II OSK 495/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędzia WSA del. Grażyna Staniszewska Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 724/12 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od J. S. na rzecz M. K. kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 724/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt III zasądził od SKO w Kielcach na rzecz J. S. kwotę 457 zł z tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 17 października 2011 r. M. K. wystąpił do Wójta Gminy Imielno o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do tuczu trzody chlewnej wraz z potrzebną infrastrukturą na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], Gmina I. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach wyraził opinię, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Jędrzejowie w opinii sanitarnej z dnia 9 listopada 2011 r. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalił zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie Wójt Gminy Imielno postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej inwestycji oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Powiatowy Inspektor Sanitarny w Jędrzejowie postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. uzgodnili realizację i określili warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Wójt Gminy Imielno, wskazując jako podstawę prawną art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 i 3, art. 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej: ustawa o udostępnianiu informacji, określił na wniosek M. K. środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do tuczu trzody chlewnej wraz z potrzebną infrastrukturą na terenie działki o numerze ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. Opisując rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia wskazał, że będzie ono realizowane na gruntach klasy IVa – V, a w jego ramach powstanie budynek chlewni o powierzchni 1348 m2, podzielony na dwie części hodowlane i pomieszczenie paszarni, z maksymalną obsadą 480 sztuk tuczników (powyżej 4 miesięcy) i 480 sztuk warchlaków (od 2 do 4 miesięcy) – łączna obsada 100,8 DJP, hodowanych w systemie bezściółkowym, rusztowym, zbiornik na gnojowicę zlokalizowany w północno-wschodniej części działki, dwa silosy paszowe o pojemności 18 ton i dwa silosy o pojemności po 100 ton każdy. Decyzja ta została wydana po sporządzeniu raportu oddziaływania na środowisko i po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Kielcach oraz po zaopiniowaniu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jędrzejowie. J. S. pismem z dnia 5 czerwca 2012 r. wniósł odwołanie od decyzji Wójta Gminy Imielno z dnia [...] maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Imielno z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że projektowana inwestycja należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji, a więc mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, została bowiem wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Wniosek inwestora spełnia wszystkie ustawowe wymogi, a jego część tekstowa odpowiada graficznej. W raporcie dokonano analizy poszczególnych wariantów przedsięwzięcia i wybrano ten najbardziej korzystny dla środowiska. Raport ten ma w sprawie zasadnicze znaczenie i podlega ocenie jak każdy dowód. Dalej Kolegium wskazało, że w jego ocenie wszystkie czynności obejmujące przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazane w art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji... zostały dokonane. Wójt Gminy Imielno, stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji... podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu na wniosek inwestora postępowania i o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o możliwości zapoznania się z aktami i wnoszenia uwag i wniosków. Organ I instancji zastosował też kryteria, o jakich mowa w art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji... , a wydana przez ten organ decyzja spełnia wymogi art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji... oraz art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że wszystkie one są niezasadne. W szczególności nie znalazł oparcia w ustaleniach raportu jak i samej decyzji zarzut naruszenia art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji... Autor raportu, będący specjalistą z zakresu ochrony środowiska, dokonał stosownych badań, w wyniku których stwierdził, że planowana inwestycja nie narusza przepisów prawa oraz interesów osób trzecich. Wystarczająco dokładnie określono wymagania techniczne, z uwzględnieniem wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, a pozytywne analizy z zakresu środowiskowych uwarunkowań przeprowadzone zostały na podstawie doświadczeń specjalistów sporządzających raport. Organ odwoławczy wskazał także, że ww. ustawa nie nakłada na organ obowiązku badania