I GSK 325/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej w sprawie ze skargi kasacyjnej J. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt I SA/Go 411/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 2 października 2018 r. sygn. akt I SA/Go 411/18 odrzucił skargę J. R. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Żaganiu z siedzibą w Szprotawie z [...] maja 2018 r., w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. W dniu [...] sierpnia 2018 r. skarżący wniósł skargę na ww. decyzję organu drugiej instancji. Skarżącemu decyzję organu odwoławczego doręczono w dniu 22 sierpnia 2018 r. Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżący wniósł do sądu skargę 21 sierpnia 2018 r. tj. w dzień poprzedzający doręczenie mu zaskarżonej decyzji. Skarga została zatem w ocenie Sądu I instancji przez stronę wniesiona przed doręczeniem jej aktu, który został nią zakwestionowany, co w świetle ww. art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) zarzucając naruszenie: 1) prawa meterialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (w formie negatywnej) tj. niezastosowania art. 6 ust 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez pozbawienia skarżącego prawa do rzetelnego procesu sądowego i odrzucenie skargi jako przedwczesnej, 2) przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie poprzez przyjęcie, że skarga była niedopuszczalna, albowiem wniesiono ją przed doręczeniem stronie decyzji, w sytuacji gdy skarga była dopuszczalna, gdyż art. 53 § 1 p.p.s.a. wyznacza jedynie termin końcowy na złożenie skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna i dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 53 § 1, art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi – w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł skargę na decyzję organu drugiej instancji. Skarżącemu decyzję organu odwoławczego doręczono w dniu 22 sierpnia 2018 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych. Bezsporna jest zatem okoliczność, że skarżący skargę do sądu administracyjnego skierował przed otrzymaniem decyzji Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze. Wniesienie skargi, przed doręczeniem skarżącemu decyzji podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie rodzi skutków prawnych (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., I OZ 949/12 i z dnia 22 maja 2012 r., I OSK 973/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga przedwczesna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stosownie do którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zatem przepis ten wymaga aby skarga została "wniesiona" w określonym terminie, tzn. "od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie". Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona przed doręczeniem decyzji, a więc z naruszeniem terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie uznał wniesioną przez stronę skargę za przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Prawidłowo również wskazano skarżącemu, że upłynął termin do skutecznego wniesienia skargi, mimo to ma on możliwość wystąpienia do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, na warunkach określonych w art. 86 § 1 oraz art. 87 p.p.s.a. W związku z powyższym zarzuty skargi kasacyjnej uznać należy za nieusprawiedliwione. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.