IV SA/Po 667/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzja z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] w części dotyczącej powołanej podstawy prawnej i przywoławszy w to miejsce art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem złożonym dnia [...] listopada 2017 r. [...] sp. z o.o. (dalej również jako: [...] albo Skarżąca) wniosła o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], przewidzianej do realizacji w [...], w powiecie grodziskim, w G. W.. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. - w jego pkt 3 - Starosta [...] nałożył na [...] obowiązek przedłożenia mapy projektowej ze wskazaniem obszaru oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku. Ponadto - tym samym postanowieniem - na [...] nałożono obowiązek przedłożenia uzgodnienia projektu budowlanego z Gminną Spółką Wodna w Grodzisku (pkt 1), przedłożenia kwalifikacji przedsięwzięcia uwzględniającej kumulację pół elektromagnetycznych projektowanych anten sektorowych. W uzasadnieniu tego punktu wezwania, wskazano, że moce anten znajdujących się na jednym maszcie winny zostać zsumowane przy kwalifikacji zamierzenia, co do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazano, że w kwalifikacji przedsięwzięcia powinna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych tak aby można w ogóle było dokonać jakiejkolwiek kwalifikacji przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do § 2 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. (pkt. 2) i przedłożenie kwalifikacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem wszystkich miejsc dostępnych dla ludności (pkt 4). Wezwanie doręczono [...] stycznia 2018 r. termin do usunięcia wskazanych braków wyznaczono na [...] lutego 2018 r. Pismem sporządzonym i nadanym dnia [...] lutego 2018 r. Spółka odpowiedziała w następujący sposób: przesłano uzgodnienie z gminną Spółką Wodną w G. W. (ad. pkt 1). Zakwestionowano zasadność nałożenia obowiązku określonego w pkt. 2 wezwania. Wyjaśniono, że w przedłożonym projekcie znajduje się mapa dla celów projektowych, na której wskazany jest obszar oddziaływania inwestycji. (ad. pkt 3). W odniesieniu do pkt. 4 wezwania wskazano, że w odległości 150m od stacji bazowej znajdują się nieużytki, tereny rolne, pola, łąki, drogi dojazdowe i zabudowa zagrodowa oraz budynki o charakterze biurowo-przemysłowym o wys. nie przekraczającej 10m. Podkreślono, ze obecnie nie przewiduje się na tym terenie lokalizacji nowej zabudowy. W tym zakresie odwołano się do przedłożonej kwalifikacji przedsięwzięcia. W tej sytuacji decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego wskazując, że wniosek posiada braki, które nie zostały przez inwestora mimo wezwania usunięte. W przewidzianym prawem terminie Spółka wniosła odwołanie, na skutek którego Wojewoda wydał decyzję z dnia [...] maja 2018 r., którą uchylił decyzję organu i instancji w części dotyczącej powołanej podstawy prawnej i przywoławszy w to miejsce art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. W przewidzianym prawem terminie skargę do Sądu wniosła [...] sp. zo.o. domagając się uchylenia decyzji obydwu instancji oraz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu złożonej skargi wskazano, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych. Odnosząc się do pkt. 2 wezwania wskazano, że w przepisach do § 2 i § 3 rozporządzenia z 2010 r. Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymieniono w sposób wyczerpujący przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślono, że przepisy te - jako wartość służącą kwalifikacji - wskazują jedynie równoważną moc promieniowania izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. W dalszej części skargi podkreślono, że równoważną moc promieniowana izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna zrealizowana lub realizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat [w;] B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem mieć na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania decyzji o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy. Wobec powyższego, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę nie tylko, czy miało miejsce naruszenie przepisów prawa, ale również rozważył czy ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewodę mogłoby doprowadzić do wydania decyzji o odmiennej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ. W okolicznościach badanej sprawy, zaskarżona decyzja Wojewody – pomimo nieprawidłowego uzasadnienia – odpowiada wymogom prawa. Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017, poz.1332 ze zm. – dalej jako: P.b.) na podstawie którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednoznacznie zatem ciążącym z woli ustawodawcy, na organie administracji architektoniczno-budowlanej obowiązkiem jest zbadanie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Kwestią nie mogącą budzić uzasadnionych wątpliwości jest ciążący na organie administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek zbadania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa wydane na podstawie art. 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (DZ.U. nr 62, poz. 627) rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz.1883 – dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.). Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i ma charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać w tym miejscu można, że są to normy bezwzględnie obowiązujące. Zawarte w rozporządzeniu z 2003 r. regulacje zostały ukształtowane pod kątem rekomendacji Rady z 12 lipca 1999 r. (1999/519/WE). Zaznaczyć przy tym należy, iż dokonując oceny inwestycji w oparciu o rozporządzenie z 30 października 2003r. organ administracji bada wielkość pola magnetycznego - określonego w trzech wymiarach w przestrzeni - stanowiącego w istocie wynik skumulowanego oddziaływania całej inwestycji. W rozporządzeniu z 2003 r. określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Z treści tych przepisów wynika obowiązek inwestora polegający na udzieleniu odpowiedzi na pytanie, czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych w obszarach dostępnych dla ludności. Uzupełnienia przedłożonego przez [...] Projektu budowlanego z dnia [...] października 2017 r. o dane pozwalające na weryfikację czy planowana inwestycja rzeczywiście nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy zażądał Starosta [...] w pkt 3 swojego wezwania z dnia [...] stycznia 2018 r. Odpowiadając na wezwanie Starosty [...] – w zakresie pkt. 3 tego wezwania – [...] wskazała, że w Przedłożonym projekcie budowlany znajduje się mapa do celów projektowych, na której wskazany jest obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego. Rzeczywiście, w Projekcie budowlanym (stanowiącym zwarty, zbindowany dokument, o kolejno ponumerowanych kartach i zawierający spis treści) znajduje się jeden dokument stanowiący Plan zagospodarowania terenu, na którym czerwoną linią wyznaczono sumaryczny obszar pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m˛ dla anten operatora Play. Bezspornie obszar w ten sposób przedstawiony obejmuje swoim zasięgiem okolice budynków mieszkalnych na działkach nr [...] Mapa ta jednak – wbrew żądaniu wezwania z dnia [...] stycznia 2018 r. – nie pozwala na weryfikację zasięgu ponadnormatywnego (> 0,1 W/m˛) pola elektromagnetycznego środowisku, co ma szczególne znaczenie z uwagi na widoczne na niej miejsca – bezspornie – dostępne dla ludności. Należy podkreślić, że [...] prawidłowo odczytała treść wezwania z dnia [...] stycznia 2018 r. W sposób jednoznaczny dowodzi tego treść udzielonej odpowiedzi, w której Skarżąca wskazała, że w Projekcie budowlanym znajduje się mapa dla celów projektowych, na której jest oznaczony obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego. Błędnie jednak [...] uznała, że ten dokument znajdujący się w Projekcie budowlanym, zwalnia ją z obowiązku przedłożenia mapy projektowej ze wskazaniem obszaru inwestycji z uwzględnieniem zasięgu przestrzennego pola elektroenergetycznego w środowisku. Należy zauważyć, że sumaryczny obszar pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1W/m˛, który został nakreślony przez [...] przedstawia obszar wskazanego pola w rzucie "z góry" względem powierzchni ziemskiej. Dokument ten nie daje natomiast informacji na temat pola elektromagnetycznego (> 0,1 W/m˛) w środowisku. W tym miejscu warto uzupełniająco wskazać, że normy wynikające z rozporządzenia z 2003 r. pozostają w korelacji z przepisami techniczno-budowlanymi. Obowiązek Wojewody w kontekście zbadania wskazanych parametrów wiąże się m.in. z treścią § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, poz. 1422) w myśl którego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Na podstawie przedłożonej dokumentacji nie można stwierdzić na jakiej wysokości od powierzchni ziemi występuje obszar pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1W/m˛. W tej sytuacji odesłanie organu do znajdującego się w Projekcie budowlanym planu zagospodarowania terenu, na którym czerwoną linią wyznaczono sumaryczny obszar pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m˛ dla anten operatora Play wskazuje, że nie budziło wątpliwości Skarżącej, że intencją organu jest weryfikacja spełnienia wymogów, o których mowa w rozporządzeniu z 2003 r. Pomimo wezwania, Spółka nie przedłożyła jednak mapy projektowej ze wskazaniem zasięgu oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem pola elektroenergetycznego (> 0,1 W/m˛) w środowisku. Zasadność nałożenia na Skarżącą tego obowiązku nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, szczególne w sytuacji gdy na wskazanej przez [...] mapie występują miejsca dostępne dla ludzi i to w obszarze nakreślonym na wspomnianym rzucie "z góry" na terenie którego czerwoną linią wyznaczono sumaryczny obszar pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m˛. W okolicznościach badanej sprawy, nie może budzić wątpliwości, że załączony do Projektu budowlanego Plan zagospodarowania, jakkolwiek dotyczy kwestii uregulowań rozporządzenia z 2003 r., to jest to opracowanie zdawkowe, które nie pozwala organowi na właściwą ocenę parametrów charakteryzujących oddziaływanie pól elektroenergetycznych na środowisko. Z tej tez przyczyny [...] została wezwana do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji. Podkreślenia w tym zakresie wymaga, że Sąd dostrzega, że Skarżąca przedłożyła do wniosku Kwalifikację Przedsięwzięcia, w tym Rysunek nr [...], w którym wskazano Obszary dostępne dla ludzi, obejmujące 2m powyżej terenu oraz 2m powyżej poziomu dachów sąsiednich. Należy jednak podkreślić, że Sąd dostrzega również, że jest to element kwalifikacji przedsięwzięcia – jak literalnie wskazano – wykonany zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71). Nie jest zatem to dokument, pozwalający na weryfikację oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem rzeczywistego ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego w środowisku. Skarżąca pomimo treści pkt. 3 wezwania nie przedłożyła dokumentu pozwalającego na ocenę zasięgu pola elektromagnetycznego w środowisku. Tymczasem, gdy inwestor nie udzieli odpowiedzi w ogóle, albo gdy udzielona odpowiedź jest niepełna lub nie wyjaśnia istotnych dla sprawy okoliczności to może być podstawa do odmowy wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 1023/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i na tej podstawie wydano prawidłowe rozstrzygnięcie. Z tej też przyczyny, w ocenie Sądu rozstrzygnięcie Wojewody uznać należało za prawidłowe, i to pomimo jego błędnego uzasadnienia. Jakkolwiek, bowiem podniesione przez Skarżącą wady działania organów zostały – w ocenie Sądu – słusznie dostrzeżone, to – w okolicznościach badanej sprawy – z uwagi na brak przedłożenia przez inwestora mapy projektowej ze wskazaniem zasięgu pola elektroenergetycznego - w środowisku - pozostawały one bez wpływu na wynik sprawy. Zgodzić się trzeba ze Skarżącą, że wadliwe było wezwanie organu II instancji z dnia 19 styczna 2018 – w zakresie jego pkt 2 – tj., w zakresie dotyczącym przedłożenia kwalifikacji przedsięwzięcia uwzględniającej kumulację pól elektromagnetycznych projektowanych anten sektorowych. W uzasadnieniu tego punktu organ I instancji wskazał, że moce anten znajdujących się na jednym maszcie winny zostać zsumowane przy kwalifikacji zamierzenia, co do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazano, że w kwalifikacji przedsięwzięcia powinna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych tak aby można w ogóle było dokonać jakiejkolwiek kwalifikacji przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do § 2 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71 – dalej jako: rozporządzenie z 2010 r.) - pkt. 2 wezwania. [...] ma rację co do tego, że z przepisów rozporządzenia z 2010 r. nie sposób wywieść obowiązku oceny sumarycznej mocy promieniowania. Rację ma strona Skarżąca, że przepisy rozporządzenia z 2010 r. powołanego przez organ I instancji w pkt. 2 wezwania z dnia [...] stycznia 2018 r. literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej – dla pojedynczej - anteny". Z tego powodu zgodzić można się z inwestorem, że obowiązek nałożony na niego w pkt 2 tego wezwania nie znajdował oparcia w powołanych przepisach prawa. Jak zauważa się w doktrynie prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (por. J.Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, Przegląd Prawa Ochrony Środowiska 2011 nr 1, s. 64). Takie stanowisko jest również obecne w judykaturze (por. wyroki NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15, a także wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca odwołując się do brzmienia tych samych przepisów zasadnie wskazała na brak podstaw do nałożenia na nią obowiązku, wskazanego w pkt 2 wezwania z dnia [...] stycznia 2018 r. obejmującego uzupełnienie analizy kwalifikacyjnej o zsumowane moce anten znajdujących się na maszcie. To uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik badanej sprawy ponieważ nie ulega wątpliwości, że [...] nie wywiązała się również ze wskazanego w pkt 3 tego samego wezwania obowiązku przedłożenia dokumentacji pozwalającej na dokonanie weryfikacji w zakresie oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem zasięgu pola elektromagnetycznego (> 0,1 W/˛) w środowisku. Nie może rodzić wątpliwości fakt, że jeżeli nawet inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to nie oznacza to, że obywatel nie jest chroniony. Ochrona ta wynika właśnie z rozporządzenia z 2003 r., które na etapie udzielania pozwolenia na budowę należy odczytywać w kontekście § 314 rozporządzenia. Weryfikacja wymogów z tych przepisów implikuje obowiązek inwestora polegający na udzieleniu odpowiedzi na pytanie czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych w obszarach dostępnych dla ludności. W badanej sprawie uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na wadliwe jej uzasadnienie, musiałoby skutkować ponowną weryfikacją wniosku w kontekście oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku. W obliczu przekazanej Sądowi dokumentacji, która pomimo treści pkt. 3 wezwania nie została uzupełniona, ta powtórna weryfikacja musiałaby prowadzić do wydania przez Wojewodę rozstrzygnięcia o tożsamej treści, co zawarte w zaskarżonej decyzji. Z tej też przyczyny opisane w skardze uchybienie należało ocenić jako pozostające bez wpływu na wynik badanej sprawy. Reasumując, zaskarżona decyzja pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i dlatego Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu skargi. Ubocznie Sąd dodaje, że w okolicznościach badanej sprawy, otwarta pozostaje kwestia wystąpienia przez inwestora udzielenie o pozwolenie na budowę wskazanego zamierzenia, po przedłożeniu pełnej dokumentacji zamierzenia, w tym mapy projektowej ze wskazaniem przestrzennego zasięgu oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem pola elektroenergetycznego (> 0,1 W/m˛).