w raporcie potencjalnego zagrożenia z tytułu zagrożenia bakteriologicznego czy też zagrożenia owadami i gryzoniami, aspektu racjonalnego zużycia wody, z zakresu szkodliwości emisji mikrobiologicznych i uciążliwości odorowych. Jak wynika z ustaleń raportu hodowla będzie prowadzona w sposób powodujący minimalną emisję amoniaku i siarkowodoru, która nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ zauważył, że sąsiednie działki, bezpośrednio graniczące z terenem inwestycji, dotychczas nie zostały zabudowane. Kwestia zgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie będzie mogła być skutecznie podnoszona dopiero na etapie pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu, że na nieruchomości bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji odwołujący ma zamiar postawić dom mieszkalny organ odwoławczy wskazał, że faktycznie w ocenie oddziaływania na środowisko nie uwzględniono planowej budowy, ponieważ do chwili obecnej nie została ona zrealizowana, a w dniu wydania decyzji organu I instancji nie było jeszcze w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, co decyduje o braku konieczności stosowania analizy i oceny, w tym żądanego przez skarżącego precyzyjnego określenia wymaganej odległości usytuowania zbiornika na gnojowicę od okien i drzwi obiektów mieszkalnych. Kwestia zgodności planowanej inwestycji z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może być badana dopiero na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Badania geotechniczne zostaną wykonane na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Z kolei kwestionowane przez odwołującego się stwierdzenie organu o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach innych postępowań wynika z ustaleń i warunków jakie określiły organy uzgodnieniowe, jak również z treści raportu, i brak jest podstaw do kwestionowania takiego stanowiska organu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję SKO w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2012 r. wniósł J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 724/12, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja dotyczy środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego przeznaczonego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie łącznie do 960 sztuk zwierząt. Zarówno z karty informacyjnej przedsięwzięcia jak i z raportu wynika, że odchody zwierząt będą magazynowane zarówno w zbiorniku na gnojowicę (bądź też w dwóch zbiornikach, jak bowiem wskazano w stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji charakterystyce przedsięwzięcia, mają powstać dwa takie zbiorniki o pojemności 632 m3 i 480 m3 łącznie 1212 m3, z samej natomiast decyzji wynika, że jeden zbiornik) oraz w kanałach gnojowicowych pod kojcami. Również z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że świeże powietrze do budynku będzie doprowadzane z zewnątrz budynku przez otwory w ścianie fundamentowej, dalej kanałami pod korytarzem centralnym będzie przepływało do kanałów w sektorach. Powietrze to będzie wychodziło z tych kanałów szczelinami w podłodze rusztowej. Tymi samymi szczelinami odchody zwierząt będą spadały do kanałów gnojowicowych. Nadto powietrze do budynku będzie wchodziło także otworami drzwiowymi i okiennymi (pkt 8 raportu uzupełniającego), a więc także i wychodziło. Gnojowica w kanałach pod budynkiem będzie składowana przez cały cykl produkcyjny. Z podanych wyżej danych zdaje się wynikać, że wszelkie owady będą miały dostęp do kanałów z gnojowicą: z jednej strony przez otwory w ścianie fundamentowej i z drugiej strony przez otwory drzwiowe i okienne i następnie poprzez szczeliny w podłodze rusztowej o szerokości 17 mm. Wątpliwości w związku z tym może budzić zawarte w raporcie stwierdzenie, że kanały z gnojowicą pod podłogą rusztową będą szczelne. Obowiązkiem organu było odniesienie się do zawartego już w odwołaniu zarzutu, że nie została przeprowadzona ocena w przedmiocie narażenia zdrowia ludzi na różnego rodzaju bakterie przenoszone przez owady. Nie trzeba bowiem posiadać wiedzy specjalistycznej aby wiedzieć, że odchody zwierząt przyciągają pewne gatunki owadów, które to owady następnie roznoszą bakterie znajdujące się w tych odchodach. Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jakoby ustawa o udostępnianiu informacji... nie nakładała na niego, jako organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, obowiązku badania zagrożenia bakteriologicznego narusza przywołane na wstępie rozważań przepisy art. 62 ust. 1 pkt 1a tej ustawy. Zdaniem Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do faktu, że nie jest wiadome, przez kogo został sporządzony – na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska – dodatkowy, uzupełniający raport, skoro z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 19 ustawy o udostępnianiu informacji... nie zawiera on wskazania nazwiska osoby, która go sporządziła. Jest to tym bardziej istotne, że odnosząc się do zarzutów dotyczących raportu Kolegium w zasadzie ograniczyło swoją ocenę tego dowodu do stwierdzenia, że został on sporządzony przez "specjalistów", "na podstawie doświadczeń". Sąd podniósł, że organ nie odniósł się także do tego, że przedłożony raport zawiera tylko dwa warianty, zamiast wymaganych trzech: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, wariantu alternatywnego i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska (art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a/ i b/ ustawy o udostępnianiu informacji...). Wskazać bowiem należy, że tak zwany wariant zerowy przewidziany w art. 66 ust. 1 pkt 4 tej samej ustawy – opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia – nie jest ani racjonalnym wariantem alternatywnym ani też wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, o jakim mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a/ ustawy o udostępnianiu informacji.... Nie można wykluczyć, że wariant zaproponowany przez wnioskodawcę jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, w takiej zaś sytuacji można by uznać, że nie będzie zachodziła konieczność przedstawiania trzech wariantów. Jednak taką ocenę powinien wyrazić organ. Rolą sądu administracyjnego nie jest dokonywanie oceny zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego, ale ocena prawidłowości takiej oceny dokonanej przez organ. Tymczasem w niniejszej sprawie organ poprzestał na tym, że faktycznie w raporcie zostały przedstawione i zanalizowane tylko dwa warianty, nie wypowiadając się co do braku konieczności zamieszczenia opisu trzeciego wariantu. Kolegium nie odniosło się również do podnoszonych w odwołaniu wątpliwości dotyczących tego, czy ustalając wielkość emisji amoniaku i siarkowodoru autor raportu uwzględnił tylko przewidywaną ilość tych gazów wydobywającą się poprzez wentylatory w ilości 9 sztuk, czy też wskazane przez niego wielkości emisji uwzględniają również emisję tych substancji, jaka będzie miała miejsce bezpośrednio z budynku – poprzez otwory okienne, drzwiowe oraz otwory w płycie fundamentowej, przez które, o czym była mowa na wstępie, ma dochodzić do wentylacji pomieszczeń chlewni tuczników. W ocenie Sądu również stanowisko Kolegium odnośnie budynku mieszkalnego skarżącego, jaki ma powstać na nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z planowaną chlewnią, jest niejasne. Z jednej strony bowiem organ ten podkreślił fakt, że na etapie sporządzania raportu oraz w dacie wydawania decyzji przez Wójta Gminy Imielno nie było jeszcze w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, w związku z czym uznał, że organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzając ocenę oddziaływania na środowisko uwzględnienia tego domu mieszkalnego, z drugiej zaś strony z akt sprawy wiadomo, że Kolegium w dacie wydawania zaskarżonej decyzji ([...] sierpnia 2012 r.) znany był fakt wydania w dniu 9 lipca 2012 r. przez Starostę Jędrzejowskiego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z garażem na działce nr [...]. Mimo to Kolegium do tej kwestii się nie odniosło, zapominając, że jako organ odwoławczy jest jednocześnie organem merytorycznie orzekającym, a nie tylko kontrolującym prawidłowość działania organu I instancji. Sąd podkreślił, że słusznie organ wskazał, że na obecnym etapie postępowania inwestycyjnego przedwczesny jest zarzut naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem kwestia zgodności inwestycji z przepisami tego artykułu będzie badana na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, a mianowicie na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Również trafnie Kolegium wskazało, że zgodność planowanej inwestycji polegającej na budowie tuczarni z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie będzie mogła być skutecznie podnoszona dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Kielcach z dnia 29 listopada 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 62 ust. 1 i art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji... Przez uznanie, iż organ przeprowadził ocenę raportu oddziaływania na środowisko w sposób pobieżny, bez uwzględnienia stawianych wskazanymi przepisami wymogów oraz, że przedmiotowy raport nie zawiera wszystkich elementów; 2. art. 80, art. 82 i art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji... (przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie) przez niezastosowanie wskazanych przepisów przy ocenie wydawania decyzji przez Wójta Gminy Imielno; Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 3. art. 3 p.p.s.a. poprzez ingerencję przez Sąd I instancji w merytoryczne rozstrzygnięcie organu administracji i naruszenie zasady kontroli legalności wydawanych decyzji; 4. art. 145 § 1 p.p.s.