II SA/Ke 524/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018r. sprawy ze skargi M. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2018r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. Decyzją z dnia 30 maja 2018r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania M. i M. R. oraz wymienionych w sentencji mieszkańców domów wielorodzinnych W. 103A i 103B, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 marca 2018r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Przedłużenie drogi wojewódzkiej na odcinku od drogi krajowej [...] do drogi krajowej [...] poprzez rozbudowę ciągu ulic Z. i W. w K. oraz budowę nowego połączenia ul. W. z ul. R. wraz z rozbudową DW [...] w ciągu ul. S. oraz budową ul. K.". Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zapadło w następującym stanie faktycznym: Prezydent Miasta na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 75 ust. 4, art. 80 ust. 2, art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej dalej jako ustawa), orzekł o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił przebieg postępowania z uwzględnieniem przeprowadzonych uzgodnień i udziału społeczeństwa w postępowaniu oraz odniósł się do zgłaszanych w nim zarzutów. Dokonał również oceny raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uznał wariant I za najkorzystniejszy dla środowiska wskazując, że jego realizacja nie pogorszy stanu środowiska w rejonie realizacji inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i M. R. – właściciele działki przy ul. W. 56 oraz mieszkańcy domów wielorodzinnych W. 103A i 103B, wymienieni z imienia i nazwiska w sentencji decyzji SKO. M. i M. R. zarzucili naruszenie art. 115 w zw. z art. 114 ust. 2, art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska w części dotyczącej oceny terenów pod względem ochrony akustycznej, poprzez zakwalifikowanie obszaru objętego ulicami: północna strona ul. W. W., południowa strona ul. M. G., W. M., W. Ż., J. E. i zachodnia strona ul. Z. N. – do terenów mieszkaniowo-usługowych zamiast do terenów mieszkaniowych. Zdaniem odwołujących, nie ustalono przeważającego rodzaju terenu na wskazanym obszarze. Wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na tym terenie Prezydent Miasta powinien dokonać oceny, czy teren ten należy do terenów o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy z uwzględnieniem faktycznego jego zagospodarowania i wykorzystywania. Odwołujący podnieśli, że na przedmiotowym obszarze znajduje się ponad 50 posesji z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, z których 4 wykorzystywane są także na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tego względu uznają, że przeważającą zabudową na tym obszarze jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, co oznacza, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone na podstawie art. 115 w zw. z art. 114 ust. 2, art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo Ochrony Środowiska jak dla terenu zabudowy mieszkaniowej, a nie zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wystąpiła Gmina K. – Miejski Zarząd Dróg . Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy w zw. z art. 11 ustawy z dnia 9.10.2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936), organem właściwym do orzekania był Prezydent Miasta , z uwagi na wniosek złożony w dniu 13.12.2016 r. tj. przed dniem 1.01.2017 r. kiedy weszła w życie wspomniana zmiana. W uzasadnieniu organ II instancji przyjął, że planowaną inwestycję zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy i w § 3 ust. 1 pkt 56a, 60 i 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 3 kwietnia 2017 r. znak: [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 marca 2017 r. znak: [...], które stwierdziły konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia, Prezydent Miasta wydał postanowienie z dnia 28 kwietnia 2017 r. znak: [...] nakładające na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia tej oceny. Analiza sporządzonego raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wykazała, że zawierał on wszystkie niezbędne elementy określone art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, opis wariantów wraz uzasadnieniem wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy, opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy). Organ stwierdził, że wszystkie wnioski i uwagi złożone w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały przeanalizowane, co w efekcie doprowadziło do modyfikacji przyjętych rozwiązań w obrębie wariantu preferowanego. Dla ul. W. charakterystyka planowanego do realizacji układu komunikacyjnego przedstawia: - droga wojewódzka klasy technicznej G, prędkość projektowa: 50 km/h, - długość projektowanego odcinka ok. 2,8 km, max. szer. pasa drogowego w obrębie projektowanej ulicy ok. 60m, przy czym średnia szer. pasa drogowego wynosi ok. 40m, - liczba jezdni: 1,2, liczba pasów ruchu na jezdni: od 2 do 3, - wykonane zostaną chodniki o szer. Ok. 