I SA/Ol 449/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I) uchyla zaskarżone postanowienie, II) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z "[...]" nr "[...]" Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z "[...]" nr "[...]" o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, P.G. (dalej wnioskodawca, podatnik, strona, skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, zwrócił się z wnioskiem o wydanie interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania opisanych czynności świadczonych w ramach prowadzonej działalności przez wnioskodawcę na rzecz L. Sp. z o. o. w "[...]" (dalej L.) oraz M. Sp. z o. o. (nie podano szczegółowych danych, dalej M.) na podstawie umów zlecenia odpowiednio z 31 maja 2016r. oraz z 1 kwietnia 2016r. za odpłatne świadczenie usług oraz dokumentowanie tych czynności poprzez wystawienie faktur. Wnioskodawca podał, że prowadzi jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej pod firmą "A." P.G. Wskazał, że L. prowadziła współpracę gospodarczą z E. Sp. z o. o. z siedzibą w "[...]", E. Sp. z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w "[...]", oraz wnioskodawcą. Podatnik przedstawił historię kontrahentów, z którymi współpracował, opisał treść umów i negocjacje związane z ich zawarciem. Podał, że relacje z kontrahentami mają charakter ramowych umów o dzieło, zlecenia, podwykonawstwa, umów prowizyjnych, oraz opisał treść umów. Zadał następujące pytania: 1. Czy w opisanym stanie faktycznym wnioskodawca na podstawie umowy zlecenia z 1 kwietnia 2016r. zawartej z M. oraz umowy zlecenia z 31 maja 2016r. zawartej z L. wykonywał na zlecenie tych spółek odpłatne usługi o zakresie przedmiotowym wskazanym powyżej i w związku z tym spoczywał na nim obowiązek wystawiania faktur VAT z tytułu zrealizowania tych usług na rzecz ich nabywców, to jest M. oraz L.? 2. Czy w opisanym stanie faktycznym wnioskodawca, który zrealizował na podstawie umowy zlecenia z 1 kwietnia 2016r. zawartej z M. oraz umowy zlecenia z 31 maja 2016r. zawartej z L. odpłatne usługi o zakresie przedmiotowym wskazanym powyżej i otrzymał z tego tytułu wynagrodzenie od M. oraz L. był zobowiązany do udokumentowania tych czynności poprzez wystawienie faktur VAT na rzecz odpowiednio M. oraz L.? Wnioskodawca obszernie uzasadnił swoje stanowisko. Przy piśmie z 29 listopada 2017r. strona dołączyła pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu. Następnie w uzupełnieniu wniosku podatnik wskazał w piśmie z 29 stycznia 2018r., że zadane we wniosku dwa pytania dotyczą usług, które świadczy na podstawie opisanych umów, tj. umowy zlecenia z 1 kwietnia 2016r. zawartej z M. oraz umowy zlecenia z 31 maja 2016r. zawartej z L. Zaznaczono również, że wnioskodawca jest osobą fizyczną. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej Dyrektor KIS, organ interpretacyjny) pismem z 1 lutego 2018r., działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, wezwał podatnika do usunięcia braków formalnych wniosku. Wezwano wnioskodawcę do: 1. wyjaśnienia, czy sformułowane we wniosku dwa pytania dotyczą tych samych czynności "i właściwie jedno z nich jest powieleniem drugiego", gdyż są one tożsame; 2. poproszono o odpowiednie skorygowanie wniosku w części zawierającej pytania wnioskodawcy, aby jednoznacznie wynikał z niego zakres żądania, w przypadku, jeżeli ww. pytania odnoszą się do tych samych czynności i są tożsame; 3. przeformułowania opisu stanu faktycznego w taki sposób, aby ograniczał się on wyłącznie do działalności wnioskodawcy w zakresie objętym pytaniami - podano, że należy przedstawić opis stanu faktycznego odnoszący się wyłącznie do zagadnień związanych z zakresem żądania - pytaniami; 4. przeformułowania stanowiska wnioskodawcy w taki sposób, aby ograniczało się wyłącznie do przeformułowanego opisu stanu faktycznego oraz skorygowanego zakresu wniosku (pytań wnioskodawcy), nie zawierało natomiast stwierdzeń dotyczących opisu stanu faktycznego niedotyczącego zakresu żądania wnioskodawcy, tj. np. sformułowań "W celu realizacji przez M. Sp. z o. o. i L. Sp. z o. o. na rzecz E. Sp. z o. o. części tych usług niezbędne było nabycie przez nie od wnioskodawcy (podkreślenia organu), w oparciu o postanowienia umów zlecenia z 1 kwietnia 2016r. oraz 31 maja 2016r., usług wsparcia technicznego oraz technologicznego opisanych powyżej. Z opisu stanu faktycznego wynika ponadto, że M. i L. wykonały usługi na rzecz E. Sp. z o. o., do których się wcześniej zobowiązały". Organ ocenił w wezwaniu, że obszernie przedstawiony stan faktyczny w przeważającej części nie dotyczy relacji wnioskodawcy, co oznacza, że opisano stan faktyczny nieadekwatny do zakresu