ich mieszkań i staną się one praktycznie niezbywalne. Odwołujący wyrazili wobec tego postulat zmiany projektowanej zabudowy tak, by nie zasłaniała okien w ich budynku, a także o zastąpienie projektowanych balkonów loggiami. Autorzy odwołania zakwestionowali lokalizację dwóch garaży pod oknami ich budynku, wskazując, że rozwiązanie to powodować będzie hałas i zanieczyszczenie powietrza. W ich ocenie garaże powinny zostać zaprojektowane od strony północnej, tj. od ul. [...]. Odwołujący wyrazili także sprzeciw wobec planu usytuowania śmietnika pod oknem od łazienki. Ponadto podnieśli, że organ, wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, nie wziął pod uwagę istniejącego drzewostanu, w tym 90-letniej brzozy rosnącej na działce odwołujących przy granicy z działką inwestora. Wnieśli o powtórną analizę wpływu planowanej inwestycji na ich budynek, zarzucając, że dołączona analiza nie jest oparta na dokumentacji ich domu i jego fundamentów, nie oparto jej też na wizji lokalnej, która po odkopaniu fundamentów ujawniłaby stan faktyczny. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda uznał, że stanowisko wyrażone w decyzji Prezydenta Miasta L. jest słuszne, a zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy wskazał, że zatwierdzony decyzja pierwszoinstancyjną projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczenia autorów projektu o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz zaświadczenia o przynależności projektantów do właściwych izb samorządu zawodowego, aktualne na dzień opracowania projektu. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, dołączył także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w odniesieniu do działek nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w L.. Organ odwoławczy zgodził się z oceną organu I instancji, iż projekt budowlany odpowiada wymaganiom określonym w decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Podkreślił, że decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...], zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 26/17 oddalił skargę współwłaścicieli działki sąsiedniej na ostateczną decyzję Kolegium. Organ zaznaczył, że ww. decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 r. została wydana na rzecz A. B., a następnie, decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...], została przeniesiona na obecnego inwestora - Z. B. Konfrontując poszczególne parametry przedmiotowej inwestycji określone w decyzji o warunkach zabudowy z treścią projektu budowlanego, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że: - projekt nie narusza obowiązującej linii zabudowy, - wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi: 38,55% i jest mniejsza od wymaganej 44,0 %, udział powierzchni biologicznie czynnej wynosi 20,27% i jest większy niż min. 20,0% (przy czym 47,43 m2 pow. biologicznie czynnej zaprojektowano na gruncie rodzimym, a 20,75 m2 to system nawierzchni ekologicznych), - szerokość elewacji frontowej - zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy - zajmuje całą szerokość działki, - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 9,46 m i jest mniejsza niż określona w decyzji o warunkach zabudowy (9,5 m), - nachylenie połaci dachu wynosi 34° (w decyzji o warunkach zabudowy maksymalne nachylenie połaci dachu określono na 40°), wysokość kalenicy 12,85 m (w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono wysokość do 13 m). W ocenie Wojewody, zaplanowana w projektowanym budynku funkcja usługowa (kancelaria adwokacka) nie będzie stwarzać uciążliwości dla otaczającej zabudowy i mieszkańców. Organ II instancji podkreślił również, że Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. zezwolił na lokalizację w pasie drogowym ul. [...] - działce nr ewid.[...], przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i gazowego, do posesji położonej przy ul. [...]