1,5-2,2m, ścieżki rowerowe o szer. Ok. 2,1m, ciągi pieszo-rowerowe o szer. Ok. 2,6-3,2m, - po obu stronach jezdni projektowane są zatoki autobusowe, Zaprojektowano przejścia dla pieszych w rejonach skrzyżowań oraz na odcinkach prostych pomiędzy skrzyżowaniami (wyposażone w sygnalizację świetlną wzbudzaną). Kolegium stwierdziło, że w odniesieniu do obszarów nie objętych MPZP, klasyfikację obszarów przeprowadzono w oparciu o stanowisko Urzędu Miasta znak: [...] z 23.08.2016 r., zgodnie z którym wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy mieszkaniowo-usługowej, tereny zabudowy wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Obszary te zostały ujęte w modelu akustycznym oraz przedstawione na mapach imisyjnych wraz z przyporządkowanymi im poziomami dopuszczalnego hałasu w środowisku. Wskazano, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. z 2014 r., poz. 112) dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą: - dla terenów oznaczonych MN, MJ – jak dla zabudowy jednorodzinnej tj. 61dB dla pory dnia, 56 dB dla pory nocy; - dla terenów MW, MWU, UMW – jak dla terenów zabudowy wielorodzinnej oraz terenów usługowo-mieszkaniowych tj. 65 dB – dla pory dnia i 56 dB – dla pory nocy, - dla terenów ZU, URS, - jak dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych tj. 65 dB – dla pory dnia, 56 dB – dla pory nocy. Wyniki analiz przedstawiono w postaci graficznej tj. izofon dla pory dnia i nocy, a także jako wartości poziomu hałasu w punktach odbioru zlokalizowanych na budynkach dla dwóch horyzontów czasowych z podziałem na stan z zastosowaniem nawierzchni pozwalającej na redukcję hałasu oraz bez tej nawierzchni. Na ul. W. przewidziano zastosowanie nawierzchni pozwalającej na redukcję hałasu, której skuteczność, zgodnie z wyliczeniami z raportu wyniesie min. 4 dB. Wyniki analiz wskazują, że przy zastosowaniu nawierzchni pozwalającej na redukcję hałasu, zostaną dotrzymane poziomy dopuszczalne hałasu na terenach chronionych akustycznie. Z uwagi na obliczeniowy charakter analiz, nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej, którą należy wykonać po upływie roku od dnia oddania inwestycji do użytkowania i przedstawić w terminie 6 m-cy od ww. terminu. Jednocześnie określono jej zakres. Kolegium przyjęło, że opracowany raport został przeanalizowany i oceniony przez organy wyspecjalizowane tj.: - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny , który opinią sanitarną z 13.09.2017 r. znak: [...] pozytywnie zaopiniował w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi planowane przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji. Stanowisko to po uzupełnieniu raportu w całości organ podtrzymał w piśmie z dnia 17.01.2018 r. znak: [...]; - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska – postanowieniem z dnia 9.02.2018 r. znak: [...] dokonał pozytywnego uzgodnienia, - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie postanowieniem z dnia 19.02.2018 r. znak: [...] – pozytywnie uzgodniło ww. przedsięwzięcie. Projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzyskał pozytywne uzgodnienie Wójta Gminy M. (postanowienie z dnia 8.03.2018 r. znak: [...]). Zgodnie ze stanowiskiem organu II instancji, brak przesłanek wymienionych w art. 80 i 81 ustawy stanowiących podstawę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz spełniające warunki przewidziane w art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, pozwalają na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania M. i M. R., SKO podniosło, że kwestia dotycząca kwalifikacji obszaru obejmującego północną stronę ul. W., południową stronę ul. M. G., W. M., W. Ż., J. E. i zachodnią stronę ul. Z. N. jako terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej, zamiast terenu mieszkaniowego, była wielokrotnie wyjaśniana przez organ I instancji. Z postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji wynika, że na tym terenie znajduje się zarówno zabudowa mieszkaniowa, jak i usługowa, a usługi mają charakter ogólnomiejski. Stąd zakwalifikowanie tego obszaru pod względem akustycznym do zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Dodatkowo podkreślono nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej również w zakresie poziomu hałasu, mając na uwadze, że analiza porealizacyjna będzie miała na celu ocenę rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia. W przypadku wystąpienia przekroczeń standardów jakości środowiska na terenach chronionych inwestor zobowiązany będzie przedstawić i ocenić skuteczność rozwiązań pozwalających dotrzymać standardy jakości środowiska w zakresie hałasu, ewentualnie wskazać tereny, na których zachodzić będzie potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, odwołujący nie przedłożyli dokumentów, które wskazywałyby, że przeprowadzona - w stanowiącym podstawę ustaleń zaskarżonej decyzji, Raporcie - analiza oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest nieprawidłowa merytorycznie, a przedłożone wyniki obliczeń są niezgodne z obowiązującymi normami i że nie zostaną dotrzymane standardy środowiska. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. i M. R., domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. Naruszenie art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez pominięcie dowodów składanych przez nich w ramach uwag do raportu w postaci pism z dnia 29.12.2017 r., 22.01.2018 r., 16.02.2018 r. II. Brak oględzin przy zastosowaniu art. 79 K.p.a., które dowiodłyby, że na przedmiotowym terenie przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. III. Nie przesłuchanie osób (właścicieli posesji) - wskazanych przez skarżących, co do których organy przyjęły fakt prowadzenia działalności usługowej, natomiast ustalenie okoliczności co do prowadzenia działalności na działkach w oparciu o bliżej nieokreślone dane ze stron internetowych, na których widnieją dane nieaktualne. IV. Naruszenie art. 115 w zw. z art. 114 ust. 2, art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że pomimo, iż teren sąsiadujący z posesją skarżących ma przeważającą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – jest to teren mieszkaniowo-usługowy, tym bardziej, że druga strona ul. W., naprzeciwko ich posesji została zaliczona do terenów mieszkaniowych jednorodzinnych, a generowany ruch kołowy będzie jednakowy dla obu stron ul. W. i jednakowo będzie wpływał po obu stronach ul. W. na lokalny klimat akustyczny. V. Naruszenie rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 1.10.2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez przyjęcie, iż normy hałasu na ich działce wynoszą 65 i 56 db, a powinny 61 i 56 dB jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zdaniem skarżących organ I instancji naruszył art. 131 K.p.a. w ten sposób, że obwieszczenie o przesłaniu odwołania do SKO zostało upublicznione w dniu 5.06.2018 r., podczas, gdy SKO decyzję wydało 30.05.2018 r., co uniemożliwiło skarżącym złożenie dodatkowych dowodów – nr 6, 7, 8 i 9 załączonych do skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Oceniając zaskarżoną decyzję w aspekcie jej legalności, Sąd nie stwierdził naruszeń skutkujących jej uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności. Przedmiotem poddanej kontroli Sądu decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą "Przedłużenie drogi wojewódzkiej na odcinku od drogi krajowej [...] do drogi krajowej [...] poprzez rozbudowę ciągu ulic Z. i W. w K. oraz budowę nowego połączenia ul. W. z ul. R. wraz z rozbudową DW [...] w ciągu ul. S. oraz budową ul. K.". Za prawidłowe uznać należy ustalenie organu, że planowaną inwestycję zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy. W świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. – w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.): garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą (§ 3 ust. 1 pkt 56a), drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 (§ 3 ust. 1 pkt 60), rurociągi wodociągowe magistralne do przesyłania wody oraz przewody wodociągowe magistralne doprowadzające wodę do stacji uzdatniania do przewodów wodociągowych rozdzielczych (§ 3 ust. 1 pkt 68) – wymienia się jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Poprzedzenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, stosownie do treści art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, wynikało z postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 28 kwietnia 2017 r. znak: [...]. Zgodnie z wymogami określonymi w tym przepisie, postanowienie zostało wydane po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 3 kwietnia 2017 r. znak: [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 marca 2017 r., znak: [...], które to organy stwierdziły konieczność przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko. Nakładając obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko Prezydent Miasta określił wymóg sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w pełnym zakresie na podstawie art. 66 ustawy, zgodnie z którym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. opis planowanego przedsięwzięcia (pkt 1), opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (pkt 2), opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia (pkt 4), oraz opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (pkt 5). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny przedstawionego przez inwestora raportu, uznając, że opracowanie to zawiera wszystkie elementy, o których mowa w cytowanym przepisie, a jego ustalenia są spójne i logiczne. Sąd zgadza się ze stanowiskiem SKO, znajdującym oparcie w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, że ocena raportu wymaga wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki, co oznacza, iż organy mają obowiązek jego oceny zasadniczo pod katem spełnienia określonych warunków formalnych (por. wyroki NSA z 1.03.2013 r. sygn. akt II OSK 2105/11, z 11.07.2013 r. II OSK 639/13, 28.08.2014. II OSK 495/13, 17.11.2015 r. II OSK 602/14). Przedłożony raport został sporządzony przez uprawniony podmiot. W niniejszej sprawie zachowana została także – zgodnie z wymogami określonymi w art. 79 ust. 1 ustawy – procedura udziału społeczeństwa w toku postępowania. Ponadto – jak wynika z akt sprawy (k. 2346 i nast. akt adm. I inst.), realizując wymóg z art. 85 ust. 3 ustawy Prezydent Miasta podał w dniu 29 marca 2018 r. do publicznej wiadomości, poprzez zamieszczenie stosownego obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta w dniach od 29.03.