VII SA/Wa 1/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. O. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2017 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. O. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 2017 r. nr [...], znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego na dz. nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że 5 października 2016 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynęło pismo J. O. w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego na dz. nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. [...]. Organ powiatowy przeprowadził 29 listopada 2016 r. czynności kontrolne na gruncie, w trakcie których stwierdzono, że na w/w działce istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny. Od strony północnej w/w budynku wykonano pomieszczenie o wym. ok. 2,20m x 4,75m i wysokości ok. 3,75m. Pomieszczenie przykryto dachem dwuspadowym połączonym z budynkiem. W trakcie kolejnych oględzin na gruncie przeprowadzonych 14 marca 2017r. pracownicy potwierdzili, że zlikwidowano ścianę pomieszczenia znajdująca się naprzeciwko ściany budynku mieszkalnego. Wykonano podparcie dachu oddzielając konstrukcję pomieszczenia od budynku mieszkalnego. Inwestorzy oświadczyli, iż zrealizowali wiatę, a nie dokonali rozbudowy budynku mieszkalnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...], znak: [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego na dz. nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. [...]. Rozpoznając odwołanie J. O., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzenie w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie przeprowadzenia oględzin na ww. nieruchomości w celu ustalenia, czy ściana wiaty znajdująca się naprzeciwko ściany budynku mieszkalnego, o której mowa w protokole z 14 marca 2017 r. została zlikwidowana. W odpowiedzi, organ powiatowy przy piśmie z 2 października 2017 r., przekazał protokół z przeprowadzonej kontroli z 5 września 2017 r. Wskazano tu, że "ściana wiaty naprzeciwko budynku mieszkalnego została rozebrana, co potwierdza zrobiona dokumentacja fotograficzna. (...) Wiata stanowi oddzielną konstrukcję." Organ drugiej instancji stwierdził, że zasadnie orzeczono o umorzeniu wszczętego postępowania. Kontrolowany obiekt to wiata, która stanowi oddzielną konstrukcję od budynku mieszkalnego tym samym została zwolniona z obowiązku zgłoszenia. W myśl art. 28 Prawa budowlanego "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Art. 29 - 31 wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do 27 czerwca 2015 r. budowa "(...) wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki" nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, lecz wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Z powyższego wynika, że o ile przed nowelizacją wiata była ujęta w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi to po nowelizacji, tj. po 28 czerwca 2015 r. wiata została ujęta w art. 29 ust. 1 pkt 2c omawianej ustawy. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 2c w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego budowa " (...) wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki" nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Organ drugiej instancji wskazał - zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443) "Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe". Postępowanie z zakresu nadzoru budowlanego w sprawie spornej wiaty zostało wszczęte [...] listopada 2016 r. W świetle brzmienia art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej organ powiatowy zobowiązany jest do orzekania w przedmiotowej sprawie na podstawie przepisów obowiązujących z dniem wejścia w życie w/w ustawy nowelizującej. Tym samym, zgodnie przepisami Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 28 czerwca 2015 r. sporna wiata nie podlega reglamentacji ustawy - Prawo budowlane, a zatem organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do prowadzenia postępowania z zakresu nadzoru budowlanego w w/w sprawie, w tym do badania inwestycji w świetle przepisów techniczno - budowlanych. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu odnośnie naruszenia warunków technicznych i usytuowania przedmiotowej wiaty, organ drugiej instancji stwierdził, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zastosowanie mają co do zasady do budynków, natomiast do innych budowli naziemnych i podziemnych wyłącznie w sytuacji kiedy spełniają one warunki użytkowe budynków. Przedmiotowa wiata jest budowlą, a zatem do stwierdzenia, że zastosowanie będą mieć przepisy w/w rozporządzenia konieczne jest ustalenie, że wiata ta spełnia "funkcje użytkowe budynku". Definicja budynku określona została w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i w myśl jej przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek). W myśl tej definicji trudno jest uznać, że przedmiotowa wiata posiada wszystkie cechy charakterystyczne odpowiadające definicji budynku (nie jest wydzielona w całości z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych). Ponadto stanowi odrębną konstrukcję i ściana znajdująca się naprzeciwko ściany budynku mieszkalnego została zlikwidowana. Nie jest zatem możliwe zastosowanie do niej przepisów budowlanych, a tym bardziej egzekwowanie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Ponadto, przepisy te mają wyłącznie charakter uzupełniający na mocy § 12 ust. 2 w/w rozporządzenia. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przepis ma zastosowanie w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Umorzenie postępowania było zasadne, ponieważ w sprawie nie można mówić o rozbudowie budynku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 519/15, wydanie decyzji merytorycznej o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, czy też decyzji o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., prowadzi w istocie do identycznego pod względem formalnym i prawnym skutku wykonanych robót, gdyż uzyskują one status legalnych, czy to ze względu na brak możliwości wydania rozstrzygnięcia merytorycznego (umorzenie postępowania), czy to poprzez wydanie decyzji stwierdzającej brak możliwości wydania nakazu wykonania czynności lub robót. Obie decyzje są zaskarżalne i mogą być zweryfikowane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane powyżej orzeczenie wniósł J. O. reprezentowany, przez adwokata W. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa procesowego art. 7 k.p.a. albowiem organy administracji nie wzięły pod uwagę słusznego interesu; art. 8 k.p.a. bowiem zamiast pogłębiania zaufania strony do organów administracyjnych wzbudza jej nieufność i obniża świadomość i kulturę prawną obywateli; art. 11 k.p.a. ponieważ strona jest przeświadczona, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił całokształtu okoliczności sprawy; art. 7 i art. 77 k.p.a., 80 k.p.a. albowiem nie zebrano i nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, przekroczono zasadę swobodnej oceny dowodów, art. 104 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie decyzji merytorycznej i w miejsce tego umorzenie postępowania z uwagi na jego rzekomą bezprzedmiotowość przy zastosowaniu art. 105 § 1 k.p.a.; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. albowiem decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności nie wskazuje przyczyn z powodu których uznano budynek wzniesiony przez M. K. za wiatę. Skarżący zarzucił także obrazę przepisów prawa materialnego: art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że obiekt wzniesiony przez M. K. na nieruchomości sąsiadującej z działką skarżącego nie jest budynkiem w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, § 12 ust. 1 oraz 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie w warunkach sprawy niniejszej i uznanie, że budynek wzniesiony przez M. K. może być usytuowany w tzw. "ostrej granicy" nieruchomości skarżącego; art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez naruszenie uzasadnionego interesu J. O., art. 30 ust. 7 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie i brak zobowiązania M. K. do uzyskania pozwolenia na budowę, a w przypadku uznania, że nie jest możliwe zalegalizowanie wybudowanego z naruszeniem przepisów budynku, zarzucam naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie przejawiające się brakiem wydania decyzji o rozbiórce budynku wybudowanego przez M. K., co w efekcie wpływa negatywnie na sąsiednią nieruchomość J. O. Skarżący wniósł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchylenie w całości wskazanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuty skargi znalazły rozwinięcie w jej uzasadnieniu. Wskazano tu w szczególności, że wbrew przyjętym w sprawie ustaleniom obiekt nie jest wiatą, a budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a ta nie zawiera definicji wiaty. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 30 grudnia 2008 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/OL 863/08 "Skoro zatem ustawodawca nie definiuje pojęcia wiaty, to należy posłużyć się jej definicją słownikową, a ta określa, że wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, wzniesiona np. nad peronem kolejowym, parkingiem, hangarem czy przystankiem tramwajowym. Wiata garażowa, magazynowa. Wiata nad przystankiem autobusowym. (Uniwersalny słownik języka polskiego pod redakcją prof S. Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, Tom 4, str. 404)". Z całą pewnością zatem przedmiotowy w sprawie obiekt nie mieści się w granicach definicji językowej słowa "wiata". Przedmiotowy budynek jest trwale związany z gruntem (posiada fundamenty), dysponuje trzema ścianami (czwartą ścianę stanowi zaś ściana domu) wyodrębniającymi go z przestrzeni, ma solidny dach (wspólny z dachem domu), a jego konstrukcja opiera się o konstrukcję domu. Tymczasem w orzecznictwie przyjmuje się, że wiata jest obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem lub niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych lub też nie posiada fundamentów lub dachu. Skoro budynek ów nie jest wiatą to do jego zbudowania powinno się uzyskać wymagane przepisami prawa stosowne pozwolenie na budowę. Organ nie poczynił w tym zakresie właściwych ustaleń, a nadto pominął całkowicie podnoszoną przez skarżącego argumentację dotyczącą obowiązującego na terenie wsi [...] aktu prawa miejscowego w postaci uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obszaru "[...]" - część IV obejmująca fragment wsi [...]. Zapis § 6 pkt 9 tej uchwały stanowi, że: "Plan określa przeznaczenie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) Dla terenów MN plan dopuszcza realizację budynku bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej za zgodą właściciela sąsiedniej posesji". Zdaniem skarżącego, przedmiotowy budynek narusza również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie, w jakim uregulowana jest kwestia zachowania odległości wznoszonego budynku od granicy działki, o czym stanowi § 12 tego rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 12 ust. 1 pkt. 2 "Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.", zaś zgodnie z przepisem § 12 ust. 3 pkt 1 "W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m". Budynek w żaden sposób nie spełnia wyżej wymienionych wymagań i w sposób oczywisty narusza określone w w/w rozporządzeniu minimalne odległości usytuowania budynku od granicy sąsiedniej nieruchomości. Jest budynkiem gospodarczym, zdefiniowanym w § 3 ust. 1 pkt. 8 ww. rozporządzenia "należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych ". Dla w/w typu budynku obowiązują opisane w akapicie powyżej rygory określone w § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Skarżący podniósł też, że mimo trzech wizji lokalnych (dwóch na etapie postępowania przed organem I instancji i jednej w toku postępowania przez [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego) nie doszło do prawidłowych ustaleń faktycznych. Błędnie uznano, że "wykonano podparcie dachu oddzielając konstrukcję pomieszczenia od budynku mieszkalnego", w sytuacji gdy to podparcie jest w istocie atrapą jedynie imitującą element konstrukcyjny, a cała konstrukcja dobudowanego budynku spoczywa na elementach konstrukcyjnych domu. W podsumowaniu skarżący wskazał, że organ błędnie zastosował art. 105 § 1 k.p.a. wadliwie ustalając bezprzedmiotowość postępowania. Nie zważył, że zgodnie z art. 104 § 2 k.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa. Sąd kontrolował decyzję wydaną w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Słusznie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Zaskarżona decyzja zapadła jednak z oczywistym naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania wszczętego w przedmiocie rozbudowy budynku. Kontrolowany obiekt z całą pewnością nie stanowi wiaty, jak błędnie oceniły to organy obu instancji Powtórzmy - zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, budynek, to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Ustawa - Prawo budowlane nie definiuje obiektu budowlanego jakim jest wiata. Kluczowa jest zatem definicja słownikowa. Tej przedmiotowy obiekt nie odpowiada. Czyż bowiem tę rozbudowę budynku mieszkalnego, obiekt dobudowany i powiązany z nim wspólnym dachem można ocenić jako lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku. Z pewnością nie. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania. Ustali kiedy doszło do przedmiotowej budowy, rozbudowy budynku mieszkalnego, czy była legalna w świetle przepisów obowiązujących w dacie budowy, a w przypadku braku tego przymiotu, czy możliwa jest procedura legalizacyjna. Sąd zauważa ponadto, że organ błędnie stwierdził - wzniesienie obiektu budowlanego w odniesieniu do którego nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę ani zgłoszenie zwalnia organ nadzoru budowlanego od ingerencji w zakresie kontroli obiektu z przepisami prawa. Są okoliczności, w których obiekty budowlane, nawet wówczas gdy na ich wykonanie nie jest wymagana decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie podlegają nadzorowi budowlanemu. Z racji normy art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49b ust. 1 ww. ustawy, gdy wykonane roboty budowlane w sposób istotny odbiegają od ustaleń zawartych m.in. w przepisach prawa miejscowego organy nadzoru budowlanego uprawnione są do wszczęcia postępowania. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są aktami prawa miejscowego. W konsekwencji budowa (rozbudowa) obiektu budowlanego, nawet nie wymagająca pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej, polegającym na realizacji obiektu niezgodnie z przepisami. W wypadku wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie ma, między innymi, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy - Prawo budowlane - organ nakazuje rozbiórkę obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) i c) oraz art. 200 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).