. Wcześniej, w dniu z dnia [...] grudnia 2013 r., lokalizacja przyłączy została pozytywnie zaopiniowana przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Miasta L.. Na terenie inwestycji zapewniono miejsca postojowe dla samochodów w ilości niezbędnej dla obsługi funkcji (minimum 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie oraz 1 miejsce postojowe na 25 m2 powierzchni użytkowej podstawowej usług). Wymagane w decyzji o warunkach zabudowy miejsca parkingowe zaprojektowano w garażu wbudowanym (2 sztuki), dostępnym od strony podwórka. Organ drugiej instancji stwierdził, że spełnione zostały również wymagania określone w pkt 8 decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w tym: zapewnienie dostępu do drogi publicznej, zabezpieczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności. Jak wynika z zawartego w projekcie budowlanym opracowania pt. "Analiza zacieniania i przesłaniania" (rysunki nr [...] i 03 - str. 73-75 proj. budowlanego), zapewniony został dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Analiza przesłaniania wskazuje bowiem, że odległość budynków mających pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Z analizy nasłonecznienia wynika natomiast, że przynajmniej jeden pokój w każdym mieszkaniu nasłoneczniony jest przez co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7-17. W przypadku przedmiotowej inwestycji nie było potrzeby określenia warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Organ II instancji za pozbawiony podstaw uznał zarzut odwołania wskazujący na naruszenie prawa poprzez wydanie pozwolenia na budowę dla budynku usytuowanego bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki, bez zgody jej współwłaścicieli. Wyjaśnił, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/00 (publ. OTK 2001, nr 2, poz. 33) wyeliminował z porządku prawnego konieczność uzyskania zgody sąsiada na budowę obiektu przy granicy działki. Ponadto zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji był związany ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, w której szerokość elewacji frontowej wyznaczono na całej szerokości działki, w jej granicach. Uznając za bezzasadny zarzut dotyczący oddziaływania projektowanego budynku na fundamenty budynku skarżących, Wojewoda powołał się na załączoną do projektu budowlanego "Ekspertyzę nt. oddziaływania projektowanego budynku mieszkalnego przy ul. [...], na działce nr [...] na istniejący budynek sąsiedni przy ul. [...] na działce [...]", sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej mgr inż. K. K., który po dokonaniu analizy przyjętych rozwiązań projektowych, stwierdził we wnioskach końcowych m.in., że (cyt.) "rozwiązanie fundamentów projektowanych przy budynku istniejącym nie narusza fundamentu istniejącego, ani też nie powoduje jego podkopania przy wykonywaniu nowych fundamentów. Uwzględniając fakt, że budynek sąsiedni wybudowano 61 lat temu, skutkiem, czego nastąpiła komprymacja podłoża gruntowego w poziomie posadowienia, dobudowa nowego obiektu odbywać się będzie w warunkach dogęszczonego podłoża lessowego, co przy obciążeniach projektowanych znacznie mniejszych niż istniejące pozwala stwierdzić, że dobudowa nowego budynku mieszkalnego nie powoduje oddziaływania na budynek istniejący. Nadmienia się, ponadto, że dobudowa nowego budynku zaprojektowana jest na bardzo małym odcinku ok. 2,7 m, co oznacza, że jakiekolwiek działanie w związku z budową nowego obiektu dotyczy wyłącznie wskazanego odcinka styku obu budynków". Odnośnie zarzutów odwołania dotyczących wpływu spornej inwestycji na środowisko, Wojewoda wskazał, że rosnąca na działce odwołujących brzoza nie jest drzewem chronionym i nie jest pomnikiem przyrody. Zgodnie zaś z art. 150 k.c., właściciele działki, na której rośnie brzoza nie powinni dopuścić do tego, by gałęzie i korzenie przechodziły na działkę sąsiednią. Wojewoda uznał, że w postępowaniu przed organem I instancji nie zostały naruszone zasady procedury administracyjnej. W szczególności zapewniony został udział w postępowaniu właścicielom sąsiednich działek. Końcowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na związany charakter kontrolowanej decyzji, wskazując, że w świetle art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań wymienionych w ust. 1 tego artykułu oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. G. W., T. W., M. W., K. W., B. W. i J. K. wnieśli wspólnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję ostateczną Wojewody. W skardze zwrócili się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu – jak wskazali – istotnych naruszeń obowiązującego prawa budowlanego i wynikających z niego warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymali twierdzenia przedstawione wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponownie oświadczyli, że nie wyrażają zgody na budowę projektowanego budynku w granicy działek i "doklejenie się" do ściany ich domu. W ocenie skarżących, udzielenie Z. B. pozwolenia na budowę bez ich zgody stanowi naruszenie prawa własności gwarantowanego Konstytucją. Przepisy mówiące o możliwości zbliżenia budynku do granicy nie wykluczają bowiem konieczności uzyskania zgody