-12.04.2018 r., (k. nr 2346-2353), w miejscu realizacji przedsięwzięcia (k. nr 2357-2364) oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta , publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie (k. nr 2354-2356) obwieszczenia o wydanej decyzji oraz o możliwości zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy. Za prawidłowe uznać należy zastosowanie w kontrolowanym postępowaniu trybu doręczeń określonego art. 49 k.p.a., tj. poprzez obwieszczenia. Zastosowanie tego przepisu w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przewiduje bowiem art. 74 ust. 3 ustawy, z tym, że dotyczy to jedynie tych postępowań, w których liczba stron przekracza 20. W przypadku inwestycji drogowej będącej przedmiotem niniejszej sprawy, taka sytuacja w sposób oczywisty ma miejsce. Wydanie decyzji organu pierwszej instancji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzoną procedurą uzgodnień z organami, o których mowa w art. 77 ustawy. W ramach tej procedury Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu 13 września 2017 r. pozytywną opinię w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi dla realizacji przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z 9 lutego 2018 r. uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, określając warunki jego realizacji, które zostały następnie uwzględnione w treści podjętych przez organy obu instancji decyzji. SKO przeanalizowało przyjęte warianty przedsięwzięcia z uwzględnieniem postanowień art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wskazało, że porównanie wariantów i wybór najkorzystniejszego z punktu widzenia wpływu na powietrze atmosferyczne, klimat akustyczny, środowisko gruntowo-wodne, roślinność i zwierzęta oraz na ludzi i dobra materialne autorzy raportu zawarli w tabelach na str. 135 – 139 raportu. Zaproponowany przez inwestora jako wariant I organ odwoławczy uznał za optymalny ze względu na osiągnięcie wszystkich założonych celów inwestycji, w tym poprawy bezpieczeństwa ruchu oraz z uwagi na poparcie społeczeństwa lokalnego i samorządu terytorialnego. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia odnośnie wariantu zerowego stwierdzono, że obecnie analizowane ulice są w złym stanie technicznym, wymagającym zmiany nawierzchni. Na nawierzchni można zaobserwować wiele uszkodzeń takie jak: spękania podłużne, poprzeczne, siatkowe, wyrwy i.t.p. Istniejący układ komunikacyjny jest chaotyczny (głównie ul. W.), niezgodny z założeniami projektowymi układów drogowych. Ruch samochodowy nie jest płynny, ulice mają zdecydowanie mniejszą przepustowość niż liczba samochodów, poruszających się po niej, skrzyżowania są kolizyjne, wymuszają gwałtowne hamowania i przyspieszania samochodów. Konieczność opracowania sprawnego, płynnego systemu komunikacyjnego, pozwalającego na przemieszczanie się po tych ulicach, przy zachowaniu odpowiednich prędkości komunikacyjnych, podyktowana jest względami bezpieczeństwa licznych mieszkańców okolicznych osiedli. Planowane działania w wariancie preferowanym mają przyczynić się do poprawy przepustowości i prędkości ruchu pojazdów. Rozbudowa drogi, a także budowa ciągów pieszo-jezdnych i rowerowych poprawi warunki bezpieczeństwa. W opracowaniu przewidziano, że pośrednim efektem powyższych prac będzie poprawa warunków ekologicznych mieszkańców w sąsiedztwie korytarza drogi w związku ze zmniejszeniem hałasu i emisji spalin na skutek zwiększenia płynności ruchu. Zgłoszone do raportu zastrzeżenia skarżących dotyczą ich zdaniem, wadliwej kwalifikacji terenu na którym znajduje się działka położona przy ul. W. 56 jako zabudowy mieszkaniowo-usługowej zamiast zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W konsekwencji zarzucają przyjęcie norm hałasu na poziomie 65 i 56 dB (a nie jak powinno być: odpowiednio 61 i 56 dB) z naruszeniem rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014, poz. 112). Wbrew podniesionym w skardze zarzutom, Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ustalenia organu dokonane w oparciu o pisemne wyjaśnienia Wydziału Rozwoju i Rewitalizacji Miasta z dnia 9.01.2018 r. znak: [...] i 7.02.2018 r. znak: [...], stanowiące uzupełnienie wcześniejszej korespondencji (pisma z dnia: 23.08.2016 r. Wydziału Spraw Przestrzennych znak: [...] – k. nr 4; 9.10.2017 r. – Biura Projektowego [...]; 2.11.2017 r. i 4.12.2017- MZD znak: [...]), wskazują, że organ prawidłowo zakwalifikował obszar pomiędzy