żądania. W odpowiedzi na ww. wezwanie wnioskodawca w piśmie z 22 lutego 2018r. dokonał modyfikacji treści pytania oraz swego stanowiska, formułując je na str. 5 następująco: czy w opisanym stanie faktycznym wnioskodawca, który zrealizował na podstawie umowy zlecenia z 1 kwietnia 2016r. zawartej z M. oraz umowy zlecenia z 31 maja 2016r. zawartej z L. odpłatne usługi o zakresie przedmiotowym wskazanym powyżej i otrzymał z tego tytułu wynagrodzenie od M. oraz L. był zobowiązany do udokumentowania tych czynności poprzez wystawienie faktur VAT na rzecz odpowiednio M. oraz L.? Dyrektor KIS ww. postanowieniem z "[...]" pozostawił bez rozpatrzenia wniosek strony o wydanie interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w związku z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201, ze zm., dalej O.p.). Organ w uzasadnieniu ocenił, że nie jest możliwe wydanie interpretacji w kwestii będącej przedmiotem zapytania bez uzupełnienia przez podatnika wniosku w części dotyczącej przeformułowania opisu stanu faktycznego i stanowiska strony w taki sposób, aby ograniczały się one wyłącznie do działalności podatnika. Podatnik wniósł zażalenie na to postanowienie. Zwrócił się o jego uchylenie w całości oraz wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem. Zarzucił naruszenie art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14h i art. 14g § 1 O.p. powtórzone zasadniczo w petitum skargi, opisanej poniżej. Dyrektor KIS w wymienionym na wstępie postanowieniu z "[...]" utrzymał rozstrzygnięcie z "[...]" w mocy. Jako podstawę prawną wskazał w sentencji art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w związku z art. 14h O.p. W uzasadnieniu podał, że aby organ podatkowy był zobligowany do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wnioskodawca winien na wezwanie organu uzupełnić wniosek, w tym opisać te wszystkie fakty, które są prawnie znaczące dla ustalenia, czy przepis, którego stosowania dotyczy wniosek, może mieć (lub nie) zastosowanie w sprawie. Natomiast obszernie przedstawiony we wniosku z 28 listopada 2017r. opis stanu faktycznego w przeważającej części nie dotyczy relacji wnioskodawcy wynikających z ww. umów zlecenia z 1 kwietnia 2016r. i z 31 maja 2016r. co oznacza, że we wniosku opisano stan faktyczny nieadekwatny do zakresu żądania (pytania strony). Organ stwierdził, że zwracając się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w trybie art. 14b § 1 O.p. wnioskodawca winien przedstawić opis stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, niemniej jednak ma on się odnosić do indywidualnej sytuacji podatnika z uwzględnieniem zakresu żądania wnioskodawcy zakreślonego pytaniem. Również stanowisko własne wnioskodawcy winno odnosić się do okoliczności faktycznych sprawy przedstawionej we wniosku, przy czym winno ono skupiać się wyłącznie na sytuacji podatnika. Nie może zawierać okoliczności nieodnoszących się do sytuacji prawnopodatkowej pytającego. Organ interpretacyjny wskazał, że dla prawidłowej, zgodnej z zakresem żądania wnioskodawcy, oceny skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego konieczne było wezwanie m.in. o przeformułowanie opisu stanu faktycznego i stanowiska w taki sposób, aby ograniczały się one wyłącznie do działalności podatnika. Z pytania bowiem jednoznacznie wynikało, że celem wniosku była ocena jego stanowiska w kontekście przedstawionego stanu faktycznego, który zawierał opis nieadekwatny, odnoszący się do wszelkiego rodzaju powiązań i relacji pomiędzy Spółkami i ich wspólnikami, których organ w ramach wydania interpretacji indywidualnej nie mógł weryfikować. Podkreślono, że istotą instytucji jest dokonywanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w kontekście określonego stanu faktycznego, nie zaś interpretowanie przedstawionego stanu faktycznego. Wskazano, że wnioskodawca formułując pytanie użył zwrotu: "czy w opisanym stanie faktycznym wnioskodawca (...)". Organ interpretacyjny na tym tle zauważył, że opis stanu faktycznego sprawy zawierał w przeważającej części różnego rodzaju umowy pomiędzy wieloma osobowo - podmiotowo powiązanymi Spółkami i ich wspólnikami. Zatem oceniając przedstawione stanowisko przez pryzmat tak obszernie opisanego stanu faktycznego organ musiałby dokonać analizy działań wszystkich podmiotów oraz umów wskazanych we wniosku. W istocie musiałby wydać interpretację indywidualną, w której podlegałyby ocenie działania wszystkich podmiotów - do czego w żadnym wypadku nie był uprawniony. Takie bowiem postępowanie w świetle art. 199a § 1 i 2 O.p. zarezerwowane jest dla postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno - skarbowej, a nie w ramach postępowania o