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Wójta Gminy Imielno z dnia [...] maja 2012 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a nadto nie odpowiada w swej treści wymogom stawianym decyzji administracyjnej. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. S.wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Ponieważ skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. Zaskarżany wyrok został wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a., tak więc w uzasadnieniu wyroku powinny być wskazane naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu ww. przepisów. Są to ustawowe warunki uwzględnienia skargi, a uzasadnienie wyroku oprócz wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia powinno zawierać jej wyjaśnienie (art. 141 § 4 p.p.s.a.). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano takich naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i mogły stanowić podstawę do uchylenia zaskarżanej decyzji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji ocena raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (dalej: raport) dokonana została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach "w sposób pobieżny", a ponadto z naruszeniem prawa Kolegium uznało, że nie ma obowiązku w ramach oceny oddziaływania na środowisko zajmować się kwestiami zagrożenia bakteriologicznego, a więc zagrożenia zdrowia i życia ludzi". Trudno się zgodzić z oceną Sądu, że ocena raportu została dokonana "w sposób pobieżny", gdyż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku to nie wynika, a wskazane w nim zastrzeżenia Sądu do niektórych kwestii odnoszących się do zaskarżonej decyzji nie dają podstaw do sformułowania takiego wniosku. Na temat zagrożenia bakteriologicznego Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdziło, iż ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku... "nie nakłada na organ obowiązku badania w raporcie potencjalnego zagrożenia z tytułu zagrożenia owadami i gryzoniami (...)". I to jest właściwe uzasadnienie w tej kwestii. Sąd też w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał konkretnego przepisu, z którego wynikałby obowiązek przeprowadzenia takich badań. Nie można czynić zarzutu w stosunku do raportu z powodu nieuwzględnienia w raporcie zagrożeń dla zdrowia i życia ludzi, w związku ze szkodliwością emisji mikrobiologicznych, zagrożeniami bakteriologicznymi, zagrożeniami owadami i gryzoniami, tak jak sobie to życzy w skardze skarżący, gdyż nie wynika to z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji. Również takiego obowiązku nie można formułować odwołując się do art. 3 pkt 11 Prawa ochrony środowiska, czy też do art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a/ lub art. 66 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy o udostępnianiu informacji... Dalsze rozważania Sądu na temat składowania odchodów zwierząt i gnojownicy, kanałów gnojowicowych, obiegu powietrza w chlewni dla wykazania, "że wszelkie owady będą miały dostęp do kanałów z gnojownica i wątpliwości", "że kanały z gnojowicą pod podłogą rusztową będą szczelne", są wręcz żenujące, gdyż Sąd chyba zapomniał, w jakim zakresie sprawuje kontrolę. Z całych tych rozważań Sądu na temat odchodów zwierząt i owadów przenoszących bakterie, nie wynika jednak, że w raporcie nie została przeprowadzona ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi. Brak uwzględnienia w raporcie kwestii zagrożenia bakteriologicznego, zagrożenia owadami i gryzoniami, nie oznacza naruszenia ww. przepisów, jak można by wnosić z rozważań Sądu (s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Trafny jest zatem zarzut skargi kasacyjnej zamieszczony w pkt 1, podobnie jak zarzut w pkt 3 dotyczący naruszenia art. 3 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych), o czym Sąd najwyraźniej zapomniał w tej sprawie. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (wyroki NSA z: 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11, Lex nr 1340187; 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, Lex nr 1369033). Sąd administracyjny kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy w trakcie postępowania administracyjnego, sam nie dokonuje takich ustaleń (wyroki NSA z: 23 listopada 2010 r., II OSK 1848/01, Lex nr 787129; 26 stycznia 2012 r., II OSK 2130/10; 3 kwietnia 2012 r., II OSK 85/12; 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11). Należy przypomnieć, że decyzja środowiskowa w niniejszej sprawie, zgodnie z procedurą przewidzianą w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji..., była dwukrotnie opiniowana i uzgadniana przez organy specjalistyczne (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Jędrzejowie) i żaden z tych organów nie nałożył obowiązku uwzględnienia w raporcie kwestii zagrożenia bakteriologicznego czy też zagrożenia owadami i gryzoniami, a organy te ustalały zakres raportu a następnie analizowały jego treść. W związku z powyższym, nie można też oczekiwać aby organ wydający decyzję środowiskową, badał raport pod kątem szczegółowych rozwiązań technicznych, technologicznych, wymagających wiedzy specjalnej, które to zagadnienia są przedmiotem analizy organów specjalistycznych opiniujących i uzgadniających planowane przedsięwzięcie (wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., II OSK 1862/11, Lex nr 1358431). Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi brać pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, jak również ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji..., w zaskarżanym wyroku nie wykazano aby powyższe przepisy zostały naruszone, podobnie nie wykazano aby decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz jej uzasadnienie nie spełniały wymagań określonych w art. 82 i 85 ustawy o udostępnianiu informacji... Nie można także podzielić poglądu Sądu, że Kolegium do pozostałych zarzutów odniosło się w sposób ogólnikowy, z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., co nie pozwala na dokonanie przez sąd oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Jak powiedziano wcześniej, nie wszystkie wątpliwości skarżącego, a w szczególności te dotyczące szczegółowych rozwiązań technicznych powinny być adresowane do organu wydającego decyzję środowiskową i nie na tym etapie poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy wydające te dwie ostatnie decyzje będą związane ustaleniami decyzji środowiskowej (art. 93 ustawy o udostępnianiu informacji...). Natomiast w zaskarżanym wyroku, zgodnie z zakresem sprawowanej przez Sąd kognicji, podnosi się, że dodatkowy uzupełniający raport, nie zawiera nazwiska osoby sporządzającej ten dokument oraz, że w raporcie przedstawiono dwa warianty, a nie trzy. Są to jednak mankamenty, które nie miały wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., tym bardziej że nie można wykluczyć, jak sam stwierdza Sąd, że wariant zaproponowany przez wnioskodawcę jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, w takiej zaś sytuacji można by uznać, że nie będzie zachodziła konieczność przedstawienia trzech wariantów. Ocena Sądu, że stanowisko Kolegium w sprawie budynku mieszkalnego skarżącego "jest niejasne", nie jest uzasadniona w świetle stanu faktycznego tej sprawy i obowiązującego prawa. Po pierwsze, sprawa zamiaru budowy budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce, nie jest przedmiotem tego postępowania. Po za tym, na etapie przygotowywania raportu oddziaływania przedsięwzięcia (chlewni) na środowisko, nie był jeszcze znany zamiar budowy budynku mieszkalnego przez skarżącego. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie tak szkodliwie oddziaływało na otoczenie, że nie będzie możliwe zbudowanie budynków mieszkalnych na sąsiednich działkach, jeżeli taka będzie wola ich właścicieli. Poza tym z przeprowadzonego postępowania nie wynika, aby w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia wprowadzono związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, czego dowodem może być to, że skarżący uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce. Samo zaś uzyskanie pozwolenia na budowę przez skarżącego, nie oznacza jeszcze, że budynek ten będzie wzniesiony. Organy administracji publicznej w postępowaniu muszą brać pod uwagę istniejące obiekty budowlane, a nie ewentualne plany inwestycyjne sąsiadów na przyszłość. Nie wiadomo więc co tu dla Sądu w tej sprawie jest niejasne... Nie jest też prawdą, jak twierdzi Sąd pierwszej instancji na s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że "brak jest w zasadzie uzasadnienia, dlaczego za prawidłowe zostało uznane stanowisko Wójta Gminy Imielno odnośnie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach...". Organ odwoławczy odniósł się do tej kwestii na s. 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdzając, że takie (a nie inne) stanowisko Wójta "wynika z ustaleń i warunków jakie określiły organy uzgodnieniowe, jak również z treści raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i brak jest podstaw do kwestionowania takiego stanowiska organu". Rzeczywiście w postanowieniach RDOŚ z [...] listopada 2011 r. i [...] lutego 2012 r. oraz w opinii sanitarnej PPIS z [...] listopada 2011 r. i postanowieniu z [...] lutego 2012 r., a także w przedstawionym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie odnotowano występowania okoliczności, o których mowa w art. 82 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji... Nie można więc mówić o braku analizy pod kątem występowania przesłanek, o których mowa w powyższym przepisie, skoro organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi brać pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji). Jak wynika z powyższych rozważań, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na co skutecznie wskazano w skardze kasacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.