północną stroną ul. W., południową stroną ul. M. G., W. M., W. Ż., J. E. i zachodnią stroną ul. Z. N. jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Z powyższych pism wynika, że klasyfikacja akustyczna przedmiotowego terenu została dokonana w oparciu o konkretne, wyszczególnione w ilości kilkunastu - zarejestrowane w jego granicach działalności gospodarcze, a usługi mają charakter ogólnomiejski. Nadto załączone do pisma z dnia 7.02.2018 r.: mapka i dokumentacja fotograficzna potwierdzają, że w paśmie narażonym na emisję hałasu drogowego funkcje usług ogólnomiejskich występują w sposób wymieszany z funkcją mieszkaniową jednorodzinną (k. nr 2175-2188). Skarżący nie kwestionują, że na spornym terenie występuje zróżnicowana zabudowa – twierdzą jednak, że przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, co stanowi element wystarczający do uznania tego terenu za zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Z taką oceną nie można się zgodzić. Przede wszystkim podkreślić należy, że zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 799 – dalej jako: P.o.ś.), w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. wymienia rodzaje terenów faktycznie zagospodarowanych, dla których ustalone zostaną dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu L.DWN, L.N, L.AeqD i L.Aeq: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Stosownie do treści art. 114 ust. 2 P.o.ś., jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. W ocenie Sądu, teren na którym znajduje się działka położona przy ul. W. 56 z uwagi na występującą różnorodną zabudowę: mieszkaniową i związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, umożliwia zaliczenie do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, wymienioną w art. 113 ust. 2 pkt 1 lit f P.o.ś. Oceny tej nie zmienia fakt, że tereny na których prowadzona jest działalność stanowią mniejszość, albowiem ta okoliczność nie ma znaczenia przy rozróżnieniu rodzajów terenów określonych tym przepisem. Stąd niezasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 79 K.p.a. poprzez brak oględzin, czy też nie przesłuchania osób, co do których organy przyjęły fakt prowadzenia działalności gospodarczej, których celem byłoby dowiedzenie proporcji występującej w tym obszarze zabudowy. Regulacja art. 114 ust. 2 P.o.ś. umożliwia ustalenie dopuszczalnych poziomów hałasu jak dla przeważającego terenu. Ten wymóg, jak wynika z prognozy oddziaływania na klimat akustyczny dla przedsięwzięcia, jest spełniony. Wyniki obliczeń przedstawione w formie tabelarycznej przy zastosowaniu tzw. cichej nawierzchni jaką przewidziano dla ul. W. wskazują, że przy określonych rozporządzeniem z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 112) - wartościach normatywnych 65 i 56 dB, wartości L.eqD odpowiednio: 60,0; 53,6 w 2021 r. i 60,2 L.eqD, 53,7 L.eqN w 2035 r. nie przekroczą dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ustalonych dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynoszących 61 L.AeqD i 56 L.AeqN. Ponadto, jak słusznie podniosło Kolegium, organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej również w zakresie poziomu hałasu, której celem jest ocena rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia. Z podniesionych względów, zakwalifikowanie terenu w obszarze: północna strona ul. W., południowa strona ul. M. G., W. M., W. Ż., J. E. i zachodnia stronę ul. Z. N. jako zabudowy mieszkaniowo-usługowej w okolicznościach niniejszej sprawy, nie narusza przepisów dotyczących ochrony akustycznej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 131 K.p.a. poprzez zamieszczenie obwieszczenia o przesłaniu odwołania do SKO w dniu 5.06.2018r., podczas, gdy SKO wydało decyzję 30.05.2018r., uznać należy, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Skarżący bowiem nie wykazali, że przedstawione przez nich dołączone do skargi dowody wnoszą do sprawy nowe okoliczności, mogące wpłynąć na zmianę stanowiska Kolegium. Oświadczenia osób, które zaprzestały działalności gospodarczej na spornym terenie nie podważają bowiem ustaleń organu co do zróżnicowanej zabudowy na tym obszarze. Podsumowując wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie, uwzględniło wszystkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy, nie naruszając przy tym przepisów K.p.a., ani też przepisów szczególnych, w tym przede wszystkim ustawy z 3.10.2008 r., art. 115 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14.06.2007 r., w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały podjęte po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w trakcie którego uzyskano wymagane prawem uzgodnienia oraz poddano wszechstronnej analizie raport o oddziaływaniu na środowisko, a wyprowadzone wnioski znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Nie stwierdzając zatem uchybień postępowania ani nieprawidłowej interpretacji norm prawa materialnego, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), Sąd skargę oddalił.