udzielenie interpretacji indywidualnej. Zgodnie bowiem z art. 199a § 1 i 2 O.p. organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności, a jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej. Natomiast organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej nie ma prawnej możliwości ingerencji w treść tych umów. Z art. 14h O.p. wynika bowiem, iż powołany przepis nie ma zastosowania w postępowaniu w przedmiocie wydawania interpretacji indywidualnej. Dyrektor KIS podsumował, że skoro wnioskodawca na ww. wezwanie organu nie uzupełnił braków formalnych wniosku w sposób wskazany w wezwaniu, zasadne było wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku z 28 listopada 2017r. bez rozpatrzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie strona, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. oraz art. 14h O.p. poprzez nieprawidłowe postępowanie, które polegało na tym, że w przypadku gdy organ uzna, iż przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego nie jest wyczerpujący, to posiada prawo, aby na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. zażądać od wnioskodawcy modyfikacji opisu stanu faktycznego sprawy oraz postawionego przez wnioskodawcę pytania według własnego uznania organu, w tym w szczególności w ten sposób, że wnioskodawca, zgodnie ze wskazaniami pochodzącymi od organu, zmieni treść wniosku rezygnując z jego poszczególnych elementów, podczas gdy z treści ww. regulacji prawnych, orzecznictwa sądowego oraz ugruntowanych poglądów doktryny prawa podatkowego wyprowadzić należy konkluzję, że uprawnienie organu ograniczone jest wyłącznie do żądania od wnioskodawcy: a) podania brakujących informacji faktycznych, b) przytoczenia przepisów prawa podatkowego, które wymagają wykładni, lub c) wskazania okoliczności faktycznych odnoszących się bezpośrednio do osoby wnioskodawcy oraz skutków podatkowych jakie mogą zaistnieć po jego stronie. Kategorycznie została natomiast wykluczona możliwość aby organ, bazując na powyższych regulacjach prawnych, wymagał od wnioskodawcy zmodyfikowania podanego przez niego opisu stanu faktycznego sprawy - taki sposób działania pozostaje w oczywistej sprzeczności względem obowiązującego porządku prawnego; 2. art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. oraz art. 14g § 1 O.p. poprzez bezpodstawne pozostawienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia twierdzeniem, że skarżący nie ograniczył opisu stanu faktycznego do zdarzeń odnoszących się wyłącznie do jego osoby, zaś pytań prawnych do skutków dotyczących jego osoby, podczas gdy w treści wniosku o wydanie interpretacji skarżący przedstawił w sposób obszerny wszelkie informacje faktyczne, w oparciu o które organ był w stanie dokonać rekonstrukcji stanu faktycznego skarżącego i udzielić odpowiedzi na pytania przedstawione przez skarżącego, a dotyczące skutków podatkowych związanych z zawarciem przez niego oraz wykonaniem ww. umów zlecenia z 1 kwietnia 2016r. i z 31 maja 2016r. Organ dysponował zatem kompletem informacji niezbędnych do wydania na rzecz skarżącego indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś pozostawienie tegoż wniosku bez rozpatrzenia należy zakwalifikować jako przykład rażącego naruszenia procesowego prawa podatkowego. W obszernej skardze podkreślono, że Dyrektor KIS nie może żądać od wnioskodawcy aby dokonał przeformułowania opisu stanu faktycznego w taki sposób, aby ograniczał się do działalności podatnika w zakresie objętym pytaniami. Organ interpretacyjny nie posiada uprawnień do ingerowania w treść stanowiska własnego wnioskodawcy. Na poparcie przywołano szereg orzeczeń sądowoadministracyjnych, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 grudnia 2017r. sygn. akt I FSK 445/16. Autor skargi wskazał, że organ może pozostawić wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania wyłącznie w sytuacji, gdy wnioskodawca nie dostarczy minimalnego zakresu informacji niezbędnych do wydania interpretacji. Natomiast Dyrektor KIS był w posiadaniu wszelkich informacji odnośnie stanu faktycznego dla dokonania wykładni norm prawnych określonych ustawą o podatku od towarów i usług, posiadał bardzo szczegółowe informacje odnośnie istniejących relacji biznesowych skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018r. poz. 1302) zwanej dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Interpretacja indywidualna, jak wynika z treści art. 14b § 1-5 O.p., odnosi się do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji. Podmiot składający wniosek o udzielenie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wniosek niespełniający wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., a