sąsiada. Skarżący podtrzymali zarzut wskazujący, jakoby dopuszczenie do realizacji przez inwestora budynku przewyższającego ich budynek mieszkalny o całą kondygnację kolidowało z treścią przepisu, który "wyraźnie mówi, że budynek nowy ma mieć w części bezpośrednio przylegającej do starego tę samą wysokość". Powtórzyli ponadto argumenty wskazujące, iż planowane usytuowanie spornego budynku na działce nr ewid. [...] będzie sprzeczne z przepisami przeciwpożarowymi, oraz ograniczy dopływ światła do ich mieszkań. Skarżący ponownie podnieśli, że lokalizacja dwóch garaży pod oknami ich mieszkań oraz lokalizacja śmietnika nad oknem od piwnicy i równocześnie pod oknem od łazienki, narusza przepisy prawa. Podtrzymali ponadto zarzut dotyczący pominięcia w wydanym rozstrzygnięciu istniejącego na ich działce drzewostan, tj. 90-letnią brzozę rosnącą tuż przy granicy z działką inwestora. Dodatkowo zwrócili uwagę, że dojazd do zaprojektowanych garaży w "nowym" domu koliduje z ustanowioną służebnością dojazdu do budynku skarżących. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta odbywa się trybie określonym ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r, poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), przy czym w świetle art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W toku badania legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sąd ocenia zatem, czy akt ten jest zgodny z przepisami prawa materialnego oraz, czy w istotny sposób nie narusza przewidzianych w k.p.a. oraz w ustawach szczególnych przepisów procedury administracyjnej. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa. Przedmiotem przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie postępowania administracyjnego było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie Z. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z usługami w parterze (kancelaria prawna), z zagospodarowaniem terenu działki, na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w L.. W świetle art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej jako "Pr.bud.") zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Tryb postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę określają przepisy art. 32 - 35 Pr.bud. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Pr.bud. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 Pr.bud. do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (o wpisie autora projektu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego), aktualnym na dzień opracowania projektu; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 35 ust. 1 Pr.bud. obliguje natomiast właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, do sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub z terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 16, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei art. 35 ust. 4 Pr.bud. stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dyspozycja tego ostatniego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany. W praktyce oznacza to, że właściwy organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań, ale zarazem nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni. W ocenie Sądu, stanowisko przedstawione w kontrolowanych decyzjach organów obu instancji, iż w niniejszej sprawie inwestor spełnił wszystkie warunki określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 Pr.bud., uznać należy za słuszne. Konsekwencją zaś takiego stanu rzeczy musiało zatem być udzielenie Z. B. wnioskowanego pozwolenia na budowę, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 Pr.bud. Jak wynika z akt sprawy, inwestor do złożonego w dniu [...] grudnia 2016 r. wniosku o pozwolenie na budowę, załączył stosowne oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane (wynikającym z prawa własności, przy czym oświadczenie to zostało opatrzone zgodą współwłaścicieli tej działki). Następnie zaś inwestor uzupełnił złożoną dokumentację o stosowne oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane również działką nr ewid.[...] (wynikającym ze zgody na lokalizację udzielonej przez Zarząd Dróg i Mostów w L.). Inwestor przedłożył ponadto 4 egzemplarze projektu budowlanego, sporządzonego przez uprawnionego projektanta, będącego członkiem L. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, co potwierdza załączone do projektu zaświadczenie nr [...] (k. 6 projektu budowlanego). Spełnił również warunek złożenia ważnej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, albowiem do projektu budowlanego załączono decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] (wydaną na rzecz A. B.), która w świetle przedłożonej wraz z nią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] (utrzymującej w mocy ww. decyzję organu I instancji) oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 26/17 (oddalającego skargę na ww. decyzję organu odwoławczego), stała się ostateczna i prawomocna, a następnie mocą decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] została przeniesiona na rzecz Z. B.. Skarżący, będąc współwłaścicielami budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], z którą to działką sąsiaduje bezpośrednio teren przeznaczony pod sporną inwestycję (działka nr [...]), nie zgadzają się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem, zarzucając mu niezgodność z prawem wynikającą w szczególności z przyjętego usytuowania projektowanego budynku na gruncie. Budynek ten ma bowiem powstać bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] i przylegać jedną ze ścian do ściany budynku mieszkalnego będącego własnością skarżących. Skarżący zaś konsekwentnie sprzeciwiają się takiemu rozwiązaniu zarzucając, iż godzi ono w ich prawo własności. Stanowisko skarżących, jakoby realizacja spornego budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...], wymagała ich zgody jako współwłaścicieli tej działki, jest jednak pozbawione racji. W obecnym stanie prawnym usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, nie jest w żaden sposób uzależnione od zgody właściciela działki sąsiedniej (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 1347/15, LEX nr 2000012). Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, obowiązek uzyskania takiej zgody wyeliminował z porządku prawnego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/00 (publ. OTK 2001, nr 2, poz. 33). Przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"), w aktualnie obowiązującym brzmieniu, dopuszcza natomiast, przy uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie warunki określone w tym przepisie zostały spełnione, bowiem projektowany budynek ma przylegać jedną ze ścian do ściany budynku skarżących usytuowanego na działce nr ewid. [...] w granicy z działka nr [...]. Wysokość projektowanego budynku (9,46 m w najwyższej jego części) odpowiada natomiast ustaleniu przyjętemu w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2016 r. o warunkach zabudowy, w której maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, określono na poziomie 9,5 m. Nie świadczy także o niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi okoliczność, że zaprojektowany na działce nr ewid. [...] budynek jest wyższy od budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], do którego ma przylegać. Przepisy rozporządzenia, a zwłaszcza jego § 12, nie zawierają bowiem żadnego ograniczenia w tym zakresie. Skarżący zaś, podnosząc zarzut w tym przedmiocie i wskazując, jakoby wysokość projektowanego budynku była niezgodna z przepisem, który rzekomo "wyraźnie mówi, że budynek nowy ma mieć w części bezpośrednio przylegającej do starego tą samą wysokość", nie sprecyzowali nawet, o jaki przepis miałoby chodzić. Ubocznie natomiast wyjaśnić należy, że przed nowelizacją dokonaną rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia zawierał wymóg, by projektowany budynek przylegał do budynku istniejącego na działce sąsiedniej całą powierzchnią swojej ściany. Zaskarżona decyzja została jednak wydana już w stanie prawnym ukształtowanym powyższą nowelizacją, a zatem jej zgodność z prawem należy oceniać w odniesieniu do aktualnego brzmienia § 12 ust. 3 rozporządzenia. Wbrew zarzutom skargi decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Z. B. pozwolenia na budowę nie narusza także przepisów techniczno-budowlanych w zakresie dotyczącym norm dostępu światła słonecznego do budynku mieszkalnego skarżących. Potwierdzają to znajdujące się w projekcie budowlanym opracowania: "Analiza zacieniania" (k. 73), "Analiza przesłaniania" (k. 74) oraz "Analiza nasłonecznienia" (k. 75), z których wynika, że w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiadujących z projektowanym obiektem, w tym w budynku skarżących, zachowane zostaną wymogi dotyczące dostępu do naturalnego oświetlenia, określone w z § 13 ust. 2 rozporządzenia, jak też wymóg minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń określony w § 60 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie Sądu brak jest natomiast podstaw, by kwestionować prawidłowość powyższych analiz, zwłaszcza wobec faktu, że twierdzenie skarżących, jakoby balkony w projektowanym budynku miały nadmiernie przesłaniać okna w ich mieszkaniach, ma charakter gołosłowny i nie zostało poparte żadnymi dowodami podważającymi ustalenia uprawnionego projektanta. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie należycie oceniły projekt budowlany również pod kątem zasad ochrony środowiska. Bezzasadny jest natomiast zarzut pominięcia w tej kwestii brzozy rosnącej na działce skarżących, przy granicy z działka nr ewid. [...]. Bezsporne jest wszakże ustalenie, że drzewo to nie jest pomnikiem przyrody. W tej sytuacji, jego ochrona nie różni się od ochrony innych drzew rosnących na sąsiednich posesjach. Żądanie zastosowania wobec tego drzewa szczególnej ochrony nie znajduje więc uzasadnienia, zwłaszcza wobec przewidzianych przepisami Prawa cywilnego, szerokich uprawnień właściciela gruntu, na którego teren przenikają korzenie i gałęzie drzewa rosnącego na sąsiedniej działce, w ramach których może one takie korzenie i gałęzie (przenikające na jego grunt) obciąć, nie odpowiadając przy tym za ewentualne następstwa w postaci choroby lub obumarcia drzewa (art. 150 k.c.). Stanowisko przeciwne oznaczałoby prymat interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej, co pozostawałoby w sprzeczności z ideą ochrony własności wyrażoną w art. 140 k.c. Podkreślić przy tym należy, że sporne przedsięwzięcie – w świetle dyspozycji art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) – nie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, albowiem z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) a contrario wynika, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie należy do przedsięwzięć zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Wbrew zarzutom skargi, realizacja w piwnicy projektowanego budynku garaży, do których wjazd zlokalizowany będzie w sąsiedztwie okien w budynku skarżących, również nie narusza norm techniczno-budowlanych. Wszelkie zaś ewentualne uciążliwości związane użytkowaniem w przyszłości tych garaży (hałas, kruch pojazdów) zwane immisjami, mogą być przedmiotem roszczeń cywilnych, które rozstrzyga sąd powszechny. To samo dotyczy ewentualnych naruszeń w przyszłości ustanowionej na rzecz skarżących służebności przejazdu, co również należy do sfery stosunków cywilnoprawnych. Niezrozumiały jest zarzut skargi dotyczący lokalizacji "śmietnika" pod oknem łazienki w budynku skarżących, albowiem plan zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji (k. 76 projektu budowlanego) nie rozstrzyga kwestii umiejscowienia pojemników do gromadzenia odpadów w obrębie działki nr [...]. Niemniej jednak w razie realizacji przedmiotowej inwestycji, właściciel tej nieruchomości zobowiązany będzie zapewnić stosowne miejsce na takie pojemniki, z zachowaniem zasad określonych w § 23 rozporządzenia. Należy zauważyć, że zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe odniesienie poszczególnych parametrów spornej inwestycji do ustaleń zawartych w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Analiza ta nie pozostawia wątpliwości, że zatwierdzony projekt budowlany decyzji tej w całości odpowiada. Organy prawidłowo też oceniły, że w świetle art. 35 ust. 1 Pr.bud. projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wskazaną w art. 20 ust. 1 pkt 1b Pr.bud. i zaświadczenie wymienione w jej art. 12 ust. 7. Zastrzeżenia skarżących względem przyjętych w projekcie rozwiązań – wobec ich zgodności z prawem – nie stanowiły zaś wystarczającej podstawy do narzucenia inwestorowi zmian w tym projekcie. W tym miejscu raz jeszcze podkreślić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w razie spełnienia przez inwestora przesłanek określonych w powołanych wyżej przepisach ustawy Prawo budowlane, nie pozostawiono organom administracji luzu decyzyjnego w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę. Wprowadzone przez te przepisy prawa materialnego ograniczenia prawa własności nieruchomości, przysługującego skarżącym, niewątpliwie nie prowadzą zaś do naruszenia istoty tego prawa, w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji (zasada proporcjonalności). Niewątpliwie też nie świadczą o tym, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich. Organy nie naruszyły nadto przepisów postępowania, albowiem wszystkie istotne okoliczności sprawy okoliczności zostały wyjaśnione zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienia podjętych w sprawie decyzji spełniają natomiast kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.