więc między innymi niezawierający wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, pozostawia się bez rozpoznania, co wynika z art. 14g § 1 O.p. Skoro zatem własna ocena prawna wnioskującego odnosi się do przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to i indywidualna interpretacja organu podatkowego zawierająca ocenę stanowiska wnioskodawcy musi także być odniesiona do tego samego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Oznacza to jednocześnie, że organ dokonujący interpretacji indywidualnej jest związany stanem faktycznym lub opisanym zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku i nie ma ani uprawnień, ani środków prawnych do tego, aby przedstawiony mu stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe ustalać lub zmieniać. Z treści przepisów art. 14b-14c O.p. wynika, że organ podatkowy nie tyle wyjaśnia podatnikowi, w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje, w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3537/15 stwierdził, że "postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 o.p. nie ma zastosowania), a wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 o.p. nie ma zastosowania), a wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej". Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedstawi we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, LEX nr 1123044). Wskazany powyżej sposób rozumienia niezbędnych elementów treści wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej znajduje pełne oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10; z 3 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2859/11 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 1022/15) i jest podzielany przez Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę. Sąd uznaje zatem zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przepisów prawa procesowego: art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. oraz art. 14h O.p. poprzez nieprawidłowe postępowanie, które polegało na tym, że w przypadku gdy organ uzna, iż przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego nie jest wyczerpujący, to posiada prawo, aby na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. zażądać od wnioskodawcy modyfikacji opisu stanu faktycznego sprawy oraz postawionego przez wnioskodawcę pytania według własnego uznania organu, w tym w szczególności w ten sposób, że wnioskodawca, zgodnie ze wskazaniami pochodzącymi od organu, zmieni treść wniosku rezygnując z jego poszczególnych elementów, podczas gdy z treści ww. regulacji prawnych, orzecznictwa sądowego oraz ugruntowanych poglądów doktryny prawa podatkowego wyprowadzić należy konkluzję, że uprawnienie organu ograniczone jest wyłącznie do żądania od wnioskodawcy: a) podania brakujących informacji faktycznych, b) przytoczenia przepisów prawa podatkowego, które wymagają wykładni, lub c) wskazania okoliczności faktycznych odnoszących się bezpośrednio do osoby wnioskodawcy oraz skutków podatkowych jakie mogą zaistnieć po jego stronie. Kategorycznie została natomiast wykluczona możliwość aby organ, bazując na powyższych regulacjach prawnych, wymagał od wnioskodawcy zmodyfikowania podanego przez niego opisu stanu faktycznego sprawy - taki sposób działania pozostaje w oczywistej sprzeczności względem obowiązującego porządku prawnego. W rezultacie Sąd uznaje również zarzuty skargi odnośnie naruszenia art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. oraz art. 14g § 1 O.p. poprzez bezpodstawne pozostawienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia twierdzeniem, że skarżący nie ograniczył opisu stanu faktycznego do zdarzeń odnoszących się wyłącznie do jego osoby, zaś pytań prawnych do skutków dotyczących jego osoby. W treści wniosku o wydanie interpretacji skarżący przedstawił w sposób obszerny wszelkie informacje faktyczne, w oparciu o które organ był w stanie dokonać rekonstrukcji stanu faktycznego skarżącego i udzielić odpowiedzi na pytania przedstawione przez skarżącego, a dotyczące skutków podatkowych związanych z zawarciem przez niego oraz wykonaniem ww. umów zlecenia z 1 kwietnia 2016r. i z 31 maja 2016r. Organ dysponował zatem kompletem informacji niezbędnych do wydania na rzecz skarżącego indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś pozostawienie tegoż wniosku bez rozpatrzenia należy zakwalifikować jako przykład rażącego naruszenia procesowego prawa podatkowego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 4 wymienionej wyżej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które składają się wpis uiszczony od skargi w kwocie 100 zł, opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł.